|
voor mij momenteel. Ik loop op kousevoetjes door het leven. Ik laat de dingen op me afkomen in plaats van ze op te zoeken. En, ik vaar er wel bij.
De jobresearch bijvoorbeeld. Ik kreeg gisteren een niet onaardig mailtje terug. Beste ...
Ze zijn ermee bezig. Natuurlijk zitten ze niet op die vrouw uit Brussel te wachten die noodgedwongen haar carrière gevuld moet krijgen. Ach, de rest zal zichzelf wel uitwijzen. Willen zij mij, krijgen zij mij, willen zij mij niet, zoek ik betere horizonten op. Een filosofie zoals een andere. Had ik geen kinderen, ik gooide mijn carrière meteen over een andere boeg om de artistieke toer op te gaan. Met een minimum overleven maar lekker veel tijd om dingen te creëren. Uit verantwoordelijkheid houd ik het momenteel bij een betaalde job. Hoewel, momenteel moet ik ook met een minimum overleven want werkloosheid hangt niet af van hoeveel of waar overal je gewerkt hebt, maar van je statuut. Een samenwonende - zoals ik - trekt bijna niets. Het activeringsbeleid kunnen ze dus - wat mij betreft - in hun reet stoppen. Het is mijn gewoonte niet om vulgaire taal te gebruiken, want ik ben zeer goed opgevoed maar soms maken ze er een boeltje van. U ziet, beste lezer, (want deze blog wordt toch gelezen hoewel ik mijn blog hermetisch afsluit en neen, ik ben niet autistisch maar virtuele contacten blijven virtuele contacten en I like the real thing), leven wordt tijdelijk overleven althans op financieel vlak. De rest is best ok. Het ironische aan de ganse zaak is dat we bekegeld worden met de belofte van "snoepjes" op televisie en al die snoepjes als middenklassers aan onze neus voorbijgaan. Meer nog, we moeten flink wat belastingen betalen. Daarom reken ik enkel op mezelf en ik kom een bijzonder sterk persoon tegen met wie het aangenaam vertoeven is , al zeg ik het zelf. Enfin, ik kan op mezelf rekenen en daar gaat het om. Bovendien belooft volgend jaar weer een "actief" jaar te worden. Kalme jaren zijn me niet zo vaak gegund. Het lot heeft altijd heel wat activiteit voor mij in petto. Dit kalmere jaar is dus eigenlijk een uitzondering. En, volgend jaar gaat mijn oudste op kot. Waarschijnlijk via het Quartier Latin want op de campus zijn er een beperkt aantal plaatsen. Ik plan hem af en toe te bezoeken met een stapel boodschappen en dergelijke want zo ben ik. Bezorgde ouder. Bezorgd is een slecht woord. Eerder toegewijd.
14-10-2008 om 09:39
geschreven door tosca 
|
