Toen ik gisterenavond aan het koken was speelde het verhaal met minnaar 1 door mijn hoofd. Inwendig was ik ook aan het koken. Ik was terug zo kwaad op haar. Datzelfde moment kwam ze thuis en moest ik op mijn tanden bijten om niet uit te vliegen. Dan nog maar wat geschilderd om af te koelen. Zij heeft wel een klik gemaakt. Het verschil is zo groot met de laatste jaren. Ze komt veel knuffelen en kan nu genieten van bij mij te zijn. Samen nog een uurtje tv kijken en liefst in mijn armen liggen. Het maakt me blij maar anderzijds vraag ik me toch af waarom het nu wel kan. Waarom heeft ze jaren niet gezien hoe goed wat we hadden? Zoals in elke relatie was er bij ons ook wel sleur maar je moet wel met 2 zijn om eraan te werken. Bij mij heeft het gebeuren het omgekeerd effect. Ik kan me meer en meer ergeren aan haar kleine kantjes. Die kleine frustraties die niet meer worden toegedekt met de mantel der liefde. Ik denk dat de ergste crisis achter de rug is maar vrees toch nog altijd voor de afloop. Volgende week terug naar de gezamelijke therapeut. Benieuwd hoe dat zal verlopen.