Terug enkele moeilijke dagen achter de rug. Wat er vooral door mijn hoofd speelt is dat affaire 3 deze periode een jaar geleden begonnen is. Ik voel vooral kwaadheid en woede. Hoe moet ik begrijpen dat je als vrouw gewoon toegeeft aan iemand die zegt dat hij verliefd op je is zonder dat je er zelf gevoelens voor hebt. Wat moet ik denken als zij gewoon een (sexuele)relatie aangaat met hem om hem een plezier te doen. Ze had 'gevoelens' voor hem maar was niet veliefd. Gevoelens van sympathie, medeleven. Dat is wat ze mij verteld al denk ik dat ze het spanned vond en de sex zal ook wel leuk geweest zijn zeker? Ah ik begin mezelf meer en meer te verwijten dat ik de relatie niet gestopt ben wanneer ik het ontdekt heb. Alles wat ik nu weet en dat is waarschijnijk nog maar een fractie is zo waanzinnig surrealistis. Zo ondankbaar voor wat je jaren voor je gezin gedaan hebt. Nog altijd heb ik het gevoel op een tikkende tijdbom te leven. Elke dag blijf ik hopen dat het verbeterd en dat de frustratie en kwaadheid weggaat maar meer en meer begin ik te vrezen dat dit pas zal lukken wanneer ikzelf een nieuwe start zal nemen.