kan en mag er doping gebruikt worden door sporters
Tour De France
19-05-2007
Landis geen tour winnaar meer
Floyd Landis is van de erelijst van de Tour de France geschrapt. Dat heeft Tourbaas Christian Prudhomme laten weten. 'Voor ons is Landis niet de winnaar van de Tour van 2006', aldus Prudhomme in de Duitse krant Frankfurter Allgemeine.
Prudhomme wacht hiermee niet de uitspraak van de Amerikaanse anti-dopingorganisatie USADA af. De USADA zit midden in het onderzoek naar het dopinggebruik van Landis.
Floyd Landis kon vorig jaar maar enkele dagen genieten van zijn Tour-overwinning, hij werd enkele dagen na de aankomst in Parijs beschuldigd van dopinggebruik: er waren bij Landis sporen van epitestosteron gevonden.
Landis: 'Strafvermindering voor bewijs tegen Armstrong'
Huidig Tour de France-kampioen Floyd Landis beweert strafvermindering aangeboden te hebben gekregen van het Amerikaanse antidopingbureau USADA in ruil voor belastende informatie over zevenvoudig Tour-winnaar Lance Armstrong.
'In het eerste gesprek tussen USADA en mijn advocaat werd verteld dat ik een lagere straf zou kunnen krijgen als ik ze iets zou geven waarmee ze Armstrong zouden kunnen belasten', beweerde Landis donderdag. De 31-jarige voormalig Phonak-renner piekerde er echter niet over het aanbod aan te nemen. 'Ik geloof niet dat zo'n belachelijk aanbod een antwoord verdient. Ik word al ten onrechte beschuldigd en deze zaak heeft helemaal niks met Armstrong te maken.'
Landis beweert nog altijd onschuldig te zijn aan dopinggebruik. De Amerikaan won vorig jaar La Grande Boucle op spectaculaire wijze, maar werd een week na zijn overwinning positief op getest op epitestosteron. Twijfel over de betrouwbaarheid van de tests en een fout met de etikettering van buisjes zorgden er echter voor dat Landis officieel nog altijd te boek als winnaar van de 93ste Tour de France.
USADA-official Travis Tygart zei niet inhoudelijk op de zaak in te kunnen gaan. 'Maar als meneer Landis voorbij wil gaan aan de regels wil ik graag zeggen dat dit absolute onzin is, iets anders kan ik er niet van maken.'
Op 14 mei verschijnt Landis in een hoorzitting voor de arbitragecommissie van de USADA
Floyd Landis komt steeds meer in opspraak. Na nieuwe controles op zeven urinestalen van de Amerikaan, die eerder negatief waren, werd nu toch testosteron gevonden. Dit schrijft de Franse krant L'Equipe.
Pierre Bordry, de voorzitter van het Frans anti-dopingagentschap, ontkent dat de resultaten al bekend zijn. De onderzoeken zijn echter al wel geweest, op 16 april in het Franse laboratorium in Chatenay-Malabry (LNDD).
Landis was de beste in de Tour de France van 2006, maar werd daarna betrapt op testosteron-gebruik. De staal die positief werd bevonden van Landis, was zijn achtste afgeleverde urinestaal. Zeven stalen daarvoor waren wel negatief. Na een nieuwe controle op verzoek van het Amerikaans anti-dopingagentschap USADA is daar nu wel testosteron gevonden.
De stalen werden onderzocht onder toeziend oog van twee experts van de USADA en twee getuigen van Floyd Landis. Toch is Michael Henson, woordvoerder van Landis, het niet eens met de gang van zaken. 'Op bevel van het USADA werd Paul Scott (expert van Landis, red.) de toegang tot het LNDD ontzegd. De analyse van twee stalen gebeurde dus zonder vertegenwoordiger van Landis. Dit gedrag is een inbreuk op zijn rechten en werpt een grote schaduw over de integriteit van een al twijfelachtige procedure.'
Landis moet op 14 mei voor het USADA verschijnen. De Amerikaan kan voor twee jaar geschorst worden.
De negatieve urinestalen van Floyd Landis in de Tour de France van 2006 worden door het Amerikaans Antidoping Agentschap, USADA, opnieuw onderzocht. Het betreft zeven stalen.
In de Tour werd de Amerikaan na de zeventiende etappe betrapt op testosterongebruik. Die zeventiende etappe had hij gewonnen. Landis is het niet eens met de beslissing van het USADA en overweegt om in beroep te gaan. De Amerikaan is vooral boos omdat de urinestalen worden onderzocht door het Franse laboratorium in Chatenay-Malabry (LNDD). Dit laboratorium had ook de positieve staal van de renner ontdekt. 'Ik ben stomverbaasd te zien dat de USADA vasthoudt aan de LNDD om de tests uit te voeren,' vertelt Landis.
Landis wilde dat de negatieve stalen zouden worden onderzocht door het laboratorium van de Universiteit van Californië in Los Angeles. Op 14 mei moet Landis voorkomen bij de USADA. Er hangt een schorsing van twee jaar boven het hoofd van de Amerikaan. Als Landis veroordeeld wordt, raakt hij ook zijn eindoverwinning in de Tour de France kwijt.
Voor deze Tour had Henri Desgrange een nieuwe vondst gedaan. Hij stuurde de karavaan voor het eerst de ruige en woeste Pyreneeën in. Hij nam de Tourmalet, de Aubisque, de Aspin en de Peyresourde op in de route. De renners waren niet zo opgetogen over deze nieuwe stunt van de Tourdirecteur. Het aantal deelnemers was daardoor teruggelopen tot 113.
In de eerste etappe van Parijs naar Roubaix, die gewonnen werd door de Fransman Charles Crupelandt, presenteerde Octave Lapize zich als een kandidaat-winnaar. Ook François Faber was weer geweldig op dreef en in de tweede rit sloeg de Luxemburger al zijn slag. Faber won ook de vierde etappe en toen de karavaan na negen dagen in Luchon aan de voet van de Pyreneeën arriveerde, voerde de sterke Faber het klassement aan. De zware bergrit naar Bayonne kon wel eens van beslissende betekenis zijn.
Octave Lapize voelde zich blijkbaar goed thuis in de cols, want hij begon de rit met een grootse vlucht. Eén voor één schudde hij zijn rivalen van zich af. De Tourmalet, de Aspin en de Peyresourde werden als een gems door Lapize beklommen. Letterlijk en figuurlijk, want de wegen in de woeste Pyreneeën waren in die tijd nog niet zo glad geplaveid als tegenwoordig. Het waren echte geitenpaadjes, maar dat deerde Lapize niet. Hij overwon de bergen als een adelaar en vol vertrouwen begon hij aan de laatste hindernis, de Col de Aubisque. Op die laatste berg kreeg hij echter een gevoelige tik en hij werd er snel ingehaald door de regionale favoriet Lafourçade, die met een kwartier voorsprong op Lapize de top bereikte. In de lange afdaling naar Bayonne nam Lapize echter alle risico's. Hij liet zich als een steen naar beneden vallen en hij haalde Lafourçade zelfs nog in en klopte de regionaal in de eindsprint. Lapize had een slagveld aangericht. Bij stukjes en beetjes arriveerde het verbrokkelde veld in Bayonne. Lapize had een aantal concurrenten een gevoelige slag toegebracht en hij was Faber in het klassement dicht genaderd.
De strijd zou verder tussen deze twee renners gaan, maar Gustave Garrigou kon het niet nalaten om zijn landgenoot af en toe een handje toe te steken. In de rit van Nantes naar Brest reed Faber lek en Garrigou maakte van de gelegenheid gebruik om te demarreren. Hij nam Lapize mee op sleeptouw en door deze vlucht kon die de leiding van Faber overnemen. In de voorlaatste rit poogde Faber wanhopig de zaak nog recht te zetten. In deze lange rit van ruim 400 kilometer koos Faber midden in de nacht het hazenpad. De Luxemburger leek de strijd in zijn voordeel te kunnen beslechten, maar een lekke band strooide roet in het eten. Lapize kwam met de hulp van Garrigou weer bij en er veranderde dus niets in het klassement. De strijd leek toen toch wel definitief beslist, maar in de laatste etappe van Caen naar Parijs kreeg Lapize kort na de start een lekke band. François Faber zag toen zijn kans en demarreerde als een waanzinnige. Hij sprak al zijn reserves aan om in de laatste etappe toch nog voor een stunt te kunnen zorgen.
De kansen leken te keren in het voordeel van de ijzersterke Luxemburger, maar een lekke band stuitte zijn opmars. Nog nooit had de Tour zo'n boeiend slot gehad. De eindzege ging uiteindelijk naar de man, die als beste de Pyreneeën had bedwongen: Octave Lapize.(DM)
Voor de Ronde van 1909 meldde zich een record aantal deelnemers. Maar liefst 150 renners gingen in Parijs van start, maar ze hadden het niet zo best getroffen. West-Europa werd op dat moment geteisterd door een noodweer, waardoor de Tour de France een echte helletocht was. De wegen waren herschapen in modderpoelen en daardoor bijna onbegaanbaar. Veertien dagen lang werd de koers door de weersomstandigheden onmenselijk lastig gemaakt. De renners moesten vreselijk afzien. Eén man had blijkbaar geen last van al die ellende. François Faber, die in 1909 al met een tweede plaats zijn klasse had getoond, leek wel een man van een andere planeet. In zijn zwart-gele katoenen trui met blote armen en met een slijkbril voor de ogen, ging hij er op los. De Luxemburgse reus lachte om de ontketende natuurelementen en verpletterde al zijn tegenstanders.
De eerste etappe was nog vrij rustig verlopen, maar toen was het weer ook nog redelijk. De Belg Cyriel Van Hauwaert won in een sprint deze rit vóór François Faber. 's-Nachts brak er echter een storm los, die het weer volledig deed omslaan. IJzige wind, slagregens, en bijtende koude teisterden het peloton en in dit weer voelde François Faber zich in zijn element. Al vrij snel na de start ontvluchtte Faber het peloton. Pas aan de finish in Metz zag de meute hem weer terug. De jonge Octave Lapize kwam als tweede 33 minuten later binnen. Faber had flinke klappen uitgedeeld, maar hij was nog lang niet aan het einde van zijn Latijn. Ook de volgende dagen geselde de regen voortdurend het peloton. Faber deerde dat niet en hij won zo 5 ritten op rij, allen met een grote voorsprong. Het deelnemersveld was onder de mokerslagen van Faber sterk uitgedund. Op aandrang van zijn ploegleider en de organisatie deed de Luxemburger het daarna wat kalmer aan. De krachtmens Faber was volgens zijn tijdgenoten in staat geweest om anders alle ritten met voorsprong te winnen. Een renner, die zó tegen regen en koude bestand was, die zó spotte met alle atmosferische moeilijkheden, dat was nog nooit voorgekomen.
In de resterende ritten zou de strijd zich dus vooral toespitsen om de tweede plaats. Gustave Garrigou had de beste papieren, maar hij kreeg toch nog vrij onverwacht af te rekenen met Jean Alavoine. Ondanks twee ritzeges kon Alavoine de ervaren en sluwe Garrigou niet van de tweede plaats verdringen. De eindzege van François Faber kwam geen enkel moment meer in gevaar.(DM)
De zege van Lucien Petit-Breton in 1907 werd enorm bekritiseerd. Boze tongen noemden hem zelfs een tweederangswinnaar, die zijn zege uitsluitend te danken zou hebben aan de uitsluiting van Emile Georget. Petit-Breton wilde daarom in de Tour van 1908 graag het een en ander recht zetten.
In de eerste etappe dreigde het echter al uit de hand te lopen, toen Georges Passerieu met 5 minuten voorsprong in Roubaix arriveerde. In de tweede rit zette Petit-Breton deze 'vergissing' al recht met een ritzege, die hem weer zijn zelfvertrouwen terug schonk. In de derde rit diende zich echter nog een serieuze rivaal aan, die het Petit-Breton nog uiterst lastig zou maken. De Luxemburger François Faber won twee ritten op rij en werd meteen de zwaarste concurrent voor de eindzege. In de bergetappe van Lyon naar Grenoble, met de beklimming van de Col de Porte, deelde Georges Passerieu opnieuw een gevoelige slag uit. Hij zette Faber én Petit-Breton op een achterstand van 20 minuten. Het puntensysteem speelde op dat moment de geklopten volledig in de kaart en de strijd was daardoor nog lang niet beslist.
In de zevende etappe van Nice naar Nîmes moesten de renners dwars door de Crau woestijn, waar het stikkend heet was. Petit-Breton voelde zich er als een vis in het water en loste al zijn tegenstanders. Ook in de negende rit van Toulouse naar Bayonne declasseerde hij zijn tegenstrevers en toen leek er voor de sprinter Petit-Breton geen vuiltje meer aan de lucht. Petit-Breton was immers geen sterk klimmer, maar de bergen had hij prima verteerd. Met enkel nog een aantal vlakke ritten voor de boeg, kon de nerveuze sprinter niet veel meer gebeuren. In de elfde rit vernederde Petit-Breton nogmaals al zijn tegenstanders. Eén voor één reed hij ze uit zijn wiel. Hij speelde met zijn tegenstrevers als een kat met een muis.
Tegen de sterke Lucien Petit-Breton viel weinig te beginnen. Toch probeerden de overgebleven concurrenten in de volgende ritten Petit-Breton af te matten. Om beurten demarreerden zij en telkens moest de leider ze terug halen. Met een brede grijns op zijn gezicht zette Lucien Petit-Breton steeds weer de zaken recht. Hij zou iedereen wel eens laten zien, dat hij geen toevalswinnaar was, maar dat hij écht de sterkste renner was. Bovendien kon hij voor een stunt zorgen door voor de tweede maal de Tour de France te winnen. Die gedachte alleen al gaf Petit-Breton vleugels en in de laatste etappe sloeg hij daarom nog eens toe. De Breton, die een maand lang heel Frankrijk in grote spanning had gehouden, beleefde op weg naar het Parc des Princes een ware triomftocht. Met een fraaie ritzege in de allerlaatste rit onderstreepte Lucien Petit-Breton zijn meesterschap. Hij had alle critici de mond gesnoerd en vestigde met zijn tweede opeenvolgende Tourzege een record.(DM)
In 1907 ging de 5e Tour de France van start op 8 juli in Parijs. Hij eindigde op 4 augustus in Parijs. Er stonden 93 renners aan de start.
De Tour de France was in enkele jaren uitgegroeid tot een evenement van formaat. Voor de eerste lustrumronde meldden zich maar liefst 92 renners. Alle Franse dagbladen volgden de wedstrijd op de voet en daarmee had de onverzettelijke Henri Desgrange een grote slag gewonnen. Desgrange had bovendien begrepen, dat bergetappes een garantie waren voor spektakel en hij schotelde de renners daarom nog meer cols voor. De Ronde van 1907 zou de geschiedenis ingaan als één van de meest dramatische Ronden.
Bij het vertrek in Parijs lag het er al duimendik op, dat deze Tour een tweestrijd zou worden tussen de ploegen van Alcyon en Peugeot. Alcyon startte met drie kopmannen, namelijk Louis Trousselier, Marcel Cadolle en Léon Georget. Peugeot rekende vooral op Emile Georget. De eerste rit werd gewonnen door Louis Trousselier, die graag zijn overwinning van 1905 wilde herhalen. Emile Georget diende zich de volgende dag al aan als een serieuze concurrent. In de eindsprint in Metz vochten Georget en Trousselier verbeten om de dagprijs. Georget leek het te halen, maar de jury besliste, dat beide renners gelijk eindigden. Zo werd de kerk in het midden gehouden. In de volgende ritten was Emile Georget echter onweerstaanbaar en hij veroverde de eerste plaats in het klassement. In de Alpenritten was Georget meedogenloos en hij loste al zijn tegenstanders. Vaster dan ooit had de Peugeot-renner Georget de leiding in handen.
In de zevende etappe van Nice naar Nîmes speelde zich het eerste drama af. In de eindsprint moest Marcelle Cadolle even inhouden om een betere positie in te kunnen nemen. In zijn haast om het verloren terrein terug te winnen, reed hij in volle vaart tegen een kar, die aan de kant van de weg stond. Hij deed een afgrijselijke val. Het handvat van zijn stuur stak dwars door zijn knie. De kniebanden waren zo erg geraakt, dat hij al op 21-jarige leeftijd moest stoppen met de wielersport. De sterke Cadolle, die op het moment van zijn val tweede stond in het klassement, hield aan dit ongeluk een stijf been over.
In de negende rit werd de leider Emile Georget door pech gestuit. In de etappe van Toulouse naar Bayonne brak zijn frame en volgens de reglementen moest hij de schade eigenhandig te herstellen. Georget wist dat het zelf herstellen hem minstens een achterstand van 5 uur zou opleveren en verwisselde, in strijd met de reglementen, van fiets. Alcyon protesteerde natuurlijk hevig en eiste de uitsluiting van Emile Georget. De wedstrijdleiding voelde er weinig voor om een man als Georget uit de koers te nemen en verwees hem naar de laatste plaats van de rit. Het ontnam hem alle kans om de Ronde te winnen, maar zo bleef hij wel in de wedstrijd. De Alcyon's waren het met deze beslissing in het geheel niet eens en staakten gezamenlijk uit protest de strijd. Door deze onbezonnen daad van de Alcyon-ploeg verloor de Ronde voor een groot deel alle aantrekkingskracht. Lucien Petit-Breton nam de leiding in het klassement en werd verder niet meer bedreigd. Emile Georget zou in deze Tour nog een etappe op zijn naam brengen en behaalde nog een hele reeks ereplaatsen.
In het eindklassement moest de morele winnaar echter genoegen nemen met de derde plaats.(DM)
Aantal ritten: 14 Totale afstand: 4488 km Gemiddelde snelheid: 28.470 km/h Aantal deelnemers: 93
Belgische en Nederlandse prestaties
In totaal namen er 3 Belgen en 0 Nederlanders deel aan de Tour van 1907.
In 1906 ging de 4e Tour de France van start op 4 juli in Parijs. Hij eindigde op 29 juli in Parijs. Er stonden 82 renners aan de start.
René Pottier bouwt zijn overwinning op in de bergen. Net als het jaar voordien rijdt hij als eerste over de Ballon d'Alsace. Na een solo vlucht van 220 km komt hij in Dijon aan met 48 minuten voorsprong op zijn "leerling" Georges Passerieu. René Pottier bevestigt zijn superioriteit als klimmer op de col de Laffrey en de col Bayard. Hij zal uiteindelijk vijf ritten winnen, waarvan vier bergritten.
Tijdens de rit van Douai naar Nancy worden alle renners slachtoffer van één of meerdere lekke banden, slechts één renner wordt ervan gespaard, namelijk Lucien Petit-Breton.
Drie renners, Carrère, Garban en Tivache worden in Dijon uit de ronde gezet, ze hadden namelijk de trein genomen, tijdens de rit.
Aantal ritten: 13 Totale afstand: 4545 km Gemiddelde snelheid: 24,463 km/u Aantal deelnemers: 82
Belgische en Nederlandse prestaties
In totaal namen er 4 Belgen en 0 Nederlanders deel aan de Tour van 1906.
In 1905 ging de 3e Tour de France van start op 9 juli in Parijs. Hij eindigde op 30 juli in Parijs. Er stonden 60 renners aan de start.
Na de schokkende Ronde van 1904 met zijn twee eindklassementen, durfde organisator Henri Desgrange toch een derde editie aan. Wel wilde hij de enorme tijdverschillen in de koers beperken en zo de spanning terugbrengen. Daarom besloot men tot een puntenklassement op basis van één punt per 5 minuten achterstand, met een maximum van 10 punten. Ook werden lange ritten geschrapt, zodat er niet meer in het donker hoefde te worden gefietst. Daar stond tegenover dat het aantal ritten van 6 naar 11 werd uitgebreid.
Maar al in de eerste rit naar Nancy ging het weer mis. Tegenstanders van de koers hadden vele kilometers lang kopspijkers op de route gestrooid en slechts één renner kwam zonder lekke band aan de finish. Door de tijdrovende reparaties bereikten slechts zestien deelnemers op tijd Nancy, vijftien anderen kwam na de sluiting van de controle aan en de rest had de trein genomen. Desgrange wilde de koers stoppen, maar de renners haalden hem over niet op te geven. De volgende dag mocht iedereen weer vertrekken.
In de tweede rit een sportieve sensatie: de renners werden voor de eerste maal over een col gestuurd, de Ballon d'Alsace. René Pottier werd daar onsterfelijk door als enige zonder af te stappen deze hindernis te nemen. De berg, zonder verhard wegdek, beklom hij met een gemiddelde van 20 km/u. Het werd tevens zijn laatste wapenfeit in deze Ronde, want een dag later moest hij met een ernstige knieblessure opgeven.
De tweestrijd om de zege ging verder tussen Louis Trousselier (bijnaam Trou-Trou) en de ervaren Hippolyte Aucouturier. Ondanks 20 minuten winst in de zware bergrit naar Toulon (met o.a. de Col de Bayard) moest Aucouturier in Parijs genoegen nemen met een tweede plek. De organiserende krant l'Auto had inmiddels met trots gemeld dat de renners over het traject Grenoble-Gap driemaal zo snel waren geweest als de oude diligence met 6 paarden (plus 4 extra bij beklimmmingen). De Tour leefde nog.
Aantal ritten: 11 Totale afstand: 2994 km Gemiddelde snelheid: 27.107 km/h Aantal deelnemers: 60
In 1904 ging de 2e Tour de France van start op 2 juli in Parijs. Hij eindigde op 24 juli in Parijs. Er stonden 88 renners aan de start. Een Tour die volgens de Franse pers tevens de laatste zou zijn. Het leek erop dat de wedstrijd, na het succes van de editie 1903, aan de eigen populariteit ten onder dreigde te gaan. Vooral de hartstochten van de vele supporters namen ongekende vormen aan. In de tweede rit naar Marseille liep het volledig uit de hand. In St.Etienne sleurden aanhangers van de regionale held Antoine Faure de andere renners van hun fietsen. In Nîmes barrikadeerden leden van de plaatstelijke motorclub de route, omdat hun stadgenoot Ferdinand Payan gestraft was wegens het vasthouden aan een...motor. De motorvrienden gingen er even hard op los als de supporters in St.Etienne. Met behulp van het startpistool en de politie kon de organisatie, die voor 't eerst in een automobiel de koers volgde, uiteindelijk een doorgang afdwingen.
Maurice Garin won de eerste rit en één van zijn zijn voornaamste tegenstanders Hyppolite Aucouturier verloor daar al heel veel tijd door verschillende valpartijen. Hij won wel 4 andere etappes, maar kon zijn achterstand niet meer goed maken. Eenmaal in Parijs bleek Maurice Garin zijn tweede eindzege te hebben geboekt, ditmaal met een voorsprong van slechts drieëneenhalve minuut op Lucien Pothier. Maar de feestvreugde was van korte duur. De Franse wielerbond weigerde de uitslag wegens alle onregelmatigheden, zoals het gedeeltelijk 'rijden' van de route per openbaar vervoer. Een flink aantal renners, waaronder de eerste vier van het eindklassement, werd uit de uitslagen verwijderd en Pothier werd geschorst voor het leven. Maurice Garin kreeg een startverbod van twee jaar. De zege ging uiteindelijk naar Henri Cornet, die bijna drie uur achterstand had op Garin. De laatste renner die in Parijs over finish kwam deed er ruim 101 uur langer over.
Aantal ritten: 6 Totale afstand: 2428 km Gemiddelde snelheid: 25.265 km/h Aantal deelnemers: 88
Belgische en Nederlandse prestaties
In totaal namen er 12 Belgen en 0 Nederlanders deel aan de Tour van 1904.
Belgische etappezeges
In 1904 was er geen Belgische etappezege.
Nederlandse etappezeges
In 1904 was er geen Nederlandse etappezege.
Etappes
Paris-Lyon 467 km 1. Michel Frederick (ZWI) 2. Pierre Chevalier (FRA)
Winnaar M.Garin gediskwalificeerd
Klassement: Michel Frederick (ZWI)
Lyon-Marseille 374 km 1. Antoine Faure (FRA)
Nrs. 1, 2 en 3 Aucouturier, César Garin en Pothier gediskwalificeerd
Klassement: Emile Lombard (BEL)
Marseille-Toulouse 424 km 1. Henri Cornet (FRA) 2. Francois Beaugendre (FRA)
Winnaar Aucouturier gediskwalificeerd
Klassement: Henri Cornet (FRA)
Toulouse-Bordeaux 268 km 1. Francois Beaugendre (FRA)
Nrs. 1 en 2 Pothier en C.Garin gediskwalificeerd
Klassement: Francois Beaugendre (FRA)
Bordeaux-Nantes 394 km 1. Jean-Baptiste Dortignacq (FRA)
Nrs 1 en 3 Aucouturier en C.Garin gediskwalificeerd
Klassement: Henri Cornet (FRA)
Nantes/Ville d'Avray-Paris 461 km 1. Jean-Baptiste Dortignacq (FRA)
Nrs 1 en 3 Aucouturier en M.Garin gediskwalificeerd
Wagen uit de reclamekaravaan die voor de renners uit rijdt
Parijs, begin 20ste eeuw. Frankrijk kent twee toonaangevende sportkranten. "L'Auto-Velo" en "Le Velo". "Le Velo", de sponsor van de wielerklassieker Bordeaux-Parijs, is veruit de best verkopende krant; de oplage bedraagt 80.000 tegenover 20.000 voor "L'Auto-Velo". Henri Desgrange, hoofdredacteur van "L'Auto-Velo" en eerste werelduurrecordhouder, wil hier iets aan doen en samen met Géo Lefèvre komt hij op het idee om een ronde van Frankrijk voor wielrenners te organiseren. Op 16 januari verliest Desgrange een belangrijk proces tegen zijn concurrent Griffard van "Le Velo". Desgrange moet de naam Vélo uit de titel van zijn krant schrappen. Haat welt op. Desgrange blijft echter niet bij de pakken neerzitten en drie dagen later, op 19 januari, wordt de eerste ronde van Frankrijk aan de pers voorgesteld. Dit voorstel werd echter niet meteen enthousiast onthaald en men vreesde dat de Tour er nooit zou komen. Een week voor het sluiten van de inschrijvingen hebben slecht 15 renners zich ingeschreven. Dat was op 6 mei. De eerste tour zou beginnen op 1 juni en duren tot 5 juli. Noodgedwongen moest Desgrange dus al een paar toegevingen doen. De eerste tour zou pas op 1 juli beginnen en het startgeld werd gehalveerd. Uiteindelijk schreven 78 renners zich in en 60 ervan verschenen ook daadwerkelijk aan de startlijn op 1 juli.
Op 1 juli worden de 60 renners dan in gang geschoten voor de eerste Tour. Deze bestond uit 6 ritten. Om na te gaan of de renners het voorziene parcours afleggen zijn onderweg controleposten geïnstalleerd. Daar moeten de renners hun naam roepen naar de commisarissen of afstappen en een handtekening plaatsen. De controleurs haasten zich dan naar het volgende controlepunt. De Fransman Maurice Garin, de enige die weet of hij de hele afstand per fiets heeft afgelegd, wint met bijna 3 uur voorsprong op de tweede. Uiteindelijk rijden van de 60 slechts 21 renners de wedstrijd uit.
Na de eerste Tour had Desgrange gezien dat het goed was geweest en dus laat hij een jaar later een tweelingzusje op papier tekenen. Zelfde aantal ritten, zelfde aankomstplaatsen en zelfde favorieten. Het enige verschil in 1903 konden renners zich inschrijven voor een of meer ritten, nu mogen er geen renners bijkomen. Op weg dus, maar al gauw duiken er een paar probleempjes op. Nogal wat mensen die langs het parcours wonen protesteren en werpen barricades op omdat ze vinden dat de doortocht van de karavaan hun nachtrust verstoort. In die tijd werd er ook nog 's nachts gekoerst. Op de col de la Republique, de eerste berg in de Tour, begint het pas echt uit de hand te lopen. Supporters van de ontsnapte Faure grijpen de achtervolgende Garin bij de kraag en roepen: "Weg met Garin, sla hem dood". Maar de in Italië geboren Fransman is niet bang. "Ik ga door tot Parijs en zal winnen, tenzij ik vermoord word". Zo ver komt het niet, maar toch. In Lunel liggen de straten vol met glasscherven en in Nîmes komt het tot vechtpartijen waarbij renners getrakteerd worden op stokslagen van betogers. Op den duur heeft niemand nog zicht op het wedstrijdverloop, wat voor sommigen aanstoot geeft zou later blijken. Maar de tour gaat door. Acouturier wint vier van de zes ritten, maar was na een val in de eerste rit al uitgeschakeld voor het eindklassement. De strijd voor het eindklassement wordt herleid tot een duel Garin-Pothier. Na de voorlaatste rit leidt Garin met 28 seconden voorsprong. Maar dan begint het spel pas echt. Een hevig onweer maakt de slotrit in het Parc de Princes onmogelijk. Daags na de laatste rit besluit Desgrange dat de tweede editie van de Tour ook meteen de laatste is geweest. De vele incidenten onderweg hadden hem totaal ontmoedigd. Ondertussen begint de Union Vélocipédique de France met onderzoekswerk naar de gebeurtenissen tijdens de afgelopen Tour. De resultaten worden vrijgegeven op 30 november en doet de bom helemaal barsten. De eerste vier van het eindklassement worden gediskwalificeerd! Ze hebben zich onderweg schuldig gemaakt aan ontelbare overtredingen: hier en daar de trein genomen, binnenwegen genomen, zich laten voorttrekken, ... Resultaten: Pothier wordt levenslang geschorst, Garin mag twee jaar niet meer koersen en de vijfde, Henri Cornet, wordt uiteindelijk tot eindwinnaar uitgeroepen. Organisator Desgrange vecht terug: "De Grote kruistocht van de wielersport mag niet eindigen met zo'n valse noot."
Het jaar daarop komt Desgrange met een vernieuwende Tour op de proppen. Nieuwigheden: In plaats van 6 zijn er nu 11 ritten en de met de Ballon d'Alsace en de Col Bayard worden de Vogezen en de Alpen aangedaan. Nog een jaar later komt Desgrange weer met een nieuwigheidje. De laatste kilometer van een rit wordt voortaan aangegeven met een vod in de vorm van een rode driehoek. In 1910 komt Alphonse Steinès, een journalist van L'Auto, bij Desgrange aankloppen. De man had de Col du Tourmalet ontdekt. Hij was bij de verkenning bijna zelf omgekomen tijdens een sneeuwstorm, het wegdek was een ware verschrikking en er werden wel eens beren op de flanken van de Tourmalet gesignaleerd, maar Desgrange had er wel oren naar. Dus trok het peloton in 1910 voor het eerst de Pyreneeën in. Er stonden twee Pyreneeënritten op het programma. De eerste naar Luchon over de Col de Portet d'Aspet werd gewonnen door Octave Lapize. De tweede, van Luchon naar Bayonne met onder meer de beklimmingen van de Peyresourde, de Aspin, de Tourmalet en de Aubisque, werd gewonnen door, opnieuw Lapize. De renners waren echter niet te spreken over deze nieuwe beproevingen. Ze scholden Desgrange uit voor moordenaar en al wat niet mooi is. Hoewel er geen renners tijdens de Pyreneeënritten worden opgegeten door beren, valt er toch een dode. De totaal onbekende Adolphe Hélière krijgt, tijdens een zwempartijtje in zee op de rustdag in Nice, een hartaanval en verdrinkt. In 1911 gaat Desgrange het nog hoger zoeken, want dan staat er een Alpenrit over de Télégraphe en de Galibier op het menu. Een jaar later wint voor het eerst een Belg de Tour, Odile Defraye uit Rumbeke.
"Wij willen de leider zien. Het peloton zoeft voorbij en we hebben de leider niet eens kunnen herkennen" morde de Franse journalisten in 1919. Desgrange dacht na en kwam uiteindelijk met een gele trui op de proppen. Waarom geel? Simpel, de organiserende krant, L'Auto, werd namelijk op geel papier gedrukt. Op 19 juli 1919 wordt Eugène Christophe de allereerste gele truidrager.
De Tour groeit verder en wordt al gauw de grootste wielerwedstrijd ter wereld. Dit zorgt ervoor dat L'Auto in 1923 daags na de slotrit maar liefst één miljoen kranten verkoopt. De Tour is een begrip en iedereen wil er alles over lezen. In 1930 komt Desgrange weer met iets nieuw op de proppen. Hij voert de landenploegen en het ploegenklassement in. De eerste publiciteitskaravaan wordt op poten gezet en voor het eerst wordt er een rit rechtstreeks op de radio uitgezonden. Nog een paar jaar later wordt het bergklassement ingevoerd, eerste winnaar is Vicente Trueba. De tijd gaat verder en voor het eerst wordt er een tijdrit georganisserd (1934), Theo Middelkamp wint als eerste Nederlander een tourrit (1936), derailleurs (versnellingsapparaten) worden toegelaten (1937), Desgrange zoekt het nog steeds hoger met de Col d'Iséran, de op dat moment hoogst berijdbare berg in Europa (1938), en voor het eerst staat er ook een klimtijdrit op het menu (1939).
Een tragisch voorval in 1940: Henri Desgrange, stichter van de Ronde van Frankrijk, overlijdt. Dan breekt de oorlog uit en na de oorlog hebben de Franse sportkrant L'Equipe en de Parijse Stadskrant Le Parisien Libéré L'Auto vervangen. In 1948 vindt dan een revolutionaire wending plaats. Voor het eerst wordt er een tourrit, de slotetappe naar Parijs, rechtstreeks uitgezonden op tv. In 1949 wordt er een monument geplaatst, boven op de Galibier, ter ere van Desgrange. In 1951 wordt voor het eerst niet vanuit Parijs vertrokken, maar fungeert Metz als startplaats. Vanaf 1905 worden er cols beklommen maar in 1952 is het de eerste keer dat er een etappe boven op een col aankomt, op de mythische Alpe d'Huez. De rit vertrok vanuit Lausanne en de Italiaan Fausto Coppi won. De aankomst lag niet helemaal boven, maar in het dorpje Huez, ongeveer in de helft van de klim die nu tot helemaal boven wordt beklommen. Nadien werd er in die tour nog 2 maal boven op een top gefinished, op Sestriere en op de Puy de Dôme. Deze beide ritten werden ook door Coppi gewonnen.
1953 De tour bestaat 50 jaar en dat wil men vieren. Het puntenklassement wordt ingevoerd. De leider van dit klassement krijgt een groene trui. Waarom groen? Opnieuw is de keuze vrij logisch. De eerste groene trui werd gesponsord door een fabrikant van grasmachines en gras zag er toen ook al groen uit, dus vandaar het groen. Een jaar later is men nog steeds in de roes van de 50ste verjaardag en laat men de tour voor het eerst buiten Frankrijk vertrekken, namelijk in Amsterdam. Later zal de tour nog verscheidene malen in het buitenland zijn "Grand Départ" kennen: In Brussel (1958), Keulen (1965), Scheveningen (1973), Charleroi (1975), Leiden (1978), Frankfurt (1980), Bazel (1982), Berlijn (1987), Luxemburg (1989), San Sebastian (1992), 's-Hertogenbosch (1996), Dublin (1998), Luxemburg (2002), Luik (2004) en Londen (2007).
De gemiddelde snelheid van de Tourwinnaar over de jaren heen
De toegenomen gemiddelde snelheid kan voor een deel verklaard worden uit het steeds korter worden van de Tour
1957 de Fransman Jacques Anquetil debuteert in de Tour en wint meteen. De Fransman is een begenadigd tijdrijder en wordt "monsieur Chrono" genoemd. Hij zal de eerste zijn die vijf maal de tour wint. In 1958 is er voor het eerst een aankomst op de Mont Ventoux. Vanaf 1962 wordt er definitief gereden met merkenploegen. In 1967 sterft Tom Simpson tijdens de beklimming van de Mont Ventoux na het gebruik van amfetamines. Gecombineerd met de hitte, de zware beklimming en maagproblemen wordt dit hem fataal. In 1968 wordt de aankomst van de slotrit voor het eerst op de wielerbaan van Vincennes gehouden, voorheen werd er altijd aangekomen in het Parc des Princes. Jan Janssen wint als eerste Nederlander de Tour door in de laatste rit het geel af te nemen van de Belg Herman Van Springel(1968).
Vijf jaar na de laatste zege van Anquetil begint een nieuw hoofdstuk, dat van Eddy Merckx. De Belg slaagt er net als Anquetil in om de Tour vijf maal te winnen. Maar hoe. Eddy Merckx, bijgenaamd "De kannibaal", en die bijnaam zegt genoeg, wou altijd en overal winnen en regeerde het peloton als een ware patron. Hij zorgde voor illustere records. Hij behaalde maar liefst 34 ritoverwinningen, ter vergelijking: Armstrong won er 22, en droeg 96 dagen de gele trui. Uiteindelijk werd het rijk van Merckx ten einde gebracht in 1975. Tijdens de rit naar Pra Loup stortte hij in en de Fransman Bernard Thévenet won de Tour die voor het eerst aankwam op de Champs Elysées. De volgende die er in slaagde de Tour vijf maal te winnen is Bernard Hinault bijgenaamd "Le Blaireau", de das. Hinault leek sterk op zijn voorganger Merckx, want ook hij werd in het peloton beschouwd als de patron. Ook Hinault slaagde er niet in de Tour een zesde maal te winnen. In 1986 moest hij de overwinning laten aan zijn jonge Amerikaanse ploegmaat Greg Lemond. Diezelfde won in 1989 de Tour met het kleinste verschil ooit, door in een tijdrit van Versailles naar de Champs Elysées op een fiets met triatlonstuur 58 seconden goed te maken op geletruidrager Laurent Fignon en uiteindelijk met amper 8 seconden te winnen. Ondertussen wonnen de Nederlanders ritzeges op l'Alpe D'Huez bij de vleet en wonnen de Belgen groene trui na groene trui. Voor beide landen waren de jaren tussen eind jaren zestig en eind jaren tachtig gouden jaren.
De volgende in het rijtje van vijfvoudige tourwinnaars is de Bask Miguel Indurain. De sfinx van Pamplona regeerde in het begin van de jaren '90. Zijn tactiek was niet mooi, maar wel efficiënt. Hij overklaste de tegenstand in de tijdritten en bleef bij in de cols. Tijdens zijn laatste overwinning op Franse wegen (1995) kwam de Italiaan Fabio Casartelli lelijk ten val tijdens de afdaling van de Portet D'Aspet. De 24-jarige olympische kampioen van Barcelona '92, overlijdt aan zijn hersenletsel en is tot op heden de laatste renner die tijdens de Tour gestorven is.
In 2004 wordt het record van Anquetil, Merckx, Hinault en Indurain aan flarden gereden. Lance Armstrong is de nieuwe recordhouder. "The Boss" slaagt er in dat jaar in om de Tour voor een zesde maal te winnen. Een jaar later zou hij zijn eigen record verbreken door een zevende maal te winnen.
In mei 2006 wordt er bekend gemaakt dat er een dopingschandaal is in Spanje, waar niet alleen Spaanse renners maar ook renners uit Italië, Frankrijk en Duitsland bij betrokken zijn. Het begon bij de Spaanse ploeg Liberty Seguros waar teamleider Manolo Saiz en arts Eufemiano Fuentes er van worden verdacht betrokken te zijn bij een dopingzaak. Fuentes zou te maken hebben gehad met veel grote renners. Liberty verdwijnt als geldschieter voor de ploeg en bedrijven uit de hoofdstad van Kazachstan, Astana, besluiten de ploeg te gaan sponsoren, het team heet dan: Astana-Würth. De bazen van de Tour de France willen Astana-Würth (De ploeg van een van de favorieten van dat jaar: Alexandr Vinokourov) dan uitsluiten van deelname maar Astana gaat er tegen in en de sportcommissie CAS beslist dan dat ze wel mogen deelnemen. Een dag voor de Tour de France wordt er een lijstje van 35 renners openbaar gemaakt (waarvan er negen op de startlijst van de Tour staan) en spreken de ploegleiders af om iedereen die op het lijstje staat uit hun ploeg gelijk op non-actief te stellen. Op het lijstje stonden een aantal grote namen waaronder: Tour de France winnaar van 1997: Jan Ullrich, zijn teamgenoot Oscar Sevilla, nummmer 2 in de tour van 2005: Ivan Basso, Francisco Mancebo, Joseba Beloki en alle Comunidad Valenciana renners. Aangezien uit de ploeg van Astana-Würth vijf mensen niet van start mogen gaan, betekent dit dat de ploeg minder dan zes renners overhoudt en derhalve toch niet in de Tour mag starten. Floyd Landis komt na een inzinking in de 16e etappe terug in de 17e etappe en wint in de laatste tijdrit de tour. 4 dagen na de tour, nadat hij niet kwam opdagen bij de acht van Chaam en ook niet te bereiken was, wordt er ontdekt dat hij doping heeft gebruikt. Op 11 mei 2007 wordt hij geschrapt als Tour-winnaar.
Edouard Louis Joseph baron Merckx (Meensel-Kiezegem, 17 juni1945) is een Belg, die als wielrenner actief was van 1961 tot 1978. Hij wordt beschouwd als de succesvolste wielrenner aller tijden met 525 gewonnen wedstrijden op zijn palmares.
Als kind keek Merckx erg op naar Stan Ockers. Toen deze wielrenner in 1956 verongelukte was hij net als veel van zijn landgenoten diep geschokt en verdrietig.
In 1961 begon Merckx zijn wielercarrière. Drie jaar later werd hij wereldkampioen te Sallanches (Frankrijk) bij de liefhebbers. In 1966 won hij de eerste van zeven Milaan-San Remo's, een record dat nog steeds niet is geëvenaard. Een jaar later werd hij in Heerlen, Nederland wereldkampioen wielrennen op de weg, een onderscheiding die hij nog twee keer zou winnen. Datzelfde jaar huwde hij ook Claudine Acou. Het huwelijk verliep tweetalig, maar toch waren veel Vlamingen boos omdat het jawoord in het Frans uitgesproken werd.
In 1968 won Merckx als eerste Belg de Ronde van Italië (de Giro). Toen hij een jaar later weer aan de wedstrijd meedeed werd hij gediskwalificeerd wegens dopinggebruik. Merckx huilde toen voor het oog van de pers en blijft op de dag van vandaag beweren dat men geknoeid had met de test. Er werd geen contra-expertise gedaan, hij werd al geruime tijd gehaat door sommige buitenlandse supporters. Hij zou de Giro daarna nog vier keer winnen.
In 1969 won hij voor de eerste maal de Tour: hij won zes ritten, het eindklassement (gele trui), het puntenklassement (groene trui) én het bergklassement (bolletjestrui). Had de witte trui bestaan (beste jongere), had Merckx die ook gekregen. Hij werd een nationale held omdat het 30 jaar geleden was dat een Belg nog eens de Ronde van Frankrijk gewonnen had (dat was namelijk Sylvère Maes). Tijdens de beklimming van de Tourmalet kan niemand hem meer volgen, waarop hij dan maar de overige 140 kilometer, op de Soulor, op de Aubisque en in de kilometers lange vlakke finale, alleen rijdt. Hij wint met acht minuten voorsprong op de achtervolgers.
Merckx zou de Ronde van Frankrijk nog vier keer winnen: in 1970, 1971, 1972 en 1974. In 1973 reed hij niet mee omdat de Tourleiding liever had dat er eens iemand anders won (dat werd Luis Ocaña. Merckx reed toen in plaats van de Tour mee in de Vuelta (Ronde van Spanje)), een wedstrijd die hij ook won. Merckx won de Ronde Van Frankrijk in totaal vijf keer, een record dat voorheen enkel door Jacques Anquetil was geëvenaard en na Merckx ook nog door Bernard Hinault en Miguel Indurain zou herhaald worden. In 2004 brak Lance Armstrong het record en won de Tour voor een zesde en in 2005 zelfs een zevende maal.
Eind 1969 kwam Merckx zwaar ten val tijdens een wielerwedstrijd in Blois. Het fietsen, dat tot dan toe voor hem als vanzelf ging, werd vanaf dat moment moeizamer en uitputtender. Om de haverklap begon hij toen de positie van zijn zadel bij te stellen. Des te opmerkelijker is wel dat hij toch nog een zeer groot aantal van de wedstrijden die hij meereed gewonnen heeft, ondanks deze vervelende kwetsuur. In het jaar 1971 won hij zelfs 54 van de 120 wedstrijden die hij reed. Daar waar het in het wielerpeloton gangbaar is de winst in kleinere koersen aan de knechten toe te bedelen, gunde Eddy Merckx niemand anders dan zijn daadwerkelijke meerdere de overwinning. Omdat hij de beste was en in zijn honger naar overwinningen de concurrentie zowat verslond, kreeg hij de bijnaam De Kannibaal.
In 1972 brak hij in Mexico-Stad het werelduurrecord dat pas 12 jaar later door Francesco Moser op een speciaal ontworpen fiets opnieuw gebroken zou worden. In 2000 besloot de UCI dit record niet langer te erkennen. Het record van Merckx werd in ere hersteld en verbeteringen worden alleen erkend wanneer ze op een fiets gereden worden gelijk aan die van Merckx in 1972.
MALIBU - Het was alsof Floyd Landis de bui al had zien hangen. De gele stropdas die hij tijdens de drie eerste dagen van de hoorzitting had gedragen, was vervangen door een zwarte.
Het was een statement, om te laten blijken wat hij dacht van de getuigenis van Greg LeMond. Landis' manager had dat eerder al gedaan; hij bleek LeMond via de telefoon met 'de meest afschuwelijke teksten' te hebben bedreigd.
En dat was niet eens het opmerkelijkste nieuws in de rechtszaal van de Pepperdine Universiteit in Malibu, Californië. LeMond vertelde voor een volle zaal in zijn jeugd seksueel te zijn misbruikt. Het had hem zijn hele leven achtervolgd.
Toen Landis hem vorig jaar na het positieve dopingplasje in de Ronde van Frankrijk advies vroeg, had LeMond dan ook gezegd dat Landis open kaart moest spelen. Het zou hem weliswaar de zege in de Tour van 2006 kosten, maar de rest van zijn leven wel een stuk aangenamer maken.
LeMond was door de Amerikaanse dopingautoriteit USADA als getuige opgeroepen. Hij moest vertellen over zijn opmerkelijke telefoongesprek met Landis.
LeMond vertelde dat hij Landis had aangespoord zijn sport en, nog belangrijker, zichzelf te helpen. ''Floyd zei toen dat hij zich afvroeg wat hij er mee zou opschieten. Ik zal er een hoop vriendschappen mee schaden, een hoop mensen pijn mee doen,'' akdus LeMond. Daarop had LeMond zijn onthulling over seksueel misbruik als zesjarig jongentje gedaan.
Onlangs kwam die onthulling via de telefoon weer ter sprake. LeMond ontving een dreigtelefoontje, waarin hem duidelijk werd gemaakt toch vooral niet te komen getuigen in het dopingonderzoek tegen Landis. De beller maakte akelige toespelingen op LeMonds verborgen verleden.
LeMond beseft al in welke hoek hij het lek moest zoeken. De drievoudig Tourwinnaar was bewust naar de hoorzitting gekomen. En hij besloot open kaart te spelen. Het gaf het proces een rare wending.
De eerste dagen van de hoorzitting, waarin een driekoppige arbitragecommissie beslist of de Amerikaanse dopingautoriteit USADA Landis voor langere tijd mag schorsen, waren eigenlijk maar saai geweest. De tijd was gevuld met vervelende, langdradige verhandelingen, juridische haarkloverij en gesteggel over procedures, en de kleinste details.
Vannacht was het plots allemaal anders, werd het op zijn tijd haast ranzig. LeMond sprak zonder voorbehoud: ''Het telefoontje was eng, het was bedreigend. Ik denk dat dit laat zien dat er een andere kant aan Floyd zit, een kant die het publiek nog niet kent. Als hij niks verkeerd heeft gedaan, zou hij het toch niet erg vinden als ik kwam getuigen?''
Het is overigens nog wel afwachten wat de getuigenis van LeMond waard is. De afgelopen jaren voerde hij, ook al via de telefoon, een discussie met Lance Armstrong, die later via de media een vervolg kreeg. De twee beschuldigden elkaar over en weer van dopinggebruik en rare spelletjes. LeMond, die meermaals Armstrong verdacht maakte van dopinggebruik, kon echter niks staven met bewijzen.
Nu heeft LeMond zijn zaakjes beter op orde. Hij bleek het 'anonieme' telefoontje te hebben nagetrokken. Landis' manager Will
Geoghegan, die zzich had voorgedaan als de oom van LeMond, was de beller. Dat nieuws had bizarre gevolgen. Geoghegan maakte nog tijdens de zitting zijn excuses aan LeMond en werd door Landis en diens advocatenteam op staande voet ontslagen.
Overigens zijn nog twee urinestalen van Floyd Landis, afgenomen tijdens de Ronde van Frankrijk, positief getest op synthetische testosteron. Dat zei woensdag Cynthia Mongonfu, werkneemster van een Frans laboratorium dat de onderzoeken deed.
Ze deed de uitspraken op de tweede dag van het tribunaal. Drie experts moeten oordelen of Landis terecht is aangeklaagd wegens gebruik van verboden middelen.
Mongonfu sprak, voor alle duidelijkheid, niet over de controle na de bewuste zeventiende etappe, waarin hij zijn gele trui heroverde. Op die tests werd Landis positief bevonden. Landis is de eerste wielrenner die de Tourzege wegens doping is ontnomen.
Greg Lemond is tijdens de behandeling van de dopingzaak tegen wielrenner Floyd Landis bedreigd door de manager van de 31-jarige Amerikaan. De 45-jarige voormalig renner, die drie keer de Tour de France op zijn naam schreef, verklaarde woensdag telefonisch door Will Geoghegan onder druk te zijn gezet om niet te getuigen.
De begeleider van Landis zou hebben gedreigd een ontuchtzaak uit de jeugd van Lemond publiekelijk te maken als hij tegen zijn pupil getuigt. "Het was heel eng en het laat een andere kant zien van Landis", zegt Lemond. De manager is overigens direct door Landis ontslagen.
Lemond, die op zijn zesde seksueel werd misbruikt, vertelde dit verhaal ooit aan Landis. De oud-renner probeerde op die manier duidelijk te maken hoe pijn het kan doen iets geheim te houden.
Donderdag verklaarde Lemond overigens dat het kamp van Landis niet op zijn komst zat te wachten. "Ik begrijp alleen niet waarom. Als je niets fout hebt gedaan, waarom zou je dan vandaag niet oog in oog met mij willen staan?"
De 31-jarige Landis, die volhardt in zijn onschuld, werd in juli na afloop van de door hem gewonnen zeventiende etappe van de Tour de France betrapt op een te hoog testosterongehalte in zijn bloed. Pas als hij door het Amerikaanse antidopingbureau Usada schuldig wordt verklaard, kan hem zijn eindzege in de Ronde van Frankrijk worden afgenomen. Landis is dan de eerste Tourwinnaar in de 104-jarige geschiedenis van de Franse wielerronde die zijn titel kwijtraakt wegens dopinggebruik.
opnieuw beschuldigingen tegen Landis de winnaar van 2006
Opnieuw beschuldigingen tegen Landis
Nog twee urinestalen van Floyd Landis, afgenomen tijdens de Ronde van Frankrijk, zijn positief getest op synthetische testosteron. ANP Photo
LOS ANGELOS (ANP) - Nog twee urinestalen van Floyd Landis, afgenomen tijdens de Ronde van Frankrijk, zijn positief getest op synthetische testosteron. Dat zei woensdag Cynthia Mongonfu, werkneemster van een Frans laboratorium dat de onderzoeken deed.
Ze deed de uitspraken op de tweede dag van het tribunaal van het USADA, het Amerikaanse antidopingbureau. Drie experts moeten daar oordelen of Landis terecht is aangeklaagd wegens gebruik van verboden middelen.
Mongonfu sprak, voor alle duidelijkheid, niet over de controle na de bewuste 17e etappe. Op die tests werd Landis positief bevonden.
Landis loopt, indien zijn naam niet wordt gezuiverd, een grote kans voor twee jaar te worden geschorst. Hij zou dan ook de eerste zijn die de zege in de Tour moet inleveren.
Eddy Merckx wil niet getuigen in de zaak Landis, waarvoor hij opgeroepen was als getuige.
"Wat kan ik daar gaan doen in Amerika?", vraagt de wielerlegende zich af. "Ik heb geen weet van de hele zaak. Ik vond het al raar dat men mij uitnodigde om te fungeren als getuige." "Ik heb met deze hele affaire compleet niets te maken, dus laat ik dat alles dan ook aan mij voorbijgaan", aldus de vijfvoudige ex-Tourwinnaar. Tegen Landis loopt momenteel een hoorzitting voor het Amerikaanse Arbitrage Agentschap (AAA), omdat hij positief testte op het gebruik van testosteron tijdens de meest recente Ronde van Frankrijk De Amerikaan moet een schorsing van twee jaar vrezen. Bovendien zal hij dan ook zijn Tourzege weer moeten inleveren. Wordt Landis geschorst, dan kan hij alsnog trachten zijn gram te halen bij het Internationaal Sporttribunaal
Greg LeMond en Eddy Merckx getuigen in doopingzaak Landis
Greg LeMond en Eddy Merckx getuigen in dopingzaak-Landis
Eddy Merckx en de Amerikaan Greg LeMond zullen als getuige gehoord worden in de zaak van de Amerikaan Floyd Landis. Landis wordt berecht door de Amerikaanse onafhankelijke rechtbank voor zijn positieve dopingcontrole tijdens de Ronde van Frankrijk 2006, die hij won.
Op de lijst van alle getuigen, een veertigtal, zijn enkele heel bekende namen. De meest in het oog springende zijn die van Greg LeMond en Eddy Merckx. LeMond, drievoudig winnaar van de Ronde van Frankrijk, werd opgeroepen door het Amerikaanse Antidopingagentschap, de aanklagers van Landis. Merckx, vijfvoudig winnaar van de Tour de France, werd door het Landis-kamp naar voor geschoven als getuige. Opmerkelijk is ook dat Landis zelf door de tegenpartij als getuige opgeroepen is. Tussen de andere getuigen zijn er ook zeventien mensen die tewerkgesteld zijn in het antidopinglaboratorium van Châtenay-Malabry, dat het staal van Landis onderzocht. Sinds de aankondiging van de positieve dopingcontrole ontkent Landis en verklaart hij dat er fouten zijn gebeurd bij het onderzoek.
