Zaterdagvoormiddag met het jongste dochtertje naar ballet. Vraag me niet waarom maar om één of andere reden heb ik me daar moeten inhouden om niet te beginnen huilen zoals een klein kind. Ik voelde met niet echt heel diep zitten maar toch was er iets. Gelukkig wat afleidng gezocht in lectuur. Voor de rest een drukke dag gehad en in de namiddag met heel het gezin boodschappen gaan doen. Af en toe stak de doem gedachte nog eens de kop op maar die verdween vrij snel. Zondag voormiddag terug fiets voormiddag en dat leek weer de hel te worden maar wat gaan socializen met de medefietsters maakte het goed draaglijk. In de namiddag thuis nog wat beziggeweest voor de kids hun zwembad terwijl mijn vrouw naar de zonnebank was. Terug toch wel even een paniek moment. bijna één uur weg voor 2x 5 minuten met de auto en 10min onder die zonnebank. Terug eventjes mind games pfff. Al bij al toch een vrij goed weekend achter de rug. De moeilijke momenten verminderen en worden minder intensief. Wat me vooral hoop heeft is dat ik mijn vrouw zie veranderen. Daar waar ik er vroeger alleen voorstond voor klussen en zelf bepaalde huishoudelijke taken komt ze nu helpen. Ook geniet ze meer en meer van ons samenzijn. Toch allemaal hoopgevende signalen. Al blijf ik heel voorzichtig