Kort na de middag had ik weer hoofdpijn die me weerhield te studeren. Heb toen een pilleke gepakt. Het zijn pilletjes waar 4u tussen 2 innames moet zitten. En zo bizar, effectief, 4u later had ik weer hoofdpijn en heb ik dus weer een pilletje gepakt.
Ik kom nu net terug van het lopen en op een bepaald moment had ik schrik van mezelf. Mijn benen bleven gaan, ik voelde niets, kon alleen maar denken aan lopen. Langs de ene kant denk ik, Tine, je bent gewoon sportief, goed zo. Langs de andere kant denk ik dat ik alleen maar zo lang heb kunnen lopen omdat ik gewoon niets meer voelde. Dat is wel sportief ja. Dus nu word ik door 2 gedachten geteisterd. Ofwel, goed zo Tine, een uur is meer dan genoeg. Bovendien was het niet jouw eigen uithouding. Tegenover, je kon nog verder gaan, waarom ga je niet tot het uiterste? En profiteer van je macht.
heb altijd al geweten dat ooit een overlap zou komen in de dingen die ik doe. Dubbelboeking van tijd. Dat is gelukkig intussen opgelost. Wat ik nu veel erger vind, is het besef dat mijn tijdsindeling niet altijd juist was.
Toen papa vroeg om terug te bellen, wist ik het al.
Weet je, ik wilde je nog bellen. Mama zei me dat je mijn rok niet mooi vond. Toen dacht ik, ik zal haar even bellen, dan heeft ze weer een goed beeld van me. Op zondag, want zondag is grootoudersdag. Deze kans heb ik echter niet gekregen. Zaterdagavond 3 mei, wat het was, ik weet niet. In het ziekenhuis op een kamer, dat is al wat ik weet. Mama zei dat ik naar de scouts moest gaan, dus ik vermoedde dat ik er niet te zwaar aan moest tillen. Bovendien, zo zei mijn vader, lag ze in op een kamer en niet op intensieve zorgen, er is nog hoop. Later bleek dat dat eigenlijk geen goed nieuws was. Ze zouden je al hebben opgegeven. Het idee komt niet van mij.
Ik vertelde aan tafel dat ik het jammer vond dat haar laatste herinnering mij in lelijke rok zou zijn. Volgens mij is dit voor niemand van belang. Voor mij wel. Uiteraard hoop je goed over te komen voor je grootouders, dat ze fier op je kunnen zijn. Dat ze je zien afstuderen, trouwen, Al weet ik ook wel dat als je al 88 jaar op aarde bent, de kansen niet groot zijn. Toch had ik graag dat je had geweten hoe mijn eerste jaar was geweest, afstuderen hoefde zelfs al niet meer, dan zou je 92 zijn geweest, we blijven realistisch. Ik bedenk me dat ik zeer blij ben dat je weet dat ik me er eentje gevonden heb.
Mama verzekerde me dat ze genoeg herinneringen aan me heeft, juist volle 19 jaren herinneringen. Haal ze maar op, waar je ook bent, uiteraard niet enkel die van mij. Denk terug aan reizen met bompa, kerstfeestje met de familie, de geboorte van Arne. Weet dat we je nooit zullen vergeten.
Zaterdag
Ik heb vandaag een tekst geschreven. Ik weet niet of ik hem zal voorlezen of niet, maar ik zou zo graag afscheid willen nemen. Ondertussen ben ik te weten gekomen dat je aan een trombose bent gestorven.
Zondag
Deze middag had ik het weer ff moeilijk, ben dan wat gaan fietsen. De zon scheen keihard en ik moest weer aan mijn verjaardag denken.
Annelies heeft net mijn tekst gelezen, ik heb de indruk dat ze hem wel mooi vond. Aangezien ik ondertussen heb besloten hem niet voor te lezen, post ik hem hier.
Hej bomma,
Wat ben ik blij dat ik je nog gezien heb op mijn verjaardag. Stilletjes aan weet je dat elke Kerst, Nieuwjaar, verjaardag of gewoon bezoek wel eens de laatste zou kunnen zijn. Aan alle leven komt op zijn tijd een eind. En toch. Maakt dat je verlies verwerken gemakkelijker?
Het is een vreemd zicht, fotos bekijken van familiefeestjes en weten dat jij er niet meer bent. Wie weet gaat een achterkleinkind van jou, wanneer hij of zij zo een foto ziet, zicht afvragen wie die mevrouw op de foto is. Ik zou dan zeggen, wel, dat is mijn grootmoeder. Een levenslustige dame en fier dat ze was op hoe ze eruit zag. Dat mogen we niet ontkennen hé bomma.
Wat zou ik je nog meer kunnen zeggen? Ik zou kunnen zeggen dat ik stiekem hoopte dat je al je kleinkinderen zag afstuderen, dat je anderen zag trouwen of samenwonen en dat je nog achterkleinkinderen wist geboren worden. Maar ik zou ook kunnen zeggen dat ik blij ben dat je heel lang gezond hebt mogen zijn.
Je laatste week was wel spannend. Wordt je wakker of blijf je slapen? En als je wakker wordt, hoe zal het dan zijn? Ik hoop dat je rustig slaapt en blij bent over de tijd die je hebt gehad.
Dag bomma,
Tine
Mama en papa zijn thuisgekomen, oom Guy heeft een keimooie tekst geschreven, eigenlijk echt wat ik bedoel, maar veel mooier uitgelegd. Hij wilt hem zelf niet voorlezen, niemand anders is kandidaat. Ik heb hem gelezen en de tranen liepen over mijn wangen. Ik ga hem dus ook niet over mijn lippen krijgen. Ik lees wel een voorbede ofzo.
Ik ben in de tekst vermeld. Grappig. Ik zal de passage even overtypen. Haar legendarische praatgretigheid kon met moeite onderbroken worden. Doch, ze kon ook zwijgen, of beter, verzwijgen indien uitdrukkelijk gewenst zoals blijkt uit volgende anekdote. Vorige zaterdag zaten we met zijn allen samen en werd in de rand verteld dat een van de kleindochters zopas een vriendje had. Ha, dat weet ik, zei bompa, dat heeft ze ons ma al verteld, maar ze mocht het nog niet verder vertellen.
Weet je wat ik dan nog het vervelendste vind van de hele situatie? We worden alleen maar kwaad op elkaar. In plaats van toe te geven aan ons verdriet, reageren we ze af op iedereen is huis.
vrijdag 16 mei
Het was een heel mooie viering. Vanmorgen kwamen toen ik de misviering aan het nalezen was, al tranen in me op. Het groeten, de muziek, Wanneer bomma in de doorgang werd gezet (ze stond eerst achteraan opzij om te groeten) voorlezen, allemaal emotionele momenten. De een is er al begripvoller voor dan de ander.
Ik vond het een beangstigende gedachte dat bomma wegreed in die auto, verbrand zou worden terwijl wij aan het eten zijn en in een 10 keer kleiner volume terugkomen.
Ik ben blij dat het er tijdens de koffietafel luchtiger aan toe gaat. Je kan eens lachen, herinneringen ophalen,...
Net een kopie van de ochtend. Bomma groot, emotioneel. Gezellige namiddag. Bomma klein, emotioneel, gezellige avond.
Hoe vreemd het ook mag klinken, voor het eerst voelde ik me opgenomen in de familie. Vroeger haatte ik familiefeestjes langs mamas kant. Iedereen is ouder en heeft dus andere interesses. Gaandeweg raak je meer betrokken bij gesprek die worden gevoerd, maar ik heb ze nog nooit zo goed mee kunnen volgen als vandaag.
Na we bomma tot ziens hebben gezegd aan het kerkhof, zijn we naar bompa thuis gegaan. 2 man naar de Colruyt, voorraad inslaan. Precies kamp. Chipjes, koeken, Ondertussen heb nog wat kunnen werken. Dan kwam het idee om pizzas te bestellen. Nog blijven eten. Afwassen, koffie, praten, afwassen, Ik heb echt een leuke avond beleefd.
Net besloten om van mijn medische bekommeringen een verslagje te schrijven.
Zaterdagavond 12 april. Ik lig in de zetel tv te kijken en plots schiet er een pijnscheut door mijn heup. Ik vraag me af hoe het komt. Anders heb ik eerst geturnd of gelopen ofzo, maar nu lag ik allerpassief te wezen. Toen ik opstond zondagmorgen was ze weg, maar ik was nog niet goed en wel begonnen met werken of ik voelde het alweer. Totaal ontredderd vraag ik raad aan vriendin kinesiste in spé, die me doorverwijst naar de dokter. Ikke maandag dus braaf naar de dokter. Ontsteking in mijn bilspier, Ibuprofen nemen en dan zal het wel over gaan. Is het niet zo, naar Sport Medisch Advies Centrum. Lang getwijfeld of ik wel zou gaan, stel ik me niet gewoon aan? Toch besloten om te gaan en toen begon de bal te rollen.
Woensdag 23 april, 17.30. Ik hoop dat de dokter zegt dat het effectief mijn bilspier is en ik gewoon meer geduld moet hebben. Ze twijfelt over een scheur ergens in mijn rug. Platen moeten dit bevestigen of weerleggen. Kan het deze week nog? Oei, bedenk ik me. Eum, ja, zeg ik dan. Ik donderdag naar Pellenberg voor die platen, maar omdat ik donderdag geen tijd had om de bespreking af te wachten, moest ik ineens een echo laten nemen. Uit de echo kon niets worden afgeleid, had ik al verwacht, want die man vroeg nogal veel waar doet het juist pijn en keek nogal bedenkelijk. De platen zijn niet superduidelijk, zegt de dokter me nu, dinsdag 29 april. Volgende stap in het genezingsproces (subiet treedt er spontaan herstel op) is een botscan. Donderdag 8 mei om 8u s morgens. Joy.
Omdat ik besef dat het wel nog even zal duren vooraleer ik weer 5km kan lopen of een uur en 20 minuten naar Lier en terug, heb ik besloten om toch maar verder te doen met de arm en buikspieroefeningetjes. Sevens ben ik een bodybuildster nog voor ik naar de kinesist ga. ;)
Donderdag 8 mei, ik kom net van Gasthuisberg. Vanmorgen kreeg ik een inspuiting die nodig is om een botscan, of een skeletscintigrafie, om het in het jargon te zeggen, te kunnen maken. Glucose heb ik achteraf gelezen, niet moeilijk dat ik zo actief was. Dit heeft 3 uur nodig om door te dringen, ik mocht het ziekenhuis verlaten. Om 11u verwachtten ze me terug voor de beeldopname. Ik op een bed, lag nogal hard, in de scanner. Beweegt die nu of beweegt die nu niet? De scanner bewoog aan 1mm per seconde ofzo. Ik had mijn ogen toe en had de indruk dat ik heen en weer ging op het ritme van mijn hartslag. Ik had mijn ogen toegedaan en toen ik ze opendeed zag ik dat ik wel degelijk helemaal naar achter was verschoven. Toen mijn benen werden gescand, vroeg de dokter of ik al lang pijn had of dat het plots was opgekomen. Ik vroeg me af of het uit interesse was of om de beelden beter te kunnen analyseren. Ik ben maar gewoon beginnen te vertellen over turnen en dat ik ervoor al eens last van heb gehad en dat ik op 2 verschillende plekken soms zeer heb en zever zever. Aan zijn reactie, was het antwoord al lang last voldoende. Nu ja, ik vertel graag.
Plots besefte ik dit weekend dat mijn heup/rug voor het eerst helemaal uit mijn leven was verdwenen. Ik dacht ineens hé, het is al keilang geleden dat ik nog pijn heb gehad. Bovendien zijn mijn gedachten nu elders dan een pietluttige heup. Dat geldt nu ook niet meer, aangezien ik gisteren ben gaan zwemmen
Na de scan moest ik even wachten, mogelijk moesten er bijkomende fotos worden gemaakt. Mijn wachttijd bracht ik door met keigrappige keurige Nederlandse dame. Ze vertelde dat ze pijn had in haar rug, maar dat haar huisdokter niet voor haar kon doen en dat ze dan maar zelf een afspraak bij een dokter in het ziekenhuis heeft gemaakt. Een die op haar strepen staat, dat was duidelijk.
Extra fotos waren nodig. Dit keer lag ik veel beter. Zachte kussens onder mij, heerlijk. Op een gegeven moment viel ik bijna in slaap. Dit keer namen ze met 3 rechthoekig ronddraaiende scanners beelden van mijn ruggengraat alleen. Met dit toestel kan een 3D beeld worden gemaakt, hip. Het was deze keer een verpleegster die me begeleide. Zo vriendelijk, je merkt duidelijk het verschil. Ik had al spontaan mijn bril afgezet, maar omdat de scan niet aan mijn hoofd moest zijn, mocht ik hem weer opzetten. Een verpleegster die teruggenomen, en opgezet, met zoveel zorg. Heerlijk gewoon.
Mijn taak tussen de prik en de scan was 1,5l drinken. Met dit weer uiteraard geen probleem, dus heb ik er 2l van gemaakt. Met 2 bekers cappuccino er nog bij, had ik zeker voldoende vloeistof. Mijn ochtendactiviteit bestond voornamelijk uit naar het toilet gaan, op de duur wel vervelend. Maar het is nodig, omdat je nieren het ingespoten product afbreken en als je blaas niet leeg is, zie je op de foto een zwarte vlek. Toen ze me vertelden dat er nog beelden moesten gemaakt worden, dacht ik al van hoe kan dat nu dat ze niet goed zijn, ik heb gigantisch veel gedronken en heb niet bewogen. Maar het waren dus andere beelden. Op een gegeven moment stond die scanner wel stil, ik zou hebben bewogen. Ik lag half in dromenland, dan heb ik wel vaker spontane trekjes.
Nu is het wachten tot dinsdag voor het vervolg. Joy
Donderdagnacht 15 mei, verslag van deze week
Dinsdag, een meisje heeft de Flair vast, maar ik merk dat het nog steeds dezelfde is, dus pakt dat dat niet zo erg is. Libelle dan maar. Dokter roept mijn naam, eerste reactie Shit, een man. Het eerste wat hij zegt is Ik heb goed nieuws voor jou. Ik kan totaal niet volgen. Er is geen breuk. Ah, ok, ben mee. Ik had al zo een voorgevoel, anders zou dat op die platen ook wel duidelijk zijn hé. Moet ik weeral op de tafel, joy. Ondertussen is mijn eerste reactie genuanceerd tot tweede reactie vriendelijke dokter. Zelfs als hij duwt echt net op de plek waar het keizeer deed. De vorige dokter durfde niet zo hard te duwen, denk ik. Dan weeral op 1 been gaan staan. En hoe vreemd ook, enkel hij zegt dat ziet er niet goed uit. Het is effectief mijn heup. Geen breuk in een of ander bot, geen ontsteking, maar gewoon te slappe spieren. Normaal moeten je ligamenten je botten bij elkaar houden, maar aangezien ik extreem soepele gewrichten heb, gebeurt dat niet perfect. Ik moet dus meer spiertjes kweken en krijg een voorschrift voor kinesitherapie. Ben maar ineens een afspraak gaan maken dat al het geregel achter de rug is.
Donderdag, 17u, kiné. Weeral verhaal doen, op de tafel liggen. Ik kan al voorspellen wat er gaat gebeuren. De kinesist voelde en duwde maar en ik moest telkens zeggen of het pijn deed. Tof is dat niet, maar echt pijnlijk ook niet. Behalve schuin naar achter buigen, dat is echt niet leuk. Enfin, hij heeft me gemasseerd (soms werd ik helemaal door elkaar geschud) en vroeg erna of het beter was. Wel een beetje, denk ik. En dan moest ik nog eens naar voor en naar achter en schuin naar achter buigen. Grapjas.
Ik moet buikspieroefeningen doen, maar oefeningen waar je niet moe van wordt. Buik intrekken en ontspannen. 4 keer per dag 10 keer 10 seconden. Ben eens benieuwd naar de afloop van mijn heupavontuur, maar pakt dat het wel de goede kant op zal gaan!
En om de titel nog even te verwerken, ik vraag me af hoe lang het gaat duren dat ik weer kan sporten zonder iets te voelen. Ben vanmorgen gaan lopen en dat was geen goed plan Pakt dat de omstandigheden niet helendbevorderend zijn, dus we zien volgende week wel.
