Terwijl links zich suf piekert over hoe het toch mogelijk is dat een "onmens" zoals Theo Francken zo populair blijft terwijl hij uitspraken doet die het fatsoen ver voorbij gaan en terwijl hij ook amper enig probleem oplost. Mister Francken heeft echter goed begrepen hoe deze wereld werkt. Hij heeft zijn sporen verdiend als medewerker van Nva en daarna als adjunct-kabinetchef van dhr. Bourgeois. Ondertussen geraakt die laatste, ondanks zijn titel als minister-president, niet meer tot aan de enkels van Mister Francken als het aankomt op "presence" en "politiek gewicht". Karakterieel is dhr. Francken weinig veranderd. Hij stond al bekend als onhandelbaar op het kabinet dus ook nu is hij een "vrij elektron" binnen de federale regering. Echte steun heeft hij misschien niet, maar tegenspreken durft niemand van de regering. Uiteraard speelt de steun vanuit het Schoon Verdiep ook mee.

Francken spreekt het buikgevoel aan, hoor je dan wel eens. Dat klopt, het buikgevoel van "de Vlaming" is al heel wat jaren zo zwart als Zwarte Zondag. Hoe zijn we echter zo ver gekomen ?

Tegenwoordig is het "bon ton" om "de waarheid" te zeggen: Jean-Marie Dedecker, Jean-Pierre Van Rossem en meer figuren gebruik(t)en al die "tacktiek". Vaak behelst dit niet veel meer dan dat buikgevoel en heeft het niets met de waarheid te maken, laat staan met beschaving of een oplossing waar iedereen beter van wordt. Het is uiteraard moeilijk uit te leggen dat het terugsturen van vreemdelingen, au fond geen enkele oplossing biedt. Het is echter zeer makkelijk om van de vluchtelingen te zeggen dat zij komen profiteren van onze welvaart terwijl ze er dan nog eens niet aan hebben bijgedragen. Dat is gefundenus fressen voor de gemiddelde Vlaming. De Vlaming die het zelf vaak niet makkelijk heeft en dus zoekt naar een reden, een oplossing, iemand om "achter" hen te laten want we leven wel degelijk in een rat race. Voor de Nva zit die strategie effectief in hun DNA: Walen, sossen, vakbonden, mutualiteiten, scholengroepen, kortom heel het middenveld is een tegenstander of wordt als dusdanig afgeschilderd. Nog makkelijker gaat dat met vluchtelingen uiteraard dus de eerste punten van dhr. Francken worden gescoord zelfs zonder moeite te doen.

Dhr. Francken is intellectueel niet heel erg sterk maar als debater weet hij zich wel goed voor te bereiden met enkele gerichte cijfers. Dit geeft een zeker aura van competentie maar indien hij degelijk uitgedaagd wordt, zie je hem toch terug grijpen naar dat buikgevoel. Iedereen is misschien al weer vergeten dat hij in 2014 in opspraak kwam voor uitspraken over bepaalde gemeenschappen (2011) en dat hij aanwezig was op een VMOhappening. Hij heeft momenteel als staatssecretaris 2 bevoegdheden: asiel en migratie / administratieve vereenvoudiging. Tel gerust zijn uitspraken, interviews, initiatieven tussen deze 2 domeinen en dan besef je wel dat hij duidelijk gaat voor de short cut: de franc parler die parler francken werden.

De media is ondertussen verworden tot een machine die geld moet opbrengen dus echte interview(er)s zijn er amper, het kennisniveau van onze journalisten daalt immers even snel als renners in de Tour de France de Mont Ventoux afrijden. Het is ook amper hun fout want time = money dus alles moet renderen, zeker voor de familie Van Thillo en De Nolf dus schrijven maar is de boodschap en liefst onder de meest "sprekende" titel. Wederom gefundeness fressen voor dhr. franken wiens woordenschat bijna herleid is tot dat soort zinnen. Dat soort zinnen dat in eenieder van ons wel eens borrelen. Dat buikgevoel. De vraag is echter of dit enige waarde heeft en zeker voor beleidsmensen. Hoe komt het dat mensen nu zeggen en denken over de Trumps/Franckens van deze wereld "dat zij het tenminste durven zeggen", hetgeen vroeger enkel aan het Vlaams Blok werd toegedicht.

Links heeft daarbij zwaar gefaald want hun emancipatiestrijd hebben ze zeer goed gevoerd; iedereen heeft momenteel een basis/schoolkennis maar dat betekent absoluut niet dat iedereen onze maatschappij "begrijpt". Niemand verwacht dat de mensen uit de straat een degelijke uitleg kunnen geven over de staatsbegroting, terwijl ze er in allerlei media telkens mee geconfronteerd worden en dat alle "besparingen" daaruit voort vloeien. Dit geldt bvb. niet voor mobiliteit, asielbeleid of godbetert de voetbal/het wielrennen want daarover heeft Vlaanderen een duidelijke mening en die willen ze vertaald zien. Supporters op het veld en in de resultaten, kiezers hoofdzakelijk in de media. De resultaten van een beleid zijn immers zelden direct zichtbaar en nog minder voor de positieve maatregelen dan voor de negatieve maatregelen. Waarom wordt de gemiddelde Vlaming niet uitgelegd dat het allemaal niet zo simpel is ? De gemiddelde Vlaming die het helemaal niet zo makkelijk heeft, zoekt een duidelijke identificeerbare oorzaak en in een geldtransfer naar Wallonië of die iets donkere medemens is dan veel duidelijker dan die bankier uit Londen, die fondsbeheerder uit New York of die ongereguleerde banken. De frank van de Vlaming zal dus niet zo makkelijk vallen, de Francken dus ook niet.

Hoe krijg je dat dan uitgelegd als de media niet meewerken ? Veel recepten bestaan daar niet voor en "terug naar de basis" is zeker het proberen waard maar vooral een ethisch reveil (niet christelijk bedoeld) zou wel eens kunnen aanslaan. Wie heeft ooit durven beweren dat die dingen die in je buik zitten, gezegd moeten worden of zelfs in beleid moeten worden omgezet ? Die "diepmenselijke" gevoelens zijn vaak een slechte raadgever en aanleiding voor passionele moorden en dergelijke ? Waarom ze dan toelaten in het politieke discours en het beleid ? Is er geen reden waarom bepaalde mannen liever naar de hoeren gaan dan iedere vrouw naroepen dat ze haar wel eens willen.... ??? Sommige "gevoelens" mogen dan wel zeer "natuurlijk" aanvoelen, dat wil absoluut niet zeggen dat we op die manier moeten ageren, heel vaak integendeel, die primaire reflex hebben we toch wel afgelegd of wat voor "beschaving" zijn we ?

Het helpt dus niet om dhr. Francken dan een gestampte boer te noemen of een verdwaalde chimpansee want in wezen is hij dat niet, hij geeft gewoon uiting aan een bepaalde reflex die qua beschaving op gelijke voet staat aan vrouwen verkrachten of vechten zoals hooligans doen. Primair en verwerpelijk maar echt wel te counteren met beter doordachte stellingen. Dit is trouwens niet alleen een probleem van links maar ook van de liberalen en de rechtskatholieken. We hoeven heus niet te lachen met Trump of de Amerikanen want zitten hier exact met dezelfde problematiek.