Er viel een pottekke van een schuif in een ander, en dan nog een schuif naar beneden en toen lag het op de grond. Ikke al kei-ambetant, schuif uit de kast trekken, en wat vond ik op de grond verborgen onder de kast? Allemaal zakjes van winkels waar ik niet ben geweest, dus ik wist dat het niet van mij was. Er zat ook een plastieke draagtas bij, zone stevige, wat tijdens de zomer zo in de mode was. En het beste moet nog komen, wat vond ik tussen de zakjes, buiten 2 staaltjes parfum? Mijn reep chocolade! De reep die mama speciaal voor mij had gekocht met 70 procent cacao. Ik slaakte een klein gilletje en toen ging de dag weer verder.
Ik heb vorig jaar rondgetrokken op een meer in Zweden. Ik zou dat geweldig graag opnieuw doen eind augustus - begin september. Wie wil er mee? Beschouw het als motivatie tegen 2e zit.
Toen ik maandag na de krokus op mijn kamer aankwam, lag er een brief op de grond. Het was mijn brief. In september moesten we als onnozele schaapjes (onnozel betekent onschuldig, onwetend, dat heeft in de loop van de geschiedenis een negatieve bijklank gekregen) een brief naar onzelf sturen. De begeleiding verzekerde ons dat dat keileuk is om die eens je effectief bezig bent te lezen. En dat klopte. Zoveel vragen die ik toen stelde. 2 daarvan maakten emoties in me los. Turn je nog? Ik had me in de zomer voorgenomen om te gaan turnen in sportkot en dacht dat ik het wel in september zou volhouden. Wel eum, ben in totaal 3 keer geweest of zo. Het is anders dan ik had verwacht, zoals altijd. Daarom dat ik dus geweldig blij ben dat ik in gekende omgeving kan turnen. Het hoeft niet elke week te zijn, maar ik hoop toch 2 keer per maand te halen.
Andere vraag was of ik al veel buispunten had. En dan had ik nog een hele theorie uitgelegd dat als je geen buispunten hebt in semester 1, je een grote kans hebt er ook geen te hebben in semester 2. Toen wist ik dat natuurlijk nog niet. Nu wel, en nu hoop ik dat ik de statistieken mag doen bevestigen.
De geschiedenis herhaalt zich. Door wie en wanneer deze uitspraak het leven werd ingeblazen weet ik niet, ik weet wel dat ze juist is. Het eeuwige dilemma van tijdsverdrijf raakt precies nooit opgelost. Ik was 10 toen ik met het virus werd besmet. Ben gestopt met scouts en turnen, omdat ik het niet meer graag deed. Ben een jaar later weer met turnen en 2 jaar later weer met scouts begonnen en dan ook met JVB, dus eigl wist ik al op voorhand dat dat ene soep ging worden. Ook al zijn JVB en scouts niet vergelijkbaar, me engageren in 2 jeugdverenigingen verliep niet van een leien dakje, dus ben ik weer gestopt met de scouts. En ja, je raadt het al. Ik kan het niet missen. Ik heb al een mailtje gestuurd naar de groepsleiding van AKABE met de vraag of ik er mijn jinjaar mag doen, met 2 jaar vertraging. Ze vonden het geen probleem, ikke kei-blij natuurlijk.
Dan heb je mijn sportgeschiedenis, turnen bij Movimento, turnen bij BTS, rope-skipping en dan helemaal niets. Ik turn weer. Zo blij dat ik ben. Als je les geeft of hulpleiding bent bij Movimento mag je zondagavond gaan turnen. Waarom dat zo belangrijk voor me is, wordt in een andere post wel duidelijk.
Waarom nu deze opsomming, wel het was vorige donderdag infoavond over onthaaldagen. Ik moest een motivatiebrief doorsturen en een van de vragen was: Waarin engegeer je je momenteel. Dan heb ik naar waarheid geantwoord: begeleiding JVB (op een laag pitje dan toch), hulpjuf kleuterturnen, sportjuf bij mensen met een mentale handicap.
En dan besefte ik dat als volgend jaar de scouts en engagement onthaaldagen erbij komt, ik wellicht weinig ademtijd heb. Dus ben ik opnieuw gaan nadenken "Wat doe ik graag?". En nu zit ik dus weer in de soep, wat laat ik volgend jaar vallen?
Dit weekend heb ik beseft dat er iets grondig aan mijn leven moet veranderen. Mijn humeur lag dus niet aan de onwetendheid (of toch niet helemaal). Vrijdagavond 22 februari, wenen, wenen, wenen. Zaterdag 23 februari, wenen, wenen, wenen. Ja zelfs tijdens de mis spatte het er uit. Toen, eindelijk, bedacht ik me dat ik op zoek moet gaan naar iets fundamenteel. En ik heb het gevonden. Op de koop toe ben ik zaterdag met een dikke huig opgestaan, dat zou ook mijn vermoeidheid kunnen verklaren. 'k ga morgen naar de dokter voor het definitieve oordeel.
Voor wie zich up to date wilt houden ivm Noorwegen. Ik kreeg vorige week een mailtje "die periode past niet voor ons". Komaan, ik heb in de eerste mail uitgelegd dat ik tussen 14 juli en 8 augustus wil komen (ipv 20/20) omdat ik op turnkamp zou kunnen gaan. Dan krijg ik een mail met een hele lange uitleg, en de vraag of ik juni- juli kan. Neen, dat was toch al van begin duidelijk? Niet dus. Afin, soit, wat er ook van zij, ik ga niet naar Noorwegen. En waarom verbaast mij dat niet.
Nu ben ik zeker dat er geen Marsmannetjes aan mijn punten komen knabbelen, ik kan vrijuit praten.
vrijdag 22 december, 13u: 8 weken, 3 dagen en ettelijke uren geleden begon de blokperiode. De periode van onbezonnen studeren. Hoe meer, hoe beter, maar het blijft vakantie. Nochtans studeerde ik ook met Kerstmis en op Nieuwjaarsdag, TIP 1: NIET DOEN.
Woendag 16 januari, 12u: 4 weken, 5 dagen en een paar uur geleden: begin studeren voor echt. Begin tijdsdruk, begin angst, begin life sucks op kot, begin ik wil het einde
vrijdag 1 februari 17 dagen geleden: voor velen het einde, voor mij het begin van een periode vol angst, in de knoopheid, stress en noem maar op
dinsdag 18 februari, We mogen onze punten gaan halen, dat is al wat telt vandaag. Ik word door verschillende zaken afgeleid van het denken aan 16.30. We krijgen op 1,3u psychoanalyse, Behaviorisme en informatieverwerking over ons heen. De volgende 2 uur, doe ik mijn uiterste best me te concentreren op wat onze prof op het bord schrijft. 1 met mijn bril zie ik dat niet (leve lenzen) en 2 zo ongestructureerd, man, je kan je gedachten gewoon niet laten dwalen. Dan wil ik even naar de Acco nog een boek gaan kopen, blijkt dat ik niet genoeg geld heb. Dus ikke wat rondgefietst zoek zo snel mogelijk 5 euro bij elkaar. En het is me gelukt, waarempel. En ja, dan kom je eindelijk op je kot en kan het aftellen beginnen. Ik moet zeggen, ik ben nog nooit zo rustig geweest. Weten dat ze aan het wachten waren op mij was voldoende, het gaf me een kalmerend gevoel. Tot 16u, ik ben nog nooit zo snel naar Heverlee gefietst. Ik mocht direct binnen. Bladje lag voor mij en het eerste wat ik dacht was, ik moet weg,n ik heb zuurstof nodig. Dat bracht ik dan ook met een piepstemmetje uit. Mag ik weg? ikke naar buiten gecrossed, voor de 100 000e keer stonden de tranen me in de ogen. als ik al meen tranen die ik de voorbije 2 maanden heb gelaten zou verzameln, ik zou er een zwembad mee kunnen vullen. Dit keer waren het tranen van geluk. Het definitieve einde. Begin semester 2.
voor wie het echt wil weten, het doel van deze blog was anderen laten lezen dat studeren niet alleen je denkvermogen afkraakt, maar ook heel je emotioneel gestel. Maar goed, nu ben ik dus de gelukigheid zelve.
psychologie: Ik moest op donderdag nog 1 hoofdstuk leren. Ik moest toen kiezen tussen 8 uur slapen of studeren en ben toen (zie bestandenverhaal) voor de 8 uur gegaan, onregelmatig verdeeld, maar kom. Ik kreeg mijn blad en dacht, Tine, rustig blijven, doe het op je parate kennis en lesstof. Je kan het. En ik kon het. 11/20
Nederlands: dat was ik gewoon KOTSBEU. TIP 2: studeer niet te veel. Ik kon me er gwn niet meer aanzetten. Ik heb mee ijverig gediscussieerd op het forum. Wat bleek, het waren exact dezelfde vragen. Kan die nu niet origineler zijn? Ik was kwaad. Niet meer nodig, 12/20
statistiek: Ik was vrij zeker van mijn stuk, maar je durft dat niet te zeggen tijdens de examens zelf. se errare human est. 16/20
fysica: hier ga ik geen woorden meer aan vuil maken, het is DEFINITIEF voorbij 19/20
Aan iedereen die toevallig dit leest terwijl hij of zij in een stressie situatie zit. Don't panic. Je kan het, geloof er in. In ieder geval, succes!
Een platte band hebben, je ochtend in de Velo verdoen, de trein missen,... het zijn kleine details die in het niets verdwijnen als je weet wanneer je het weet.
Het geluid van rollende wieltjes over de weg, het geluid van een slijtende zak, wanneer hij omgevallen over de stoeprand schuurt. Een trein die je voorbijraast, een trein die remmend op je afkomt. Een plekje verwachtend, het is tenslotte al 22u voorbij, de trein opstappen. Toch de gekende volle trein, overvolle bussen en een stinkend kot. Ja, dit is Leuven.
2 dagen geleden zou ik het geeneens erg gevonden hebben dat de lessen sneller weer van start zouden gaan, hoe sneller 2e semester, hoe sneller resultaat, hoe sneller rust. Maar, nu komt de grote maar. Het weer is toch te goed om in een aula te zitten? Genoten dat ik heb gisteren. Wind door de haren, zonnetje op het gezicht en sterretjes in de avond. En het wordt alleen maar beter! Het weer, eigenlijk echt verwonderlijk hoeveel psychologische impact dat het heeft op de mens. Ik geniet er alvast nog met volle teugen van, zolang het nog duurt!!!
Ik was vandaag nog aan het twijfelen of ik een bericht ging posten over het liedje "In de fleur" van Mira. Mooie tekst, maar slecht gebracht, in elk geval, ik heb het niet gedaan, omdat ik plots geen zin meer had om kleine akkefietjes te melden. Wat ik nu te zeggen heb, is alles bijhalve een akkefiet!!
Ik ben vandaag, eigenlijk op toeval, op een site gebotst over Bed and Breakfast in Noorwegen. Ze vragen iemand die voor hen in de vakantie wil komen werken. Komaan, dat kom je toch niet elke dag tegen!! Ik heb direct een mail gestuurd, nu is het alleen maar afwachten op antwoord...
Dus, als ik word goedgekeurd, zit ik in de vakantie in NOORWEGEN!!!! haaah, zucht
keb net de getuigen van Jehova aan de deur gehad. Ik luister er wel graag naar. De vorige keer had ik eens met een man en diens dochter een half uur durende discussie over weet ik veel waarover. De mevrouw die nu aan de deur stond probeerde me te overtuigen dat de Bijbel de tijd van nu heeft voorspeld. "er zal een tijd komen dat kinderen hun ouders niet gehoorzamen, dat mensen enkel aan geld denken, enz" (het is haar niet gelukt zenne) en dan stopte ze me een briefje in mijn handen dat er, zoals alle andere die ik ergens heb liggen, zo oud en uit de jaren '60 uitziet, hoewel het gedrukt is in 2005. Je raadt al waar het over gaat (tenzij je natuurlijk niet met geloof bezig bent) "binnenkort geen lijden meer". Dat kan allemaal goed zijn dat als de getuigen erin slagen alle mensen van de wereld te overtuigen dat dan de wereld perfect is. Maar waarom zo een groot doel? Als ik iets goed kan doen, al is het maar voor 1 iemand, dan is mijn dag ook goed
Ik heb vanacht gedroomd dat we op een rood papiertje onze uitslag van examen psychologie kregen. Bovenaan stond de globale beoordeling, er door of niet, en dan wat verdere uitleg. Per doelstelling een percentage, "de studenten zijn in staat blablabla". Bij mij was enkel dat ingevuld. Dus nu wist ik nog niets. Ik had een 58% en dan allemaal 4'en en 5'en. Op de een of de andere manier had ik een kleine hoop er toch door te zijn. (Ik had 58 op een onderdeel) Maar om zeker te zijn ging ik met een klein hartje naar de prof. Niet dus, dat wordt opnieuw leren. Ik voelde me intens teleurgesteld. Net echt.
Je denkt dat alles voorbij is na 3 weken voorbereidend studeren en dan 3 weken afziend studeren, maar de 3 weken afwachtend studeren zijn er te veel aan.
Omdat dat de examens me zo fundamenteel geraakt hebben, wil ik ze delen met de wereld.
Maandagavond 14 januari
19.30, de deurbel. Ik rijd samen met Anneleen en haar papa mee naar Leuven. Tijdens de rit praat ik honderduit over toekomstperspectieven, wat me in het leven houdt, wat ik hoop ooit te bereiken. Kortom, het leven van de kleine ik. s Avonds nog rustig naar Eeuwige Roem gekeken.
Dinsdag 15 januari, bezoek Delhaize en dan studeren, studeren, studeren.
Woensdag 16 januari
06.30, wekker gaat, ik bekijk nog even de filosofen die belang hebben gehad in de methodologie en dan ben ik er klaar voor. Zenuwen blijven uit tot ik voor het imposante gebouw sta. Daar ga ik dan. Eerst op zoek naar het juist lokaal. Dat is altijd wel zoeken Dat gevonden, moesten we toch weer naar een andere ingang omdat je anders langs boven binnenkwam. Er stond een hele hoop volk, waar ik gewoon bij ben gaan staan. Ben nummer 96 (niet 99, wat ik 2 dagen lang dacht, excelbestand begon met 3 rijen titel e.d.) en de groep die er klaar stond was die tot 65. Dus ikke snel de juiste aula zoeken, gelukkig tijdig gevonden!! Iemand vertelde me dat we een van de bladzijden van het formularium niet mochten gebruiken, maar ik had dat recto verso afgedrukt. Ik heb dat dan gemeld aan de opzichtster, eerlijk als ik ben. De papieren in kwestie werden dan bij iedereen opgehaald, om dan weer uit te delen. Wat een communicatiestoornis!! Maar het examen zelf viel goed mee. Ik heb 37/40 vragen ingevuld, geen veelvoud van 3 maar ik was van de andere vrij zeker, we zullen wel zien
Toen ik op mijn kot kwam, wilde ik al mijn emotie e.d. eruit gillen en kweenie wat, maar op mijn kot is het nogal leeg
Ik ben die dagen tussen mijn 2 examens heel hard emotioneel op de proef gesteld. Iedereen waarschuwt je voor de bergen werk, maar ik vind het emotionele aan examens er veel zwaarder aan. Je hebt geen normaal sociaal contact meer, je toekomst hangt af van wat je kan verwerken in X dagen en wat je kan presteren in 3 uur. Zeer gevoelsgeladen.
De berg Nederlands viel goed mee, zo goed dat ik me er echt niet toe kon brengen hem in mijn hoofd te krijgen. Dus lummel je maar 2 dagen wat en studeer je tot 1 en sta je op om 6. Ben wel blij dat ik dat gedaan heb. Ik kon vanmorgen nog rustig bepaalde zaken nalezen, waardoor ik toch iets zekerder was voor het examen. Het probleem bij Nederlands is dat het eigenlijk allemaal wel vrij eenvoudig is, dat het ingewikkelder wordt om het uit te leggen. Snap je?
Ik was gisterenavond nog aan het overwegen voor de 8-urenslaap te gaan, maar het is de 5-urenslaap geworden. Gevolg, ben stikkapot. Nu ff uitrustweekend en dan er weer een hele week volle bak tegenaan!!
Dinsdagnacht 1u s morgens.
Ik herinner me plots dat ik me vorige donderdag bedacht terwijl ik me aan het vervelen was Ik geniet, dit zal volgende week niet waar zijn.Ik ben zeer goed in voorspellen Je hebt er geen idee van Ik weet niet waar ik het heb als ik hier niet door ben
Woensdagnacht 1.19
Ik heb er meer vertrouwen in, maar is meer genoeg?
Donderdag 19.45, normaal uur, niet?
Ik weet dat als ik nu stop met studeren, ik er niet door zal zijn, maar ik heb nu echt geen zin meer. Fysica komt gewoon mijn strot uit!!!!
Na morgen is het nog niet gedaan, nee, nee. Maandag nog eens fysica, maar dan oefeningen. Ik weet wel dat het een bijslaapweekend zal worden!!!
Vrijdag 25 januari, 10.47
Denk je dat er iets ergers bestaat dan buizen voor je examen fysica? Wel, als je dus denkt dat het echt niet erger kan, bestaat er altijd een situatie waarin dat wel zo is. Ikke vanmorgen helemaal in stress vertrokken. Ik dacht om half negen, en nu wil ik door. Normaal zou de trein om 3 voor 9 in Boechout zijn, al een geluk had die vertraging. ;) Ben in Leuven een campuskaart gaan kopen en wat merk ik onderweg naar de bus? Ik ben mijn zak met eten en PC op de trein vergeten. Ja, echt waar. Zoveel stress dat ik had. De wetten van de thermodynamica konden me echt gestolen worden!!! Je laptop kwijtraken is zoveel erger. Ikke dus in allerijl weer naar het loket. Vraag war de trein naar Antwerpen vertrekt. Juist op tijd, ze riepen hem om. Ik ga ernaartoe, geloof mij, ik heb nog nooit zo snel op hakken gelopen. (zelfs niet toen ik me vanmorgen aan het klaar maken was om de trein die 1 minuut geleden zou vertrokken zijn geweest). Mijn zak was weg. Ikke totally panic weer naar het loket om mijn gegevens door te geven. Je raad het al, iemand had mijn PC en eten teruggebracht!!! Zo gelukkig dat ik was, niet normaal. Nu hopen dat ik er binnen 4 uur en 6 minuten me ook zo goed van af kom.
Week is om.
Ik was met het terugvinden van mijn pc, zo blij dat ik dacht dat ik niet nog blijer kon zijn. Je hebt geen idee hoe blij ik was toen ik van de prof terugkwam.
Je krijgt 1 vraag uit de fysica en 1 vraag uit de wiskunde die je mondeling moet voorbrengen. Fysica is gewoon te kennen, van buiten; wiskunde is open boek. Easy. Voor fysica moest ik de microscopische beschrijving geven de ideale gaswet, veel schrijfwerk, maar ik heb het er goed vanaf gebracht. Mijn wiskundevraag was de stelling van Lagrange uitleggen a.d.h.v.e. concreet voorbeeld.Dan krijg je nog 3 vraagjes die je schriftelijk moet oplossen. Maandag heb ik examen oefeningen.
Ondertussen leef je gewoon verder. Meerdoe je eigenlijk niet tijdens de examens. Je leeft en daarbij blijft het. Doe je dat niet altijd, zal je je misschien afvragen. Nee, dat doe je niet. Je Beleeft. Maakt dingen mee, hebt dromen, vertelt, ziet een film, spreekt af met vrienden, Tijdens je gewone leven ben je bezig met je leven interessant te maken. Met de examens valt dat weg, je krijgt te maken met the real thing. Als niemand mij amuseert en ik amuseer niemand, wat heeft het leven me dan te bieden. In het begin dacht ik niets. Maar gaandeweg sta je veel steviger met je voeten op de grond. 6 weken studeren heeft niet alleen tot gevolg dat je hersenen hetbijna begeven, door alle ratio die erin wordt gestopt, wordt de omlijning met niet ratio veel scherper. Ik besef dat er ook een niet-ratio deel is aan het leven. Ik sta elke dag steeds meer en meer versteld van hoe vreemd het leven in elkaar zit. Je wordt door kleine dingen getroffen, waar je anders voorbij zou lopen. Ik kan je verschillende voorbeelden geven. Je wordt emotioneler. Je weent voor de kleine dingen. Je zegt dingen die belangrijk zijn tegen elkaar. Je laat weten dat je mensen graag ziet. Je bent blij als je lekker hebt gegeten. Je bent blij als je met iemand in de zetel lang kunt praten. Je voelt energie van een knuffel door je stromen, je merkt vreemde dingen op. Vb dat je vaak online ben juist als ik verder aan je brief wil schrijven
Om even op adem te komen van de zware filosofie.
Ik had deze avond bij Anneleen afgesproken om te gaan eten. Man er is zoveel rumoer op dat kot, onvoorstelbaar. Voordeel is wel dat als je even ontspanning nodig hebt, je gewoon naar de keuken moet gaan. J
maandag 28 januari 2008, 16.46, station Leuven
Ik heb zonet een geweldig examen fysica afgelegd. Op de een of de andere manier wil ik er niet te glorieus over doen, want je weet nooit of er marsmannetjes zijn die mijn antwoorden komen veranderen gewoon om mij te pesten.
Dinsdag 29 januari, ochtend
Je hebt er geen idee van hoe zwaar het me valt deze 3 dagen nog nuttig door te brengen. Weet je, al die emotionele toestanden van 2 weken geleden waren helemaal niet nodig geweest. Ik was helemaal vergeten dat je op UP kon studeren. Maar goed, gedane zaken nemen geen keer en ben nu echt eens op de proef gesteld. Ik voel me er nu wel sterker door. Dit weekend ben ik ook op kot gebleven en had albeduidend minder last, om niet te zeggen geen, van het alleen zijn.
Ik heb er geen zin meer in pfff ben het beu, beu, beu.
Donderdag 31 januari, ochtend
Ik heb dus keimooie teksten gemaakt over macht, agressie en autonomie. Was gisteren begonnen aan sociale activering ennu is heel mijn bestand gewoon weg. FOETSIE kan je dat geloven??? Ik voel me gestraft. Gisteren had ik het er nog met Annelies, mijn zus, over welke methode het beste is om te volgen. De 8-uren slaap of het nachtwerk. Ik kies meestal voor het nachtwerk. Je gaat mss nu denken, dat is vreemd bij ons Tine. Wel er zijn wel meer vreemde dingen die het leven van een universiteitsstudente met je doet. In ieder geval, ik presteer niet zonder een gezonde portie stress. Dus was ik gisterenavond om 23u nog begonnen aan een hoofdstuk psychologie. Hieraan had ik vanmorgen nog eventjes verder gewerkt. Toen ik wilde opslaan, zei mijn PC kan het bestand niet opslaan wegens bla, bla, bla Ik drukte op OK en weg was mijn bestand. Deze middag had ik hetzelfde probleem, ikke bijna in paniek, maar heb gelukkig nog op tijd een kopie van het bestand kunnen maken. Ach, ik bekijk het van de positieve kant. Het bestand dat ik kwijt ben, was het kortste hoofdstuk, als ik wil, kan ik het in 2u opnieuw tippen. Ik heb wel vaker 2 uur tijd verloren. Mocht ik een bestand in het midden van de dag zijn kwijtgeraakt, zou ik er niet zo zwaar aan tillen, denk ik. Het is gewoon zo opvallend dat de ochtend nadat ik Annelies uitleg dat ik absolute voorstander ben van nachtwerk, mijn pc flipt.
Donderdag 31 januari, middag
Je kan het niet geloven hoe blij ik zal zijn als we exact 21u verder zijn. Ik voel me momenteel volledig psychologisch labiel, ik ben bijna aan het wenen achter de pc. Ik voel al nattigheid in de ogen. Gewoon van emotionele uitputting. Ik heb nood aan gewoon iemand. Eender wie. Die zegt, het komt wel goed. Je hebt er geen idee van hoeveel keer ik dit al tegen anderen heb moeten zeggen.
donderdag 31 januari 2008, 18u
Ben ik nu echt ACHTERLIJK?!!! Dat f*cking psychologiehoofdstuk kan in mijn gat gestoken worden. Het is vervloekt. Ik was bezig met het opnieuw te tippen en plots krijg ik een ingeving laat ik het opslaan en wat doe ik? Ik druk op de foute knop? Sluiten- wilt u dit bestand opslaan NEE. Nee? Ja, tuuuuuuuurlijk wil ik dat bestand opslaan!!!!!!! Ik ben nog veel kwader dan deze morgen.
vrijdag 1 februari 2008, 19u
Ik moet binnen een kwartier aan de lokalen staan voor de JVB avond. Ik dacht dat er bij het afgeven een gevoel van vreugde door mij ging stromen. Wel, dat gebeurde niet. Ik voel niets. Nog steeds niet. Ik kan het niet vatten dat het gedaan is. Het lijkt of ik morgen moet opstaan om opnieuw te studeren. Morgen moet ik opstaan om kleutertjes te helpen turnen, morgen hervat ik het leven. Ik zal het pas gewoon worden na enkele dagen denk ik.
Zaterdag 2 februari 2008, 21.52
Het besef begint stilletjes aan te komen. Ik spreek af met vriendinnen, genietend dat ik daar weer tijd voor heb
Nooit gedacht dat ik ooit zelf een blog zou hebben. Waarom vertel je dingen aan iedereen en niemand in het bijzonder tegelijk. Beetje zielig, vond ik. Maar dingen veranderen. Mijn mening dus ook. É voilà, zie hier mijn blog.
Ik moet zeggen, het is niet van ik zal hier even een blogske maken. En Anneleen, neen, het wijst zen eigen niet allemaal uit. Om de een of de andere reden wilde Skynet mijn naam niet aanvaarden, dus was ik genoodzaakt een ander blogmachien te zoeken. (Zodra ik heb besloten om iets te doen, moet het ook dan gebeuren. Normaal was de planning op tijd gaan slapen, maar de plannen zijn lichtjes gewijzigd.) Ik moet zeggen, er staat overal veel uitleg bij. Daar heb ik, absolute 0 in "professionele" internettoestanden, wel nood aan. Klein nadeel, hij is ontzettend traag. Maar je ik heb geen vergelijk... Bovendien mogen foto's max 250 kB zijn. Ik heb geen idee hoe groot dat da is, maar ik heb me wel geamuseerd met een foto van 2,06 MB zodanig te veranderen totdat hij plots 164 kB groot was!! Nu kan ik me tenminste in beeld brengen. Ik wilde ook een tekstje erbij schrijven, maar dan moet heel dieje zever van ik ben blablabla, geboren op zever, zever en woon in puntje, puntje, puntje er ook bij en daar had ik niet de behoefte aan. Ik wilde gewoon een kleine verklaring geven voor de titel van mijn blog. Aangezien ik geen ander idee heb hoe ik het mooi onder de foto moet krijgen, doe ik het maar hier.
Tine in Leuven: ben 1e bach logopedische en audiologische wetenschappen Tine uit Leuven: - Mortsel: kleuterturnhulpjuf bij Movimento en dood scoutshart - Kontich: sportjuf voor jong-volwassenen met een handicap - Boechout: engagement in jongerenvereniging en mijn beste kamer
Veel plezier met lezen en reacties schrijven!! Tine
