Onze meid wordt vandaag 17 jaar! Tjonge, wat een dame al!! Wij vieren hier vandaag een feestje. Bas heeft al gebeld! Toch weer heel apart om over de telefoon de felicitaties te krijgen, maar ons meidje voelt zich toch echt jarig.
Natuurlijk ben ik heel nieuwsgierig en ben eens op het wijde net gaan zoeken naar een naam. Dat valt nog niet mee en daarom had ik hulp ingeschakeld van iemand die het wel weet: Dhr. Avesaath van het Centre for Estuarine and Marine Ecology. Volgens hem is dit beest een kompaskwal (Chrysaora hysoscella), alleen wat groter dan dat wij hem kennen in de Noordzee. Het is echter géén record, want in Japan komen kwallen voor die vele malen groter zijn:
Juist in Namibië is men hard op zoek naar de oorzaak van de explosie van kwallen. Men vermoedt dat overbevissing en de verwarming van de aarde de oorzaak is. Ook in Nederland is de kwallenpopulatie enorm vergroot. Het bovengenoemde instituut onderzoekt de invloed van de kwallenplaag op de rest van het ecosysteem, want bijvoorbeeld in de Zwarte Zee heeft de ribkwal (Amerikaans ribkwal, een klein beestje) ervoor gezorgd, dat de visstand volledig is vernietigd. Het instituut krijgt voor dit onderzoek subsidie van RijksWaterStaat.
Wie kent ze niet: de stekelige dieren als je lekker in de Noordzee wilt spelen? De Kwal! Bij aanlandige wind kan het een ware ramp zijn voor de waterliefhebbers. Kwallen komen in alle oceanen voor en het zijn opmerkelijke dieren. Ze hebben een stadium in hun leven als poliep (lijkt een plantje) en een 'vrij' volwassen stadium, waarin ze kunnen zwerven. Op zich zijn dat natuurlijk al een opmerkelijke gedaantevormen, maar één soort kwal spant de kroon: De Turritopsis nutricula. Het is het enige onsterfelijke dier op aarde! Deze soort kan van zijn volwassen vorm terug gaan naar zijn onvolwassen poliepen-vorm!! Wat een wonder! Bas heeft mooie plaatjes van kwallen kunnen schieten. Wie weet is het de bovengenoemde soort wel!(dat zoeken we dan later wel uit ) Dat het mooie foto's zijn, is een feit.
Het anti-rookbeleid in Nederland is inmiddels een geaccepteerd fenomeen: op de openbare plaatsen en in bedrijven is het verboden te roken, behalve in de daarvoor bestemde rokershokjes. De zee zelf heeft het niet begrepen: zij heeft op verschillende plekken zogenaamde Black Smokers. Dit is niet de doorsnee zeeman, die zware shag rookt! Het zijn rokende schoorstenen, ontstaan uit vulkanische activiteit en rijk aan allerlei mineralen. Men kan ze vergelijken met de geisers op het land. Black smokers worden aangetroffen in gebieden met een hoge vulkanische activiteit. Zeewater wordt in de oceaanbodem verwarmd en via de schoorstenen naar buiten geperst. Het grote verschil met geisers is dat alles onder zeer hoge druk gebeurt. Door deze gigantische druk kan het water heel heet worden zonder te gaan koken. Het water dat door een black smoker naar buiten stroomt, kan wel 400°C zijn. Dat hele hete water komt in de ondergrond in aanraking met pas gestold magma. Vanuit dat magma worden allemaal mineralen opgenomen. Zodra het hete water naar buiten stroomt, worden de mineralen bij de schoorsteen afgezet. Ze bevatten vaak economisch belangrijke elementen zoals koper, ijzer, zink en goud.
'Nederlandse marine mishandelde piraat' HAMBURG - Een Somalische piraat heeft woensdag voor de rechtbank in het Duitse Hamburg zware verwijten geuit tegen de Nederlandse marine die hem in april 2010 uit de kust van Afrika heeft opgepakt. Volgens de verdediging van de 24-jarige piraat hebben Nederlandse ondervragers hem mishandeld. Tijdens het verhoor zouden zij hem naakt hebben vastgebonden op een stoel. ''Ik ben op een zeer vernederende manier behandeld'', aldus een schriftelijke verklaring die door zijn advocaat werd voorgelezen. De Nederlandse marine ontzette destijds het gekaapte Duitse vrachtschip Taipan en nam tien Somalische piraten gevangen, die nu in Hamburg worden berecht.
Noot van mij: mishandeling mag niet, (zonder uitzondering!) maar ik weet nu wel een manier om eventueel onder celstraf uit te komen: op het moment dat de marine verschijnt en men geen schijn van kans meer heeft om te ontsnappen en de raketwerper en ladder niet meer overboord kan werken, doe je onmiddellijk al je kleding uit! Ik ben benieuwd wat hiervan waar is.....
Bas is inmiddels begonnen met Les 10 (dix ) van de cursus Frans. Om hem te helpen, de dag door te spreken, een beetje te plagen en af en toe een statement te plaatsen, heeft de Eerste Stuurman het op zich genomen om een "La ligne du jour"-bord bij te houden! Iedere avond wordt er een zin verzonnen die dan met behulp van het woordenboek kan worden vertaald. Af en toe past de kapitein censuur toe, want dan is de zin niet geschikt voor publiek. Dàn ontbreekt er een datum..... Zo heeft Bas aan boord een heel stel Fans bij zijn Frans!
Als het rustig is, begint men zich gemakkelijk te vervelen. Dat is bij kinderen zo, maar bij jongetjes blijft dat blijkbaar óók zo als ze ouder worden . en dan wordt er nog wel eens een geintje uitgehaald. De Rotterdam heeft als enige van de schepen nog géén electronische kaart. Die willen ze wel graag hebben en zij zijn dan ook stik jaloers op de prachtige voorziening op de London en de Singapore. Begrijpelijk. Nu hadden ze een kaart nodig van een specifiek gebied en daarvan was geen exemplaar voorradig aan boord. Daarom hadden ze deze kaart bij de collegae opgevraagd. Nu hebben ze een eigen electronische kaart gemaakt, zoals je op de onderstaande foto ziet! Met de kopie op het bord geplakt, een passer erbij en een opzoekkastje voor de sier. Deze is véél goedkoper!
Meestal is het niet van belang, op welk tijdstip een foto is genomen. Of het nu avond is of ochtend, het geschoten plaatje gaat (meestal) niet over tijd.
Het tijdstip waarop deze foto genomen is, is echter wèl belangrijk. Het gezegde is immers:
Red sky at night, sailor´s delight,
Red sky in morning, sailor's warning.
Gelukkig voor Bas: hij heeft deze foto bij zonsondergang genomen! Dat wordt beslist een mooie dag morgen!
Nou, waar ik dus bang voor was is toch gebeurd: de computer is stuk. Gelukkig heb ik de oude laptop van Bas hier nog, zodat ik met mijn werk niet in de knup kom en kan blijven communiceren met de Singapore... De nieuwe heeft zijn geld alweer opgebracht, alleen al door deze hier thuis te laten. Als Bas aan boord gaat, heeft hij altijd een volgepakte koffer van ongeveer 38 kg en een handbagage van 12 kg. In zo´n handbagage zit dan bijna niets, behalve zijn apparatuur en daar kunnen de uitvinders toch nog wel hun hersens over gaan breken, want het weegt wel erg veel!! Gelukkig valt hij zelf onder ´vlieggewicht´ want anders was het vliegtuig nog overbelast. Dat zal trouwens over een tijdje nog wel kunnen: met je bagage en jezelf op de weegschaal gaan staan voor het inchecken! Ryanair kan zo, met de toch wel steeds zwaarder wordende Nederlandse bevolking nog wel het één en ander extra rekenen voor transportkosten.... (ikzelf moet dan maar niet meer vliegen...... ) Ik ben benieuwd wanneer de vliegmaatschappijen deze vorm van verrekening zullen bedenken.....
Vanmorgen om 6.30 uur wilde ik de computer opstarten en ja hoor: trammelant! Nu zijn we bijna 6 uur verder en doet dit kastje gelukkig weer waar ik op hoopte. En dan zegt men, dat een computer niets uit zichzelf doet..... In ieder geval kan ik nu weer communiceren met het wereld wijde web! Pfffff, want dat kwam nu wel heel slecht uit als hij het niet ging doen. Geduld is een schone zaak, maar alleen in samenhang met de scheepvaart, want met de rest is mijn geduld niet zo'n rekbaar begrip.
Tot overmaat van ramp is ook nog het schilderij wat bij ons iedere dag weer voor onze TV wordt geschoven (ik vind namelijk dat zwarte scherm erg lelijk om naar te kijken, van zijn touwtje geknapt en daar moet ik weer wat nieuws op verzinnen. Bas is de uitvoerende macht bij ons thuis, dus voordat dat laatste verholpen is, duurt het wel een maand of 2. Tot die tijd hebben we dus een zwart gat om naar te kijken. Geef maar toe: zo'n schilderij is toch echt mooier dan een TV die uit is.......
Een vriendin van mij gaf me een goede tip: Als je de cartridge van je printer langer mee wil laten gaan, moet je hem regelmatig even schudden!
Nou, ik ben wel van de zuinige (ook al is Bas het daar misschien niet mee eens ) en dacht: dat ga ik eens even doen. Het is een klusje van niets: printerklepje open, inktpatroon eruit en schudden. 'n Kind kan de was doen.
Dat dacht ik..... Wat deze vriendin (nog) niet van mij wist, is dat alles wat ik doe met een nodige dosis enthousiasme gebeurt. Ik schud en schud .... en nu hebben we geel met zwart gestippeld behang! En mijn spijkerbroek heeft ook een klap van de Dalmatiërmolen gekregen. Nu is het: ma kan de was doen!
Je kunt het al echt merken: de dagen worden langer. Ik heb me altijd afgevraagd, hoevéél verschil er nu wekelijks is, want als je gewoon doorleeft, merk je nauwelijks verschil tussen iedere volgende dag. Gelukkig heb ik nu een serie foto's kunnen bemachtigen van http://murmansk.livecam360.com/flash/main.php die het verschil laten zien per week. De foto's zijn op iedere keer op dinsdag om 13.00 uur genomen met telkens een week ertussen! Natuurlijk staat deze webcam op een speciaal plaatsje in Noorwegen, waar de zon midden in de winter niet boven de horizon verschijnt. Ik vind het opmerkelijk, hoeveel één week tijd verschil maakt!
Dat de zee een grote rol speelt in ons leven, behoeft geen uitleg. Zelfs in het eten komt het voorbij. Bas vindt het heerlijk! (zeer waarschijnlijk vanwege het bier. ) Uit de Römertopf:
500 gr biefstuk in reepjes snijden van ongeveer 2 cm dik en bakken in 30 gr hete boter. Zout en peper erop. 750 gr uien pellen, in plakken snijden 750 gr aardappelen, in plakken snijden Het braadvet in de geweekte Römertopf gieten Vlees, aardappelen en ui in laagjes erin leggen (bovenste laag moeten aardappelen zijn) op iedere laag wat peper en zout strooien. 5 dl vleesbouillon (van een blokje) mengen met 1 kopje donker bier en over het gerecht gieten. Römertopf met deksel erop in koude oven zetten. Oven op 200*C.-225*C. gedurende 120-135 minuten.
Eén van de kleine ongemakken van het zeemansvrouwen bestaan, is dat je klusjes die je vervelend vindt, niet af kunt schuiven op je partner als hij op zee zit. Te denken valt dan aan de afvalbak buiten zetten, oud glas en papier wegbrengen, boodschappen doen op zaterdag en dode vogeltjes opruimen. Het is allemaal niet dramatisch, maar vast wel herkenbaar voor iedereen, varend of niet varend. Wat was het geval vandaag: ik zit heerlijk aan tafel, onze dochter nog in haar bed boven, te genieten van het mooie weer. Opeens een knal! Alsof er een grote sneeuwbal tegen het raam gegooid werd. Aangezien dat op dit moment vrijwel onmogelijk is, keek ik wat het dan wel was. En warempel, deze 'sneeuwbal' was een arme zwarte merel. Het beestje lag op zijn rug hevig te fladderen, maar kon met geen mogelijkheid op zijn pootjes komen. Ik heb hem daarom maar even omgedraaid. Het beestje zat hijgend niets te doen. Oogjes dicht en één vleugel uitgestrekt. Oei, dat zag er niet veelbelovend uit en inderdaad bewoog hij een minuut of 5 later niet meer... Daar word ik dan verdrietig van. Zo'n mooie vogel... Maar er zat niets anders op, dan hem zelf op te ruimen.
Omdat ik het oud papier gisteren niet weggebracht had ("het kon nog wel een weekje" ) haalde ik een doosje en wilde hem erin doen, tot ik merkte, dat hij nog wel adem haalde! Ik heb hem vervolgens in een hoekje tussen bloempotten op de buitentafel gezet, zodat onze (vraatzuchtige) hondjes er niet bij zouden kunnen. Hij heeft daar een half uur gezeten en vloog zojuist, zonder een spoortje schade over de schutting! Wat een geweldig moment! Mijn dag kan niet meer stuk!
Het lijkt van een afstandje een haai, maar het is de maanvis die regelmatig langs de Singapore zwemt. Twee weken terug werd hij voor het eerst gezien, maar toen lag de camera (natuurlijk) in de hut. Toen hij vorige week weer langs kwam, hielden ze de fotocamera voortaan op de brug in de aanslag. En jawel, een paar dagen later kwam hij weer aanzwemmen! Helaas is de foto niet zo duidelijk, maar als je goed kijkt, kun je hem wel zien! De Filippijnse bemanningsleden herkenden hem meteen en volgens hen is het een smakelijke vis.
Ik heb even op Wikipedia gezocht: De klompvis of (rondstaart-)maanvis (Mola mola) is de zwaarste bekende beenvis. Een volwassen dier weegt gemiddeld 1000kg, en is 1,8 meter groot. Maar er zijn ook exemplaren bekend die 2300 kilogram wogen en 4 meter breed waren bij de vinnen. De maanvis leeft in alle grote oceanen waar het klimaat warm tot tropisch is. De meest noordelijke plaats waar ooit een maanvis is aangetroffen is in de wateren rond Alaska, al is dat uiteraard een uitzondering. Barcelona, aquarium
Het dier leeft van kwallen, plankton en kleine visjes. Door zijn grootte en taaie huid heeft de maanvis weinig natuurlijke vijanden. Vaak worden deze dieren opgemerkt wanneer ze bijna bewegingsloos op hun zij aan de oppervlakte liggen. Dat wekt de indruk dat ze ziek zijn, maar het is normaal gedrag: ze doen dit om hun temperatuur omhoog te krijgen. De maanvis beweegt zich voort door de stevige vinnen zijdelings heen en weer naar mekaar toe te bewegen. Een vrouwtje kan tot 300 miljoen eitjes in een legsel afzetten, wat geldt als record voor een dier.
Als ik 'Namibië' hoor, denk ik: warm, zand en Afrika. Maar er is ook een nationaal voetbalteam: de Brave Warriors! "Brave" zijn ze in ieder geval, want dat vind ik van alle voetballers, maar dat "Warriors".....echt goed wordt er niet gebruik gemaakt van wapengekletter. De prestaties: Het elftal is nooit gekwalificeerd voor de WK. 't Heeft slechts twee keer in de eerste ronde gestaan van de Afrika Cup. En is nooit gekwalifiseerd in de Afrika Championship of Nations. Alleen in de Cosafa Cup was het nog wel wat: in 2008 en 2009 kwamen ze tot de kwartfinale. Er zijn wel veel voetballanden in Afrika:
Stoort u zich ook zo aan het slecht luisteren èn handelen van de telefoondiensten? Zou u een wraakactie kunnen waarderen? Voor als u 11 minuten over heeft en graag wil lachen.....:
Het is een feit, dat de keuze voor een opleiding op de zeevaartscholen niet altijd even groot is. Eigenlijk loopt het tegengesteld gelijk aan de economie: is er overvloed, dan kiest met voor een walbaan, is het werk schaars, dan kiest men eerder dan anders voor de scheepvaart. Eens in de zoveel tijd is er een campagne om de zeevaart onder de aandacht van de scholieren te brengen . Het afgelopen jaar was er een project, waarbij zeevarenden op de lagere scholen (voornamelijk in groep 7 en 8) gingen vertellen over hun baan. De vragen die voorbij komen: Hoe bestuur je een schip? Hoe is het om zo ver van huis te zijn? Is de zeevaartschool een leuke opleiding? Ga je al tijdens je opleiding varen? Wat eet je aan boord? Erg leuk voor de kinderen, maar zeker ook voor de gastsprekers!
Voor de oudere leerling organiseren de scheepvaarcolleges open dagen. Over een dikke week in Rotterdam!
Informatie is belangrijk. Dit is voor mij een feit. Waar ik me wel aan stoor, is de rol van de media: ze maken het graag heel erg. Misschien om ervoor te zorgen, dat mensen blijven kijken, misschien om een andere reden, maar de geloofwaardigheid is dan wel ver te zoeken. Gisteren zag ik op TV een stukje over het dramatisch onder water lopen van Aijen (350 inwoners, Limburg, gemeente Bergen). Legertrucks werden ingezet, zodat de mensen nog in de rest van de wereld konden komen! Dat lijkt heel dramatisch, maar wordt toch ontkracht door het feit, dat die verbindingsweg telkens onder water loopt als de Maas (jaarlijks!) buiten haar oevers treedt. Dan brengen legertrucks altijd de mensen naar de overkant. Het is dus helemaal niet spectaculair. De inwoners weten dat ze hun personenauto op het hoger gelegen land bij de plaats Bergen moeten parkeren en de huizen liggen op een verhoging.Zolang het water niet zo hoog komt als in 1995, is er niets aan de hand. 1995, Aijen Een grappig detail: wij wilden jaren terug een bungalow kopen in Aijen. Het was een mooi huis. Ik vroeg de mevrouw, of ze geen last had bij hoog water, want ik wist dat de toegangswegen van Aijen dan werden afgesloten. Haar antwoord: "Nee hoor, we halen dan gewoon voor 3 maanden eten in huis, totáál geen last!" We hebben het toen niet gekocht. Over relativeren gesproken!
) Dat het mooie foto's zijn, is een feit.
)
