Voor ik deze getuigenis op mijn blog wilde zetten, wilde ik de toestemming van de schrijver ervan. Dat is me niet gelukt, maar een vriendelijke mevrouw heeft me verzekerd dat hij hier geen probleem mee zal hebben.
16 maart 07
Ik ben net een vergadering begonnen met een vriend fiscalist in bistro LOrto, de nieuwe horecazaak van mijn echtgenote te Mortsel. Het is 17.15 u en net daarvoor heb ik erop aangedrongen dat mijn dochtertje Beaunie-Marie (10 j) haar broer Gaétan (8j) even naar de voetbaltraining zou brengen met de fiets. De trainingsvelden bevinden zich op nog geen 700m van de zaak, maar zij moet wel de drukke verkeersstraat van de Antwerpsesteenweg over, net voor het rond punt van de tramhalte in Mortsel. De wegen zijn er heraangelegd en dit had al voor veel herrie en vooral dagelijkse files gezorgd. Die dag is dat niet anders.
Ik ben net aan het bijpraten en een eerste document aan het ondertekenen wanneer mijn vrouw een noodkreet laat aan de telefoon. Beaunie-Marie is aangereden maar zij leeft nog, klinkt het beangstigend !
Ik laat alles vallen en loop naar buiten. Plots besef ik dat ik niet weet waar naartoe en maak rechtsomkeer. Eén maal terug binnen roept mijn vrouw dat zij is aangereden door een autobus op de grote baan. Ik spurt opnieuw de zaak uit en ben nog geen minuut later op de plek van het ongeval. Daar ligt zij dan, mijn prinsesje, naast haar fiets, naast een grote bus ! Allemaal huilende mensen, inclusief de chauffeur van de bus, die het ongeluk niet had kunnen vermijden, zou later blijken.
Ik neem haar hoofdje in mijn armen terwijl ik op de achtergrond reeds de loeiende sirenes van de dienst 101 en Mug hoor aanstormen.
Hou jij je maar rustig, vertel ik haar in al die drukte en streel haar hoofdje. Alles komt goed, papa is bij jou en gaat niet weg !
Ondertussen is ook mijn vrouw ter plekke aangekomen en zij kan het zicht van haar dochtertje moeilijk aan. De hulpdiensten zijn er ondertussen en zij maken al snel een eerste diagnose : een breuk in haar rechterbeen , schaafwonden aan haar hoofdje .. Al snel brengen zij haar een nekverband aan, dienen zij zuurstof toe en spalken zij haar beentje.. Ik roep mijn vrouw toe dat zij terug naar de zaak moet met mijn oudste zoon die ook al ter plaatse is gekomen. Haal die kleine straks van de voetbal, roep ik hen nog toe en ik stap mee in de Mug . Waar wil jij naartoe, het UZ of Sint-Augustinus ? Doe maar Augustinus, daar zijn mijn 5 kinderen geboren, is mijn eerste reflex.
In de loeiende drukte scheuren wij over de weg en nog geen 5 min later zijn wij al in de spoed aangekomen. Onderweg was het zaak om haar bij bewustzijn te houden door steeds op haar in te praten.
Eenmaal in de spoed aangekomen in één van de zalen, stormen er een reeks dokters binnen. Plots sta ik daar met haar, omringd door een horde groene jassen
.
Waar heb je pijn? , vragen zij. In mijn buik en aan mijn been, antwoordt zij met een bevende stem.
Ter plaatse wordt er een eerste scan genomen en al snel wordt duidelijk dat ook haar rechterlong geraakt is door gekneusde ribben achteraan. Hier moeten wij een drainage insteken om het bloed en het vocht op te vangen, wordt er gezegd. Nog geen minuut later steekt die er al in. Vervolgens worden alle kleren voorzichtig open gesneden en wordt alles grondiger nagekeken. Wij gaan scans nemen over het ganse lichaam en hoofdje , kom maar mee
..
Daar ligt zij dan met een specialist met een stalen schort naast haar , in en uit een grote machine ! Wanneer dat klaar is, brengen zij haar terug naar de operatiezaal.
Ondertussen is een goede vriend-radioloog van mijn broer (vaatchirurg) ook aanwezig. Ergens stelt mij dit gerust , ik heb een aanspreekpunt gevonden.
Wij gaan naar het OK en gaan zo snel mogelijk opereren. Volg maar
. Tot dan heb ik steeds tot mijn dochtertje kunnen spreken en zij heeft steeds flink geantwoord maar door de medicatie is zij wat in slaap aan het dommelen. Morgenvroeg moet ik om 7u opstaan om te gaan turnen, zegt ze nog tegen mij, en dan wordt het stil
.
Hier mag u niet mee binnen, neem plaats in de wachtzaal, wij komen u wel halen
En de deur gaat onverbiddelijk dicht.
Daar sta ik dan, moederziel alleen met ik denk een hartslag van 150 ! Wat nu ? Ik bel de zaak en vertel mijn oudste zoon dat er een dijbeenbreuk, een barst in de arm, het bekken lichtjes verschoven en een longcontusie is ! Maar alles is onder controle, voeg ik er geruststellend aan toe. Alhoewel ik er helemaal niet gerust in ben
..
Die minuten lijken uren en uiteindelijk zijn ze ook meer dan 2 uur weggebleven.
Plots komen er 2 dames op mij afgestapt
wij zijn van de politie, dienst slachtofferhulp, stellen zij zich voor. Alhoewel ik deze mensen zeker apprecieer voor wat zij doen, heb ik hier echt geen behoefte aan op dit moment.
Ondertussen is mijn vrouw, mijn oudste zoon en zijn vriendin aangekomen.
Allemaal zitten wij in het rond te draaien. Mijn 2 andere zonen komen ook toe, de voetballer kon blijven slapen bij een voetbalvriend.
Plots zwaait de deur open en een chirurg komt naar mij toe. De operatie is gelukt: het dijbeen en de barst in de arm zijn hersteld en de long hebben zij terug open gekregen. Even later komt een verpleegster aangehold en voor ik het weet geeft zij mij een korte zoen en zegt ze dat zij al vreesde dat wij het waren bij het horen van de naam Bosiers. Het is een vriendin verpleegster van de beste vriendin van mijn vrouw, Nicoline. Zij zou later een grote toeverlaat zijn die ons alles in rustgevende, maar eerlijke, bewoordingen kon uitleggen de ganse avond door.
De deur gaat open en daar rolt mijn dochter omringd door allerlei tubes door de gang. Ik haast mij ernaar toe om haar toe te spreken maar tevergeefs, zij slaapt natuurlijk van de verdoving. Wij nemen plaats in de afdeling intensieve. Ik mag nog niet mee alvorens zij geïnstalleerd is.
Dat duurt weer onnoemelijk lang. Ondertussen stuur ik mijn familie naar huis om te rusten (moest dat kunnen natuurlijk).
Even later stormt er een chirurg weer naar binnen en stapt naar mij toe. Er zijn complicaties: u dochter heeft een bloeding en wij gaan haar rechterlong moeten wegnemen, is het verdict !
Ik sta perplex en vraag met de bibber in mijn stem : kan zij verder met één long ? Meneer, er zijn mensen die een marathon lopen met één long, was het koele antwoord.
Ja, doe dan maar, zeg ik en veel succes...wat een klote zin denk ik achteraf bij mijzelf !
Bang ! De deur is weer dicht.
Na opnieuw enkele uren wachten, komt de chirurg naar mij toe en zegt dat zij alleen 1/3 van de long hebben afgenomen en dat nu alles stabiel is! Ga maar mee naar intensieve . Ik neem plaats naast haar bedje tussen alle kabels en apparatuur. De verpleegster biedt mij een stoel aan en raadt mij aan wat te rusten. Ik streel op haar hoofdje en dommel in slaap
20 min later (schat ik) schiet ik wakker van het lawaai. Zij heeft een bloedval gehad , het zuurstofgehalte zakt in haar bloed er moet ergens een ontsteking zijn , luidt het verdict !
De verpleegster begint met de regelmaat van een klok, om de 5 min, een spuit adrenaline toe te dienen om dat zuurstofgehalte te laten stijgen en telkens wanneer zij dat doet gaan de waardemeters de goede richting uit.
Ondertussen zijn alle chirurgen weer opgetrommeld en in spoedoverleg samen.
Wij gaan niet opnieuw opereren, wij gaan haar op haar buik leggen. Dat zal de druk op haar beschadigde ribben en longen mogelijk doen afnemen. Na een dik uur, met nog steeds die adrenaline toediening om de 5 min, is het verdict hard.
Bereid u voor op het ergste meneer
.er is nog maar één oplossing
.Blijkt dat de chirurg net daarvoor een stage had gelopen in het AZ Gasthuisberg te Leuven waar zij een medische primeur hebben ingevoerd, namelijk een ECMO behandeling. In verstaanbare bewoordingen: het plaatsen van een machine die de longfunctie over kan nemen en zo de zuurstof-invoer en co2-uitvoer functie van de long artificieel vervangt ! Ik heb de collegas uit Leuven opgebeld en verwacht hen hier rond 7.00u, vertelt de chirurg mij. Hij vertelt verder dat het niet zeker is of die behandeling kan plaatsvinden , de chirurgen zouden dat ter plaatse moeten beslissen.
Onder tussen heeft de verpleegster, die nog steeds die adrenaline moest toedienen, mij gevraagd of wij katholiek zijn? Wat doet dat nu ter zake, denk ik bij mijzelf ? Ja dan maar, zei ik . Waarop er als een koude douche de volgende vraag aan mij wordt gesteld : wenst u dat u dochter de sacramenten krijgt toegediend
? . Mijn wereld staat plots voor enkele seconden stil
Waarna ik redelijk agressief reageer: laat ons dat nog maar wat uitstellen tot er echt geen hoop meer is !!!! Ik begrijp wel dat de verpleegster niet anders dan haar plicht deed, maar die ene vraag was er even te veel aan geweest.
Ondertussen is mijn echtgenote terug aangekomen rond 6 u waarna ik haar een volledige update geef, zonder die sacramenten, moet ik eerlijk toegeven.
Omstreeks 7.15 u hoor ik wat tumult in de gangen waar ik mij naartoe rep. Net als in een typische Amerikaanse actie-oorlogsfilm komen er een hele reeks mensen binnen met een hoop kisten die niets zeggend heel geconcentreerd snel naar de kamer van mijn dochter gaan. De beide chirurgen overleggen even en alles wordt in gereedheid gebracht.
Ik weet niet wat ik moet doen, daar blijven in de buurt van de kamer, of ergens anders naar toe gaan? Mijn vrouw was even naar buiten gegaan en daar kwam zij de verpleegster (vriendin van de beste vriendin van mijn vrouw) weer tegen. Nadat zij al de ganse avond bemoedigend op ons heeft ingesproken blijft zij dat heel correct doen: de waarheid maar met alle accenten op de positieve aspecten
Zij gaan opereren dus er is nog hoop was de finale boodschap.
Ondertussen heb ik ontdekt dat er in een van de lokalen op intensieve een vaste camera loopt die de ganse operatie aan het volgen is. Dat toestel wordt mijn beste vriend voor de volgende 2 uur . Man, wat een operatie denk ik bij mijzelf! Uiteindelijk hebben zij haar beide longfuncties artificieel opgevangen met die machine en is zij redelijk stabiel. Er wordt dan ook beslist om haar over te brengen naar het AZ in Leuven om haar daar verder te behandelen.
Mijn oudste zoon is ondertussen aangekomen en wij mogen de Mug volgen naar Leuven. Na een snelle rit komen wij ongeveer rond de middag aan in Leuven waarna zij een volledige scan ondergaat en vervolgens op plaats bed 19 wordt geïnstalleerd op intensieve dienst pediatrie.
Ik had ondertussen een bericht gelaten op de gsm van mijn broer (vaatchirurg in St Blazius Hamme ) die op terugreis was van Brazilië met tussenstop in Lissabon. Hij belt mij op en vraagt hoe het gesteld is ? Ik ken het hoofd van de intensieve afdeling in het AZ goed, Prof. Dr. Mevr Geert Vandenberghe is de zuster van een goede studievriend stomatoloog van mijn broer. Ik zal haar opbellen en wij zien elkaar in Leuven binnen enkele uren.
Ondertussen lijkt de toestand van mijn dochter gestabiliseerd.
De volgende uren dool ik rond in de wachtzaal en is er alleen maar tijd om te piekeren en te bidden.
Rond 16 u zijn Greet en mijn broer ter plaatse. Na een korte meeting komt mijn broer bij mij plaatsnemen in de kleine wachtzaal. Hij kijkt diep in mijn ogen en zegt met een rustige stem : Maar broer toch wat hebben zij jullie aangedaan ! Ik ga eerlijk zijn Jean, zegt hij mij, waarna ik al koude rillingen over mijn ganse lichaam voel.. het gaat niet goed met Beaunie-Marie
Daar zitten wij dan
ik kan mijn tranen voor de allereerste keer echt niet meer bedwingen en laat al mijn opgekropte emoties los
.
Veel tijd had ik daar niet voor als Greet naar mij toegelopen komt. Wij gaan haar borstbeen opensnijden en ook haar hartfunctie artificieel moeten ondersteunen want zij gaat het begeven
.klinkt het verdict ! Het is een zeer risicovolle operatie maar wij hebben geen keuze, wordt mij gezegd. Ik kijk naar mijn broer en zie dat er geen andere oplossing is...goed dan maar, veel succes, zijn mijn laatste woorden aan haar alvorens zij vertrekt naar het OK (operatie kwartier).
Daar gaan wij weer voor enkele uren afwachten
..
Omstreeks 9 u is de operatie ten einde en meldt men mij dat deze geslaagd is maar dat de situatie zeer kritiek blijft . Ik kan naar haar toegaan
.
En daar ligt zij dan, mijn liefste prinsesje, omringd en in leven gehouden door een hele reeks machines. Eigenlijk is zij niet herkenbaar meer gezien het opgestapelde vocht en al die machines om haar heen. Maar ik heb haar nog bij mij en dat is al een overwinning op zich!
De medische staff had haar van de dood gered, dat is duidelijk.
In mijn job als marketeer moet men soms ook snelle en moeilijke beslissingen nemen , maar de beslissing die Greet met haar team had genomen was er één van alles of niets !
Ik krijg een kleine kamer aangeboden die mij doet terugdenken aan mijn studietijd toen wij op retraite moesten bij de paters met in de gang toilet en douche. Het is ondertussen middernacht goed voorbij en nadat ik de familie heb ingelicht en een douche heb genomen val ik als een blok in slaap. Omstreeks 5.30 u schiet ik wakker
snel een douche en terug naar intensieve. Ik loop er gewoon binnen zonder te beseffen dat dit eigenlijk in die afdeling niet kan, maar de verpleging toont alle begrip voor de situatie.
Vanaf dan ben ik niet meer van haar geweken en heb ik haar steeds maar moed ingesproken, afgewisseld met zo zacht mogelijk strelen op haar armen en gezichtje.
Vanaf nu is het de bedoeling om de situatie te stabiliseren en dan de adrenaline toevoer voor het zuurstof af te bouwen.
Voor mij is vanaf dat moment een hele nieuwe wereld opengegaan over de verpleging op intensieve diensten. De dokters nemen de beslissingen en opereren, de verpleging doet de rest! Wat een toewijding en energie die mensen hebben is moeilijk onder woorden te brengen. Zij volgen minuut per minuut alles op. Al die meters en analyses, ze geven gevolg aan elke schommeling. Bovendien hebben zij dan nog het geduld om mij alles in detail uit te leggen zodat ik ook zelf de parameters kan opvolgen.
Als ik dan denk wat Jan modaal als beeld heeft van de verpleging via reeksen als Spoed en ER dan zit hier echt stof in om een reality docusoap te maken. Dit is echt en gaat tot op het bot! Dokters en verplegers zijn gedreven, accuraat, vriendelijk en onvermoeibaar lijkt me wel. Zij zijn één hecht team waar alle radertjes in elkaar passen als een Zwitsers klokwerk !
Vanaf die zondag is het dan héél geleidelijk positief gaan evolueren met ons prinsesje. Iedere dag is een klein beetje vooruitgang merkbaar. Aan het positivisme bij de dokters en verplegend personeel voel ik dat er een spectaculaire wending aan het geschieden is. Woensdag beslissen zij om haar af te schakelen van de Ecmo voor het hart en de longen en haar alléén met een nierdialyse en een longbeademingsmachine te ondersteunen. Alles loopt dus goed.
Ondertussen is er, mag ik wel zeggen, een massa steun op gang gekomen via vrienden en kennissen. Kaarsen worden gebrand, iedereen leeft, bidt en steunt mee
.
Wanneer ik mijn vrouw bel met het goede nieuws dat die vreselijke machine eraf is, voeg ik eraan toe dat dit voor een groot stuk te maken heeft met één bepaalde verpleegster (daar zij allemaal echt hun best gedaan hebben wil ik hier geen namen noemen !) die de nacht ervoor alles in het werk gesteld had om zoveel mogelijk vocht en bloed uit haar lichaampje te draineren. Zonder te vertellen over wie het specifiek ging, wist mijn vrouw perfect wie ik bedoelde . De avond ervoor was ze op bezoek geweest en had ze die bepaalde verpleegster ontmoet . Ik zag in haar ogen een engelbewaarder, beweerde mijn echtgenote. Ik kreeg er kippenvel van
.
Sinds dat moment is er een speciale band ontstaan met haar en Beaunie-Marie ! Alsof zij van ergens anders naar hier was gestuurd om haar mee te redden.
Mijn dagelijkse routine bestaat uit : opstaan en douchen om 5.30 u , snel naar intensieve om de evolutie van de voorbije nacht te horen. Smsen sturen naar een 70 tal mensen (ontbijt krijg ik beleefd voorgeschoteld ) en vervolgens aan haar zijde blijven staan. Dit zo verder tot 22 u wanneer de laatste ploeg verpleging van wacht had gewisseld om dan om 23 u na een verfrissende douche weer in slaap te vallen. Ik zocht dagelijks ook wat steun in de kapel en deed mijn bijdrage aan de kaarsbranding !
Ik moet ook toegeven dat mijn broer in heel dit verhaal , als godfather van Beaunie-Marie , een cruciale rol heeft gespeeld. Ik had iemand die mij alles rustig kon uitleggen en de positieve aspecten steeds nadrukkelijk belichtte ! De staff van het AZ had dit ook reeds zorgvuldig gedaan , maar aan familie kan je met alle vragen, zelfs voor de zoveelste keer , toch altijd terecht. Ook Greet stelde zich altijd communicatief en beschikbaar op zodat ik ook uit rechtstreekse bron alle info en evolutie kon volgen !
Ondertussen zijn ook alle kinderen , mijn vrouw en de zuster en broer van mijn vrouw op bezoek gekomen.
Wat voor mij inmiddels een vertrouwd beeld is, doet hen erg schrikken. Ik had de evolutie gezien vanaf de eerste minuut, zij zien haar voor het eerst na het ongeval. Een hemelsbreed verschil natuurlijk. De tranen worden opnieuw opgevangen door het verplegend personeel die, nadat zij mij ettelijke malen een uitleg hadden gegeven , opnieuw met veel zachtheid dezelfde uitleg aan de familie nog eens overdoen !
In het begin van de week was ook de echtgenote van mijn broer op bezoek gekomen. Ik werd verwittigd op intensieve en ik ging naar de wachtkamer om haar op te halen. Net aangekomen stapt er een verpleger naar mij toe : bent u Mr . Bosiers ?
ik denk, dat is niet goed
. Uw schoonzuster is uitgegleden op een natte vloer beneden die net is gekuist. Ze is opgenomen in spoed ! Is dit een misplaatste grap of wat ? Nee hoor het was inderdaad zo. Opnieuw belde ik mijn broer met slecht nieuws
Diezelfde namiddag werd zij geopereerd aan haar schouder en kon ik een 2e patient bezoeken. Op de 5e verdieping deze keer. Zij stelde het, mits de nodige pijnen, wel goed en eigenlijk hebben wij er best eens mee moeten lachen .. rustte er nu plots een vloek over onze familie of wat ?
Naast haar lag Julia , een 83 jarige oude kranige dame die mij deed denken aan mijn bomma die enkele jaren geleden is overleden. Man , wat een kwiekse babbel ! Een plezier om haar bezig te horen. Zij was in haar tuin van de trap gevallen, naar binnen gekropen en op een stoel in slaap gevallen. De volgende ochtend hebben ze haar gevonden en overgebracht naar AZ . Vanaf dan is ze mijn beste vriendin binnen het AZ en ga ik er dagelijks even langs. Waarom moet dat kind van u zo afzien? zegt zij altijd , dat zij mij komen halen, ik heb alles gehad wat ik maar kon wensen
.Het strafste van al: zij meende het nog ook !
Ondertussen praat ik steeds maar met mijn dochtertje en op donderdag ochtend om 6.30 u bij het dagelijkse weerzien en kusje lacht zij spontaan. Ik kon mijn ogen en geluk niet op en stuurde dit bericht door naar alle vrienden. Een van hen antwoordt met de tekst uit een lied van Willy Alberti (vader Willeke Alberti ) : de glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft , een kind dat nog een heel leven voor zich heeft
. Prachtig toch !
Ondertussen is beslist om de verdoving lichtjes af te bouwen en op te bouwen naar de eigen beademing. Het is inmiddels vrijdag, een week na het ongeval.
Plots komt voor de eerste keer minder goed nieuws , de rechter long is terug dichtgeklapt ! Het wordt mij zeer duidelijk dat de strijd nog niet gestreden is
.
De dokters beslissen om over te stappen op een ander beademingstoestel met korte hevige schokken in de plaats van een reguliere beademing. Opnieuw geen prettig zicht maar de begeleidende uitleg is weer heel geruststellend. En na enkele uren en een nacht is alles weer zoals voorheen.
Zij doet ons dan nog wachten tot dinsdag 27.3 met dit toestel. Wat een onaangenaam zicht , altijd die kleine schokjes door heel dat lichaam
. Maar het is wel het beste voor de recuperatie van haar long en dat hebben de topartsen alweer bewezen !
De staff heeft opnieuw de juiste beslissing genomen!
Diezelfde dinsdag overleggen we met de artsen s morgens om terug over te schakelen op de vorige beademingsmachine , omdat de rechtse long opnieuw gerecupereerd is. Tegen de middag is het nog steeds niet zo ver en ik begin er al zenuwachtiger bij te lopen
..
Omstreeks 13 u is het dan zo ver en ziet zij er heel rustig uit zonder al die schokken.
Ik spreek rond 16u nog even met Greet die er goede hoop op heeft. Ze zouden de medicatie naar verdoving afbouwen om te zien of zij bij bewustzijn kan komen.
Ik ben even buiten en zit aan de mooie vijver aan de inkomhal een boek te lezen wanneer plots de gsm gaat ! Hallo met Jean
Mr. Bosiers ? t is Greet hier
.uw dochter is bij bewustzijn !!!!!!!!!!
Ja , is t waar
.(Net alsof ze daarover zouden liegen zeker ? )
Ik rep mij naar boven. Eenmaal aangekomen vlieg ik naar haar toe en ja hoor, ze herkent mij meteen ! Zij begint allerlei bewegingen te maken en wil mij toespreken maar dat gaat niet met die beademing natuurlijk ! Wat een moment zeg , dinsdag 27.3 om 17 u zal altijd in mijn geheugen bewaard blijven.
Ik kan er maar niet genoeg van krijgen
. En zij ook niet
. Al snel wordt mij duidelijk gemaakt dat ze niet teveel van stapel mag lopen en dat zij vooral moet rustig blijven. Dat is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan op dat moment.
Ondertussen bel ik mijn vrouw en kinderen, die het goede nieuws nauwelijks kunnen geloven! De tranen lopen over de wangen tot in Leuven
..Ook bij alle vrienden die per sms op de hoogte werden gehouden (dat waren er al aan de basis 73 die het op hun beurt nog eens doorstuurden) had ik een bericht gestuurd !
s Avonds komen mijn vrouw en schoonzus op bezoek met onze kleine Gaétan (8j). Voor moeder en dochter een uiterst gevoelig moment ! Ja daar gaan de tranen weer
..Na zowat 10 dikke minuten worden wij verzocht om wat afstand te nemen omdat zij teveel tekeer gaat. Mijn vrouw stapt opzij waarna Beaunie-Marie protesterend met haar arm begint te zwaaien... ja de echte Marie is terug !
Deze ochtend stuur ik volgende sms van Toon Hermans (die ik van een heel goede vriend heb gekregen) naar al onze vrienden : Je hebt iemand nodig , stil en oprecht , die als het er op aankomt voor jij bidt of voor je vecht. Pas als jij iemand hebt die met je lacht of met je grient , dan pas kan je zeggen
ik heb een vriend !
Alle massale steun van de vrienden heeft haar de nodige energie gegeven om te strijden en er terug stilletjes bovenop te geraken.
Ik wil dit goede nieuws melden aan mijn vriendin Julia. Aangekomen in haar kamer zie ik dat er een andere dame ligt? Er wordt mij verteld dat zij overgeplaatst is naar het heilig Hart ziekenhuis te Leuven. Daar sta ik dan
. Zij was weg en ik zou ze waarschijnlijk niet meer terugzien. Het ga jij goed Julia , ik heb veel steun aan u gehad !
Na een goede nacht rust en stabilisering komt vandaag haar lievelingsverpleegster (beschermengel) terug !
Ik heb hier in die weken serieuze ogen open getrokken mbt het verplegend personeel op intensieve C. Ik sta vandaag met heel wat meer respect naar deze mensen te kijken dan wat mijn perceptie was van de tv-soapreeksen. Nadat de anesthesisten, dokters, intensivisten en andere specialisten de strategie en de operaties hebben bepaald is er een klein leger aan verpleegsters (ers) die er moeten voor zorgen dat de recuperatie 100% verloopt. Gij kunt het u niet voorstellen wat die mensen allemaal doen ! Continu zijn zij met mijn dochtertje bezig geweest met de basisverzorging maar ook met alle extra verzorging. Dankzij de beschermengel, die haar trouwens ook een hartmassage had gegeven, de eerste kritische zaterdag late namiddag, die bovenop de gedreven inzet van heel het team the extra mile heeft afgelegd. Als een bezetene analyseren waar de parameters naar toe evolueren en vervolgens actie ondernemen. Zoals een marketeer en een salespersoon in een bedrijfsorganisatie elkaar aanvullen, moeten zij hier ook de recuperatie mee onderbouwen. Zo heeft zij oa meer dan een ganse namiddag zitten melken maw sleuren aan de drains die in haar lichaam zaten om overtollig vocht en bloed uit het lichaam te halen. Dankzij deze gedrevenheid is er plaats vrijgekomen rond de longen van Beaunie-Marie en is oa de linker- en later de rechterlong terug kunnen openspringen. Daarnaast is er het comfort van de patiënt. Heeft zij pijn om steeds op haar rug te liggen dan moet zij continu verlegd worden, de benen en rug masseren met zalf, slijmen uit de neus halen, bloed trekken en naar analyse doorgeven, de nierdialyse vervangen
En zo veel verder
Chapeau, dit is een sterk ras die verpleegsters (ers) ! Als ik dan verneem wat zij verdienen, dan is er werk aan de winkel voor de Minister van Volksgezondheid. Deze mensen helpen mensen in leed, op intensieve in levensgevaar! Zonder hen is er geen hulp, nog genezing mogelijk voor vele mensen die op hun beurt, daar zij pijn lijden, niet steeds de allervriendelijkste, laat staan meest respectvolle patiënten zijn.
In het geval van ons prinsesje komt er nog eens bij dat je met een kind te maken heeft dat niet weet wat er gebeurd is als zij ontwaakt na 10 dagen! Dus er komt concreet nog een pak psychologie bij te pas om de patiënt optimaal op te vangen en gerust te stellen. Zeker als die, oa door de pijn, zich niet gemakkelijk gedraagt.
Wij waren gewend geraakt aan snelle spectaculaire verbeteringen maar het was ondertussen duidelijk geworden dat geduld nu echt nodig zal zijn. Haar lichaampje en bijna al haar ingewanden hebben zodanig afgezien dat een te snelle recuperatie fataal zou kunnen zijn.
De volgende ochtend kom ik het hoofd verpleging tegen die mij vriendelijk aanspreekt. Ik had ondertussen de luxe gekregen om in een klein kamertje te blijven slapen voor 11 nachten en daar de kritieke toestand nu voorbij was werd ik, weliswaar beleefd en met aanbod van alternatieven in de buurt van het ziekenhuis, gevraagd de suite te verlaten. Dit komt hard aan! Moet ik haar dan alleen laten s avonds? Langs de andere kant is het een positief signaal dat de uiterst kritieke toestand voorbij is.
Vanaf dan wordt het pendelen , thuis vertrekken om 9u , aankomen rond 9.45 u en terug naar huis om 22 u , slapen en terug.
Ergens word je er heel vermoeid door , maar aan de andere kant heb je tijd om over alles eens rustig na te denken. Wat leven wij toch snel en willen wij toch altijd méér en méér
.al wat wij dan hebben, in ons geval 5 prachtige gezonde kinderen, is een gewoonte geworden en wij spenderen niet genoeg effectieve kwaliteits tijd om van al die mooie momenten te genieten. Ik besef nu dat het geluk groot is maar ook héél snel kan keren !
Ondertussen is het Palmzondag en ga ik naar de kapel waar ik ook elke dag even langsloop om enkele kaarsjes te branden en wat wensen te uiten
die zondagmis heeft mij goed gedaan, er straalde kracht uit! Zowel van de priesters, als de live muzikanten (prachtige harp !), als de vrijwilligers die de zieken naar daar brengen, de aanwezigen en de zieken zelf! De palm zou extra kracht geven en dat doet die ook. Mijn palmtak kleeft aan haar bedje.
Ondertussen heeft Beaunie-Marie wat koorts gekweekt en word ik ongerust. Ten onrechte hoor ik van mijn broer en Greet
ik moet er mee leren leven dat het nog ruime tijd zal duren en dat er ups en downs gaan zijn ! Dat is dan gemakkelijker gezegd dan gedaan! Toegegeven dat die medische staff in het algemeen zeer gedienstig zijn in hun uitleg. Ik denk dat ik, tot vervelens toe, altijd maar nieuwe of dezelfde vragen stel, maar krijg steeds een duidelijk antwoord, knap !
Sinds gisterenavond is de nierdialyse afgeschakeld en krijgt zij alleen periodieke nierdialyse toe bediend. Weer een toestel minder! Ook is er beslist om de intubatie die haar met de hulplong verbindt, te verplaatsen van haar mond/keel naar haar keeltje. Dit zal haar meer op haar gemak doen voelen maar daardoor kan zij nog niet spreken. Dat zal pas gaan als zij autonoom ademt.
De operatie waarmee de intubatie van de mond naar de keelholte werd verplaatst was opnieuw een stap in de goede richting . Eenmaal ontwaakt, voelt zij zich duidelijk comfortabeler maar zij verstaat nog steeds niet dat zij niet kan (mag) spreken . Maar haar knik ja en neen bewegingen en haar aanwijzingen zijn eens zo duidelijk. Zij is duidelijk bewuster dan voordien! Ik neem één voor één de knuffels die zij al had gekregen en toon ze aan haar. Zij grijpt ze vast tegen haar lichaampje en wil ze bij naam noemen . Eén ervan is een mooie knuffel van Ars entertainment, de firma waar ik werk, waarbij ik haar vraag hoe deze genoemd wordt. Zij weet het heel duidelijk en tracht het mij duidelijk te maken, maar na 10 pogingen is zij nog altijd aan het neen schuddebollen ......Vanaf dan hebben wij hem, tijdelijk, Fidel genoemd . De broers en echtgenote hadden er ook alle lof over dat zij zo goed alert was telkens zij ontwaakte! Junior ,de oudste zoon, had met zijn vriendin. Ann Sofie een Didll gekocht, haar grote favoriet !
Op vrijdag (Goede Vrijdag) moet zij alweer geen nierdialyse ondergaan wat opnieuw een positief teken is! Op haar hoofdje heeft zij links achteraan een stevige buil die zij ook hebben behandeld vandaag, wat ook aangaf dat kleinere kwaaltjes al aan de orde zijn, goed zo !
Op Paaszondag kom ik de kamer binnen en zit Beaunie-Marie rechtop in een zetel naast haar bed, wat een verassing is dat zeg ! Dit is opnieuw een teken dat alles wel degelijk nu de goede richting uitgaat.
Wij hadden ondertussen de goede gewoonte overgenomen van de verpleging om haar helemaal in te masseren met Nivea tegen een droge huid. Daar kon zij echt van genieten en wij ook eigenlijk.
Daarnaast mochten wij haar ook, via een stokje met een sponsje aan, wat te drinken geven. Na dagen water doet zij mij teken met de hand dat ik wat dichter bij haar moest komen. Zij kon al een beetje klanken produceren , praten ging niet met de intubatie . Maar met wat liplezen en toch enkele klanken kan ik eruit opmaken dat ons Marieke cola moet hebben. Allé haar eerste echte eigen wensen zijn een feit.
Op Zaterdag 7.4 kom ik met Gaétan, de jongste zoon, s morgens vroeg aan. Zij herkent nu duidelijk iedereen van de familie. Nu zij zo regelmatig helder is besluit ik om enkele geschenkjes die ik in haar kastje had bewaakt te openen met haar! Een waar mini-verjaardagsfeestje! Bij alle mooie geschenken ook een zilveren kettinkje van onze beste vrienden in Zuid Afrika. Daarnaast heeft Olivier heel wat kaartjes en brieven voorgelezen wat haar echt deugd deed. In de namiddag was mijn broer nog eens op bezoek en na overleg met de dokters was het weer een positieve evaluatie. Wij zijn echt op goede weg!
Vandaag en gisteren heeft BM alleen geademd, geen machines meer! En wij hebben onze eerste grote behoefte gedaan. Daarnaast zijn de nierdialyse katheders en de urinesonde verwijderd. Buiten wat medicatie loopt alles perfect dus.
Zij zit nu een drietal maal per dag op een zetel naast haar bed en kan reeds drinken uit een beker met een rietje. Straks staat er ook voor de eerste maal terug vast voedsel op het menu, Macaroni met kaas ,dat zal een feest worden
Ik moet toegeven, ik zit hier soms uren gewoon naar haar te staren als zij in haar bed of stoel zit te slapen! Daar ligt zij dan, mijn moedig vechtertje. Wat een strijd is dit niet geweest sinds 26 dagen nu al!
Sinds zij bij bewustzijn is komen de grillen en wensen ook terug natuurlijk! Maar dat mag nu echt zie! Laat zij maar komen die vragen en wensen...voor hetzelfde geld waren er geen wensen en grillen meer! Ja, zij zal zeker nog meer bedorven worden maar dat heeft zij dubbel en dik verdiend .
Maar wij zien s avonds al dat die eerste zware dag zijn tol eist, het is teveel ineens geweest vrees ik! Die avond vallen wij onrustig in slaap, te vermoeid is het verdict!
De volgende ochtend moest ik haar gsm meenemen om al eens zelf wat berichtjes te verzenden maar als ik toekom ligt zij nog te slapen in de zetel en vervolgens in haar bedje . Vandaag wordt het duidelijk een dag welverdiende rust en recuperatie.
Het is zondagmorgen 15.04 en de gsm belt om 9.30 u. Het is de dienst intensieve zorgen te Leuven. Dit is de eerste keer en ik weet onmiddellijk dat dit geen goed teken is
"Wij hebben minder goed nieuws voor u, Beaunie-Marie heeft rond 8u deze ochtend een hevige hersenbloeding gehad en moet deze ochtend geopereerd worden! "
Na 30 dagen strijden en nieuwe hoop de laatste dagen is dit moeilijk vatbaar. Waarom nu nog dit? Er was geen probleem met de hersenen
Waarom moet zij nu opnieuw vechten ?
Ik ben onmiddellijk naar Leuven gereden en heb mijn broer gebeld die in Londen zat. Die kon het ook moeilijk vatten en belde mij terug op nadat hij met het AZ had gebeld. Een ernstige bloeding was inderdaad het verdikt.
Eenmaal aangekomen is de operatie net gestart en ondertussen had Greet mij ook al verder geïnformeerd.
Tegen 11.30u belt de neurochirurg mij op om naar intensieve te komen.
Zij hadden een eerste operatie gedaan maar de druk op de hersenen was niet afgenomen nadat zij het bloed hadden verwijderd! Dus moet een stuk van de schedel aan de linkerkant eraf om zo de druk weg te nemen. Opnieuw kan ik weer niets anders verzinnen dan hen veel succes toe te wensen en bang af te wachten...
Opnieuw ben ik naar het kamertje gegaan waar ik de eerste 11d ook had overnacht. Na 2u is Greet naar mij toegekomen om de ernst van de situatie toe te lichten . Even daarna is ook de neurochirurg het ganse verhaal komen toelichten.
Er was dus een deel van de hersenpan verwijderd waardoor de hersenen aan de druk konden ontsnappen . De diagnose is zwaar! Er is geen zekerheid over leven in de hersenfunctie en dat kan pas vanaf morgenvroeg onderzocht worden. Als er dan leven zou zijn, dan moeten er testen volgen om na te gaan welke schade de hersenen geleden hebben en welke functies niet meer zouden werken....
Binnen een 2 tal uren mag ik naar haar toe, al gaat zij niets bewust meemaken. Ik ga over haar waken en bidden zoals alle vrienden, die ik per sms had ingelicht, zullen doen de ganse dag en volgende nacht .
Vandaag, 16.04 weten wij meer over de analyse resultaten. Er wordt mij echter al zeer duidelijk gemaakt dat de situatie er niet goed uitziet. Ik mag de eerste testen zelf aan haar bed meemaken maar ik kan de resultaten niet zien. Later op de middag volgt nog een EEG scan en dan weten wij of er nog leven is in de hersenen of niet!
Ondertussen heb ik al een zeer slecht gevoel, ik weet niet waarom, want ik ben altijd positief blijven meevechten met haar. Ik maak er dan ook gebruik van om lang met haar te praten en ons beiden voor te bereiden op een mogelijk afscheid. Als wij uit elkaar zouden gaan, blijf jij zeker, voor altijd , in ons hartje en zal jij altijd ergens rond ons heen zijn. Ik zal je alvast dagelijks spreken en dan laat jij maar ergens een seintje als jij iets wil laten weten
.
Om u word ik uitgenodigd met de behandelende artsen om naar de dokterskamer te gaan. Op een heel serene, warme en professionele manier tonen zij mij de scans en maken zij mij duidelijk dat haar hersenen niet meer werken en er geen enkele reactie meer gemeten wordt op prikkels. De hersenen zijn dood! Beaunie-Marie is er niet meer.
Ik bel mijn echtgenote en kinderen die ik ophaal om samen van haar afscheid te nemen. Eénmaal terug in het AZ aangekomen ligt zij, zalig, in een mooie kamer met al haar kaartjes, brieven, knuffels, tekeningen
Wij hebben nog allemaal één keer met haar gesproken en afscheid genomen, maar niet in ons hart !
Beaunie-Marie, ik wil je zo graag eens bedanken, want jij gaf ons de steun, jij gaf ons de kracht, jij bent iets bijzonder waard.
Dag lieve dochter, tot morgen wij spreken elkaar nog zoals beloofd!
Ik draag dit lange verhaal op aan alle vrienden en alle medisch personeel van het AZ te Leuven, met in het bijzonder Greet en Beaunie-Maries engelbewaarder.
Ook aan mijn broer die er ook vanaf de eerste minuut voor haar heeft gestaan.
Marleen Van Herck aan u omdat jij haar allerbeste vriend was.
Lander met u had zij willen trouwen.
Aan al haar vriendjes en vriendinnetjes teveel om op te noemen, zij blijft van jullie houden !
Aan de familie, jullie waren er altijd voor haar !
Aan haar meter die er steeds in gedachte bij was !
Aan alle broers jullie waren haar favorieten !
Aan mijn vrouw Annemieke , die zo een prachtige moeder voor haar was en nog zal blijven !
Jean & Annemie & Beaunie-Marie & Junior & Olivier & Guillaume & Gaétan & Louis haar liefste hondje.
16 April 2007
11-04-2008, 17:19
Geschreven door Tine 
|
