Vandaag geen mist en storm. Vlug oversteken
van Dover naar Calais. Echt druk in de Shipping-Lane. Reuzenboten, met dikke
schuimsnorren aan hun boeg, varen onverstoorbaar voorbij, recht op hun
bestemming af. Eens aan de overkant schuilt Cap Blanc Nez al half in de mist.
Wat ferries laten voorgaan en achter hun kielzog vlug mee binnen in Calais.
Feilloos een wachtboeitje gepikt. Na een uurtje over de drempel de jachthaven
binnen.
28 mei
Een comfortabel uur uitgerekend om met
maximum meelopend tij naar Duinkerken te gaan. Bleek ofwel 04:13u of 16:25u te
zijn. De keuze is dan vlug gemaakt. s Morgens wakker geworden door een stralende
zon met de misthorens op de achtergrond. Late middag geen vuiltje meer aan de
lucht. Dapper over de drempel en in één vlotte ruk naar Duinkerken.
29 mei
Duinkerken lijkt, na al die lange tochten,
een beetje thuis. Toch maar doorsteken naar Nieuwpoort. De gekende mist heeft
ons begeleid tot Nieuwpoort. Thuis. Onwennig de eerste stappen gezet op vaste
grond. Twijfel of autorijden nog zou lukken. Het lukte, zij het dat schakelen
niet vanzelfsprekend was. Parkeren bleef wat op aanleggen lijken.
Nog steeds stevige wind uit de verkeerde richting. Dus nog
een dagje Dover. Dover Castle bezocht. Een soort Gravensteen in het kwadraat.
Het viel me op hoe ernstig Britten omgaan met detail. In de secret tunnels,
waar ze het hoofdkwartier van operatie Dynamo (de evacuatie van Duinkerken)
reconstrueerden hing in de keuken een etensgeur. Hoewel op de borden en in de
potten enkel wat polyester replica van wortelen en koteletjes lagen. In de
huiskapel van de donjon rook het zelfs naar wierook. Helemaal boven een prachtig
uitzicht over de zee. De overkant was niet te zien wegens lichte nevel boven de
Shipping Lane.
Wegens
aangekondigde mist niet vertrokken. Nauwelijks te geloven als je de heldere
lucht hier zag in het dok. Telkens die twijfel wel of niet vertrekken. Die
twijfel werd krachtig weggeblazen door de misthoren op de westelijke muur. De
mist kwam zelfs even piepen aan de openstaande deur van het dok. Dus toch de
juiste beslissing genomen. Een dag luieren en de mondvoorraad aanvullen.
25 mei
Alles klaar om te
vertrekken. Reisplan, minutieus uitgestippeld, klaar op de kaartentafel.
Boterhammendozen gevuld. Calais binnen handbereik als het ware. Tot echt niet
te geloven! De NAVTEX: Issued
by the MET-Office at 0700 Fr 25 May Gale Warnings: Dover Wight Lundy Fastnet. Soon
(dus binnen zes uren). Je zou voor minder de boterhammen voor die middag met doos en alles ineens opeten.
Kort: het zoveelste dagje Dover.
Gans de dag
doorgebracht in Eastbourne. Navigatie voor de komende dagen gedaan, wat gelezen
en gekookt. Een echte luizendag.
23 mei
Om 9 uur de sluis
in. Op zee richting Dover. Eventjes gedacht te kunnen zeilen maar mis. Te
weinig wind. De zeilen de motor wat laten helpen. Na een uur of drie varen
plots een muur van mist. Zicht nog geen honderd meter. Radar opgezet en zitten
turen naar gele vlekjes op het scherm. Na een uur zag ik zwarte bolletjes van
ingespannen in de mist te turen. Vier uren in de potdichte mist. De horen op de
koppen klonk in eens heel dichtbij. Toestemming in gevraagd en onmiddellijk gekregen.
De betonnen muren waren pas te zien toen we er tussen lagen. Bijna letterlijk
op de tast het Granville Dock gevonden. Aangelegd en oef.
P.S: geen fotos van vandaag er was toch niets
te zien.
Deze morgen om 8
uur Brighton verlaten. Naar Eastbourne. Weinig wind maar toch soms goed voor 6
knopen onder zeil. Aan de Seven Sisters kwamen we aan lij van de enorme
kalkmassa. Wind weg. Eens gedraaid aan Beachy Head weer volop wind maar op kop.
Zeilen gestreken en op motor Eastbourne binnen.
Deze morgen windstil in Cowes. Wel druk gedoe met race
bootjes en mannetjes in peperdure zeilbotten en thermische kledij. Vertrokken
voor een lange etappe. Naar Brighton. Geen wind. Op motor onder het eerste
schuchtere lentezonnetje over een bijna gladde zee. De jan-van-genten deden zelfs
niet eens de moeite hoog te vliegen. Net voor donker in Brighton binnen.
20 mei
Boodschappen gedaan met het vooruitzicht op goede wind. Het
zou moeten lukken om elke dag een haven te slaan vanaf nu. Deze middag het
eerste electrisch treintje in Engeland genomen. Van Black Rock, met een
tussenhalte tot aan Palace Pier. Die pier verbaast me nog altijd. Een
volkskermis op hoge poten boven de zee. Na een bezoek aan de verbrande pier
even de stad ingelopen op zoek naar Royal Pavillion.Zo mogelijk nog wonderlijker als bouwsel. Een veel te kleine
Taj Mahal midden in Brighton.Het werd gebouwd
in opdracht van prins George van Wales, toenmalig regent voor
zijn vader George III. Hij gebruikte het niet alleen om tot rust te komen,
zoals zijn dokter hem had voorgeschreven, maar ook voor geheime afspraakjes met
zijn maîtresse Maria Fitzherbert.
Deze morgen nogal lang geslapen. Tot 08 uur. Een klein
werfje in Yarmouth bleek de juiste spanringen te hebben als reserve voor de
koeling van de motor. Alles nog eens aangedraaid en voor alle zekerheid de
buitenkraan dicht gedraaid. Vergeten weer open te zetten. Bij het wegvaren
ineens pwwwieep. Gelukkig was de Berthing master met zijn rib in de buurt
en die heeft ons een paar minuten vastgehouden. Die bak weer binnen, kraan
opengedraaid, herstart en jawel een mooie krachtige straal water uit de
uitlaat. Verder naar Cowes en daar, je raad het nooit, aangekomen in de
welbekende drizzle.
Deze morgen bezoek van Allan. Even komen checken of alles in
orde was. De schroefas nog eens nagekeken en alles een slagje vaster gedraaid.
Samen met hem koffie gedronken. Dan vlug weerberichten en getijden uitgeplozen.
Voor de zoveelste keer bekakte weerberichten. Op het nippertje. Besloten om
toch maar te vertrekken. Een mens zou wel vastgroeien in Poole. Als een mossel
aan de kaai. Dapper de deining getrotseerd aan de uitgang van Poole-Bay en
hotsend richting Cowes. Door het smalle North Channel de Solent binnen. Wind
tegen stroom. Dus weer verstandig geweest en Yarmouth binnen.
Deze morgen telefoon van Alan (mobile shipping engineer).
Alle stukken liggen klaar in zijn van. De kraan verwacht ons om 12:30 in het
piepkleine haventje Lake Yard. Een dikke 3 mijlen varen in een nauw kanaaltje
tussen de ankerplaatsen en zandbanken. Timing is alles in dit land. We boorden
de boeg door de zijwaartse stroom in de nauwe ingang en de riemen van de kraan
werden neergelaten. In een ruk er in. Twee uren verder was de klus geklaard.
Omgekeerd weer weg. Aangelegd in Poole op het reeds vertrouwde ligplaatsje. Morgen
weg. Rond de middag. Naar Cowes. Richting Nieuwpoort.
Wim is afgestapt. Het werk gunde hem geen rust. Een dagje
hebben we rondgelummeld in oud en nieuw Poole. Oud Poole bestaat uit omgebouwde
loodsen en daarachter een Nederlands (lees protestants) aandoende miniwijk. Het
nieuwe Poole is een zielloos gedoe met megalomaan shopping centrum. Dit Poole
wordt geteisterd door hangjongeren en rondhangende midlife en senior
individuen.
14 mei
Echt strontweer. Bakken regen, windvlagen en steenkoud. Kaartwerk
en navigatie voorbereid. Een dut van een paar uren gedaan. s Avonds gaan eten
bij een Indiër. Buffet van allerlei heerlijke dingen. Niet bij te houden wat we
allemaal binnengespeeld hebben.
15 mei
Koud, bakken wind maar geen regen (op een spetterend buitje
na). De zoveelste poging om West te gaan afgeblazen. Dan maar de boot even op
orde stellen. Reling wat bijgesleuteld, alles wat moet lopen voorzien van wat
WD40 en een poging gedaan om een sluimerend lekje te dichten. Leefde met de
idee dat de vetpot even een slagje aanspannen uitkomst zou bieden. Helaas de
rubber van de pakking bleek te lekken. Een piepklein gaatje. Een bijgeroepen
Engelse schipper van een stevige vissersboot is alles eens komen overzien.
Verdict: uit het water en pakking vervangen. Havenmeester bood een technieker
aan die alles wel zou regelen. Hij belt me nog als alle stukken klaarliggen en
als de kraan geregeld is. Afwachten dus.
