Als het economisch minder goed gaat in Nederland en er meer werkeloosheid ontstaat, komt het beroep van 'Zeeman' weer in de picture. Het grappige vind ik, dat dàn de weegschaal blijkbaar door kan slaan naar de positieve kant van het beroep. Op dit moment is men een campagne gestart om de zee weer onder de aandacht van de jeugd te brengen . In klassen van de lagere school worden door vrijwilligers spreekbeurten gehouden om de leerlingen een reëel èn opwindend beeld van het varen te geven. Helaas is het voor het middelbaar onderwijs nog een ondergeschoven kindje. Natuurlijk hebben deze leerlingen een andere kijk op een beroep en zijn glorie-verhalen wat minder van invloed, maar zij zijn wel degene die echt (binnenkort) hun loopbaan gaan plannen. Als zij nu ook een reëel beeld voorgeschoteld zouden krijgen, zou er misschien vaker voor de zee worden gekozen. Noodzaak is wel, dat het goede voorlichting is. Kreten als "Dan zie je nog eens wat van de wereld!" en "Je bent helemaal vrij", zijn niet echt up to date, aangezien de schepen zo kort mogelijk in de haven liggen en meestal op plekken ver van de bewoonde wereld en er gewoon hard gewerkt moet worden.. Dat men een eigen dagindeling heeft aan boord, behoorlijk veel vrijheid, nooit in de file staat, verantwoordelijk is voor veiligheid en een enorm kapitaal onder de kont heeft, zijn betere argumenten.
Eén van de negatieve kanten is het minder makkelijk lopen van een gezinsleven. Niet iedereen kan met een zeevarende partner samenleven, maar er zitten toch wel veel voordelen aan. Ik noem maar even, dat je zelf bijvoorbeeld je eigen dag kunt indelen, niet alle sociale contacten in een weekend hoeft te plakken, lange tijd samen hebt (Bas is bijvoorbeeld 4 maanden per jaar dag en nacht thuis!) en je meer aan jezelf toekomt dan iemand met een partner aan de wal.
De tijd dat iemand gemiddeld vaart, is 6 jaar. Dat moet langer worden! Een argument om te stoppen met varen is vaak, dat er kinderen komen. Uit ervaring weet ik, dat dat goed te combineren valt! Natuurlijk komt de opvoeding voor het grootste gedeelte op de schouders van de niet-varende, maar is dat anders met een walbaan? Wat wel belangrijk is, is dat de zeevarende beseft, dat hij-zij niet alle touwtjes in handen kàn houden. Misschien dat er binnenkort een (tijdelijke) kantoorfunctie (toerbeurt?) is, waar zeelieden aanspraak op kunnen maken, als het gezin dat nodig heeft, zodat er bij mindere urgentie weer gevaren zou kunnen worden. Ik denk, dat het hebben van deze mogelijkheid, een bepaald gevoel van zekerheid geeft, die ervoor zorgt, dat men blijft varen.
Bas vaart al ongeveer 20 jaar en wil pas stoppen met varen als hij met pensioen kan! Ik vind dat een goede zaak!:wink:
