mijn ouders zijn echte oenen, ze hebben net een nieuwe hd-tv gekocht, en ik mag heb niet zien "omdat ik werk heb te doen", maar eigenlijk heb ik nog het hele weekend om die taken te doen, terwijl zij maar aan die tv zitten te prutsen, mijn moeder zegt, doe dit doe dat, blijf niet bij die tv hanegn, maar ondertussen hangt zij er al meer dan een kwartier aan, ik vind dat ouders hun kinderen onderschatten, maar dat wil niemand begrijpen, ik kan meer dan mijn vader, ik weet mischien nog niet zoveel, maar ik kan meer dan hem, en toch behandelen ze mij als een kind van 2, terwijl ik 15 ben.
ze vertrouwen me zelfs niet met het vastdraaien van een schroefje om die tv omhoog te houden, terwijl mijn moeder zegt dat mijn pa mij niet genoeg laat doen, ouders zijn zo raar, ze spreken zichzelf altijd tegen, soms ben ik het zo beu dat ik wil weglopen, ik voel me zo eenzaam als maar kan, maar nu zie ik het, het is dankzij mijn ouders dat ik geen vrienden heb, niet dankzij mij, ze moeten altijd alles weten, als ik iets doe moeten zij het weten, en als ik het dan niet laat weten, dan krijg ik straf, een week geen tv ofzo.
en dan vragen ze zich af waarom ik zo triest ben, nu, ik weet 1 ding, op deze manier komen ze er nooit achter
ik begin mijn leven te haten zoals het nu is, kom ik op school, wordt er altijd iets verstopt, deze keer mijn boekentas, ik zit met erge type's in mijn klas, kom ik thuis, krijg ik van overal commentaar, over school, of wat ik weer niet mocht doen, ik heb momenteel geen rustig plekje, ze vinden me overal, en als ik net terug een beetje rustig ben, komen ze erachter waar ik zit en dan ben ik weer de klos.
ik moet constant lopen om overal iets te kunnen doen, ik heb bijna geen vrije tijd, maar toch ben iik stiekem op de pc, ze denken dat ik aan het werken ben, maar dat ben ik dus duidelijk niet.
ik ben nu weg, want ze komen bijna controleeren of ik wel bezig ben,
