Dit weekend hebben we een bezoekje gebracht aan Akko. Akko ligt ten noorden van de baai van Haifa. Vanuit Haifa kan je deze sstad dus gemakkelijk zien. De stad Akko heeft al een turbulente geschiedenis achter de rug. Het is in handen gevallen van verschillende leiders, godsdiensten,... zoals zovele steden in Israel. Vaak verwoeste de nieuwe bevelhebber alle gebouwen, en ze bouwden dan hun nieuwe gebouwen op de ruines van de oude stad. Wat wel altijd zo geweest is, is dat Akko een belangrijke havenstad was, vooral voor de Egyptenaren, de Grieken en de kruisvaarders. Tegenwoordig is de haven van Akko niet meer zo groot door de grote concurrentie van Haifa, en dient ze hoofdzakelijk als vissershaven. We startten onze dag met een bezoek aan de Baha'i-tuinen van Akko. In tegenstelling tot Haifa liggen deze tuinen niet op een heuvel. De graftombe van de stichter van dit geloof bevindt zich aan het einde van deze tuin. Ook nu weer stonden we te kijken van de pracht en praal die te zien waren in deze tuinen. Het was een schril contrast met de dorre planten die we overal elders in het land zien. Nu even iets meer over de Baha'i: dit is de jongste wereldgodsdienst die ontstaan is in 1844; de drie hoofdgedachtegangen van dit geloof zijn (i) alle wereldreligies komen uit dezelfde bron, (ii) er is maar 1 god, ook al kan hij verschillende namen hebben, (iii) we zijn allemaal kinderen van god, dus iedereen is gelijk qua ras, sekse,... Het belijden van dit geloof zou ook gepaard gaan met eenvoud, iets dat we niet echt terugvinden in deze tuinen. De tuinen worden gesponsord door de aanhangers van dit geloof, en dat zijn er nu toch al ongeveer 6 miljoen, verspreid over de hele wereld.
De tuinen waren weer op de millimeter afgewerkt, en het gras was nog steeds even groen als in de winter, ondanks de droogte van de laatste maanden. Ook stonden er mooie fonteinen en standbeelden verspreid in het domein. We bezochten de schrijn van de profeet Baháulláh (letterlijk: Licht van God, of Glorie van God), die vooral gekenmerkt werd door eenvoud. Hiervoor moesten we wel onze schoenen uitdoen, en moesten we stil zijn binnen de muren van de schrijn...
Het was ook de laatste kans om de tuinen te bezoeken in een korte periode, want daags na ons bezoek zou het gesloten worden voor 2 à 3 weken voor het groot onderhoud. Hoewel het er voor ons al piekfijn uitzag! Hoewel de zon weer aardig haar best deed om ons te ontmoedigen, zetten we onze stadswandeling voort richting de oude stad. De Oude Stad ligt binnen de oude stadsomwallingen, en deze diende ter bescherming tegen de vele invallen en bestormingen die de stad gekend heeft. In de oude stad bezochten we de Akko Citadel. Deze werd in de 18e eeuw gebouwd door de Turken op de funderingen van een 13de eeuws kruisvaarders kasteel. Deze citadel deed dienst als gevangenis tijdens de Joodse verzetstrijd tegen het Britse mandaat.
Daarna volgde een bezoek aan de "Knights' Halls". Deze hallen liggen 8 meter onder de straat, en zijn van uit de tijd van de kruisvaarders. Ze deden dienst als hoofdkwartier van de 'Knights Hospitallers'. Deze hallen kwamen uit op een groot plein. Dit plein werd eerder toevallig ontdekt omdat de Turken het helemaal opgevuld hadden (12m hoog) om er hun citadel bovenop te bouwen. Een van de deuren op het plein komt uit op het "Refectorium", of de eetzaal van toen. Het is goed mogelijk dat Marco Polo hier ook ooit gegeten heeft.
Naast de eetzaal lag er een steil trap naar beneden. Deze kwam uit op lange smalle gang. Vroeger deed deze gang dienst als riool, en mogelijk ook als vluchtroute naar de haven, want op het einde van de tunnel kwamen we weer boven de grond in een oude marktstraat.
Op de middag kregen we toch wel honger, en we zochten ons een mooi restaurantje uit met zicht op zee. Zo belandden we in het "Abu Christo"-restaurant, dat gelegen is in de 'Sea-Gate' van de oude stad.
Als echte Israeliers bestelden we er een hummus-schotel als voorgerecht. De eerste maanden vonden we dat niet echt lekker, maar nu beginnen we hummus toch meer en meer te apprecieren. En als je in Akko bent, moet je toch ook vis eten dachten we. Daarom bestelden we allebei als hoofdschotel de verse vis van de dag: Machteld ging voor de zeebaars, terwijl Tom ging voor de zeebrasem. En dat smaakte!
Na dit heerlijke maal zetten we onze stadswandeling verder, ook al om ons eten te laten zakken. Zo zagen we de Al-Jazzar moskee met zijn grote groene koepel liggen, die gebouwd is op de funderingen van de kruisvaarders kathedraal.
Daarna gingen we ook nog op zoek naar de Tempeliers Tunnel. Deze tunnel werd per toeval ontdekt in 1994 na een klacht van een oude vrouw voor een verstopte riool. De loodgieter kwam tijdens de herstellingswerken uit op deze tunnels. In de tijd van de Tempeliers, deed deze tunnel dienst als ondergrondse passage van het kasteel van de Tempeliers naar de haven.
Na onze stadswandeling besloten we nog even ons zweet te gaan afspoelen in de Middellandse Zee. Het was niet gemakkelijk om een mooi strand te vinden in Akko, maar uiteindelijk plonsden we toch fijntjes in het verfrissende water! 's Avonds thuis gekomen bleek al snel dat we weer een mooi kleurtje hadden opgelopen, dus lang leve de after sun crème!
