 |
|
|
| de liefde voor mijn kinderen is voor eeuwig |
| ik wil niet meer proberen perfect te zijn
ik wil me gewoon goed voelen met mijn fouten en gebreken |
|
| 17-10-2011 |
 een steentje bijdragen |
Na een nogal bewogen verhuisjaar , met verschillende gezondheidsproblemen ,begonnen de afkick verschijnselen van het drukke zakenleven me ernstige parten te spelen . Natuurlijk had ik mijn handen vol met de kleintjes , zowel met schoolboeken als met pampers , het was eigenlijk best druk . Toch was het voor mij alsof ik tekort schoot , ik voelde me verschrikkelijk schuldig het leek alsof ik profiteerde . De boerderij was wel aan een degelijke opknapbeurt toe , er waren maar drie slaapkamers waarvan twee kleine en verder was alleen de keuken en de badkamer nog naar behoren . Het was toen ook financieel inleveren , dus besloot ik om voor de hogerige mondjes tevreden te stellen twee varkens in de schuur te houden . Het waren kleine biggetjes en al heel gauw werden het dikke slachtrijpe varkens . Zelf vond ik het een leuke ervaring en was ik heel blij met een goedgevulde diepvries ,zo moest ik me al weer geen zorgen maken dat de kleintjes honger hadden . Ook in een kleine moestuin probeerde ik wat te winnen , moeilijker maar wat we hadden hadden we . Elke dag weer opnieuw zette ik alles op alles om mijn steentje bij te dragen . Zo begon ik ook aan kleine reparaties en al gauw werden dat heuse verbouwingen . Het leek of ik een bijzondere engel bij me had die me hielp , alles lukte en ik voelde dat ik zo zeker ook een bijdrage leverde . In 1996was ik zwanger van ons Louiske , alles ging eigenlijk heel goed . De kinderen waren altijd opgewekt en tevreden , ze deden ook hun best op school en thuis waren ze allemaal heel behulpzaam . Ons Robbeke was een lieverd , altijd lachen en tussen de verbouwingspuin spelen vond hij zeker geen probleem . De andere kinderen hadden intussen van school gewisseld , ze gingen nu naar de vrije basisschool in ravels . Yannick , had echt wel problemen in de school van den Eel , hij werd er gepest , vandaar de beslissing om van school te veranderen . Stephanieke ging nu ook naar het graf in turnhout en ze was zeker en vast een voorbeeld leerling . Stientje was ietsje anders een echte puber die regelmatig tegen de haren in streek . Ze had nog steeds haar eigen mening en botste wel eens maar ze leerde ook snel . De jongste kinderen deed ik toen met de fiets naar school , zo fietste Yannick voorop en Mats , Ulrike, Robbe en louis zaten bij mij op de fiets . Mats en Ulrike zaten achterop een speciaal zitje , Louis in de draagzak en Robbeke in een zitje aant stuur . Het was steeds een zeer geconcentreerde rit maar ook een plezante , we zongen dan liedjes zoals , zo doet de molen en de haasjes en os moeder he ne pik op mij enz . Echt een hele onderneming maar plezant .
17-10-2011, 10:22 geschreven door mama van 8
|
|
|
|
|
| 05-10-2011 |
| Van zakenvrouw naar huismoeder |
Na een nogal bewogen verhuisjaar , met verschillende gezondheidsproblemen ,begonnen de afkick verschijnselen van het drukke zakenleven me ernstige parten te spelen . Natuurlijk had ik mijn handen vol met de kleintjes , zowel met schoolboeken als met pampers , het was eigenlijk best druk . Toch was het voor mij alsof ik tekort schoot , ik voelde me verschrikkelijk schuldig het leek alsof ik profiteerde . De boerderij was wel aan een degelijke opknapbeurt toe , er waren maar drie slaapkamers waarvan twee kleine en verder was alleen de keuken en de badkamer nog naar behoren . Het was toen ook financieel inleveren , dus besloot ik om voor de hogerige mondjes tevreden te houden twee varkens in de schuur te houden . Het waren kleine biggetjes en al heel gauw werden het dikke slachtrijpe varkens . Zelf vond ik het een leuke ervaring en was ik heel blij met een goedgevulde diepvries ,zo moest ik me al weer geen zorgen maken dat de kleintjes honger hadden . Ook in een kleine moestuin probeerde ik wat te winnen , moeilijker maar wat we hadden hadden we . Elke dag weer opnieuw zette ik alles op alles om mijn steentje bij te dragen . Zo begon ik ook aan kleine reparaties en al gauw werden dat heuse verbouwingen . Het leek of ik een bijzondere engel bij me had die me hielp , alles lukte en ik voelde dat ik zo zeker ook een bijdrage leverde . In 1996was ik zwanger van ons Louiske , alles ging eigenlijk heel goed . De kinderen waren altijd opgewekt en tevreden , ze deden ook hun best op school en thuis waren ze allemaal heel behulpzaam . Ons Robbeke was een lieverd , altijd lachen en tussen de verbouwingspuin spelen vond hij zeker geen probleem . De andere kinderen hadden intussen van school gewisseld , ze gingen nu naar de vrije basisschool in ravels . Yannick , had echt wel problemen in de school van den Eel , hij werd er gepest , vandaar de beslissing om van school te veranderen . Stephanieke ging ondertussen ook naar het graf in turnhout en ze was zeker en vast een voorbeeld leerling . Stientje was ietsje anders een echte puber die regelmatig tegen de haren in streek . Ze had nog steeds haar eigen mening en botste wel eens maar ze leerde ook snel . De jongste kinderen deed ik toen met de fiets naar school , zo fietste Yannick voorop en Mats , Ulrike, Robbe en louis zaten bij mij op de fiets . Mats en Ulrike zaten achterop een speciaal zitje , Louis in de draagzak en Robbeke in een zitje aant stuur . Het was steeds een zeer geconcentreerde rit maar ook een plezante , we zongen dan liedjes zoals , zo doet de molen en de haasjes en os moeder he ne pik op mij enz . Echt een hele onderneming maar plezant .
05-10-2011, 17:18 geschreven door mama van 8
|
|
|
|
|
| 28-09-2011 |
| Een heel bijzonderjaar |
|
Het eerste jaar dat we in den eel woonde was heel bijzonder . Niet enkel omdat de aanpassing van stad naar dorp groot was of de overgang van zakenvrouw naar huismoeder maar de dingen die gebeurde . Ons Stientje fietse voor het eerst langs de groote baan naar school , dat was voor mij toen een bange ervaring . Ze was eigenlijk niet zo n beste fietser en bovendien vrij nonchalant. Iedereen trooste me wel van ach ze rijden in groep en je moet ze los laten ,maar ik was daar toen heel ongerust in . Het lukte natuurlijk wel , gelukkig . Stien een Stephanie waren toen ook in de KLJ gegaan en amuseerde zich heel goed . Nele , een meisje uit de stadsstraat was echt vriend aan huis . Het was een heel mooi , spontaan , verstandig en grappig meisje . Ze deed me aan de tijlstoet denken , een folklorishe stoet uit mijn jeugdjaren . Nele had van die echte prachtige krullen , een haardos om van te dromen . Ze was eerder mollig maar zeker niet storend dik of zo , gewoon een mooie natuur . Ik zag dat kind graag , haar uitelijk , haar uitstraling , hoe ze de dingen zag en beleefde , het was voor haar jonge leeftijd een ongelooflijk verstandig mensje. Samen met Bieke , Jan ,Stien ,Stephanie , lagen ze regelmatig in de wij wolken en sterren te bekijken . Ze deden vele dingen waar ik geen weet van heb maar vooral ze maakten enorm veel lol en sprongen steeds voor elkaar in de bres . In de groote vakantie van dat jaar paseerde de tour de frace aan onze voordeur , we zaten toen met zijn allen onder een tentje en genoten van het toch wel speciale gebeuren . Die vakantie was Nele heel veel bij ons , het was altijd fijn om haar thuis te hebben , lachen s, spelen, plagen maar ook ernstige gesprekken kwamen aanbod . Op een dag kwam Nele met een verhaal dat ze in de plaats van een ander meisje mee mocht naar de ardennen . Ze was in de wolken , haar mama was die periode op fietsvakantie en ze haar dan ook zo snel mogelijk vragen of het ok was dat ze mee ging . Toen ze bij ons kwam met het nieuws dat het mocht , was ze niet te houden van geluk , heel uitbundig , het was voor haar een droom achter op de moto mee op reis . Zelf vond ik het eerder eng , had in mijn jeugd ook motorervaring , leuk maar ook minder leuk . Ik was niet zo overtuigd maar we gingen haar met zen allen uitzwaaien , daar ging het meisje dat zoveel voor mij en de anderen betekende . Nele , ze kwam nooit meer terug , iets wat me nog steeds verdrietig maakt , iemand die ik altijd zal missen , ik hield van haar heel innig , zo mooi was dat kind , heb daar veel van geleerd en blijf haar eeuwig dankbaar .
28-09-2011, 09:36 geschreven door mama van 8
|
|
|
|
|
| 27-09-2011 |
| het mooiste verjaardagsgeschenk ooit |
Het nieuwe avontuur bracht veel verandering met zich mee . We verhuisden immers van het stadsleven naar de boerenbuiten . Ons Stientje was intussen klaar voor het eerste middelbaar , dus ook weer een hele stap , het was echt een fijn meisje met een mooie persoonlijkheid . Ze wist heel goed wat ze wou en was best klaar voor avontuur . Stephanieke ging naar het in het dorpsschooltje , haar perfectionisme , haar ijzersterke wil om iets te bereiken zouden er voorzorgen dat ze al gauw de lieveling van de leerkrachten en medeleerlingen was .Yannick ging ook naar de dorpsschool , hij was eerder onopvallend en wat terughoudend . Mats , nog altijd een ongelooflijk makkelijk kleutertje die je zo goed als niet hoorde . Ik moest altijd goed opletten of ik zou hem ergens vergeten , zo rustig en braaf was hij . Ulrike was een schommelbaby , altijd vrolijk en maar schommelen in de maxicosi . De prinsesjes hadden al snel vriendinnetjes in de buurt , Nele , Bieke en Jan vormden al gauw een mooi groepje en ja hoor ze maakten zeker veel lol . Als ik zo mijn kleintjes zag genieten voelde ik me supper , blij met mijn beslissing . De papa had ondertussen werk gevonden in de kippenslachterij vlakbij . Zelf was ik hoogzwanger tijdens de verhuis en het was verschrikkelijk zwaar maar ik was een tandenbijter ik kon toch alles aan . Eender wat het lukte me , gelukkig maar . Het was zaterdag 21oktober , mijn water was gebroken en we gingen naar het ziekenhuis . Ik had al geruime tijd last van hooge bloeddruk , vochtophoping en nam al een tijdje buscopan voor mijn nieren en blaas . Het was dus eigenlijk wel een hele opluchting om te kunnen bevallen , het werd echt tijd voor mij . De bevalling wilde niet echt vlotten , het water was in de auto al wel gebroken maar er waren geen weeên . Zelfs met de opwekkers kwam het niet ingang . De pijn was ondertussen niet meer te houden , dit was mijn zestde bevalling , ik wist best wat ik moest voelen , deze pijn had niks met bevallen te maken . Zelfs een ruggeprik hielp niet ,. Ondertussen had ik wel volledige ontsluiting en moest gaan persen , ondanks de moordende pijn die erger en erger werd , kwam ons zoontje Robbe ter wereld . Ik was heel blij maar ook heel ziek en de pijn bleef gewoon aanhouden . Al gauw was ik totaal van de wereld en later toen ik weer bij besef was werd me verteld dat ik door het oog van een naald kroop , zwangerschapsvergiftiging , darmperforatie, nierfalen , kortom heel veel geluk dat ik en de baby leefden . Het heeft echt een lange tijd geduurd ,denk iets van een half jaar maar we kwamen er door en het blijft mijn mooiste verjaardagsgeschenk ooit .Wat hou ik toch van dat kranige mannetje , Robbe , mijn schat .
27-09-2011, 20:37 geschreven door mama van 8
|
|
|
|
|
| 21-09-2011 |
| droom |
|
Bij de geboorte van mijn eerst kind , Stientje , wist ik het al gauw zeker , dit is de liefde van mijn leven , hier ga ik voor ,hier investeer ik mijn leven in . Ongelooflijk hoe ik in dit kleine mensje kon verdrinken en wegsmelten van liefde . Dat is wat ik wil , een grootgezin met veel kindjes die ik alle liefde en geluk kan geven als investering voor een mooie toekomst . Al gauw kwam Stephanie ,onze tweede dochter en ik wist dat als ik mijn droom wou waar maken dat er flink wat geld op de plank moest komen . Kei hard werken was de boodschap ,alst moet dag en nacht . Het werken in mijn eigen zaak slorpte veel tijd en verantwoordelijk op en vroeg van mijn prinsesjes ook veel inlevering . Toch bleven ze mijn grootste liefde en die kreeg ik van hen dubbel en dik terug . Samen knutselen , truitjes breien ,kleedjes naaien , bakken en kokkerellen ,waren mijn hoby s. Ons derde kindje heeft lang op zich laten wachten , telkens liep het ernstig fout , het lukte niet meer . Ik storte me volledig op de zaak en werkte zo hard ik kon om elke tegenslag te verdringen . Tot ik het echt niet meer kon verwerken , ik wou zo graag nog een baby ,mijn wens , een grootgezin liet me niet los . De liefde die ik kreeg van mijn prinsesjes was zo ongelooflijk mooi . Na verschillende behandelingen bij de gynaecoloog lukte het , eindelijk na zes jaar . Zwanger en hard werken viel niet mee maar ik kon enorm goed tanden bijten , alles zou ik doen om mijn wens te verwezenlijken . De combinatie , huishouden , zaak , prinsesjes ,zwanger , was enorm zwaar ,volhouden , doorgaan .Toen werd Yannick geboren ,een flinke zoon , zo n mooi kereltje, een prins . Ook hij mocht niks te kort komen , zo lang hij borstvoeding kreeg was hij niet van mij weg geweest , dag en nacht was mijn prins bij me . Tot de zaak me meer en meer nodig had , er moest geld zijn voor dit heerlijk leventje .De prinsesjes waren ondertussen al flink opgegroeid tot heel zelfstandige , plantrekkende kleine meisjes die heel flink en lief mee hielpen voor hun kleine broertje te zorgen . Ik miste hen dikwijls en veel door het vele werk in de zaak en de aandacht die naar de broodnodige klanten ging . Ook het huishouden moest gedaan worden , het werd teveel . Toen kwam Wendy , een meisje van 21werd bij ons in dienst genomen om het huishouden te doen en voor de kindjes te zorgen . Ondertussen was ik ook zwanger van Mats en Wendy was een godsgeschenk . Dat meisje was een keukenprinses , ze was lief voor de kindjes en heel zorgzaam voor ons huis , kortom perfect. Ik werkte verder kei hard om de klanten tevreden te houden en de portemone te vullen zodat de kleintjes niks tekort zouden komen . Mijn hobby s vielen stillaan weg , breien , naaien ,bakken , koken spelen met de kleintjes ,gedaan .Onbewust storte ik me op de zaak en verdiende centen . Mats werd geboren , de braafste , gemakkelijkste baby ter wereld . Daarna kwam al gauw Ulrike , haar kale bolletje in de zon , dat zie ik nog heel vaak in mijn gedachten . Stientje werd Stien en samen met zus Stephanie maakte ze veel lol . Laura pousini kende we allemaal van buiten en kampen bouwen op ons groot teras was ook heel fijn . Stilaan begon de druk van de zaak en het missen van mijn kroost me parten te spelen , veel tranen elke dag opnieuw voor het missen van mijn kindjes terwijl ik ging werken . Ik verdiende wel veel centen maar was dit dan mijn droom ??? Zwanger van ons zesde kindje voelde ik meer en meer dit kan zo niet verder , ze komen wel niets tekort , materieel , maar ik voelde me verschrikkelijk in de fout gaan . Dit wil ik niet meer , hier stop ik mee . Van de ene op de andere dag werd alles verkocht en kochte we een oude boerderij met heeeeeel veeeeel werk aan , maar het voelde goed , we verhuisden naar de nog niet opgeknapte boerderij , in augustus 1995 ,een nieuw avontuur .
21-09-2011, 00:00 geschreven door mama van 8
|
|
|
|
|
|
|
| E-mail mij |
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
|
| Gastenboek |
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
|
|
| Dropbox |
Druk op onderstaande knop om je bestand naar mij te verzenden.
|
|
|
|
