Na een stevig ontbijt vertrekken de vier anderen met de fiets. Ik ruim de laatste dingen op en stap ik in de mobilhome, ik ben vandaag immers chauffeur van de “bus”.

Aulus-les-Bains ligt midden tussen de cols, gisteren daalden van de col d’Agnes af tot in het dorp en vandaag moeten we al vanaf het dorpspleintje beginnen aan de eerste klim van de dag, de Col de Latrappe.  Ik zet me aan de kant van de weg met de volgwagen na een paar kilometers klimmen.  Daar zie ik Jimbo als eerste de bocht doorkomen, gevolgd door Peter en even verderop rijden Frank en Ben.  De beklimming is mooi in het bos gelegen, met haarspeldbochten, geitjes in de berm (en soms op de weg) en is niet te zwaar of te lang; een prima opwarmer dus.  Ik rij de groep terug voorbij en wacht op hen op de top, waar Jimmy met ruim een minuut voorsprong boven komt.  Wanneer Peter en Ben ook boven zijn, halen ze met zijn drieën Frank op, om zich vervolgens in de afdaling te storten.

Col de Latrape

Tijdens de afdaling van de Col de Latrappe is het lichtjes beginnen te regenen en lijken de weergoden ons minder gunstig gezind te worden.  Vanuit de mobilhome heb ik er natuurlijk weinig last van, maar uit solidariteit voel ik wel mee als de jongens in de regen aan de mooie klim van de Col de la Core beginnen.  Waar de vorige klim nog redelijk doenbaar was, kunnen we deze helling toch al serieuzere kost noemen.  Ben begint furieus aan de klim, hij vliegt tegen 21 per uur de eerste stroken op en gooit de anderen meteen overboord.  Hij houdt de hele klim een stevig tempo vast en finisht boven op de col, in de dichte mist en regen, met twee en een halve minuut voorsprong op Jimmy en meer dan drie minuten op Peter.  Ben en Peter rijden al naar beneden, omdat de kou en de regen boven op de top nog guurder zijn dan in het dal; Jim heeft nog de moed om Frank op te halen en samen tot boven te rijden.  Omwille van de regen en het waanzinnige tempo dat de anderen er op na houden, besluit een doorweekte Frank om boven op de Col de la Core in de “bus” te stappen en de verdere rit vanuit de volgwagen te volgen. Jim schiet een extra jasje aan en gooit zich naar beneden, Ben en Peter achterna.

Col de la Core

De volgende klim, is de Portet-d’Aspet, de Pyreneeëncol waar wielerprof Fabio Casartelli in de afzink het leven liet in de Tour van 1995.

Het regent ondertussen “oude wijven”, maar daar trekken de drie musketiers zich geen fluit van aan en zetten dus koers naar de Portet d’Aspet. Imy stuurt ondertussen een berichtje dat hij op de top van de col staat en dat ook hij het voor bekeken zal houden en in de “bus” zal stappen. Jim en Ben gaan in de aanloop naar de beklimming als waanzinnigen tekeer. We rijden vlak achter hem, zodat Frank hen kon filmen en wanneer we op de teller van de auto kijken geeft die 40 km/u aan...Peter laat zijn twee kompanen rijden en begint dus met enige achterstand aan de klim.  Je mag Peeke echter nooit afschrijven en hij slaagt erin om eerst Jimmy en daarna ook Ben bij te halen, maar in de spurt op de top van de Portet-d’Aspet is het toch Ben die het haalt.  Jimbo komt enkele minuten later, vloekend als een ketter boven. Een croissantje binnenspelen, een verse drinkbus en weg zijn ze weer. Ondertussen zitten we dus met drie in de volgwagen en met drie op de fiets, want Imy is ook in de wagen gestapt boven op de Col de Portet-d’Aspet.

Col de Portet-d'Aspet

Nog één col te gaan, maar wat voor één !  De col waarop destijds Luis Ocana de Tour verloor, na een valpartij en een botsing met Joop Zoetemelk in de afdaling, waardoor onze Eddy Merckx alsnog de Ronde van Frankrijk won. 

Ook vandaag geselden de weergoden de flanken van de berg en de lijven van de fietsers.  Benny “il falco” nam in de afzink van de Portet-d’Aspet een voorsprong op Peter en Jimmy, maar moet uiteindelijk op deze klim zijn meerdere erkennen in de Peter, die compleet ontketend Jimmy ter plaatse laat en op en over Ben gaat.  Het braken ligt hem nader dan het praten, maar hij beleeft zijn “moment de gloire” door als eerste te finishen op de col de Menté, met anderhalve minuut voorsprong op Ben en vijf op Jimmy.

Col de Menté

Op de top moet ik al mijn overredingskracht gebruiken om Jimmy te doen inzien dat hij het voorbeeld van Ben en Peter die in mobilhome zijn gestapt, best volgt.  De afdaling van de Col de Menté is te gevaarlijk in de regen en het is welletjes geweest voor vandaag.  Na meer dan vier uur in de regen te hebben gereden, zit nu iedereen in de volgwagen en dalen we af naar Bagnères-de-Luchon voor een stevig avondmaal en een goede nachtrust. We moeten immers uitgeslapen zijn voor de koninginnerit van morgen. Peyresourde, Aspin en Tourmalet, we kunnen er alvast van beginnen dromen !!

Auteur van dienst : Jef

28-06-2006 om 00:30 geschreven door Ben Verburgt  

Pas de Souloumbrie                 

Vanuit Ax-les-Thermes vermijden we de grote baan, door een “binnenweg” te nemen, maar die gaat over de Pas de Souloumbrie en dat hebben we geweten! Al van in de straten van Ax gaat het erg steil bergop (10% en meer) en rijden Ben en Jim van ons weg.  Met Peeke in mijn wiel houden we de twee anderen wel de hele klim in het zicht.  Vlak voor de top krijg ik de Pee eindelijk uit mijn wiel en met dezelfde inspanning geraak ik nog op en over Jimmy en kom als tweede boven na Ben, die op deze klim een maatje te groot was voor ons.

Na deze “opwarmertjes” wacht het echte werk, want met de Port de Lers krijgen we een col van 1ste categorie te verwerken. Vlak erna volgt de Col d'Agnes, na een korte afdaling van 2 kilometer, dadelijk weer 5 kilometer klimmen.

Port de Lers

In de aanloop van de Port de Lers, waar de stijgingspercentages nog niet zo hoog liggen, wordt er weer stevig doorgereden en spelen we Frank al kwijt.  Toch gaat het voor Jimmy nog niet hard genoeg en hij rijdt weg van de rest.

Op het steilste gedeelte van de klim, in Sentenac, rij ik weg van Peter en Ben en spring ik over Jimmy om zo alleen de rest van de klim aan te vatten. In de laatste 3 kilometer zie ik een al wat oudere man een paar haarspeldbochten voor me over de weg zwalken met zijn vrouw in de volgwagen achter hem.De arme man valt bijna van zijn fiets van het verschieten als ik hem in het voorbijrijden “bonjour et bon courage” toeroep.  De Port de Lers is met andere woorden loodzwaar, maar is ook een prachtige klim, met mooie haarspeldbochten, in een bosrijke, groene omgeving.
 

Op de top wacht je een schitterend, desolaat, ruw berglandschap, met als hoogtepunt het Etang de Lers, een bergmeer op 1400m hoogte.  Ik kom alleen boven op deze schitterende klim en omdat het lichtjes is beginnen regenen en de volgwagen niet in zicht is, besluit ik door te rijden naar de Col d’Agnes. Even afdalen en dan weer naar boven vlammen denk ik, maar die eerste kilometer van de Col d’Agnes sta ik zowat te “surplassen” en ben ik mijn klimritme even helemaal kwijt.  Niet zo ver achter me zie ik Ben “Il Falco” al verschijnen, hij heeft in de afdaling tijd weten goed te maken met zijn fantastische dalerscapaciteiten en ik moet me nog reppen om als eerste de col d’Agnes te halen.  Boven houdt ik een minuutje over op Ben; zes minuten later is Jimbo daar en dertien minuten later komt Peter als een verzopen kieken boven.  Het is nu stevig aan het regenen en Peter, Ben en ik  stappen in de mobilhome en zien af van de afdaling in dit hondenweer. We zijn al half bevroren, want de volgwagen was op zoek naar Frank, terwijl wij al op de top stonden.  Enkel Jimmy heeft nog de moed en de fut om Frank te gaan ophalen en met hem samen naar boven te rijden. Ook Frank stapt in de “bus”, maar Jimmy wil van geen wijken weten en rijdt dus naar beneden met de fiets.  Aan de voet van de Col d’Agnes in Aulus-les-Bains slaan we onze tenten op voor vannacht.  Alweer een mooie dag, met een natte apotheose ! Die avond trakteren we onszelf op een etentje in het plaatselijke restaurant en worden we in slaap getikt door de regen op onze tent/mobilhome. 

Col d'Agnès

Auteur van dienst : Jef

26-06-2006 om 00:00 geschreven door Ben Verburgt  

Vanaf de eerste hellingen probeer ik telkens in een strak tempo naar boven te rijden, hierbij gevolgd door Peter en meestal ook Ben.  Frank en Imy rijden rustig in hun eigen ritme naar boven. Op de top van elk bergje wordt op elkaar gewacht, om dan samen naar de volgende hindernis te fietsen.

Op de eerste serieuzere klim, de Col du Paradis, trek ik samen met Peter stevig door en rijden we tegen meer dan 20km per uur naar boven.  Een kilometertje voor de top moet ik Peter laten gaan; “tempocols” als deze zijn immers de Pee zijn specialiteit. Ben, Frank en Imy volgen even later en na de afdaling van deze col houden we een uurtje halt voor een lekkere picknick.  Jimmy heeft, als een echte soigneur, alles al voorzien en we moeten onze benen maat onder t tafel schuiven.

Cols van de voormiddag

Col de Feuilla                                       
Col de Canteloup                                 

Col d’Amiel                                          

Col de la Gineste                                 
Col de Ferreol                                      
Col de Couisse                                    

Col du Paradis                                     

Col du Portel - Col de Coudons

Vanaf de voet van de Col du Portel trekt Peter weer stevig door, ik sluit aan en even laten komt ook Ben tot bij ons gereden. Op dat moment voel ik al dat het beste er bij me af is en ik moet mijn 2 'medevluchters' laten gaan en rijdt op eigen tempo verder. Ik klim tegen 17 kilometer per uur en toch zie ik de anderen van me wegrijden! Even verder moet Peter ook passen na een tempoversnelling van Ben, maar hem bijhalen lukt me niet meer. Ik eindig dus derde boven op de top met twee minuten achterstand op Ben en 1 minuut op Peter. Frank en Imy komen even later ook over de top gereden. We laten hen even bijkomen en zien opde kaart dat we nu een heel eind (ongeveer 25 kilometer) over het Plateau de Sault moeten rijden, om dan de laatste klim van de dag aan te vatten.

Col des 7 Frères

Nog een kleim van 10 kilometer dus en ik besluit er nog een keertje voor te gaan. Ik rij de hele klim tegen 19 à 20 km/u naar boven: alleen, want geen van mijn reisgenoten heeft blijkbaar nog zin om 'zot' te doen. Trainen die je voor jezelf en past ieder voor zich in. Ik rij dus volle bak naar boven en arriveer als eerste respectievelijk 5 minuten voor Peter, 8 minuten voor Frank en Ben en een dik kwartier op Imy die moe maar voldaan de camping komt opgereden.

We genieten van een lekker avondmaal (wok van kip en groenten met pasta) geprepareerd door Jim en Frank en slapen in na het uitzicht op de Pyreneeën nog eens te hebben bewonderd...Morgen wacht het serieuze werk en krijgen we al echte cols onder de wielen.

Auteur van dienst : Jef

25-06-2006 om 00:00 geschreven door Ben Verburgt