Ik ben Just me, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Tosca.
Ik ben een vrouw en woon in een dorp bij de stad () en mijn beroep is teveel om op te noemen.
Ik ben geboren op 28/05/1963 en ben nu dus 59 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Schrijven en af en toe wat tekenen. Misschien zou het beter omgekeerd zijn....
Fantasie.
Romantiek.
Eén zoon, twee dochters.
Jong van geest.
Psychiater in een volgend leven misschien.
Parelstuif
Ongefilterde spinsels van een echte Brusselse. Romantiek en fantasie en tussendoor veel shit. Een heel klein tikkeltje van de Marollen.
15-10-2008
GOED OF SLECHT RAPPORT...
Mijn twee oudsten kwamen meestal naar huis met schitterende rapporten. En punten ook... De jongste haalt meestal ook goede punten maar ze beredeneert dit. "Mama, waarom maak je je druk als ik eens 5/10 op een toets heb? Ik haal dat bij de volgende toets weer op..." Ze redeneert in meerdere dimensies, die jongste van mij. Geen gepolariseerd denken. Geen goed of slecht. Het ganse scala wat errond hangt. "Als ik er maar door ben..." "Punten hebben niets te maken met hoe je je leven verder maakt..." Ik leer heel wat bij van die kinderen van mij. Ze maken me wat verstandiger. Door hen denk ik minder gepolariseerd. Een paar jaren geleden - bij de gemeenteraadverkiezingen van 2006 - stelde ik voor een kringloopwinkel te openen in onze gemeente waar de bevolking niet in het geld zwemt. Nu heeft het project dankzij de praktische creativiteit van een paar toffe mensen het licht gezien. Want - zo redeneerde ik - mensen zullen altijd uit de boot vallen op de één of andere manier. Vooral met de huidige recessie. Mizerie zal blijven bestaan maar het leed kan verzacht worden op de één of andere manier. Overigens kent de modern ingerichte winkel een groot succes. Een voorbeeld van positief multidimensionaal denken. Mizerie wordt hierbij uit de kooi van de polarisatie gesleurd. Ooit schreef ik een e-mail naar Minister Vanhengel waarbij ik uitlegde dat de regionale belasting een zware opdoffer was voor mensen met 1100 euro per maand. Hierbij dacht ik aan een kennis met motorfiets en kind ten laste. Hij vond het onrechtvaardig dat hij met zijn klein preeke die belasting moest betalen en een rijke CEO of weet ik veel met vier kinderen ten laste niet. Wat hebben die kinderen daar in godsnaam mee te maken, een stomme wet eigenlijk... In alle geval, de belasting viel achteraf terug op 89 euro per maand (de helft van vroeger) ondanks PS-protesten en al valt de beslissing geheel toe te schrijven aan deze honorabele minister, ik voelde me toch wat betrokken bij het idee. Op de één of andere manier. Polarisaties zijn niet meer aan mij besteed. Dat heb ik voor een deel aan de kinderen te danken. Vroeger was het zo dat je als ouder automatisch meer gezag afdwong. Nu wordt gezag bediscuteerd. De kinderen scannen me regelmatig. En ik relativeer...
voor mij momenteel. Ik loop op kousevoetjes door het leven. Ik laat de dingen op me afkomen in plaats van ze op te zoeken. En, ik vaar er wel bij. De jobresearch bijvoorbeeld. Ik kreeg gisteren een niet onaardig mailtje terug. Beste ... Ze zijn ermee bezig. Natuurlijk zitten ze niet op die vrouw uit Brussel te wachten die noodgedwongen haar carrière gevuld moet krijgen. Ach, de rest zal zichzelf wel uitwijzen. Willen zij mij, krijgen zij mij, willen zij mij niet, zoek ik betere horizonten op. Een filosofie zoals een andere. Had ik geen kinderen, ik gooide mijn carrière meteen over een andere boeg om de artistieke toer op te gaan. Met een minimum overleven maar lekker veel tijd om dingen te creëren. Uit verantwoordelijkheid houd ik het momenteel bij een betaalde job. Hoewel, momenteel moet ik ook met een minimum overleven want werkloosheid hangt niet af van hoeveel of waar overal je gewerkt hebt, maar van je statuut. Een samenwonende - zoals ik - trekt bijna niets. Het activeringsbeleid kunnen ze dus - wat mij betreft - in hun reet stoppen. Het is mijn gewoonte niet om vulgaire taal te gebruiken, want ik ben zeer goed opgevoed maar soms maken ze er een boeltje van. U ziet, beste lezer, (want deze blog wordt toch gelezen hoewel ik mijn blog hermetisch afsluit en neen, ik ben niet autistisch maar virtuele contacten blijven virtuele contacten en I like the real thing), leven wordt tijdelijk overleven althans op financieel vlak. De rest is best ok. Het ironische aan de ganse zaak is dat we bekegeld worden met de belofte van "snoepjes" op televisie en al die snoepjes als middenklassers aan onze neus voorbijgaan. Meer nog, we moeten flink wat belastingen betalen. Daarom reken ik enkel op mezelf en ik kom een bijzonder sterk persoon tegen met wie het aangenaam vertoeven is , al zeg ik het zelf. Enfin, ik kan op mezelf rekenen en daar gaat het om. Bovendien belooft volgend jaar weer een "actief" jaar te worden. Kalme jaren zijn me niet zo vaak gegund. Het lot heeft altijd heel wat activiteit voor mij in petto. Dit kalmere jaar is dus eigenlijk een uitzondering. En, volgend jaar gaat mijn oudste op kot. Waarschijnlijk via het Quartier Latin want op de campus zijn er een beperkt aantal plaatsen. Ik plan hem af en toe te bezoeken met een stapel boodschappen en dergelijke want zo ben ik. Bezorgde ouder. Bezorgd is een slecht woord. Eerder toegewijd.
Vandaag was een héél inspirerende dag. Interessante babbels gehad met leuke mensen. Weer wat bijgeleerd. Een mijnheer wist heel "sappig" te vertellen over vroeger. Van hoe ver we komen. Hoe vroeger de rijken enkel Frans spraken. De gewone Vlaams-Brabanders enkel Nederlands. Hoe er vroeger veel "gearrangeerde" huwelijken waren. Hij dus niet. Hij huwde uit liefde met zijn "chouke", een voortreffelijke kokkin die nu nog altijd de plak zwaait in zijn keuken thuis. Hij kookt graag maar zijn vrouw wil zelf de baas blijven in de keuken. Een mijnheer met veel interesses. Kende heel wat over de Koran en andere zaken. Was nochtans van hier afkomstig. Sprak over surats en dergelijke. "Al wat ik weet," zei ik, "is dat er ergens een vers in staat waarin vermeld wordt dat het geld moet circuleren, niet in potten opgepot blijven." Brandend actueel toch wel. Hijzelf is atheïst. Zelf ben ik van oorsprong straf katholiek. Nu ben ik geëvolueerd naar een soort quantumfysica-natuurgeloof. God als een soort intelligente harmonie in alles. Big Brother watching maar in de goede zin. Mijn partner is moslim maar zijn rugzak is slechts 1 maand per jaar effectief tijdens de ramadan. De rest van het jaar balanceren we op dezelfde koord zonder rugzakken. Of hoe liefde mensen kan samenbrengen. Boerin zoekt man. Marie-Harry. Fascinerende jonge vrouw. De naam doet een beetje Canadees, VS-achtig aan. Een grote innerlijke charme. Nog héél jong. Zal ze de liefde hier te lande vinden? Misschien de plas oversteken. Wie zal het zeggen? Soms moeten mensen hun vertrouwde omgeving verlaten om de liefde te vinden. Alles is een kwestie van keuzes.
zegt mijn partner terwijl ik me in een sensuele pose neervlij op de divan. "Je ne parle pas de toi, chérie... C'est le charme qui compte." Hij kijkt me aan met een "ik-wil-je-opeten-blik". Ik laat hem maar doen en zeggen, op zijn eigen schattige manier. Dan krijg ik weer zin om hem eens extra te verwennen. Ik verwen en word verwend. Je moet er wel tijd voor maken. Gisterenavond ook iets leuks meegemaakt. De vriend van mijn dochter dacht zelfs aan ons en deed ons de groeten. Een beetje slijmerig, vond ze. Maar ik geniet daarvan. Ik hou van die kleine attenties. De kinderen vliegen dit weekend uit naar één of ander rockfestival. Een blik op de schoolagenda geeft aan dat het rapport voorlopig goed is. Ik laat ze vrij, want ervaringen zijn ook belangrijk. Zo'n heilig Treesje ben ik ook nooit geweest. Nu wel. Devoted to... mijn partner. Al heb ik er 18 jaren over gedaan om dat te beseffen. Nu nog een landgoed met jacuzzi en al de rest. Paarden bijvoorbeeld. Al is het niet het moment om daarover te beginnen, gezien de recessie. Maar ach, een mens moet af en toe zijn grenzen verleggen. Fantaseren in andere woorden. Sweet dreams...
Brussel, je kunt dat niet op één, twee, drie uitleggen. Veel chaos maar ook veel warmte, zelfs bij de minst fortuinlijken dezer stad. Waartoe ik dus nog niet behoor (kanttekening). Hoewel, als ik niet werk, niet buitenhuis werk, moet ik oplossingen uitdokteren om in mijn levensonderhoud te voorzien. Zo ver zal het dus (weer eens) niet komen. Djuu, gemiste kans om mijn leven over een andere boord te gooien en te doen wat ik echt wil. Maar ja... de tijd is er nog niet rijp voor. Het begon allemaal dinsdagavond. "Ma, de pa van X is zijn werk kwijt..." "Het is toch niet waar zeker, hoe is dat kunnen gebeuren, zo'n verstandige, bekwame man, een pàrel zeg maar." (en dat heeft niets met de naam van mijn blog te maken-tussenopmerking) De man in kwestie heeft zich opgewerkt tot commerciële CEO in een vooraanstaande firma. Nochtans onderaan de ladder begonnen. Gewoon eigen competenties. "Hij heeft zelf ontslag genomen." Iemand zou onder zijn paswoord dingen besteld hebben. Meteen denk ik aan intriges, jaloezie, concurrentie,... Mensen kunnen elkaar soms lelijke streken lappen. Hoge bomen vangen véél wind. "Ik hoop, schatje, dat die vader van X vlug een andere, goede job vindt. Hij verdient het." Ik méénde het, ik draag die persoon een warm hart toe, hij is diegene die vaak de groep vriendinnen vervoerde van her naar der, hij zorgt supergoed voor zijn dochter als gescheiden vader. De mama die zijn ex dus is, mag in haar handen wrijven. Ze is verwend met zo'n ex-man. De volgende dag bracht ik schoolliteratuur van de kinderen binnen in een lokale bib die gans hernieuwd is. Ik kreeg de gelegenheid om gratis een halfuurtje te surfen, kranten en tijdschriften door te nemen en wat dvd's bij elkaar te sprokkelen. Ik nam de serie "Stille Waters" mee met ons aller geliefde Antje De Boeck, topactrice van eigen bodem en de laatste tijd danig gekoeioneerd door RVA en consoorten. Mij hebben ze nochtans altijd geleerd dat talent moest gerespecteerd worden. Enfin, tijden veranderen. Ook bracht ik de dvd Amistad mee. Een film van 2006 Dreamworks Pictures en olv Steven Spielberg. Een groep Afrikaanse slaven slagen erin het schip "La Amistad" waarop ze zich bevinden te overmeesteren en dwingen de stuurman koers te zetten naar hun geliefde vaderland. De slaven worden misleid en komen tenslotte in de VS terecht, waar ze door de kustwacht worden ingerekend. Dan ontstaat een bikkelhard juridisch gevecht... In een vijfkoppig gezin heeft er altijd wel iemand iets nodig, heeft er altijd wel iemand honger en dat bracht me daarna bij de Delhaize waar ik op een vriendin wachtte met wie ik afgesproken had om naar huis te gaan. Tijdens die wachttijd sloeg ik de krant open en viel mijn oog op een aantrekkelijke jobaanbieding. Iets dat me (misschien) op het lijf geschreven is voor zolang het duurt. Solliciteren dan maar? Vandaag zal ik evenwel onbereikbaar blijven vanwege een présence op het boekenfestijn, een soort alternatieve boekenbeurs en een ommetje in de stad om een gereserveerd schoolboek op te halen. Tussendoor zet ik wat muziek van Brel op, de man is tenslotte 30 jaren dood. C'était au temps où Bruxelles brusselait...
Momenteel is het zeer druk in mijn leven al ben ik niet echt aan het werk op dit moment. Maar er zijn veel klussen af te werken, manlief is in een superromantische bui en iedereen in huis wil wel wat op zijn wenken bediend worden. Zo ben ik soms uren zoet met het nemen van kopies van schoolboeken in het dichtsbijzijnde kopieercentrum waar mijn hoofd gewiegd wordt door Franstalige of Engelse muziek (op school worden de schoolboeken gehuurd). Boeken ivm beschrijvende statistiek en goniometrie ofwel driehoeksmeetkunde, met het oog op de universitaire studies van de oudste volgend jaar. Verder benut ik deze periode om een stapje in de wereld te zetten en een aantal evenementen te bezoeken. Daarna vlieg ik er weer in. Vandaag zal ik zeker niet staken. Al begrijp ik de stakers wel... Je ne suis pas concernée - zoals ze zeggen. Mijn belangen worden niet onmiddellijk verdedigd. Om te betalen ben ik een graag gezien persoon, om iets te krijgen is het andere koek. Vandaar het feit dat ik vooral op mezelf reken. Een begroting opstelling, zij het dan op minihuishoudschaal. Bonnen uitknippen, promoties napluizen, economisch met dingen omgaan. Verpleegster spelen voor de oudste die een peesverrekking heeft ingevolge het basket spelen. Af en toe vertaalster spelen voor de jongste die in het derde jaar zit, richting economie-wiskunde, en ondanks haar talenknobbel liever een beroep doet op de vertaling van haar ma dan moeilijke woorden van een Engels boek op te zoeken. Psychologische achtergronduitleg geven bij teksten Latijn. Interpretatie kan men zoiets noemen. "Hoe voelt Aeneas zich, mama, in Vergilius' tekst?" Antwoord aan mijn oudste dochter : "Hij is wanhopig. De man heft zijn handen ten hemel." Die Zuiderse volkeren kennen wat van drama en theatraliteit - denk ik in mezelf. Mijn nuchtere ik gelooft vooral in zichzelf. Je moet de dingen zelf in beweging zetten. Je af en toe ook terugtrekken als de dingen niet meezitten. Niet teveel forceren wat niet moet geforceerd worden. Maar ik dwaal af. Er wacht een ganse wereld daarbuiten...
Ik stap af in metrostation Sint-Katelijne en mijn tocht voert langs de hippe Dansaert- en Sint-Gorikswijk. In mijn handen draag ik twee tassen met boeken die ik bij Pêle-Mêle zal proberen te verkopen. Met het geld financier ik een deel van het bijkomende schoolboek dat ik voor mijn dochter nog moet bijbestellen bij Standaard-Boekhandel op het Muntplein. Opvallend veel volk op de straat. Het zonnetje schijnt al is het frisjes. Een waterig zonnetje als het ware. Een heerschap van middelbare leeftijd, aktentas in de hand, spreekt me toe op zachte toon. "Puis-je vous offrir un café?" Ik antwoord vlugger dan mijn tong kan spreken : "Je suis mariée, monsieur". Hij blijft vriendelijk, totaal niet verbouwereerd door mijn antwoord. Om het gesprek af te handelen vraag ik nog : "Vous venez d'où comme ça?" "La France, je viens de la France," antwoordt hij als een knipoog van Michel zaliger die ook uit Frankrijk kwam. Misschien een regisseur of zo, van één of ander theaterstuk in artistieke middens? Of, een Europese Uniebediende. Shit, ik heb mijn kans gemist om daar binnen te geraken, maar emoties zijn een slechte uitvalsbasis om zaken te beginnen. Nooit doen... Ik laat de vriendelijke man vertrokken, die er volledig koosjer uitzag, suggererend dat hij met iemand anders beter af zou zijn... Ik vraag me af waaraan het ligt dat ik plots zoveel aandacht krijg. Het zal liggen aan de goede match van de vintagekleren die ik draag. Zeker niet aan de looks want "Da bomb" ben en wil ik niet zijn. Het geeft alleen maar verplichtingen, denk ik, je bent niet meer zo vrij, ook al liggen velen in katzwijm voor mensen met de looks. Ik ben naturel, zoals ze zeggen. Het zou kunnen liggen aan de deels omfloerste blik die ik al heel mijn leven meetors. Een soort ticket voor Fantasmagia, een uitnodiging voor het Sprookjesbos dat elk moment van de dag andere kleuren krijgt. Beware... Dat zeg ik zelfs aan mezelf. Want soms verandert het Sprookjesbos in een slangenkuil waar tedere lammetjes zoals ikzelf opgegeten worden. Bij Pêle-Mêle viel ik op een vriendelijke dertiger die de helft van de boeken opkocht. Met het geld reserveerde ik dan het schoolboek dat ik voor de helft op voorhand moest betalen. Qui a dit que la vie n'est pas un jeu? Hij heeft ongelijk. Af en toe.
Telefoontje naar de bank. Even wachten zoals gebruikelijk. Dan een beleefde stem aan de telefoon, niet te jong, niet te oud, net tussenin. Kleine situatieschets van mijnentwege. Het is nog vroeg in de morgen. "Als een bank failliet gaat - hypothetisch weliswaar maar goed, men weet maar nooit - worden de kredieten dan overgenomen, de kredietopeningen bijvoorbeeld of moet men de ganse zaak op 1,2,3 terug betalen?" Antwoord klinkt tamelijk hoopgevend. De curator beslist wat er gebeurt. (Ai - curators - kan beter...) Maar in dergelijke gevallen zijn er genoeg amateurs op de markt om de kredietopeningen over te nemen. Oef. Gerustgesteld... Al bij al een zeer goed gesprekje met een vriendelijke dame. Heel anders verliep het gesprek bij Actiris. "Dus je bent vertaalster (eigenlijk niet want ik ben letterkundige in de Romaanse talen, maar goed, geen zin om in discussie te treden), enfin, je hebt toch twee jaren gewerkt als vertaalster... En, je doet ook televerkoop, marketing,..." "Soft selling, geen hard selling..." (wie weet waar ze me anders nog overal naar toe sturen) Ik verzwijg erbij dat ik jàren als bediende heb gewerkt in vele vooraanstaande en minder vooraanstaande bedrijven, onder andere de "chocoladejob" die mij de meest zoete smaak nalaat op alle vlakken. "Je werkt ook maar deze week dus niet..." "De interimopdracht was net afgelopen." Dan vraag ik me af, verdienen ze premies als ze mij zogezegd een werk geven. Klopt dus niet, want ik heb altijd zelf werk gevonden. Bovendien kunnen ze beter anderen eens een stamp onder hun gat geven dan mijzelf die bijna altijd aan het werk is en als samenwonende bijna niets trekt van dop of whatever. Mijn agenda is overvol. Soms neem ik een break. Zoals nu. Het lijkt wel of ik topwerkzoekende ben. Ik ken niemand die zoveel wordt lastiggevallen als mijzelf. Het scheelde niet veel of ik had de ganse maaginhoud van het middageten leeggekotst op die persoon. "Je kunt ook taalexamens doen voor de publieke sector?" vervolgt de man. Mijn antwoord : "Heb ik gedaan, ze liggen te blinken in een doos. By the way, ik heb altijd in de privésector gewerkt." "Je kunt 100 euro meer verdienen in de publieke sector met zo'n taalexamendiploma." "Je moet dan wel in de openbare sector werken... Nogmaals, ik heb altijd ofwel in banken, ofwel in de privésector gewerkt." Ik was blij toen ik het opdringerige sujet verliet. Teveel energie om kalm met mensen om te gaan. Geen greintje psychologie. Was het Georges Clooney geweest, ik was misschien wat "braver" gebleven. Maar ik laat me niet doen en geef lik op stuk. Zouden meer mensen moeten doen.
Als je het mij vraagt, is er toch een luchtje aan... Wat te doen als men spaargeld heeft en de overheid bijna failliet is, moet men dan eerst zijn spaargeld opgebruiken vooraleer men pas jaren later een eventuele tussenkomst krijgt ingeval van ziekte, werkloosheid of pensioen? De ene spaart en zal zijn spaargeld moeten aanspreken alvorens een tussenkomst van de overheid te krijgen. De andere heeft niets, geen geld en komt dus als eerste in aanmerking voor een tussenkomst ingeval van ziekte, werkloosheid en pensioen. Allemaal niet zo rooskleurig. Ondertussen blijven betalen. Belasting op het loon en dergelijke. Waarvoor eigenlijk? Misschien ben ik een doemdenkster maar ik vrees dat ik het bij het rechte eind kan hebben. Zeer zwart scenario maar toch... Dit is een originele kijk op de dingen. In een zeepbelscenario is alles mogelijk. Misschien begrijpen jullie mij niet helemaal, maar toch, het zou kunnen... Misschien het geld opnieuw in een kous bewaren?
Zondagnamiddag. Ik stap uit de Fortisbank waar ik mijn uittreksels ben gaan halen aan de selfbankterminal. Een paar sukkelaars zoeken restanten van rot fruit en groenten in overgebleven bakken op de marktplaats. Ze hebben een caddy mee. Zeggen dat er in sommige gebieden op aarde kinderen de vuilnisbelt moeten onderzoeken in plaats van naar school te gaan. Of hoe sommigen overleven. Een marktkramerskoppel wuift me toe. "God, wat word ik populair," denk ik in mezelf. "Madame, pour cinq euros, vous voulez..." Ik ben goedgezind en stap op hen af. Twee gezonde buitenmensen. Blozende wangen en zo. Leeftijd in de dertig. De vrouw voert het woord. Ik schakel over op het Nederlands, maar ze blijven Frans praten. Ze komen uit Leuven, nu daar wordt in de omtrek al wel veel Frans gesproken, hoewel... Ze spreken Frans met een accent. Misschien Russen of zo. Ze zijn groot van gestalte. Maar goed dus. Ik spreek sneller Frans dan Nederlands. Nederlands spreek ik op een tragere manier, Frans sneller dan mijn tong de woorden kan vormen. Nochtans ben en voel en denk ik in het Nederlands. In het Vlaams. In het Vlaams-Brussels. Ook dat bestaat. Mijn band met Vlaanderen is het Westvlaams en het Rijmenams. De rest ken ik niet zo goed. Maar goed, ze willen Frans spreken dus ik spreek - uit beleefdheid - Frans tegen hen. Yep, de radijzen wil ik wel, drie schone botten radijzen voor 1 euro vijftig, maar de aardbeien hoef ik niet zonodig. Ik heb geen goestinkjes ingevolge zwangerschappen of zo en het is het einde van de maand en wat voor een maand. Ik koorddans op een negatief saldo op mijn bankrekening maar het valt nog mee. Vooral sedert ik een low impactpersoon geworden ben. U kent dat wel, fiets ipv de auto, spaarzaam met water, goedkope discounters enzovoort. Toch ben ik vaak ontrouw aan mijn budget en spring ik vaak uit de band wat de uitgaven betreft. Voor mezelf hoef ik zeer weinig, maar ik zit hier met een kroost en die heeft heel veel goestinkjes. Op alle vlakken. "Mama, ik ga donderdag naar de kapper..." Nu ben ik nogal een handig persoon en onlangs knipte ik de mooie krullende haren van de jongste (14 1/2) en dat was een groot succes al had zij ze liever nog iets langer gehad. Maar haren groeien snel. De oudste dochter heeft geen zin om zich door mama te laten kappen, dus de kapper dan maar. Weeral dertig euro armer denk ik dan. Maar het weekend is goed verlopen en achteraf maakte ik nog een mooie boswandeling in het Laerbeekbos waar ik de zwammen op de bomen mocht bewonderen en een praatje sloeg met andere wandelaars die vooral hun honden uitlieten. "Tu vois, chéri, cesse de parler à Titou parce que sinon les autres vont s'exciter." Zei de dame tegen haar man die op een omgekantelde eik zat en tegen een Fox Terrier sprak. Les autres waren twee schattige Pekineeshondjes die op haar schoot zaten aan een houten tafeltje in het bos. Of ook de dame die me aansprak en soms te voet naar het UZ-VUB ging waar haar man lag. Ze had haar hondje bij dat zichtbaar genoot van de wandeling in het groen naast het natuurreservaat waar sommige borden met tags besmeurd zijn. Zeer veel tags. No respect at all. Of ook een noodkreet van jongeren : "I exist, I exist... in a fucking material world..." Ons ma kwam een bezoekje brengen. In Ierland is er recessie, hier zal het nog komen. Ik beet in een pannenkoek met cassonade. Eerst eten en dan nadenken. Over de recessie. Men kan natuurlijk ook low impact blijven. Dan voelt men het minder.
