|
De sleepboot de ELBE arriveerde vrijdagmiddag 18 september 2009, na een dokbeurt, weer in de haven van Maassluisxml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
(foto: Jan Oosterboer, bedankt Jan!)
Ze heeft een boegschroef gekregen, een vernieuwde schroefas en een intensieve schilderbeurt gedurende de drie weken dat ze in dok lag in Pernis.
Voor het eerst sinds 1967 is ze weer in het originele kleurenschema van Smit geverfd. Ook is de verschansing hersteld en voorzien van 1200 klinknagels.
Met haar 4500 paardekrachten was de Elbe net iets sterker dan de toenmalige Zwarte Zee (III) het vlaggenschip van de rederij L. Smit & Co's Internationale Sleepdienst, gevestigd te Rotterdam. De Elbe was tot 1963 de grootste sleper en representatief voor de Nederlandse sleepvaart van die tijd.
Op 1 januari 2002 is de voormalige zeesleepboot Elbe eigendom geworden van het Havenmuseum te Rotterdam
 
Op de heenweg naar de dokking Weer opgemaakt thuis in Maassluis
De restauratie van de Elbe is wel een bijzonder verhaal, want ze is tot twee keer toe gezonken! Waren de restaurateurs net begonnen met het herstel van de sleper, kreeg ze op 30 juli 2004 een aanvaring met de Fairpartner toen de trossen braken bij het proefdraaien van de motor. Na herstel van de huid, zonk ze echter op 27 oktober 2004 door onbekende oorzaak nòg een keer.
De Elbe heeft in februari 2005 een vaste ligplaats gekregen aan de Govert van Wijnkade in de buitenhaven van Maassluis, waar zij geheel wordt opgeknapt en verder wordt gerestaureerd door een groep van 60 vrijwilligers.
De Elbe is een leeftijdsgenote van het stoomschip "Rotterdam" (na de zeeslepers het mooiste schip op aarde) en is na de functie van zeesleper, loodsboot geweest in 1976 en actieschip van Greenpeace.
Het is de bedoeling, dat de Elbe in 2010 als museumschip van 59 meter lang, met passagiers door het Rotterdamse havengebied gaat varen.
Volgens kenners is de Elbe (quote) "een voorbeeld uit een tijd dat het zeemanschap nog avontuurlijk was met alle voor- en nadelen van dien. Het verleden is voorbij, maar zeker waard om deels behouden te blijven als monument uit de tijd dat Nederlands zeemanschap nog echt een ambacht was en werd uitgeoefend werden door mannen die vele maanden van huis waren, gewoon omdat zij op die manier hun dagelijks brood verdienden."(einde quote)
Noot van mij: mijn echtgenoot is het vast niet eens met de stelling, dat het varen nu niet meer avontuurlijk is! Hij verdient er in ieder geval sowieso zijn dagelijks brood mee. Gelukkig is hij meestal niet langer dan drie/vier maanden aan het stuk weg, dat is wel veel beter dan in het verleden van de scheepvaart.
|
