Alhoewel we pas na middernacht waren aangekomen, konden we maandag niet lang meer wachten om onze kinderen te gaan opzoeken. Het weerzien ... dat is niet te omschrijven. Rian is groot geworden.
Die eertse dag maakten we al een wandeling door de sloppenwijk, en we bezochten ook ... te voet .... een internaat waar onze kleine meid waarschijnlijk naartoe zal gaan. Het is beter voor haar en haar toekomst als we heel eerlijk zijn.
We lieten de zon onze armen en gezicht verbranden zonder dat we er erg in hadden. Samen met onze kinderen gingen we terug richting hotel met het openbaar vervoer. We zaten juist in zo`n minibusje ( matatoe ) toen Herman zijn stoel het begaf. Hij viel pardoes op de schoot van een Ugandese dame, iedereen lachen natuurlijk.