Er zijn zo van die dagen dat de titel van een blogbericht geen woordspeling behoeft. 'Het Gulden Vlies', dat is nog eens een krachtige merknaam. Ideaal voor een café met een op z'n zachtst gezegd volks karakter, in de buurt van het Antwerpse Schipperskwartier. Het is daar dat mijn collega en ik rond vier uur verzeild raakten. De kroniek van een aangekondigd bezoek, kun je wel stellen. Op onze dagelijkse tocht naar het station (reisduur: ruimschoots lang genoeg om een tussenstop te rechtvaardigen) hadden we al meermaals op dit moment gealludeerd, en vandaag was het zover: Het Gulden Vlies moest en zou betreden worden.
En of het een meevaller werd! Hits van minstens 20 jaar geleden op de radio, een tooghanger van minstens 65 jaar geleden die ons terstond op wat farcen trakteert, en last but not least een hond van onbestemd ras die zijn vreugde omwille van al dat jong vlees maar met de grootste moeite weet te kanaliseren. Voor het overige bestond het clientèle uitsluitend uit mensen die ik stuk voor stuk al eens op 'Jambers' meende gezien te hebben, een jaar of 12 geleden.
Het hoeft dan ook geen betoog dat wij ons de pinten hebben laten welgevallen in Het Gulden Vlies, staminee uit het tijdperk toen marginaliteit nog gewoon volksvertier heette.
Strontweer en treinen die vertragingen oplopen alsof hun leven ervan afhangt. Wat kan een pendelaar zich nog meer wensen - zonnig weer en treinen die op tijd komen buiten beschouwing gelaten? Gelukkig beseft de NMBS zelf het probleem (van de vertragingen, niet van het weer, daar kunnen ze zogezegd niks aan doen) en probeert er het beste van te maken. Niet dat ze de vertragingen an sich gaan aanpakken, dat nu ook weer niet.
Integendeel, de door hen gekozen oplossing getuigt van veel meer raffinement: een conducteur die via de luidsprekers de reizigers diets maakt dat de uurregeling vanaf 9 december verandert en dat dat best wel wat problemen kan opleveren. En oh ja, stel als het eenmaal zover is alstublieft geen vragen aan het dienstdoende treinpersoneel, die mensen weten ook niet welke trein waarheen gaat rijden en waarom. Is genoteerd. Wat volgt is een zucht van verlichting in de coupé: joepie, het is nog geen 9 december!
Voor het overige gaat ook mijn leven zijn gewone gang: soms vlot, soms een vertraging en heel af en toe een acceleratie. Deze week bijvoorbeeld: dinsdag zowel een test over alles van de opleiding tot nu toe als een presentatie voor de avondcursus Frans. Dat eerste viel nogal zwaar tegen, moet ik zeggen. Vooral het computergedeelte dan. Ik slaag er maar niet in me van de diepgewortelde overtuiging te ontdoen dat computers ontploffen als je op een verkeerde toets drukt, terwijl die dingen naar het schijnt ook een húlpmiddel kunnen zijn bij allerhande berekeningen. Voeg daar nog een MS DOS-achtig programma aan toe en alle ingrediënten zijn aanwezig om er een potje van te maken zoals er nog maar zelden potjes gemaakt worden. En ook de chef-kok was, zoals gezegd, snel gevonden.
