Inhoud blog
  • Ex1
  • Enkele krabbeltjes...
  • To read is to think and to think is to be human... Or not?
  • Love lies
  • Half 6
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    runninglady
    www.bloggen.be/running
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Hersenspinsels uit een grootstad

    24-09-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ex1

    Laat me dromen...
    Kijk naar mij met die nieuwsgierigheid en passie...
    Laat me door je haren gaan, en jij, trek aan mijn haar en kus mijn nek.
    Raak me... Altijd... Met woorden, vingers, handen, tong... 
    Eis me op en laat me vrij...
    Laat me een storm zijn, wanneer ik moe ben...
    Maar wees teder voor mij wanneer ik niet te stoppen ben...

    Vooral wees bij mij wanneer ik zeg dat ik je niet nodig heb...

    De Droom

    24-09-2013 om 23:10 geschreven door Urban Solitude  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Enkele krabbeltjes...
    24 september 2013

    Sinds lange tijd was ik nog eens onder de indruk. Niet door al wat gezegd of gedaan wordt, maar door een blik... Meerdere zelfs, geheel onverwacht... En ja, ik keek weg, ging er soms met een boog om heen, verstopte in het gezelschap, en vermeed "de blikken"... Waarom? Een schaduw uit het verleden dat als een alarmbel me geconditioneerd heeft? Of gewoon rationaliteit? 
    Wat ik eigenlijk wou? De warmte van zijn stem in me opnemen, hem ruiken en misschien zelfs even proeven... Eventjes maar, uit nieuwsgierigheid... Hopend dat ooit die armen me zouden omsluiten en waar ik mijn ogen kan sluiten zonder vragen, alleen een geur, ademhaling, hartslag en zeggen: ja, ik ben thuis.... 

    31 juli 2013

    droomde de afgelopen nachten intens... De lijn was dun bij het wakker worden ... De nieuwsgierigheid groeit en hoopt dat haar dromen een voorbode zijn voor goed nieuws...

    7 april 2013

    ik heb deze nacht mij weeral toegelegd op de kunst van het observeren. Wat zijn wij, mensen, toch een eigenaardig ras...! Al zeggen sommigen dat drank en drugs de boosdoeners zijn, het is onze natuur die handelt... Jaloezie, geilheid, de drang naar aanvaard worden, maar ook vreugde, vriendschap, en samenhorigheid waren de ingrediënten van deze nacht. Bedoelingen verkeerd interpreteren of ze totaal niet zien, onzekerheid en grootheidswaanzin, je in mysterie willen verhullen, en daardoor toch voorspelbaar worden, het was allemaal zeer interessant...
    Zolang er muziek is, en ik rond mij veel liefde ervaar, kan er me weinig overkomen... Mijn oogjes sluiten en eventjes wegdromen...

    6 april 2013

    het geluid van mijn hakken in de niet zo donkere straten van 't stad, klonk als muziek in de oren deze nacht. Het was weeral een nacht waar passie, rust, liefde, vriendschap, humor, misschien ook een beetje geilheid, elkaar afwisselden... Telkens in verschillende personen vond ik dit alles terug. De zoektocht om dit in één persoon te vinden is misschien utopisch, of zelfs overbodig... Of toch niet?

    1 april 2013

    Ziet al een paar nachten een prachtige maan in een mysterieuze nevel... Deze nacht werd ze er melancholisch. De "saudade" die ontegensprekelijk in haar zit, was vanavond haar bondgenoot. Zekerder dan ooit over de weg die ze heeft afgelegd, keek ze naar vrienden en kennissen en ze was blij. Ze bedankt jou, haar beschermengel, die vanacht op haar schouder zat en mee naar de maan keek.

    24-09-2013 om 19:30 geschreven door Urban Solitude  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    09-07-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.To read is to think and to think is to be human... Or not?

    Lezen. Een vaardigheid die men leert in het eerste leerjaar. Een vaardigheid die soms van levensbelang kan zijn. Hoe vaak horen we niet de waarschuwing: “Vergeet niet de kleine lettertjes te lezen?!”

    Het alfabet dat wij hier in West-Europa gebruiken telt 26 letters. Niet moeilijk dus om te leren. Maar het zijn de combinaties van deze letters die woorden, zinnen, teksten maken en dus het “Het Schrift” een betekenis geeft.

    Neem bijvoorbeeld de woorden “man” en “maan”. Tweemaal dezelfde letters, waarvan 1 in het tweede woord dubbel gebruikt wordt. Toch een wereld van verschil tussen deze 2 woorden. Een man is een volwassen persoon die een penis heeft. De maan is een hemellichaam die de getijden beïnvloedt. Niet gemakkelijk dus, maar deze eerste stap is gemakkelijk te vatten.

    <!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]-->

    Het tweede punt is al wat moeilijker. Een woord dat bij verschillende individuen een verschillende betekenis heeft. Neem nu het woord “vrijheid”. We willen allemaal vrijheid, maar de realiteit dwingt ons ertoe om niet 100% vrij te zijn.  Absolute vrijheid bestaat niet, want ik ben bijvoorbeeld niet vrij om door het rood te rijden omwille van de veiligheid en orde. Toch zeggen wij dat we in een vrij land leven. Dit idee is een typisch idee dat de grote filosofen van de Verlichting ons hebben geleerd, onder andere Montesquieu.

    <!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]-->

    Taal, wat aan de grondslag ligt van het Schrift, blijft zelfs in vakken die ons performale hersengedeelte aanspreekt, een essentieel, doch ondergeschikte factor. Als wij bij fysica spreken over een vloeistof, gas of vaste stof dan heeft taal en de definities die deze fenomenen omschrijven een heel duidelijke, onmiskenbare betekenis die voor ons allemaal hetzelfde is. Discussie over deze begrippen zijn quasi onbestaande in de natuurwetenschappen.

    <!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]-->

    In poëzie en proza is taal nog verheven tot een hoger niveau. Hier heerst het concept van de artistieke vrijheid. De auteur van een gedicht kan zijn intenties overduidelijk neerschrijven of kan zijn toevlucht zoeken in symboliek voor zijn ervaring, emotie of het onderwerp van zijn schrijven....

    <!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]-->

    Betekenis en woorden zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Stel nu: “Zij is zo lelijk als een draak.” Ooit een zeer wijze zin. Maar enkel omdat de symboliek die eronder verscholen zit een grotere betekenis heeft. Draak als symbool die we vinden in de Oosterse filosofieën, gecombineerd met de symboliek die wij hier in het Westen gebruiken...

    09-07-2010 om 00:00 geschreven door Urban Solitude  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    19-04-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Love lies
    <!--[endif]-->

    (Nog in wording...)


    Zoals sommigen onder jullie misschien al weten ben ik half-Portugees. Mijn moeder is in 1969 naar België komen, toen ze 10 jaar was, wat in de tijd niet abnormaal was in Vlaanderen. België had gastarbeiders nodig, zoals mijn grootvader en aan hen werd een gouden toekomst beloofd. Een vergiftigd geschenk bleek achteraf...

    Zo leerde mijn vader mijn moeder dus kennen toen ze beiden in hun twintiger jaren waren. Een huwelijk bleef niet lang uit. In 1980 trouwden ze en ik werd kort daarna geboren.

    Een verhaal uit die periode dat me is bijgebleven was het verhaal over hun “schijnhuwelijk”. Dat mijn moeder hier meer dan 10 jaar woonde, leefde en werkte, bleek voor de autoriteiten van die tijd geen motief te zijn voor integratie. Mijn geboorte en mijn “toekomstige” nationaliteit zouden ook een struikelblok worden.

    Uiteindelijk zijn mijn ouders na 15 jaar huwelijk gescheiden. Gewoon omdat het op was, niet omwille van een schijnhuwelijk...

    14 jaar later hertrouwde mijn vader, nu met een vrouw uit Mongolië. (Jaja, mijn vader houdt dus duidelijk van het exotische..) Weeral dezelfde procedure voor een onderzoek naar een schijnhuwelijk. Beste lezer, als mijn vaders getuige kan ik u verzekeren dat dit geen schijnhuwelijk is. Mijn stiefmoeder is een prachtige vrouw die onze familie verrijkt heeft met twee even prachtige dochters.

    Dit is geen aanklacht naar de overheid, nee. Dit is een aanklacht voor alle fraudeurs die wel een schijnhuwelijk aangaan. Onlangs kwam me een verhaal ter ore dat ik weerzinwekkend vond.

    Een barmeisje in Antwerpen dat uit was op geld, heeft zich door huwelijksbemiddelaars laten ompraten om met een Algerijnse man te trouwen. De roep naar “Easy Money” bleek groter te zijn dan de integriteit die wij van onze medeburgers verwachten. Uiteindelijk was het “beloofde geld” veel groter dan de effectieve som die ze ontving. Maar deze situatie zou van korte duur zijn, twee jaar getrouwd blijven met deze wildvreemde man en dan terug vrij zijn. Maar net zoals zij had deze “nieuwe” man een dubbele agenda. Het begrip “Easy Money” was voor hem ook niet onbekend en hij was zeker van plan om zijn “investering” terug te verdienen. En amper 6 maanden nadien kreeg het barmeisje brieven van schuldeisers. Door het huwelijk was zij aansprakelijk voor zijn schulden... Al snel werd dit liefdeloze huwelijk nog grimmiger.

    Dit huwelijk zou haar niet verhinderen om zelf haar pleziertjes te krijgen. En zo werd een niets wetende jongeman een web vol leugens gezogen. Want een horecaloontje voldeed niet om én schulden af te betalen én in haar eigen onderhoud te voorzien. Dus een relatie aangaan was een financiële zekerheid.

    Schulden afbetaald en ja zeker, weg was zij en een berooide jongeman had ze achtergelaten...

    <!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]-->

    19-04-2010 om 00:00 geschreven door Urban Solitude  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (7 Stemmen)
    30-10-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Half 6

    Half 6. Het alarm gaat af. Veel te vroeg uiteraard. Maar dat is ook die universele wet die zegt als we een alarm nodig hebben is het toch om telkens te vroeg op te staan.

    Alhoewel ik er niet uit moet, ga ik toch met hem opstaan.

    Maar ik krijg nog eerst een kusje. Elke morgen hetzelfde ritueel, en dat boezemt me vertrouwen. Alarm af, licht aan en ik krijg een kusje om de dag door te komen…

     

    Hij kleedt zich om en ik draai me nog een keer om. Afscheid nemen van de nacht. Hij streelt me nog eens door mijn haar en zegt me dat ik niet hoef op te staan. Ik weet het, is elke keer mijn antwoord, maar ik doe het graag.

     

    De keuken. Hij zit al te ontbijten en zijn lunch klaar te maken. Ik zoek heil in een dosis cafeïne en nicotine. Hij lacht en neemt me nog eens vast. Bijna klaar om te vertrekken. En ik die rustig de tijd kan nemen om wakker te worden.

     

    Vertrekkens klaar. Hij dan toch. Jas aan, sleutels in de hand en niet te vergeten, een kusje voor mij. Nog een, maar toch duizenden te weinig.

     

    De dag is één al verlangen naar hem. Naar zijn armen om me heen, naar zijn lippen op de mijne, in mijn hals. Ik hou van zijn geur die ik heel de dag moet missen. Zijn diep blauwe ogen, die me soms zo kunnen aankijken, me trachten te doorgronden. Ik die soms moet wegkijken om niet alles zomaar prijs te geven. Nog even geduld en wie weet geraken we daar. Daar, die onbenoembare plaats, maar die plaats die ons rust, geborgenheid geeft en toch verhuld is in een hevige passie. Daar waar ik kan en mag zeggen: ik ben jouw vrouw en jij mijn man.

    30-10-2009 om 17:48 geschreven door Urban Solitude  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    15-07-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Ik lig op het bed
    Ik lig op het bed, op zijn witte lakens. Ik snuif zijn geur op, de wasverzachter gemengd met zijn lijfgeur en zweetgeur. Iets wat me op dit moment veilig laat voelen. Hij wandelt door zijn appartement, verzonken in gedachten. Van woonkamer naar de slaapkamer de keuken in en terug. Alles op orde zetten. Zijn nieuwe thuis aan het inrichten, van hem, maar waar ik nog even deel van mag uitmaken. Af en toe staat hij stil en neemt een trek aan zijn sigaret en rommelt verder in zijn papieren.

    Ik lig op het bed, op zijn witte lakens. Moe en verdwaasd, nog aan het bekomen van een drastische maar noodzakelijke beslissing. Hij kijkt op, plant zijn ogen recht in die van mij en glimlacht. Even zijn wereld verlaten en de deur voor me op een kier gezet. Ik wil graag binnen gaan in zijn wereld, in zijn gedachten, maar doe het niet. Tijd en vertrouwen, dat hebben we nog nodig. Ik verlang naar zijn uitnodiging, maar kan ze nog niet aanvaarden, wil ze nog niet aanvaarden.

    Ik lig op het bed, op zijn witte lakens. Hij, wandelend van kamer naar kamer, een nieuw leven tegemoet. Even doorbreekt hij die routine. Hij keert zich naar mij en kust me liefdevol op mijn voorhoofd. Weeral een klein troostend gebaar waar ik me aan optrek, maar niet te veel. Er ligt een tijdbom onder ons, en die tikt verder. Ontmantelen is een optie, maar hoe? Zijn verleden en het mijne, niet verzoenbaar, maar oh zo herkenbaar. Elkaar gevonden in elkanders pijn en verdriet. En dat wanneer we het willen loslaten. Maar troost is een goede genezer, hoop ik.

    Ik lig op het bed, op zijn witte lakens. Even mijn ogen gesloten, genietend van de stilte die we delen. Die stilte die mij soms bang maakt, niet omwille van de stilte zelf, maar omwille van al hetgeen dat niet gezegd wordt. Er ligt een tijdbom onder ons, en die tikt verder. Een verleden die nooit had mogen zijn, maar die ons is overkomen.

    15-07-2009 om 03:56 geschreven door Urban Solitude  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (5 Stemmen)
    05-05-2009
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Worst case scenario
    “Na 15 minuten kan je het resultaat aflezen. Zie je in het eerste venster een roze streep verschijnen, dan ben je zwanger.” Dit klinkt als die belerende toon telkens je naar één van de overheidsdiensten belt. 15 minuten en 2 sigaretten later. Jaja, u hebt gewonnen... Fuck! Ik hoopte dat ik 2 weken over tijd zou zijn omwille van de stress. Niet omwille van dit...

    Ik heb hem al 3 weken niet gehoord en onze laatste ontmoeting was zeker niet de beste. Opdringerig, noemde hij me nadat ik hem gevraagd had of hij inderdaad getrouwd was. Jan, onverwacht in mijn leven opgedoken en het klikte meteen. 2 ongelooflijke maanden gehad. Voornamelijk in de donkere straten van Antwerpen waar niemand ons kon zien. Zalige vrijpartijen tegen de kathedraal. In het gallerijtje van het Vleeshuis. Tegen ’t Steen. Of bij hem thuis. Zijn vrouw en hij zijn gescheiden van tafel en bed al 4 jaar. Geen officiële scheiding omwille van de kinderen en zijn BV-schap. Anders zou het allemaal in de boekskes verschijnen... Ben enkel in de laatste week te weten gekomen hoe de vork op de steel zat. “En, trouwens, ik zie ons niet samen oud worden.” Samen oud worden? Wie is de vrouw van ons tweeën? Mijn toekomstplannen gingen niet verder dan in wiens appartement we dit weekend gingen vertoeven. Of welk lingeriesetje ik zou aandoen. Of hoe ik mijn bikinilijn nu ging scheren. Samen oud worden, was een vraag die me absoluut niet bezighield. Eens te meer het bewijs dat vrouwen van Mars komen en mannen van Venus.

    Fuck! Zou ik hem bellen? Heeft hij wel hier recht op? Toch maar doen, dan valt er mij al zeker niets te verwijten.
    “Hey”
    “Hallo. Waarom bel je?”
    “Gewoon... Ja, nee, niet gewoon. Ik ben zwanger...”
    Stilte... “Hallo?”
    “Is dit een grap?”
    Ik ben dit gedrag echt grondig beu: “Nee, dit is niet mijn manier om op een zondagmiddag grappig te zijn.”
    5 minuten heen en weer met kordate antwoorden: Nee, ik heb je niets geflikt. Je weet toch dat ik mijn vorige relatie heb beëindigd omdat HIJ kinderen wou en niet ik. Morgen naar de dokter en dan vertel ik je meer. Opgehangen.

    Naar de dokter. Alleen? Mijn zus even opbellen. Mag Tom mee? Tom, mijn neefje, gewoonweg om op te eten. Hij heeft een mooie tekening gemaakt deze week op school voor “Tante Tathalie”. Tuurlijk mag hij mee, als hij maar niet recht in de tunnel kijkt...
    Oké. Dat is geregeld. Wat nu? Veel opties, maar weinig goede. Fuck! Ik had meer de Flair moeten lezen, en niet enkel kopen voor de goedkope restaurantbonnen, weekendjes, massages, vibrators... Mmm, vibrator.. Heb echt wil zin om een potje te vrijen... Stop. Bij de les blijven.

    Een kind opvoeden? Ik? Alleen? Tja, waarom niet. Maar toch. Ok, ik heb mijn vader die alles voor zijn dochters doet. Ik heb mijn moeder die altijd goede raad heeft. Mijn zus heeft al enige ervaring op dit gebied.... Moet toch lukken? Ohh!! Ik weet het niet!!

    Bij de dokter.
    Ik lig klaar in de stijgbeugels met een laken over me heen. Echt niet de meest aangename positie. Bwa, positie misschien nog wel. Al zeker niet de juiste plek en het juiste gezelschap. Soit...
    “Mooi, mooi.” Is dit wat een dokter tegen zijn patiënt hoort te zeggen tijdens de echografie? “U bent 5 weken ver.” Dat is dan duidelijk. “En u bent in verwachting van een tweeling.” Dit is zo het moment dat je in de film die dramatische achtergrondmuziek hoort en dat je een close-up van me zou krijgen. Sarah, mijn zus, is in ieder geval heel opgetogen. “Laten we ons vader bellen!” “Laten we dat in ieder geval even niet doen.”

    Jan bellen, zoals beloofd. “En hoever sta je?” 5 weken. “Bon, niet te laat voor een abortus.” Abortus? Jan, ik denk dat je me niet goed begrepen hebt. Je bepaalt zelf je betrokkenheid en op welk niveau. Wil je dat niet, dan beloof ik je plechtig om geen advocaat onder de arm te nemen. Ik wil geen geld, enkel wat stabiliteit en een gezonde verstandhouding. En ik vrees dat je mij er niet bij zult helpen. Oh ja, Jan, het zal een tweeling worden.

    Ik mis hem nog. Ik mis de passie, de etentjes in Nederland, de “ontvoering” naar Parijs waar we de hele nacht gefeest hebben, de picknik aan ’t Scheld,  de filmavondjes in de zetel waar hij door mijn haar strijkt, me zegt hoe goed ik ruik, hoe zacht mijn huid aanvoelt en hij stevig mijn borsten wel zijn. Ik mis de kussen in mijn nek, de vlinderkusjes op mijn rug en de zachte beetjes in mijn tepels... Ohh fuck!!! Hij heeft gelogen en verzwegen, gelogen en verzwegen, gelogen en verzwegen...

    Afwachten...
    De dokter had me ook de slaagkansen gegeven om deze zwangerschap tot een goed einde te volbrengen, rekening houdend met mijn levensstijl. Anderhalve maand geleden nam ik nog antibiotica tegen die klierkoorts, en mijn weekends de afgelopen maand bestonden voornamelijk uit bier, vodka Red Bull en Cava. Ik rook 1 tot 2 pakjes sigaretten per dag. En ben op 4 weken tijd al 5 kilo kwijt. En dan nog mijn 2 vorige miskramen. Die waren niet mijn schuld. Miskraam numero uno: op mijn 18de ziek geworden in Spanje van het eten. Veel moeten overgeven en de pil dus ook... Miskraam nummer twee: verkeerd geplaatste spiraal.
    Slaagkans voor de tweeling: 30%. Niet te veel hopen. Beloofd, maar toch...

    De telefoon. Jan. Hij wilt me steunen en zijn verantwoordelijkheden nemen, als vader. Maar hij wil wel zijn rechten, bezoekrecht, zijn naam doorgeven, een tweeling is niet niks in ... BV-land. Fuck, Jan! Ik wil je niet als vader. Ik wil geen leugenaar en bedrieger. Pech, zijn advocaat is al ingelicht en is bezig met de het contract. Mokerslag, na mokerslag en wat wil ik?

    Ik heb raad nodig. Ally McBeal en die vrouwen van Sex and the City konden ook altijd op elkaar rekenen. Karen bellen. Al 12 jaar beste vrienden. Al 12 jaar heel België afgeschuimd naar de ideale man. Nu zijn we beide einde de 20 en geen ideale man.
    Karen wilt absoluut geen kinderen, maar werkt wel met kinderen. Ideaal!
    Wat zwanger? Weeral? Van een tweeling? Ja, dat is het zo kort samengevat. Alles op een rijtje gezet.
    Nathalie, hoe zit het met reizen? Je wilde toch alle continenten gedaan hebben en op een van de poolkappen gelopen hebben?
    Ik weet het niet. Een trip naar de Himalaya met de tweeling kan toch ook.
    Serieus, meid. Je bent echt niet bij je verstand.
    Mischien niet. 
    En hoe zit het met je opleidingen? Ik weet het niet.
    Hoe zit het met je kersverse nieuwe appartementje dat je zo vol trots hebt ingericht als de kinderloze carrièrevrouw van de 21ste eeuw?
    Ik weet het niet.
    Waar ga je de bedden zetten? Wel, voor de bedjes heb ik plaats. Vermits het 2 kindjes zullen zijn en vermits ik niet direct een bedpartner ga vinden, want laten we eerlijk zijn mijn marktwaarde is gedaald, dan kan dat perfect naast mijn bed staan. In de badkamer is er plaats genoeg voor de verschoningstafel.
    Nog zotter dan ik dacht, is het enige dat Karen nog kan zeggen. Maar ik zie je zo graag...

    Maar ik wil hem echt niet als vader. En na een google-uurtje weet ik dat hij een DNA-test kan afdwingen en daar kan ik niets tegen in brengen.
    Maar je ziet hem toch graag.
    Klopt! Veel te graag. Maar hij ziet me net niet graag genoeg om mij te willen. Moet ik daarom de rest van mijn leven met hem worden geconfronteerd?
    Nathalie, dit is puur egoïsme.
    Dat is waar. Maar ik wil in topvorm zijn om het moederschap aan te kunnen en met hem in mijn leven, is dat onmogelijk.

    Mijn ergste nachtmerrie: een alleenstaande moeder zijn.. Niet voor mij, dacht ik...
    Nachtrust zal me goed doen. En 30% slaagkans is niet veel... Al 48 uur geen koffie, geen canderelletjes, dit zou blijkbaar ook niet goed zijn, en maar een half pakje sigaretten gerookt. Ik wil jullie een goede en gezonde thuis geven, mijn engeltjes. En de warmte die jullie verdienen. Het kersenpitkussentje boven halen en verwarmen. Maar niet te warm, zoals bij die grootmoeder die zo de slaapkamer in brand stak. Een rustig muziekje. Ik ga jullie alle liefde geven die ik heb. Jullie gaan naar de muziekschool, tekenschool, sportclub... maakt niet uit. Zoek jullie eigen weg. Word sterk en weerbaar, maar wees liefdevol en dankbaar. Slaap zacht...

    8 uur. Opstaan. Mijn maandstonden zijn er. Geen tijd om na te denken. Of misschien wel. Een reis boeken. Naar de poolkappen of de Himalaya. Zou Jan misschien niet met me mee willen?

    05-05-2009 om 00:00 geschreven door Urban Solitude  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    28-04-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Birth Control Guaranteed

    Het beeld van een moeder met haar baby’tje vertedert me telkens weer opnieuw. Ik ben me op zulke momenten enorm bewust van de aanwezigheid van een baarmoeder in mij. Moeder Natuur heeft bij de vrouw een heel mooi emotioneel mechanisme ingebouwd om de mensheid van uitsterven te vrijwaren. Noem het “moederinstinct” of “biologische klok”, het maakt niet uit, maar wij zullen zeker niet stoppen met te bestaan.
    Voorbij kinderwinkels lopen, doet me dromen van mijn toekomstige kinderen in hun beminnelijke kledij. In boekenwinkels ga ik altijd langs de kinder- en jeugdboeken om toe te zien op de educatieve en zinvolle invullingen van het aanbod. Mijn kinderen zullen dan ook oftewel in de voetsporen treden van Nobelprijswinnaars, oftewel mee werken aan de invulling van de geschiedschrijving. De namen voor mijn zonen en dochters liggen al vijf jaar klaar om uitgedeeld te worden. Ik, die nooit tegen pijn kon, kijk al uit naar de barensweeën.
    Het was voor mij dan ook een enorme schok toen ik besefte dat al deze dromen jaren in de kast gingen blijven liggen. Nee, dit is niet het relaas van een jonge vrouw die een medische aandoening heeft. Het is evenmin een verhaal over twee mensen met verschillende toekomstperspectieven. Dit wordt het getormenteerde verhaal van een jonge vrouw die een jaar wakker ligt, omdat haar bovenburen aan de lokroep van Moeder Natuur niet konden weerstaan.
    Mijn bovenbuurvrouw heeft vorig jaar haar pianogejengel ingeruild voor het gekrijs van een mini-mensje. Hoe idyllisch het plaatje voor haar ook moge zijn, des te groter is de nachtmerrie die me elke nacht overvalt.
    Praten helpt jammer genoeg niet. Onze zesjaar durende vete is begonnen tijdens mijn eerste examenperiode nadat ik in mijn appartement was ingetrokken. Examens waren geen reden om het raam te sluiten of de radio naar een aanvaardbaar niveau te draaien.
    Mijn rust keerde jammer genoeg weer, nadat ik mijn stereoketen had uitgebreid in de woonkamer met niet minder dan 5 boxen. De woonkamer met surroundeffecten bevond zich onder haar slaapkamer en werd mijn overwinning.
    Rust keerde weer in mijn vredig stulpje, voor een paar jaar...
    ’s Nachts lig ik een uur of twee wakker door het gehuil van haar nakomeling. Minstens 3 keer per week roepen haar bovenburen haar toe. Een pseudo-comité heeft mijn bovenbuurvrouw aangeschreven met de vraag om de geluidsoverlast te minimaliseren, bijsluitend een lijstje met de adressen van specialisten voor huilbaby’s. Aan al deze acties heb ik nooit deelgenomen. Net zoals het gehuil, hoor ik de pijn van deze jonge moeder, want net zoals bij mij, ontneemt deze spruit ook haar nachtrust. Kinderen mogen dan wel gewoontes van hun ouders overnemen, omgekeerd geldt dat ook. Het gesnik van een moeder die haar baby niet kan laten slapen, is even hartverscheurend.
    Maar ook doeltreffend... Kinderen en zwangerschap zijn zeker geen zaken waarover lichtzinnig kan gedaan worden. Hoe mooi mijn toekomstbeelden ook waren, hoe knap dat mijn zonen en dochters ook gaan zijn, ik wacht nog een paar jaar met het creëren van de volgende generatie enfant terrible.
    Aan ouders die zich ongerust maken over het al dan niet bestaande seksleven van hun puberende kinderen, wil ik graag mijn adres geven. Eén weekje in mijn bed slapen en veilig vrijen staat op het menu...

    28-04-2008 om 00:00 geschreven door Urban Solitude  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (9 Stemmen)
    18-04-2008
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Alpha-Male Revisited

    Met het terrasjesweer op komst, kunnen we weer genieten van meisjes in hun zomertenuekes, korte rokjes, leuke topjes, en voornamelijk veel glimlachen op de gezichten van de mensen.
    Ik merk het verschil elk jaar opnieuw. Plots zijn mijn eisen minder problematisch. Het is geen probleem om geen ei op mijn broodje te krijgen, als het kan met extra tomaatjes, geen mayonaise... Mijn soms ietwat pietlullige eisen worden ingewilligd op één, twee, drie... Een décolleté is effectief. Mijn grote bruine ogen en mijn glimlach zijn samen met de eerste zonnestralen mijn beste wapen om als jongedame in een grootstad iets gedaan te krijgen. En uiteraard de klassieke rolmodellen en ons verwachtingspatroon hebben hun aandeel hier.
    Jaja, als brunette kan ik vertellen dat ik mezelf het domme blondjes imago vaak aanmeet. Veel mensen zijn zo zelfingenomen dat een dom, naïef en licht aangeschoten meisje een streling voor het oog kan zijn. Voornamelijk mannen vinden plots hun alpha-mannetjesinstinct terug. De culturele evolutie zorgde ervoor dat mannen en vrouwen evenwaardig zijn, maar dit verlichtende idee smelt als sneeuw voor de zon bij het aanschijnen van een zomerse décolleté.
    Maar het meest frappante voorbeeld van het alpha-male syndroom overkwam me dit weekend. Een vriendje hebben die beroepsmuzikant is heeft veel leuke voordelen. Backstage gaan bijvoorbeeld, ware het niet dat ik een backstage-fobie heb. Vriendinnetje zijn van betekent jammer genoeg weinig of niets. Ja, je krijgt gratis drank en gratis eten, maar voor de organisatoren ben je gewoon een extra kost. Voor de andere bandleden ben je ten hoogste iemand die mee de sfeer kan bepalen. Backstage gaan heeft me dus nooit aangesproken, ik ga naar optredens, omdat ik een muziekliefhebber ben, niet meer en niet minder. Mijn aanwezigheid zaterdag was dan ook enkel het resultaat van een drie dagen durende onderhandelingsstrategie die P., het vriendje, met bloed, zweet en tranen heeft moeten doorstaan. Zo dus, ik ging mee zaterdag backstage, een eerste stap om mijn tien jaar aanwezige fobie te overwinnen en omdat ik ook iets ging krijgen waar ik een tijdje op aan het wachten was...
    Vermits we nog niet lang samen zijn ben ik een voorlopig een curiositeit voor de groep, het vroege zomerhitje van P. Dus wanneer ze al dan niet gemeend aan je vragen hoe het met je gaat, word je aangesproken met het meest irritante schoolmeesterstemmetje. En ja, ik beken, ik had ook één van mijn meest sexy jurkjes aan, met diepe décolleté (om het vriendje tevreden te stellen uiteraard). Uitkomst van al deze factoren opgeteld: ik voelde mij ondergewaardeerd en lichtjes betutteld.
    In een ver verleden heb ik ook geacteerd en toen ik mij bewust werd van het opkomend alpha-male syndroom, werd het duiveltje in mij geboren... Willen jullie een dom, naïef meisje zien? Ik zal het jullie graag aanbieden.
    Luid gibberend, bewust zijnde van mijn borsten en strak aftekenend jurkje ging ik de strijd aan met al deze zelfingenomen mannen. Stuntelig aan je glaasje wijn nippen, en je verschuilen achter de schouders van P. waren onder andere truukjes die ik al te graag toepaste.
    Het doek viel op het einde van de avond. Iedereen had zijn spullen en instrumenten ingepakt, de uniformpjes waren uit. Nog wat napraten en dan vertrekken, sommigen naar huis, andere de nacht tegemoet. Toen plots iemand opmerkte dat ik eigenlijk een job in de media had, en ondanks mijn jonge leeftijd al aardig wat had gedaan in media en film. Maar één iemand begon oprecht interesse te tonen in mijn beroepsleven. Het gesprek dat eerder luid joelend aan de gang was, viel stil. Mijn masker viel, net zoals het stoere mannelijke ego van enkelen. Ik was niet een “poppemieke”. Ik had degelijk wat te zeggen en ik was hier zeker niet om mijn populariteit te meten aan het succes van de groep.  Ogen keken weg, pluisjes op de jasjes moesten weggeplukt worden. Hij, die ik hier niet zal vernoemen, sprak me aan: “Hoe komt het dat je dat nooit verteld hebt?” “Omdat je er nooit naar vroeg,” zei ik. Hij glimlachte en vroeg of ik nog mee iets ging drinken. “Sorry, ik moet er morgen vroeg uit.” “Maar het is zondag morgen?” “Wij werken altijd, het nieuws stopt niet. Verhalen moeten verteld worden.” Hij knikte, gaf me een kus en verliet het gebouw. Ik wist dat dit een kleine overwinning was op een grote macho.
    Als vrouw leer je snel dat gelijkheid niet beargumenteerd moet worden. Het moet bewezen worden, ongelovigen moeten het ondervinden. Al is het maar één man, die vrouwen nu naar waarde schat, dan is die man dit schrijfsel waard.
    Voor jou dus... 

    18-04-2008 om 20:40 geschreven door Urban Solitude  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (13 Stemmen)


    Archief per week
  • 23/09-29/09 2013
  • 05/07-11/07 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 26/10-01/11 2009
  • 13/07-19/07 2009
  • 04/05-10/05 2009
  • 28/04-04/05 2008
  • 14/04-20/04 2008

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    moni_snoepke
    www.bloggen.be/moni_sn
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    marketingonline
    www.bloggen.be/marketi
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    paulnick1946
    www.bloggen.be/paulnic
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    windowsgids
    www.bloggen.be/windows
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    muntenverzamelen
    www.bloggen.be/muntenv
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    dansrustroest
    www.bloggen.be/dansrus

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!