Het gaat al enkele dagen vrij goed. Niet dat ik niet aan het gebeurde denk maar het raakt me weinig. Al vrees ik dat het ook de vermoeidheid is die een rol speelt. Al enkele dagen ben ik vrij vermoeid en gaat mijn lichaam in 'shutdown mode' wat betreft emoties. Ach ik zie wel hoe het verder gaat. Elke dag dat het goed gaat geniet ik van. Zelf naar het werk fietsen kan zonder piekeren dus terug een beetje plezier in het sporten. Enkel vanmorgen spookte het even door mijn hoofd dat ze vorig jaar met minnaar 2 aan het bellen was toen ik ging fietsen maar gelukkig was dat spook vlug verjaagd. Van haar krijg ik ook meer en meer tekenen dat ze 'terug' is. Ze doet zo haar best. Ik herken haar soms niet meer. Gisterenavond vroeg ik me af waarom ze zo de laatste jaren niet was. Het had mijn leven er toch wel iets eenvoudiger op gemaakt. Het deed me beseffen dat ik echt wel heel veel in het huishouden deed en daarnaast mijn werk in de zaak, in de tuin en ander klussen. Eenerzijds ben ik blij anderzijds is het zo dubbel dat ze jaren 'weg' was. Zonder echt een reden te hebben. Ik probeer er niet meer wakker van te liggen maar het zal toch nog wel even blijven hangen denk ik.