"De rooie neuzentocht, wijst dit naar de koude of de carnavalsperiode?"
De stormvogels uit Oostende zaten een beetje met de schrik als ze de weervoorspellingen voor vandaag hoorden. Het zal toch niet waar zijn als we na de sneeuweditie vorig jaar nu weer slecht weer kunnen verwachten. Het was dan ook een opluchting dat de zon al scheen in de ochtend zodat ze al vroeg heel wat wandelaars konden begroeten vanuit startzaal 'Cruysduyne' vlak achter de kerk. Na de verplichtingen zijn gedaan, kunnen we van start gaan voor de wandeltocht van 25km. We dwalen rondin het nieuwe Bredene met mooi aangelegde villawijken om dan een pad omhoog op de duinen nemen met prachtig zicht over de Noordzee. Een tunnel brengt de 6km veilig terug naar de drukke winkelstraat (Kapelstraat) om dan de startzaal terug te bereiken. Wij blijven nog eventjes het duinpad volgen om via de voetgangersbrug de drukke Koninklijke Baan over te wandelen. We wandelen niet door het Paelsteenveld (kampeerzone omgetoverd in een prachtig park) wegens een activiteit nog opgeruimd moet worden, maar vooral omdat deze een beetje onder water staat, en komen zo bij de kapel Onze-Lieve-Vrouw ter Duinen, beter gekend als de Visserskapel (1736). Nu wordt er gestapt naar buurgemeente De Haan. Op de wijk Vosseslag, in de zaal Schelpestik, is er een rustpost voorzien. Vanaf hier word er nu gewerkt met lussen. We verlaten met de 18km het woongebied om binnen te treden in de duinbossen De Haan, deelgebied Klemskerke. We volgen het paadje die zijn beste tijd heeft gehad, begroeten vrijwilligers die aan bosbeheer doen, om via de tramsporen te dwarsen een vervolg te brengen door het bos maar aan de andere kant. Een kleine helling brengt ons naar het strand, die we blijven volgen tot het eerste duinovergang.Om terug te belanden in Vosseslag, moeten we welterug een passage maken door het bos. Voor het volgende lusje wandelen we nu alleen terug naar het strand(over het naaktstrand: nu gesloten wegens de te lage temperaturen!)We laten de zee voor de rest van deze wandeling achter ons om het tunneltje door te wandelen. We bewandelen het voetwegeltje naast de drukke baan, maar zijn genoodzaakt om deze enkele keren te onderbreken omdat sommige stukken onder water staan. We houden nog eventjes halt in het rustpostzaaltje, voordat we beginnen aan het laatste stukje. We worden wel nog eens gescheiden van de anderen om door de polders te wandelen om ze dan weer te begroeten t.h.v. het reservaat d' Heye. We trotseren de modder die ons leid naar het nieuwe recreatiepark Grasduinen.Hier niet ver vandaan is het gemeentehuis gelegen, met vooraan het kunstwerk "Vredestafel"(Paul Perneel), die vind dat vrede niet op het slagveld word bekomen, maar wel aan de onderhandelingstafel. Vlak achter het postgebouw loopt een paadje die ons brengt naar de wijk achter de kerk, waar tegenover park Romokus terug binnen komen in de startzaal.
"Al mag het hard vriezen, hij doet gewoon zijn ding."
Vandaag zullen we de overgang meemaken van koude naar zachte lucht als we deelnemen aan de 19de Manneken-Pis tocht te Geraardsbergeningericht door de Padstappers. Het weer zat niet mee als we aankwamen in het jeugdcentrum "De Spiraal". regen en de ijzige wind die het koude gevoel nog erger maakt. Respect voor de 358 wandelaars die vanmorgen vroeg in het station van Brussel-Centraal zijn vertrokken voor hun 50km van het 't Jongste naar het Oudste Mannen-Pismonument. Ik hout het vandaag bij de omloop van de 32km. We wandelen op de Zakkaai langs het water om snel het abdijpark met zijn koetsenhuis in te wandelen. We merken dat de vijver nog niet het slachtoffer is van de dooi. Als we onze eigen weg gevolgd zijn komen we aan de achterkant van de kapel op de Oudenberg, bovenop De Muur. We dalen deze heilige plaats niet af langs de kasseien, maar kiezen voor het paadje die ernaast loopt. We bewandelen veldwegeltjes die met momenten nog glad zijn tot we belanden in Onkerzeele. Naast de kerk loopt er een wegeltje die ons brengt naar de rustpost in de buitenschoolse opvang "De Speeldoos". De wandelaars die de 50km doen, zullen merken dat dit hun laatste rustpost is, voor ons komen we straks hier nog terug. We ploeteren verder door het dooiwater met zijn goed gecamoufleerde putten, waar ik ook kennis mee maak. We konden even goed onze schaatsen meedoen, want momenteel is het meer glijden dan wandelen. Onze wandelgemiddelde zal vandaag een stuk langzamer zijn, dat staat al vast want doorstappen kunnen we momenteel nog niet doen. Ondertussen zijn we beland in Grimminge, het dorp van kaatsers en de bakermat van het boerenpaard met voor hun gemeentehuis een bronzen exemplaar van zo'n paard. We komen op het punt waar we daarnet afscheid genomen hadden van de andere afstanden, maar nu weer met zijn allen voet zetten naar het Raspaillebos. Ondertussen is de vrieskou weg van ons&krijgen we het nu weliswaar warm. We wandelen op de paadjes in het bos. De naam verwijst een beetje naar 'raspe'(schaven, raspen)het traditionele hakhoutbeheer in dit bos. Om de twaalf tot achttien jaar worden oude stronken van bomen en struiken tot aan de grond afgezet. Eens buiten het bos zijn we terug in Onkerzeele, waar we stukje vanaf de kerk weer afleggen tot de rustpost. Nu is het moment om stilletjes aan om het centrum op te zoeken. Via de Vesten belanden we op de mark. Wie zien we daar een beetje verscholen? Jazeker, Het is Manneken-Pis. Aan de overkant in het clubhuis van de Padstappers is er een rustpost ingelast. We gaan het hoekje om, de Duivenstraat(hier noemen ze het 't Duijvestrùtjen/'t Dauvestrùtjen)om nog even het laatste stukje onverhard te bewandelen. Boven kunnen we een glimp opvangen van het centrum, voordat we de Dender kruisen. We houden nog even halt aan het buitenzwembad-comlpex om te kunnen genieten van een jenevertje of warme chocolademelk aangeboden door de club. De laatste 900m wandelen we op de sasweg langs het water die we oversteken via de Grotestraatbrug om te belanden in de startzaal& onze mattentaarten niet mogen vergeten af te halen en meteen al in onze agenda 21 april aanduiden om hier terug te keren voor hun Mattentaartentocht.
Na een poos zachte weeromstandigheden hebben we afgelopen nacht weer eens het vriespunt bereikt. Dat maakt dat de naam van deze wandeling echt van toepassing word. W.S.V. De colliemolen organiseert vandaag in Staden hun Putje Wintertocht. Daar ik afhankelijk ben van het openbaar vervoer en geen uur wil wachten op de volgende bus, moet ik genoodzaakt kiezen voor de 17,6km. We zijn nog niet uit de dorpskern of we nemen al afscheid van de kleinste afstand. Na het 1ste veldwegeltje nemen we in de dorpskern de paadjes die de verschillende wijken verbind, waarmee we ook grondgebied Klerken ingaan, om halt te houden in een schuur voor onze rustpost. We gaan een stukje terug om onze splitsing op te zoeken voor onze plaatselijke lus. Niet ver hier vandaan t.h.v. het Graveneikpad scheiden ook onze wegen met de grootste afstand voor even. Steeds zien we rond ons een grote fabrieksgebouw, waar we naartoe wandelen ook om stilletjes terug te keren naar de schuur. Voor de 3de keer nemen we terug het wegeltje en kiezen voor de gemakkelijkheid het harde landbouwersgrond i.p.v. de modder. Wij moeten van al de afstanden nog het kleinste resterende kilometers afleggen. Eerst nemen we weer afscheid van de 24km, wel niet voor lang want ze komen terug bij ons in de Nijverheidstraat. Niet ver of we wandelen op de oude spoorwegbedding voor een stukje. Terwijl de 9,14&24km nog een stukje van deze blijven volgen, gaan wij nu al naar rechts. Via het kerkhof passeren we de achterkant van de startzaal. Waar wij gedacht hebben dat dit het einde was, hebben we verkeerd gegokt. We maken nog een omeweggetje langs de atletiekpiste van het sportcomplex die aan de andere kant van de straat ligt. Nog een paar meters afleggen, voordat we merken dat ik nog een beetje tijd heb om nog mijn wandelboekje af te stempelen.
Wegens al de medewerkers van de wandelgazette wensen we alle wandelaars een gezond 2013 met veel wandelplezier toe. Terwijl menige medemensen tijd maken op het bed op te zoeken zijn de fervente wandelaars al goed uitgeslapen om de 1ste wandeltocht van het nieuwe jaarin te zetten. Al voor de 20ste jaar begroet wandelclub Nacht van Vlaanderen iedereen om hun kater te verteren door een wandeling te maken in het Houtland. In de startzaal worden volop kussen en beste wensen uitgedeeld terwijl we ons inschrijven. Qua weeromstandigheden is er geen verandering gekomen, want nu begint het al vlug weer te miezeren. Mochten we iemand vergeten gelukkig Nieuwjaar te wensen, heeft tijd genoeg, want de eerste kilometers van de wandeling leggen we samen af. Jammer genoeg voor de mensen van de kleinste afstand, maar zij maken geen passage door het groenhovebos. Na dit stukje natuur wandelen we met de paraplu open(al moet die zich weren tegen de harde wind)naast de expresweg die hier zelfs Venteweg als naam heeft gekregen. Het modderpaadje die we betreden, zal ervoor zorgen dat de schoenen straks ook opnieuw verwend mogen worden. Stilletjes aan mogen we terug met zen allen even schuilen want in de kantine van voetbalclub Torhout KM 1992 kunnen we even ons opwarmen. Niet ver hier vandaan begint voor de grootste afstand ons plaatselijke lus. We betreden de industrielaan om binnen de kortste keer de Groene 62 op te wandelen. Nadat we de brug zijn gepasseerd over deze fietsweg(of oude spoorweg)tussen Oostende-Torhout gaan we links om het gehucht 't Hoge door te wandelen. We maken zelfs gebruik van privéterrein om de hoogste punt van deze wandeling te bereiken. Enkele hectometers verder gaat het via het Benny Vansteelantcomplex terug naar de kantine, net op tijd want we krijgen een echte bui te verwerken. Nadat we droog zijn geworden maken we een vervolg van onze wandeling en het eerste wat opvalt is dat het bekende gezegde van regen&zonneschijn letterlijk plaats vind want de zon schijnt fel in onze ogen. Via enkele wijken waken we tijd om een passage te maken door het gemeentepark Ravenhof. Na dit stukje groen dwarsen we de wollemarkt, die verwijst in zijn naamgeving echter naar het middeleeuwse Torhout. De huidige 'markt' zou het begin van de oude "Ieperstraete" gevormd hebben die de verbinding vormde tussen de twee jaarmarktsteden. Onze wegen scheiden voor het laatst nog een keer, doordat wij nog enkele kilometers meer moeten afleggen. We wandelen eventjes buiten het centrum om nog op het pauwwegel te wandelen, waar we nog eens kennis maken met de blubber. We begroeten terug onze medemensen om vlak voor het station nog even een korte passage te maken met het centrum, voordat we terug belanden in de startplaats waar we aan onze aperitief kunnen beginnen d.m.v. een jenevertje&boterlukke aangeboden door de wandelclub.
