De resultaten zijn bekend. Opgelucht maar anderzijds een groot vraagteken. Geen ontstekingswaarden gevonden, wel een hele lage suikerspiegel en de opmerking dat ik te weinig eet. Vandaar dus mijn buien van misselijkheid en koud zweet, mijn slap gevoel en het steeds verlangen naar mijn bed. 'Eten', alleen al de gedachte eraan doet mijn maag met momenten keren. Het lijkt erop of ik niet meer weet hoe ik hier aan moet beginnen. De afgelopen maand nam ik inderdaad weinig tijd om te genieten van het 'tafelen'. Het was vaak een wandelend buffet. Snel, snel wat achter de kiezen en dan weer verder. Terwijl ik eigenlijk een echt varkentje ben wat voedsel betreft.
Nu moet ik me verplichten om te gaan zitten en dit gedurende enige tijd vol te houden. Kauwen en slikken. Wanneer ik alleen ben wordt er vaak gebrost. Ik heb ook de fut niet om achter de kookpotten te staan. Steven ik af op een afgeleide van anorexia? De gedachte beangstigt me. Op aanraden van de dokter kreeg ik volgende week nog een extra week rust. Schuldgevoel steekt de kop op. Weer vijf dagen dat de collega's het alleen moeten redden. Maar een vriendin wees me er gisteren op dat het echt nodig is om hier aan toe te geven. Gezien de symptomen. Mijn binnenkant knikt overtuigend mee en staat al met de mond wagenwijd open.
Ik begrijp niet hoe het zover is kunnen komen maar 'ik' die zoveel hou van de lekkere keuken moet nu terug gaan leren eten. Heel mijn gedachtengang draait hier rond. Het is een aantrekken en afstoten. En het bordje 'gezond' flikkert in grote letters. Ik voel een beetje paniek opkomen. Er is hier wel degelijk iets mis met mij. En de angst overvalt me dat ik het niet zelf krijg opgelost. Dat ik even iemand nodig heb om me hierbij te helpen.
Op dit moment dus toch een extra nadeel van het alleen zijn. Niemand die voor jou de boodschappen doet, in de potten roert en het huis vervult met heerlijke geuren, zodat je je kan voorbereiden op een lekker bord voor je neus. Want op een moment als dit is het dat éne uitnodigende gebaar dat je terug over de streep trekt. En ja, ik weet het wel hoor, dat er andere hulplijnen zijn... mama, vrienden, broer, zus... Doch, nu sta ik mezelf toe me te laten gaan in het ontbrekende gevoel van de vanzelfsprekendheid. Dat je het niet moet vragen om geholpen te worden maar dat iemand het gewoon merkt en zijn hand uitsteekt. We hebben immers allemaal een moment dat ons 'sterk' zijn verzwakt. Het blijft een open gegeven maar misschien is dit gevoel wel extra gevoed door het fijne, warme gezinsleven waar ik gisteren even mocht in vertoeven...
Hoe komt het toch dat het haar op je hoofd heel je gemoed kan bepalen?
Eigenlijk zou ik naar de kapper willen. NU! Helaas, er was geen plek meer vrij. Dus wachten tot volgende week woensdag...
En hier zit ik dan, in Kortrijk. Een paar schoenen rijker, op hotel en ondanks deze luxe voel ik me niet lekker. Ben al twee keer van outfit veranderd en ja, het zit iets beter maar toch. Zou me liever wentelen in mijn jogging en dikke warme sokken. Is het de periode van het jaar, het weer? Wie zal het zeggen... misschien ligt het wel aan het hotel... Oeps, hoor ik daar een stemmetje dat zegt dat het in mijn hoofd zit? Of in mijn lijf? Conclusie... we gaan ons niet laten gaan, word ik trouwens nog lastiger van. Want als er iets is waar ik me enorm aan kan ergeren, dan zijn het mensen die het leven negatief beleven. Daar ga ik met een grote boog omheen. En moeilijk hoor om bij jezelf uit de buurt te blijven.
Dus kijk ik met een positieve blik naar buiten... mmmmm, gisteren in Brussel leken de bomen nog van goud, in Kortrijk staan ze er maar somber bij. Zullen we van de regendruppels dan maar zilveren stralen maken? Gek, maar mijn buik begint er als het ware van te lachten... kleine belletjes springen op en neer en verplaatsen zich naar mijn mond die zich in een kromme lijn kronkelt. Ja! Daar is mijn vertrouwde gemoed terug. Ha, zo zalig wanneer je jezelf weer herkent! Wanneer je weer thuis komt in je eigen ik. Stilaan, want de afgelopen week liep het behoorlijk mis. Mijn lichaam stond boven op de barricade, zwaaiend met een rode vlag. 'Genoeg!', schreeuwde het. 'Tessa, stop! Ik kan niet meer volgen!' En we kennen allemaal het spreekwoord, 'Wie niet horen wil, moet voelen.' Volledig gediskwalificeerd. Alleen mijn bed heette me nog welkom. Niet echt iets waar ik op zat te wachten. Zeker niet als je net begonnen bent op een nieuwe job. Maar 'lichaam' was onverbiddelijk. Zelfs even genieten van een zonnig terras met een vriendin stond het niet toe. 'Rust en verder niks!', klonk het. De week voor de vakantie toch maar de weinige energie die ik had bijeengesprokkeld, in mijn schooltas gestopt. Werken, thuiskomen, voor de kinderen zorgen en slapen. Dat was het voorschrift. En dan eindelijk vrijdag, ik dacht dat ie me voor eeuwig in de steek ging laten. Na school nog even gaan eten met de collega's maar zelfs dat was er teveel aan. Elke vezel in mij liet me voelen dat het uit was met de pret. Terwijl ik anders zo'n bezige bij ben, moest ik me nu tevreden stellen met het uitkijken naar mijn bed. Dan maar een hulplijn ingeschakeld. De dokter en haar naald. Een bloedonderzoek. Resultaat nog onbekend.
Ondertussen houden we ons aan het gebod. Als beloning mocht ik genieten van een zalige nachtrust. Lang geleden dat ik nog zo goed sliep en zorgeloos kon wakker worden. Waarschijnlijk had ik alle muizenissen in mijn auto laten liggen. Die zullen we dan maar laten voor wat ze zijn en voor ik vertrek even de koffer wagenwijd open zetten. Eerst onthaasten en dan 'ontbalasten'. Aaaaah... en dat is een goed begin om weer wat krediet te krijgen van alles wat hierbinnen huist.
Tijd voor meer 'IK'
