Eén van de kleine ongemakken van het zeemansvrouwen bestaan, is dat je klusjes die je vervelend vindt, niet af kunt schuiven op je partner als hij op zee zit. Te denken valt dan aan de afvalbak buiten zetten, oud glas en papier wegbrengen, boodschappen doen op zaterdag en dode vogeltjes opruimen. Het is allemaal niet dramatisch, maar vast wel herkenbaar voor iedereen, varend of niet varend. Wat was het geval vandaag: ik zit heerlijk aan tafel, onze dochter nog in haar bed boven, te genieten van het mooie weer. Opeens een knal! Alsof er een grote sneeuwbal tegen het raam gegooid werd. Aangezien dat op dit moment vrijwel onmogelijk is, keek ik wat het dan wel was. En warempel, deze 'sneeuwbal' was een arme zwarte merel. Het beestje lag op zijn rug hevig te fladderen, maar kon met geen mogelijkheid op zijn pootjes komen. Ik heb hem daarom maar even omgedraaid. Het beestje zat hijgend niets te doen. Oogjes dicht en één vleugel uitgestrekt. Oei, dat zag er niet veelbelovend uit en inderdaad bewoog hij een minuut of 5 later niet meer... Daar word ik dan verdrietig van. Zo'n mooie vogel... Maar er zat niets anders op, dan hem zelf op te ruimen.
Omdat ik het oud papier gisteren niet weggebracht had ("het kon nog wel een weekje":wink:) haalde ik een doosje en wilde hem erin doen, tot ik merkte, dat hij nog wel adem haalde! Ik heb hem vervolgens in een hoekje tussen bloempotten op de buitentafel gezet, zodat onze (vraatzuchtige) hondjes er niet bij zouden kunnen. Hij heeft daar een half uur gezeten en vloog zojuist, zonder een spoortje schade over de schutting! Wat een geweldig moment! Mijn dag kan niet meer stuk!
