Hallo, mijn naam is Jessie Roscoe. Ik woon in Upper Sisley en ik ben een schilder, voor alle duidelijkheid geen kunstenaar, ik schilder enkel kamers. Ik heb een zoon, zijn naam is Oliver en het is de beste zoon die een moeder zich kan wensen. Er is echter een detail, niemand weet wie Olivers vader is en dat wou ik ook zo houden, maar ik zal beginnen bij het begin.
Toby Gillespie, de liefde van mijn leven. 21 jaar geleden, we zaten nog op school, hij deed een toneelopleiding en ik zat nog op school in Cheltenham, we hebben elkaar ontmoet op een feestje. We waren smoorverliefd. Straatarm dat wel, maar we redden ons en we waren gelukkig, dat was toen het belangrijkste. Een keer zijn we op vakantie geweest in Upper Sisley. Het was een fietsvakantie en we hadden een tent geleend, meer konden we ons niet veroorloven.
Maar dan werd ik zwanger Toby nam het goed op, hij zag het allemaal goed zitten. Hij ging stoppen met school en een baan nemen, we gingen trouwen en samen gelukkig worden. Maar ik wou niet dat hij stopte met school, hij had talent en het was gebeurdt met een student uit zijn jaar, zijn vriendin was zwanger en hij was gestopt met school. .En acteren was Toby's lust en leven. Hij mocht niet stoppen, dat kon ik niet laten gebeuren. Toby en ik waren tot het besluit gekomen dat we een abortus gingen doen. Het was het beste voor ons allemaal en we konden later ook nog altijd trouwen en kinderen krijgen.
De dag was gekomen, ik ging naar de dokter. Maar ik kon het niet, ik kon mijn kindje,ons kindje, niet wegdoen, ik moest kiezen Toby of ons kindje, ik kon ze niet alle twee hebben. Ik koos voor het kindje, ik ging naar huis, pakte mijn spullen en nam zonder om te kijken de trein naar Shotland. Ik ging er bij mijn tante logeren in Glasgow. Dat leek mij het beste. Ik ken Toby, hij ging me komen zoeken, maar daar zou hij me niet vinden, hier kon ik in alle rust ons kindje grootbrengen. Oliver was een gemakkelijk kind, hij vroeg niet veel naar zijn vader. Toen hij oud genoeg was heb ik hem iets wijs gemaakt ovr zijn vader en daarna heeft hij er nooit meer naar gevraagt.
