Afgelopen weekend was heel druk. kids, boodschappen, nog wat werken thuis. Een weekend zoals bij veel gezinnen met kinderen zeker? Ondanks de drukte toch terug veel frustratie gevoeld.Vooral zondag voormiddag tijdens het fietsen. Vorig jaar wou ik een paar keer in buitenland gaan fietsen maar door het werk is dat niet kunnen doorgaan. Uiteindelijk beslist om in september met de mtb 3dagen door de alpen te trekken. Omdat ik dan de affaire ontdekt heb in juli had ik daar ook geen zin meer in. Dus gisteren tijdens het fietsen aan het denken wat als ik die eerste 2 trips wel had kunnen doen. Dan had ze vrij spel. Had ik het niet ontdekt zat ik een kleine week in de Alpen en kon ze haar goesting doen met minaar 2. pfff om zot te worden die gedachte. Wanneer we het huis gekocht hadden had ik mezelf voor genomen om 1 a 2 jaar te gebruiken om alles naar ons goesting te maken om daarna eindelijk eens wat meer tijd te steken in het fietsen. Jammer genoeg heb ik door de situatie daar helemaal geen zin meer in. Ergens wil ik het nog atltijd doen maar het vertrouwen is volledig weg waardoor ik het helemaal niet zie zitten. Ik weet dat het heel dom is maar het is sterker dan mezelf. Wat ik dit weekend ook ondervonden heb is dat je de kleine ergernissen van de ander niet zo gemakkelijk meer naast je neerlegt. Zo kreeg ik zaterdag kort na de middag te horen dat ze moe was. Je kan je niet voorstellen hoe hard ik op mijn tong moeten bijten heb om niet te zeggen dat ze niet moe was om affaires te hebben. Zondag hetzelfde verhaal. Ze wou nog even naar zonnebank om daarna nog wat dringend werk te doen. Toen ze terugkwam hetzelfde verhaal. Ik heb er niets over gezegd. Uiteindelijk doet ze ook wel veel maar toch... Gisterenavond kreeg ik te horen dat ze zich zo schuldig voelt en dat ze zelf niet snapt hoe ze dat allemaal kunnen doen heeft. Ik was blij dat ze er eindelijk (nog) eens over spreekt en dat ze beseft dat ze zwaar uit de bocht is gegaan. Maar eerlijk toegegeven heb ik geen medelijden. In tegendeel. Heb haar dan ook gezegd dat ik hoop dat ze het er nog heel lang moeilijk zal met hebben zodat ze nooit meer in de verleiding komt om terug zo'n dingen te doen. Mijn frustratie zit blijkbaar nog altijd heel diep maar anderzijds mag ze blij zijn dat we nog een gezin zijn en dat ons leven 'gewoon' is voortgegaan. De meeste koppels zouden nu waarschijnlijk een scheiding aan het uitvechten zijn.