Woensdag 12 februari 2014

Soms heb ik van die momenten, dan schieten  benauwelijke gedachten door m’n hoofd.  “Er zal me toch niets ernstigs overkomen?”  “Zal Willy wel staande blijven?” “Zal de auto het houden?””Zal …”  Zo’n doemdenken, neen, zo mag ik niet beginnen …  maar soms is het weeral eens sterker dan mezelf!

Vele uurtjes zocht ik de gepaste overnachtingsplaatsen.  Gewapend met wat boeken, internetsites en Google Earth was het een hele puzzel om alles in elkaar te laten passen: overnachten apart of samen, in refuge of op camping, hoeveel kilometers, rekening houdend met de moeilijkheidsgraad van de trip, … ja, ik was er vaak dag en nacht mee bezig. Zo sterk hield die pelgrimstocht me in z’n greep.

Ook van Ignace, bibliothecaris in Poelkapelle, kreeg ik enkele interessante tijdschriften met reisverhalen van pelgrims, maar ook en vooral met belangrijke tips en info.  Bedankt  Ignace, dit komt goed van pas!

Mijn boekjes: “Spaans voor dummies” en “Spaans op reis” kwamen ergens van onder het stof naar boven.  Nu en dan bladerde ik er wat in, maar eerlijk?  Veel verder dan bladeren kwam ik niet.   Talen en ik: niet echt dikke maatjes!  Nochtans, ik ben me er terdege van bewust, een kleine kennis van het Spaans zal wel nodig zijn … dus ook hier is nog veel werk aan de winkel!

12-02-2014 om 00:00 geschreven door christine bentein  

Woensdag 5 februari 2014

Op 28 januari stak een grote, witte enveloppe tussen de post.  Weer zo’n reclamebrief, … je bent één  van de weinige “kans”hebbers om duizenden euro’s te winnen … dacht ik…, want door het venstertje zag ik een bruin papier, met sierlijke letters op, blinken! 

Mis! 

Mijn geloofsbrief en stempelboekje had ik in handen …

Drie dagen later, welgeteld op m’n verjaardag, was er een mooie, boeiende voorstelling in ’t Knipoogje van een velotocht naar Genua.  Vorig jaar had diezelfde man z’n verhaal verteld over z’n fietstrip naar Compostela. In ‘t Knipoogje kom je enthousiastelingen tegen, mensen die graag reizen.  Zij moedigden me aan, zij gaven me bruikbare tips, zij vonden het een pracht van een idee: na je werkende carrière zo’n droom waarmaken, …  ja, ik werd weer een stuk zekerder.

Twee tips wil ik hier kwijt:

1.    Weet dat het “onderweg”- zijn je méér voldoening zal schenken dan je eigenlijke einddoel bereiken: “Compostela”.

2.    Leer toch een kleine hoeveelheid Spaans.  De plaatselijke bevolking kent maar hun eigen Spaans.  Schrijf enkele noodzakelijke zinnen op.

Nu en dan trok ik m’n stevige wandelschoenen aan.  Met voorzichtige wandelingen (tussen de 5 en 10 km) trainde ik beetje bij beetje m’n lichaam.  Krampen voorkomen, spieren versterken, opbouwend werken, … niets forceren, alles met mate!  Toch moet ik toegeven dat m’n heupen en knieën me af en toe meldden: “hé besef je wel wat je van plan bent!”  Eerlijk?  De schrik het niet aan te kunnen zat wel wat in m’n lijf.

Voor m’n verjaardag kreeg ik van collega’s en m’n dochter een Decatlon-bon.  Deze zou ik spenderen aan nieuwe, degelijke wandelschoenen.  Zo kon ik ook dat paar goed inlopen vooraf! Een broodnodige vereiste!

En ja, op zaterdag 1 februari ’14  trok ik te voet, kwestie van in ’t verhaal te blijven, naar Decatlon.  Na wat wikken en wegen, kiezen en passen, stapte ik wat later naar buiten met niet alleen nieuwe wandelschoenen maar nog wat extra (eerste) spullen die wel nuttig konden zijn tijdens m’n trektocht: een regencape, trekkerskousen, …

02-02-2014 om 00:00 geschreven door christine bentein