In zijn 'Tractatus logico-philosoficus' zegt Wittgenstein om te besluiten :"Waarover men niet kan spreken, moet men zwijgen" .
Was Wittgenstein het op een bepaald moment waarschijnlijk meer dan beu, om nog verder te filosoferen en te discuteren ?
In de filosofie komen we tenslotte voor een 'weten van niet-weten' te staan ; zouden we dan liever iedere activiteit terzake stopzetten ?

Maar evengoed kan men stellen : " Waarover men niet kan zwijgen, moet men spreken " . De mens wil nu eenmaal van nature weten en kennen, ook zonder enig praktisch nut ; en filosofie was volgens Aristoteles de meest goddelijke bezigheid voor de mens ; die aldus zichzelf en ook zijn mede-mensen zal blijven vragen stellen omtrent die allerlaatste diepe problemen van zijn bestaan ;dus zal hij toch de neiging blijven behouden tot filosoferen .

We komen aldus voor een dilemma, een contradictie of een antinomie te staan :'verder blijven filosoferen, of er mede te stoppen die goddelijke bezigheid te beoefenen . .

Misschien moeten we dan stellen en besluiten, dat de ware zin van ons leven, werkelijk een zoektocht is naar dat absolute goede, schone en ware ; en dat het 'zoeken zelf naar die zin', de ware zin is van en voor ons leven  ???