Bruno is al enkele dagen niet meer thuisgekomen. De soldaten, moeder, vader, Gretel en Maria hebben alles afgezocht. Ze hebben de kleren langs het hek gevonden en vroegen zich af waarom hij zijn kleren zou uitdoen. Het was winter. Koud dus. Iedereen keerde terug naar Berlijn. Misschien kwam hij daar opduiken. Maanden gaan voorbij. De vader keerde elke dag naar de plek waar Bruno zijn kleren gevonden werden. Toen zag hij het! Een jaar later ontdekte de vader dat de onderkant van de afrastering niet stevig in de grond verankerd zat zoals overal elders. Hij lichtte het op en er kwam een opening vrij. Groot genoeg voor Bruno om eronder door te kruipen. De vader keek in de verte en redeneerde stap voor stap logisch verder. Hij kon niet meer bewegen en kon zijn lichaam niet overeind houden. Hij viel op de grond en besefte dat hij zijn eigen zoon vermoord had. Bruno moest "in de douche" en is er nooit meer uitgekomen.
Ik heb een vriend gemaakt. Shmuel heet hij. Wel een beetje een rare naam. Hij is ook 9 jaar en verjaard op 15 april 1939. Precies dezelfde dag als ik. We zijn dus een soort tweeling. Cool hé? Shmuel zag er wel heel dun en vuil uit. Hij had een gestreepte pyjama aan met een soort ster op. Iedereen droeg het daar. Ik vind het niet eerlijk dat hij daar zoveel vriendjes heeft om mee te spelen en ik langs deze kant niemand heb. Ja, mijn hopeloze zus. Maar die staat heel de tijd de babbelen met een soldaat. Ik heb beloofd dat ik elke dag ga komen. Vandaag ben ik ook naar Shmuel gegaan en heb hem eten gegeven. Dat vroeg hij. Zou hij niet genoeg eten hebben langs de andere kant van de draad? Ik wil echt daar wonen en niet langs deze stomme kant. Hier is niks te doen. Daarjuist had ik gevraagd aan Maria of ze mee wou en ze zei dat ik heel voorzichtig moest zijn en geen domme dingen mocht doen. Wat bedoeld ze daar nu mee? Shmuel en ik hebben een plan. Ik neem morgen mijn schub mee zodat ik onder de draad heen kan kruipen en dan ben ik bij mijn nieuwe vriend. Slim toch? Mama en papa mogen het echt niet weten want die gaan heel boos zijn. Shmuel neemt morge een gestreepte pyjama mee zodat ik niet opval. Dan ben ik eindelijk aan de leuke kant van de stad.
MORGEN GAAT HET DE BESTE DAG VAN MIJN LEVEN WORDEN!!!
Hallo, ik ben Bruno. Ik heb juist het verschrikkelijkste nieuws van mijn leven te horen gekregen. IK MOET VERHUIZEN! Dat betekent dat ik niet meer met mijn vrienden Daniël en Martin buiten kan spelen. Met wie moet ik nu spelen? Het was allemaal heel snel beslist. Toen ik thuis kwam waren moeder en Gretel, mijn zus, alle spullen aan het inpakken. Maria, het dienstmeisje, moest mijn spullen inpakken. Ik ben rap alle geheime spullen waar niemand mag aankomen gaan halen. Nog geen uur later was alles ingepakt. We zeiden dag tegen ons waanzinnig huis en BAM de deur dicht. Hier zit ik dan... . Onderweg naar ons nieuwe "thuis". Zou het huis ook zo een mooie trapleuning hebben waarvan ik helemaal kon glijden van de bovenste verdieping tot de voordeur? Zouden er daar ook 5 verdiepingen zijn? Zou ik daar ook elk jaar iets nieuw ontdekken? En het allerbelangrijkste: Zou ik daar nieuwe vrienden maken? Ik ben heel benieuwd. Moeder zegt dat we er over 1 minuut zijn. We rijden de oprit op en er hangt een bordje met "Ouswis" op. Zou dat de naam van het huis zijn? Gretel denkt dat het van de vorige eigenaars is. Ze zegt dat het van "oude" en "vies" komt. Hopeloos geval... .
We zijn er. Het is klein. VEEL kleiner dan ons grote huis in Berlijn. Hier is ook niemand te zien buiten een paar mannen in een groen uniform. Ik wil mijn kamer zien. Ik storm naar boven en hier ben ik dan. Maria is al mijn spullen netjes in de kleine kast dat er staan aan het leggen. Ik val op bed en vraag aan Maria dat zij het ook stom vindt. Maria zegt dat ze niets te zeggen heeft. Dat vind ik raar. Waarom zegt ze niet gewoon dat ze het hier ook stom vindt en ook terug naar Berlijn wilt gaan? Links in mijn kamer is er een grote raam. Ik sta nu voor het raam en zie in de verte allemaal grote mannen en kleine jongentjes. Misschien kan ik toch nog nieuwe vrienden maken! Ik loop naar Gretel om haar het goede nieuws te vertellen. Natuurlijk is dat hopeloze geval haar poppen goed aan het zetten. Ik zie dat ze ook een raam heeft. Door haar raam zie je alleen maar bos. "Door mijn raam zie je mensen" roep ik naar Gretel en ik loop terug naar mijn kamer. Het is al donker buiten en mama roept dat ik me klaar moet maken voor te gaan slapen. Morgen ga ik op ontdekking. Ik wil weten wat die mensen daar doen.
