Op 18-04-2016 ging mijn blog 'Leven en lijden in de Paperclip' in première. Het was een tijd waarin IS nog aanslagen deed die er niet om logen, onze regering nog niet helemaal officieel in lopende zaken was en de Rode Duivels nog spoedig Europees kampioen gingen worden. Toch vond ik een gaatje om mijn allerlaatste bezoek aan café Paperclip vast te leggen. Na 16 jaar trouwe dienst gaf levende legende Roel het stokje door aan een nieuwe onbestemde eigenaar, een laatste audiëntie was dus wel het minste wat ik kon doen. In de maanden die volgden verwerd de Paperclip een halftijdse koffiezaak, veranderde de naam in Papercup en werd het interieur opgefrist. Zo noemen mensen dat dan, 'opfrissen', alsof het positieve karakter ervan niet in twijfel getrokken kan worden.

Ik ben hier om het positieve karakter wel in twijfel te trekken. Na jaren keerde ik zaterdagavond nog eens terug naar mijn plek des heils, de setting waarin sommige van de meest memorabele lappen van mijn jeugd zich hebben afgespeeld. Alles was anders. En ja, anders betekent niet per se slechter, daar moet een geboren nostalgicus als ik rekening mee houden. Dit in het achterhoofd houdend: alles was slechter. Wat vroeger een gezellig bruin café was, immer gehuld in nevelen van blauwe sigarettenrook waarachter verlangens en illusies schuilgingen, is nu een zielloze prefab-lichtbak. Ik waande me terstond in het Suske en Wiske-album 'De Krimson-crisis'. Hierin keert Lambik na een lang verblijf in het buitenland terug naar België, om daar een geautomatiseerde, apathische, vreugdeloze samenleving aan te treffen. Het bestellen van een pintje gebeurt zonder menselijke tussenkomst, er is geen muziek en iedereen kijkt treurig voor zich uit.

Zo ver is het nog niet, maar 90 procent van het werk is wel al gedaan. Het bedienend personeel had evengoed uit de Hema, Primark of H&M kunnen komen. Perfect inwisselbaar allemaal. Op automatische piloot werd gevolg gegeven aan mijn bestelling. Een andere klant zei me dat ik naar de kassa moest om de betaling af te handelen, gewoon aan de toog staan was echt te veel gedoe. Tot mijn verbijstering kreeg ik na de betaling van mijn drie pintjes een kasticketje erbovenop. We dronken de pintjes leeg en begaven ons zo snel als maar kon naar buiten. Zaterdagavond om elf uur, op de stoep van de roemrijke Brugstraat. Geen levende ziel te bespeuren. Feestcafé Jantjes Verjaardag is overgenomen en dient nu louter om geld wit te wassen, het vroegere Casino is failliet, De Kroeg ook van naam veranderd en geen schim meer van wat het was, de iconische hamburgertent JeJo gesloten, de Dinges bestaat al lang niet meer, waar 't Alternatief huisde staan nu appartementsblokken. Ik spitste mijn oren en meende wasmachines te horen draaien, een geluid afkomstig van de belendende wasserette, waar eens café Syndrome alle housekikkers van Zuid-Limburg op hun wenken bediende. Wij, aanhangers-van-de-Betere-Muziek, hadden vroeger een afkeer van die housekikkers, maar nu is er geen 'wij' en 'zij' meer. Alles is weg. Wat rest is verschroeid landschap.

Voor de rest wel leuke avond hoor.

30-12-2018, 23:36 Geschreven door Tsigalko  
Reageren (0)

Iedereen kent het wel: je hebt ergens een kneuzing en als je erop duwt, trekt er een opstoot van pijn doorheen het hele lichaam. Gevolg, je kan het niet laten op regelmatige tijdstippen het letsel te betasten, kwestie van zeker te zijn dat die pijn er nog steeds is. Die vreemde neiging is ook mij niet vreemd. Ook op een ander, verstandelijk niveau heb ik er weleens last van. Ik wéét dat ik er niet gelukkig van word, dat het niks uithaalt en toch, toch is er een onbedwingbare drang die me ertoe drijft. Op gezette tijdstippen moet ik kunnen afdalen in de krochten van de sociale media, daar waar geen enkel coherent verhaal in de woest gespuide meningen besloten ligt. De zinnen zijn overduidelijk in een voortdurende vlaag van razernij op het beeldscherm getimmerd, ze hangen slechts aaneen van de spelfouten, het schuim op de lippen van de fabrikant is haast voelbaar.

Ik heb daar niks te zoeken, daar ben ik me ten volle van bewust. De extreem-rechtse deplorables van mening doen veranderen over een pact dat een Marokkaanse stad in zijn naam draagt is onbegonnen werk. Net zo goed kan ik de verzamelde Miss België-kandidates de quintessens van de wereldliteratuur proberen bij te brengen of mezelf aanleren hoe ik een hemd kreukvrij krijg. Hopeloos. Maar zo heel af en toe kan ik het dus niet laten om de missionaris uit te hangen. Omdat de waarheid naast zijn rechten ook zijn plichten heeft. Omdat de wereld dan wel een dorp geworden mag zijn, maar dat niet per definitie hoeft te betekenen dat het marginaalste dorpscafé de publieke opinie vormgeeft. Omdat wij als mensheid ooit toch de vruchten moeten plukken van eeuwen van geletterdheid.

Boter aan de galg natuurlijk. De opmars van de karikaturen is onstuitbaar. Poetin, Trump, Erdogan, Bolsonaro, Orban, Francken.. Achter elk van die leugenaars staat een mensenmassa dom genoeg om in die leugens te geloven, en ze daarenboven ook nog eens om ter luidst verder rond te toeteren. Bij mij treedt er spontaan heimwee op naar zelfs maar een goeie twintig jaar geleden. De verzuiling had de Belgische politiek nog net genoeg in zijn greep om alle dommekloten te isoleren in één Vlaams Blok, mensen wisten niet beter of ze stemden heel hun leven op dezelfde partij. Politici stonden boven het volk en toonden de weg. Volksverheffing was het doel, niet mee in de smurrie van debiele meningen duiken. Nu is de dam gebroken, de dommigheid gutst door alle spleten en kieren. We kunnen nog wel een nieuw cordon sanitaire of twee gebruiken. Veertig, vijftig, zestig, zeventig procent van de bevolking electoraal het zwijgen opleggen, als het moet.

Hoe minder democratie, hoe beter voor de democratie.

10-12-2018, 20:53 Geschreven door Tsigalko  
Reageren (0)

Netflixatie slaat op de oververtegenwoordiging van één welbepaalde vrijetijdsbesteding die verband houdt met een betalende streamingdienst, met als opzet het gewone volk van een constante stroom series en films te voorzien. Ik heb de term net uitgevonden, tenzij hij al bestaat - in dat geval heb ik hem nog steeds uitgevonden maar gewoon iets te laat. Aangezien Netflix misschien wel de hoofdreden is van mijn lagere blogproductie de laatste jaren, is het heel raar dat ik er zo weinig letters aan heb gewijd. Het is de olifant in de kamer waar niemand het over heeft. Met niemand bedoel ik dan niet niemand persoonlijk, maar vooral 'niet ikzelf', als begin-, eind- en allesdaartussenverantwoordelijke van deze webpagina's. Bij wijze van poging om deze historische scheeftrekking recht te zetten, hieronder de allerbeste series van de laatste maanden.

1. The Handmaid's Tale (Canvas) 

Je zal het altijd zien: dan palaver ik in de inleiding een eind weg over Netflix, om dan als puntje bij paaltje komt vanuit het niets voor de reguliere televisie te kiezen. En terecht, want The Handmaid's Tale is één van die zeldzame series waarbij zowel de acteerprestaties als de beeldvoering en de plot top zijn. In dit dystopisch portret wordt akelig geloofwaardig geschetst hoe een maatschappij in een mum van tijd van ongebreideld hedonisme richting totalitair regime kan gaan. Te hopen valt dat dit nooit bewaarheid wordt, want anders heb ik de serie voor niks gezien.

2. BoJack Horseman (Netflix) 

BoJack Horseman is niet voor één gat te vangen. Het is animatie, maar evengoed ook drama, komedie en een inkijk in een particuliere zoektocht naar de zin van het leven. De personages zijn mensen, dieren of iets tussenin, maar dat lijken slechts details in het bredere geheel. Bovenal is het razend grappig, een pastiche op Hollywood en in één moeite door de gehele mensheid. Het strekt dan ook tot aanbeveling dit gegeven paard niet in de bek te kijken.

3. Big Little Lies (Canvas)

"21e-eeuws gezeik voor vrouwen. Zeer goeie serie." Zo en niet anders luidde mijn oordeel over Big Little Lies op het Anderlecht-forum. Ook al zijn het weinig woorden, er is er geen één van gelogen. Het verhaal kabbelt een beetje rond ogenschijnlijke first world problems, maar de setting is aangenaam en de acteerprestaties van Kidman, Witherspoon, Skarsgard en Woodley jagen stroomstoten door de Californische droomwereld.

4. DARK (Netflix)

Waarschuwing: tracht DARK niet te kijken terwijl je bezig bent op de smartphone of prei aan het planten bent. Bij deze aardedonkere reeks is 100% concentratie vereist. Vanaf aflevering 1 krijgt de kijker een buslading haast identieke Duitse personages in de nek gedouwd; eens die min of meer verhapstukt zijn, moeten ook nog eens hun alter ego's in het verleden en in de toekomst erbij genomen worden. Voor zover ik er iets van begrijp zit de serie echter geweldig in elkaar. Alles draait rond het begrip 'tijd' en hoe relatief dat wel is. Even relatief als het gegeven dat elke mens een unieke fysionomie heeft, zo blijkt.

5. Making a Murderer (Netflix)

Indien er ook ruimte is voor een serie die niet per se het geluksniveau doet stijgen, is Making a Murderer zeker een aanrader. Steven Avery zat 18 jaar onterecht in de cel voor verkrachting, eiste na zijn vrijlating een schadevergoeding van 36 miljoen dollar en wordt iets later prompt opnieuw in de gevangenis gestoken voor een vermeende moord. Iedereen heeft weleens pech natuurlijk. Twee seizoenen lang fileren Avery's advocaten de misdadige praktijken van de politie van Manitowoc en de ontoereikendheid van het Amerikaanse gerechtelijke systeem om recht en rechtvaardigheid met elkaar te verzoenen. Tijd voor een Belgische versie misschien, al is het verhaal van een man die pakweg een week gezeten heeft voor verkrachting en vervolgens twee jaar een enkelband krijgt voor moord misschien iets minder spectaculair.

17-11-2018, 00:00 Geschreven door Tsigalko  
Reageren (0)

Bijna november. De herfst is in het land en ineens ook in ons kerngezin geïnfiltreerd. Nu ook An de kaap van de 30 jaar gerond heeft, zal intussen al tweederde van ons huishouden niet meer snel met jeugd verward worden. Ik doe nochtans hard mijn best om het leven van altijd (en dus per definitie van jeugdiger jaren) te blijven leiden, maar de omstandigheden zijn er niet naar. Neem nu de herfstvakantie. In het pre-familieleventijdperk zou ik ten eerste niet weten in welke periode de herfstvakantie valt, ten tweede niet per se een verlofdag willen opsouperen aan iets waar ik geen weet van heb, en ten derde, in het hypothetische geval van een verlofdag, zou ik deze vooral savoureren in de nachtelijke uren die aan de eigenlijke verlofdag voorafgaan. Tegenwoordig is dat anders. We vertrekken van bij stap drie en wel om 5u30 's morgens, het moment dat de omstandigheden mij wekken. Voor alles is een tijd in het leven.

Het moet gezegd, eerlijk is eerlijk, dat het vullen van de dagen in deze levensjaren met meer zingeving gepaard gaat. Met Alesso gaan wandelen en hem bezighouden in de binnenspeeltuin is oprecht leuker dan het lammenadige uitkateren voor de televisie. Of naast de televisie, wanneer die laatste te veel prikkels geeft. Ik zie er ook een manier in om mijn levensdromen via hem alsnog te doen uitkomen. Mits veel geduld, energie en tijd, moet het mogelijk zijn om Alesso te doen uitgroeien tot iemand wiens verlofdagen in het teken staan van het savoureren van de nachtelijke uren die eraan voorafgaan. De wens is de (plus)vader van de gedachte.

30-10-2018, 00:00 Geschreven door Tsigalko  
Reageren (0)