Normaal zijn Bas en ik helemaal enthousiast over het beroep 'zeeman', maar soms is het reuze zwaar en komt het feit, dat er zoveel kilometers tussen ons zitten, keihard bij ons terug. Op dit moment hebben we het beide extra moeilijk vanwege een sterfgeval. We zouden zo graag bij elkaar zijn om bij elkaar troost te vinden, om te praten en samen te huilen. ... Natuurlijk praat ik met vrienden, maar dat is niet hetzelfde als je partner en Bas zit wel met mensen aan boord die hij graag mag, maar dat is nu eigenlijk niet genoeg. Wat kunnen we elkaar enorm missen. Ons 'geluk' is, dat hij nu in Trinidad voor de kant ligt om te bunkeren (=brandstof laden) en proviand in te slaan voor de oversteek die eraan zit te komen en we wel telefonisch contact kunnen hebben. De beste mogelijkheid die we hebben op dit moment.
Mijn hart gaat uit naar hen die achter blijven.
Reacties op bericht (1)
10-08-2010
Samen zijn...
In zo'n tijden heb je elkaar nodig Maria...mijn innige deelneming ! Veel liefs Magda
