Mark Uytterhoeven tijdens de live-uitzending van een Giro-rit: "Ik kus mijn twee pollen dat ik geen hooikoorts heb."

Laten we het eens over Wolfgang Amadeus Mozart hebben. Cultuur met een grote C. 
Dit jaar is het exact 250 jaar geleden dat hij geboren werd, dus is het al Mozart wat de klok slaat: op de radio, in de kranten, op tv. En in de slagerij, want een Oostenrijkse beenhouwer heeft een manier gevonden om een graantje mee te pikken van de hype. Hij heeft een 'Mozart-worst' ontworpen. Het ding bevat onder meer rundvlees, groene amandelen en nootmuskaat, en heeft de vorm van een viool.
Zo gaat dat dus: je componeert het ene meesterwerk na het andere en 250 jaar later noemen ze een rare saucisse naar je. De Wolfgang-Amadeusworst. Gelukkig heette Mozart niet Hans.

Miriam Ferguson (gouverneur van Texas in de jaren twintig en dertig, over haar beslissing om lesgeven in vreemde talen te verbieden): "Als Engels goed genoeg was voor Jezus, dan is het goed genoeg voor ons!"

Een avond na een drukke werkdag. De soep staat op het vuur, de strijk moet nog gedaan worden, de kleine maakt van zijn oren omdat hij zich verveelt, de hond wil eten, en de baas heeft gezegd dat dat rapport morgenochtend absoluut klaar moet zijn. Je komt een paar handen te kort, en net dan gaat de telefoon.

Opnemen? Niet opnemen? Liever niet natuurlijk, maar het zou wel eens belangrijk kunnen zijn, zo laat op de avond. Wie weet is moeder van de trap gedonderd en ligt ze nu kermend op de koude vloer, met haar laatste krachten haar gsm...

"Hallo."

"Dag meneer, met Wendy van de firma Huppeldepup, zou ik u een paar vragen mogen stellen?"

Beleefd probeer je het wicht af te wimpelen, maar ze zet je klem met haar vragen en maakt schaamteloos gebruik van je goede manieren. Ondertussen hoor je hoe de soep overkookt, de kleine enthousiast het behangpapier volkladdert en de hond met veel smaak het rapport naar binnen werkt. De brandgeur voorspelt weinig goeds voor het hemd dat je net aan het strijken was.

Vroeger zetten opdringerige verkopers hun voet tussen de deur, nu in je oor. Dat noemt men vooruitgang.

Ondernemingen grijpen steeds vaker naar de telefoon om hun producten en diensten aan de man te brengen. Ze zetten daar zogenaamde telemarketeers voor in. Vorige week had ik er drie aan de lijn. Niets helpt. Ze weten zich overal uit te lullen.

Juffertje: (zoetgevooisde stem) "Meneer, mag ik u een interessant aanbod doen?"

Ik: (zucht) "Ik heb echt geen tijd, mevrouw."

Juffertje: (lichtjes opgewonden) "Met onze firma kunt u de helft goedkoper bellen."

Ik: (probeert kalm te blijven) "Ik ben niet geïnteresseerd, mevrouw."

Juffertje: (gespeeld verontwaardigd) "Maar meneer, u wilt toch goedkoper bellen?"

Ik: (triomfantelijk, want denkend dat hij met wat volgt het gesprek zal kunnen beëindigen) "Nee, ik wil echt niet goedkoper bellen. Ik wil veel betalen."

Juffertje: (na een lichte aarzeling) "Waarom wilt u niet goedkoper bellen?"

Daar had ik niet zo meteen een antwoord op. Dus begon mijn tegenstandster toch weer aan haar uitleg over piek- en daluren, vaste lijnen en activatiekosten.

Ze zijn niet te verslaan.

Of toch? Telemarketeers maken gebruik van een script. Alle denkbare wendingen die een gesprek kan hebben worden daarin stap voor stap behandeld, met voor elk mogelijk antwoord een kant-en-klare nieuwe vraag. Telemarketeers hebben daardoor een grote voorsprong op hun opponenten. Het komt er dus op aan een tegenscript te ontwikkelen. De rollen omdraaien, zelf vragen stellen. Na een uurtje had ik zo'n tegenscript klaar, vervolgens wachtte ik geduldig af.

Twee dagen later was het weer zo ver.

"Met Nathalie van het enquêtebureau..."

"Dag Nathalie, met Tom. Nathalie, hoe spel je dat?"

"Euh, N, A, T, H, A, L, I, E. Meneer, zou ik u..."

"Nathalie, hoe heten jouw ouders?"

"Meneer, dat lijkt me niet relevant."

"Waarom wil je mijn vraag niet beantwoorden, Nathalie?"

"Ik zie echt niet in..."

"Ik verzeker je dat je antwoorden strikt vertrouwelijk behandeld zullen worden. Of heb je problemen met het telefonisch beantwoorden van vragen die je worden gesteld door mensen die je van haar noch pluim kent?"

"Ik heb hier geen tijd voor, meneer, ik..."

"Je hebt geen tijd? Geen probleem, wanneer schikt het je om mij terug te bellen, Nathalie?"

Stilte aan de andere kant van de lijn. Dan toch: "Ik zal u morgen eens terugbellen."

Niets meer van Nathalie gehoord.

(eerder verschenen in Gazet van Antwerpen)

Zo'n twintig jaar geleden wonden de Iraanse ayatollahs zich op over 'De Duivelsverzen' van Salman Rushdie.
Die postmoderne roman is, ik citeer even een of andere duffe recensent, "een ingewikkelde reis door ruimte en tijd, waarin de auteur de onderlinge verwisselbaarheid van goed en kwaad, engel en duivel lijkt te willen illustreren". Kortom: een roman die alleen maar uitgelezen wordt door mensen met vijf universitaire diploma's en een IQ van 160. Maar de tijden veranderen. Anno 2006 maken de ayatollahs zich namelijk druk over de tekenfilmfiguren Tom en Jerry. Uit een uitzending van de Iraanse staatstelevisie: "'Tom en Jerry' is een joods complot. Die tekenfilm is gemaakt met de bedoeling iedereen ervan te overtuigen dat muizen (= joden) beter en slimmer zijn dan katten (= niet-joden). Dat was nodig omdat Hitler de joden vieze muizen noemde." Van Salman Rushdie tot Tom en Jerry: als ik van Nijntje was, zou ik alvast maar onderduiken.