Gisteren uiteindelijk nog een redelijke dag gehad. Het contact met een lotgenoot doet ergens wel goed. Anderzijds zie ik in zijn verhaal waanzinnig veel gelijkenis met mijn verhaal en begin ik meer en meer schrik te krijgen dat alle moeite voor niets is. Het wakkert de twijfel wel aan. Anderzijds twijfel ik er niet aan dat hij de beste bedoelingen heeft. Mijn therapeute 'waarschuwde' mij om niet teveel rekening te houden met andere mensen hun meningen maar dit is toch wel iets anders. Er is een groot verschil wanneer je de situatie zelf hebt meegemaakt. zelf had ik ook altijd gezegd dat haar kleren op straat gingen liggen de dag dat ik het ontdekte. Wel ik heb er die avond zelf geen moment aan gedacht. Voer voor mijn vriendin/theapeute en therapeute denk ik.