Zo gezegd zo gedaan. Daar ons dossier op het parket bleef rondslingeren, hebben we onze kennissen eens aangesproken. Het eerste telefoontje, een paar dagen geleden, was meteen raak. Opeens kon alles en zou ons dossier snel zijn vervolg kennen. Vandaag vernamen we dat het dossier het parket heeft verlaten. Hoewel ik tegen een vriend van mij twee dagen geleden zei dat het in orde ging komen, zei die "'k zal er toch nog wat druk laten achter zetten. Ik zal nog eens bellen en een aantal collega's ook". Uiteraard zijn wij hier in Melsele blij dat ons dossier eindelijk een nieuw bureau kan gaan opzoeken, maar aan de andere kant vinden we het ook sneu dat deze ontwikkeling zich maar heeft voorgedaan nadat we een aantal mensen met hun spierballen hebben laten rollen. In ieder geval weten we nu dat we elk obstakel aankunnen. Nu is het voor ons 'gewoon' afwachten tot we een uitnodiging krijgen om naar Kazachstan af te reizen. Ik vermoed wel dat voor het zover is nog een aantal administratieve formaliteiten dienen te vervullen, maar ach 'bring it on'. Het lijkt wel of ons leven nu even stil staat. Elke afspraak die we maken, maken we met de gedachte dat het mogelijk is dat we dan al misschien in het negende grootste land van de wereld vertoeven.
