 |
| We zijn de 02de week van 2022
|
|
|
|
| Rustig genieten van gedichten, liedjesteksten, muziek, vertellingen, prenten en foto's. |
| Welkom in mijn thuishaven. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. |
|
| 05-08-2015 |
 Het molenrad. Hilda Ram |
|
Molenrad, molenrad,
worstelend door het weerstrevend nat,
draai wat sneller, molenrad.
Weet ge niet, dat op de brug
Dientje haar bruigom wacht?
Langzaam draait ge, zwaar en stug,
of ge moede waart van de vracht,
of de trage, grauwe beek
water niet, maar lood u bleek.
Dientjes blik wordt droef en bang,
want ze wacht reeds, och, zo lang.
Molenrad, molenrad,
draai wat sneller, molenrad.
Molenrad, molenrad,
stoeiend door het speelse nat,
draai zo snel niet, molenrad.
Weet ge niet, dat op de brug
Dientje bij haar bruigom staat?
Haastig draait ge, licht en vlug,
of ge moeite en last vergaat,
of de dartele, klare beek
u een speelgenootje bleek.
Dientje lacht zo gul en blij:
Doris staat haar ook ter zij.
Molenrad, molenrad,
draai zo snel niet, molenrad.
05-08-2015, 00:00
Geschreven door André 
|
|
|
| 04-08-2015 |
| De eik. Hilda Ram |
|
Schuchter blozen de oosterkimmen
als een bruid, wier bruigom naakt;
door wier tranen lachjes glimmen,
op wier kroon het verlangen blaakt.
Lichte donzen wolken zweven,
gans met goud omzoomd, doorweven,
langs de mistige blauwe trans.
Blijde ontwaakt gebloemt en lover
daar het kozend straalgetover
het siert met parelend dauwgeglans.
Lust en leven allerwegen,
dromerige zoete lentevreugd,
fluisterend heen en weer bewegen,
zacht ontwaken tot geneugt.
Zie het geboomt, met bloem beladen,
waar de tengere groene bladen
nauw ontschoten aan de bot.
Zie het in frisse weelde prijken,
in zijn lentedos, den rijken,
vieren lentes feestgenot.
Doch, niet alles lust en leven,
al geen juichend vreugdbetoon,
zie op het eind der bloemendreven,
lentes zegefeest ten hoon.
De oude eik, nog onbewogen
winters wrede macht betogen.
Zie zijn lover, dor en vaal,
in de morgenkoelte beven.
Neen, hij wil het niet begeven,
trots het omringend feestgepraal..
Zo, wanneer in bonte reien
knapen, meiden aan den dans
vreugdestralend zich vermeien,
kruist een stille grijsaard, gans
lusteloos, hun dartele schreden.
Niets bedenkt hij dan het verleden,
hecht zich peinzend daaraan vast.
Liever is hem het oude lijden
dan het huidig, wild verblijden.
Weemoed is hem niet ten last.
04-08-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 03-08-2015 |
| November. Hilda Ram |
|
Droeve, mistige tijd, tijd van getreur en weedom,
alles siddert en kwijnt, alles wat leefde en tierde;
het laatste bloemken welkt, voor het zijn kelkje ontvouwde:
smaakt de dood, eer het van leven wist.
Het gras verslenst op de wei, het loof aan de bomen welkt,
dor, en geluw, en vaal, frommelend, kreukend hangt het,
tot de grimmige wind woest van de twijgen het afrukt,
heinde en ver het verspreidt in het rond.
Droef dan zucht het geboomt, daar het in der stormen woeden
het voorhoofd nederig bukt, daar het van zijn dorre twijgen
traan bij traan op het puin eigener schoonheid neerstrooit,
het puin des sierlijke bladerdos.
Stil op het dromerig land zijgt als een killig lijkkleed
de ondoorzichtbare mist, die met zijn logge dampen
het kwijnend plantje verstikt, dat aan haar boezem de aarde
warmde en pleegde met moederzorg.
Ziel, wat treurt gij en lijdt? Roert u des planten sterven?
Drukt de nevelige baar pletterend u neer, als het landschap?
Vindt de klacht van het geboomt ook in uw diepte een weerklank?
Kwijnt gij mede met loof en bloem?
Of...bedenkt gij alreeds, hoe in het rijk des harten
het ook november eens wordt, wanneer als een sombere lijkbaar,
rouw, bekommernis daalt, smorende lust en vreugde?
Ducht ge de nakende levensherfst?
03-08-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 02-08-2015 |
| Bij mijn haardje. Hilda Ram |
|
Ik zit zo gaarne bij mijn haardje
als daarbuiten, kil en guur,
tegen het raam de regen klettert;
als in het nare schemeruur
zo gemoedelijk gezellig
brandt het knetterend kolenvuur.
Ik zit zo gaarne bij mijn haardje,
op de vlam de blik gericht,
of in het halve duister volgend
het spookgevecht, waar schouw en licht,
dartele schimmen, dalen, klimmen
tot daar een van beiden zwicht.
Ik zit zo graag bij mijn haardje
overpeinzend in mijn hart
het roerend woord, dat mij mocht treffen,
het woord van een geliefde bard,
tot mijn ziel het diepst verborgen
zoet geniet de dichterssmart.
Ik zit zo gaarne mij mijn haardje
denkend aan vervlogen tijd,
aan genoten heil en vreugde,
aan doorleefde smart en strijd:
week wordt dan mijn harte weder
om het verleden, zij het ook wijd.
Ik zit zo gaarne bij mijn haardje
dromend van toekomstig goed,
bouwend hoge luchtkastelen
in de wemelende gloed;
luchtkastelen, die een adem
weer in puin verzinken doet.
Ik zit zo gaarne bij mijn haardje;
anderen gun ik luider vreugd:
mij bevalt de lieve vrede,
met haar sussende geneugd,
met haar dromen, met haar beelden,
die in stilte het hart verheugt.
02-08-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 01-08-2015 |
| De schoonste tijd. Hilda Ram |
|
De zon lacht, de wind speelt
in het ruizelend riet zijn kinderspel,
of kust het bloemken dat zich heelt,
of zwaait en zwierf de haverbel.
De vissen dobberen in de vliet;
de lammeren huppelen langs de baan,
nog kent het visje de angel niet;
geen scheren heeft het lam doorstaan.
Het is alles leven, vreugde en licht,
waarheen mijn lettend oog zich keert,
het stemt alles samen tot een gedicht
welluidend zoet, onzeglijk teer.
Een schoon gedicht, dat dromen doet,
het oog met stille tranen vult,
en beelden wekt voor het krank gemoed,
die het dol verleden had omhuld.
Mijn hart is zwaar, mijn hart is droef,
eens was het licht als des winden schacht;
nu volgt het mat des levens groef
met allerhande leed bevracht.
Gij die aan 's levens drempel staat
en hoopvol in de toekomst blikt,
gij, die nog in uw dageraad,
voor middagbrand noch onweer schrikt.
Vertoef, vertoef in het lommerrijk prieel,
dat argeloze onschuld om u vlecht:
ernst brengt de toekomst, geen gespeel;
lang blijve ervaring u ontzegd.
01-08-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 31-07-2015 |
| Aan de zee. Hilda Ram |
|
Zee, wanneer uw wijde boezem
zwoegt en zwelt;
wanneer uw woeste baren steigeren,
met geweld
de oevers beuken, die u knellen,
woelt dan in
het diepste van uw nare kolken
haat of min?
Wanneer de rozige ochtendvlammen
strelend zacht,
of de purperen avondluister
in zijn pracht
uw stille wateren kussen,
glimmend groen:
trilt dan tot uw verste boorden
niet uw zoen?
Ducht ge sombere onweerswolken?
Schrikt ge, wanneer
zwaar als lood, uw baren stuiten
in hun ren,
onbeweeglijk het woeden tartend
van de orkaan?
IJst ge dan, van angst en gruwel
aangedaan?
Mint ge het lieflijk stergeflonker?
Is die glans
zilverhel, die 's nachts u kroont, een
vreugdekrans?
Of, hebt gij, van het menselijk hart,
steeds misleid,
niets, niets dan de onmeetbare diepte en
rusteloosheid?
31-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 30-07-2015 |
| Het zonnestraaltje. Hilda Ram |
|
Aardig, grillig zonnestraaltje,
zeg, hoe drong je door tot mij?
vensterraam en voorhang, schoof ik
dicht daareven. Mijmerij
keert zich af van licht en leven,
zoekt alleenzijn, duisternis;
trek terug, hier helpt geen mallen;
al uw speelsheid slaat hier mis.
Doch, wat komt ge dartelen, stoeien
op mijn vers beschreven blad?
"Weemoed" was het laatste woordje;
daar, ja, staat het, half nog nat,
waarom hecht ge u aan al die letters,
zonnestraaltje, juist aan die,
tot ze doof en rossig worden,
tot ik hen met moeite zie?
O, ik versta u, niet bestand is
weemoed voor uw vriendelijk licht;
weemoed is een zwarte schim,
die voor het zonnestraaltje zwicht;
als een vijand, heimelijk strelend,
sluipt hij in het mensenhart,
voedt het met zijn zoete giften,
geeft het over aan de smart.
Dank u, dank u, hemelbode,
hier is thans uw taak volbracht;
ga nu verder, waar nog anderen,
zuchten onder droefheids macht,
dring door vensterblind en luiken,
tot ge uw oude vijand vindt,
tot ge met uw gouden schichten
hem doorborend, overwint.
30-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 29-07-2015 |
| Bloemen plukken. Hilda Ram |
|
Bloemen plukken, bloemen plukken,
zie ze schitteren langs het kronkelig pad,
zie ze wiegelen op de adem van de wind,
zie ze met parelende dauw bespat.
Het is of hun hartje in de zonnestralen
warm is geworden, vuur heeft gevat,
het is of ze wenken en lonken en vleien,
het is of ze vragen, fluisterend zacht,
pluk me, pluk me, voor u is mijn schoonheid,
geurend en kleurend uw liefde ik betracht.
Bloemen plukken, bloemen plukken,
ach, maar ze zijn zo tenger, zo broos,
nauwelijks ontrukt ge ze aan het koesterend zonlicht,
of vergaan is hun liefelijk gebloos.
Nauwelijks beroert ze uw hand, of de parel,
die in hun kelk zijn schuilplaats koos,
rolt verloren; geknakt is de stengel,
het hoofdje is gebogen, verflenst is de kroon;
bloemen plukken, alleen uw beroeren
doemt tot verderf hun bekoorlijk schoon.
29-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 28-07-2015 |
| Landschap 2. Hilda Ram |
|
Thans is het winter, bos en velden
liggen stil en naakt en koud;
alles zwijgt en schijnt te dromen
van het zomerzonnegoud.
Dromend smelt in de open verte
het nevelig floers van land en lucht:
witte mist en witte wolken
met nog witter sneeuw bevrucht.
In haar zachte donzen mantel
hult zich de aarde en bergt haar leed;
maar soms lekt van het levend twijgje
stil een traan op het blanke kleed.
Toch, en toch min ik het droeve landschap,
het heeft iets treffend voor mijn oog,
als het gelaat eens teergeliefden,
dat de weemoed overtoog.
Iets als meelij voel ik wellen
in mijn zacht gestemde borst;
iets, dat, als een zonnestraaltje,
smelten wou die winterkorst.
28-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 27-07-2015 |
| Landschap 1. Hilda Ram |
|
Als der bomen botten breken
en het verfrommeld blaadje lacht
schuchter uit het enge kluisje,
waar de winter het hield versmacht.
Als het jong en spichtig grasje
uit de harde bodem schiet,
en het weergekeerde vinkje
neurt zijn eerste lentelied.
Als de vissen in de vijver
duiken uit de diepten op
en de gladde waterspiegel
breken met hun vlugge kop.
Als het vee met dartele sprongen
uit de stal gehuppeld komt,
het luchtruim vult met vreugdig loeien
door de kou zo lang verstomd.
Dan, dan is het een leven buiten,
dan, dan is het feest op het land,
blijde jubelt al wat stem heeft,
juicht u tegen te allen kant.
27-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 26-07-2015 |
| Paulina. Hilda Ram |
|
Wit, wit is het dons van de zachte tortelduif,
nog witter het luchtig, vlokkig sneeuwgestuif,
dat, maagdensluier, dekt het gans verschiet;
maar witter dan uw lelievoorhoofd niet,
Paulina.
Zacht, zacht aan aarde en zee de sneeuwvlok raakt
geen slapend wicht, dat zij beroert, ontwaakt;
nog zachter streelt de bries bij zomernoen,
maar zachter niet dan uw lippenzoen,
Paulina.
Koud, koud is de aarde, met blanke sneeuw bedekt,
nog kouder het lijk, waarop zich het baarkleed strekt;
koud, koud de grafzerk, die het vergeten tart;
maar kouder nog dan al: uw stenen hart,
Paulina.
26-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 25-07-2015 |
| De jeugd. Hilda Ram |
|
O dromen der jeugd,
het argeloos, zalig betrouwen,
de onweerstaanbare geneugt,
een beelderig Eden te bouwen
op de puimen van het kindergeluk,
enkel te schatten bij latere druk.
O, de vleiende hoop,
het heimelijke, dromerige verzuchten,
dat de tijd en zijn loop
vooruitijlt, enkel genuchten
in de toekomst, de lokkende, ziet,
en op het heden reeds het morgen geniet.
O, de dageraad zo zacht,
de rozige ochtend van het leven;
het morgengloren, dat lacht
en lonkt, wijl koeltjes nog zweven,
zoel en fris, in de geurende lucht,
wie of het branden des middags dan ducht.
O, die zalige tijd,
de tijd van vreugde en verlangen,
als geen wroeging en spijt,
de ziel van treurnis omhangen;
als begoocheling de schreden nog ment,
het dorstende hart geen teleurstelling kent.
25-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 24-07-2015 |
| Schippers deuntje. Hilda Ram |
|
Het water is stil en de bries is in slaap,
kom varen, meliefken, kom varen,
toe, geef mij uw handje en stap in mijn boot,
en vrees niet, meliefken, en vrees niet.
Ik zal zorgen voor u als de appel mijns oog,
dat weet ge, meliefken, dat weet ge,
wat waar mij het leven, wat waar mij de dood,
hadde ik u niet, meliefken, hadde ik u niet.
Hoe zachtjes we glijden langs het rimpelig vlak,
alleen zijn we, liefken, alleen nu,
ik zocht het zo lang, doch ik vond niet de kans,
nu heb ik ze, liefken, ik heb ze.
Hier blijven we zwalken, we riemen niet weer:
want niemand, mijn meliefken want niemand
moet horen, hetgeen ik vanavond u zeg:
hoor gij maar, meliefken, hoor gij maar.
Ik zeg het niet luid: de bomen daarginds,
die luisteren, meliefken, die luisteren;
en het ruizelend riet, dat niet zwijgen en kan,
herhaalt het, meliefken, herhaalt het.
En gij, gij alleen moogt het weten: zij niet;
zo buig dan, meliefken, zo buig dan
uw hoofdeken neer, dat ik het fluisteren kan
in het oor u, meliefken, in het oor u.
Het is wel geen nieuws, en ge weet het al lang;
ik zei het, meliefken, ik zei het
reeds menige maal; doch ik herhaal het zo graag:
ik min u, meliefken, ik min u.
24-07-2015, 09:13
Geschreven door André
|
|
|
| 23-07-2015 |
| De taal des hartens. Hilda Ram |
|
Er is een taal in Noord en Zuid,
in Oost en West verstaan,
die alle spraak en stemgeluid
ten trouwe dienste staan.
Geen taal, hoe klaar en diep van zin,
die bij dees één het haalt,
geen, die in rijkdom overwint
des harten schone taal.
Waar soms de mond onmachtig zwijgt,
het zwakke woord versterft,
vergeefs het gevoel naar de uiting hijgt,
dat meegevoel verwerft.
Daar geeft die taal, door het aangezicht,
het beweeglijk ooggestraal,
de houding, van de strijd bericht,
daar spreekt nog des harten taal.
In moeders blikken leest ze het kind,
als nog de moedervreugd
geen enkel woord ter uitspraak vindt
van het moederlijk geneugt.
In het duister des zuigelings brein,
zij kent noch perk noch paal,
die hartetaal, voor groot en klein
de ware moedertaal.
Zo gij die taal te kennen zoekt
vraag geen geschrijf om raad,
gij vindt die het best van al geboekt
op des mensen trouw gelaat.
Onstuimige hartstocht, bange smart,
verborgen weemoedskwaal:
het innig zielsgevoel ontwart
die machtige hartetaal.
Doch zoek niet waar een stenen borst
een ijskoud hart omvat:
geen killige, roestige ijzerkorst
die vurige vonken spat.
Geen bloemen spruiten uit een aard
verdroogd, verhard tot staal,
stom wordt, waar het rein gemoed ontaardt,
de zoete hartetaal.
23-07-2015, 11:02
Geschreven door André
|
|
|
| 22-07-2015 |
| Lentelied. Hilda Ram |
|
De lente naakt, de lente naakt,
haar liefelijke adem vult de lucht:
een geurige walm, een zoele zucht,
waarbij de sluimerende aarde ontwaakt,
die, wat daar dood scheen, leven geeft
en krachten leent aan al wat leeft.
De lente naakt, de lente naakt,
het ruist en bruist in mijn gemoed;
daar welt en zwelt een ganse vloed
van stil genoegen, vaak gesmaakt;
maar immer nieuw toch, immer zoet
als de adem, die de aarde ontwaken doet.
De lente komt, de lente komt,
een luchtig warme wasem speelt
op het vale gras der weide en streelt
en kust het, tot weer nieuw geblomt,
in het nieuw tapeet, zo groen en zacht,
de blauwe hemel tegenlacht.
De lente komt, de lente komt,
en als de bloemen in het gras,
zo bergen nieuwe vreugden ras,
wat leed ter neder had gekromd,
als het weiland onder het jong azuur,
zo tiert mijn ziel in het lentevuur.
De lente is daar, de lente is daar,
een lauwe zefier koost en zoent
het dorre rijshout, tot het groent;
tot iedere bot van het vorige jaar
een bladerrijke twijg ontvouwt
en het vogellied weer schalt in het hout.
De lente is daar, de lente is daar,
gelijk der bomen najaarsbot
vermurwt mijn hart in blij genot,
het ontwaakt als uit een sluimering zwaar,
het herleeft, herademt, juicht en mint:
heen is het leed, het heil begint.
22-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 21-07-2015 |
| Herstelling. Hilda Ram |
|
Zalig is het, te ontwaken uit de armen der krankheid,
zalig van zinnen en ziel
weg te rukken de nevelige sluier,
die in duistere schemering hen hulde,
smorend genot en gevoel.
Zalig, de ogen weer te openen voor licht en beweging;
het dartele straaltje te zien,
dat de zon als een bode der liefde
zendt, de kwijnende blikken zo welkom,
na de vervaarlijke nacht.
Zalig ook nog, met weelderige teugen de balsem
te ademen der sterkende lucht,
zalig weer de natuur te begroeten:
frisse bloemen en stromende waters,
bergen en blauwig azuur.
Maar meer zalig in lachende, stralende blikken,
op der beminde gelaat
het heil te lezen, de vreugd, die ge ontwakend
wekt in de boezem der vriendschap:
dat is genieten voorwaar.
21-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 20-07-2015 |
| Het dichterenlot. Hilda Ram |
|
Ik weet niet, wat er mij in het hart ontroert,
door weemoed wordt het, door vreugd vervoerd:
een zalige weemoed, een dromerige vreugd;
het zingt en jubelt, het zucht en treurt;
verrukking voelt het en smart om beurt;
het vloeit over van lijden, het is vol van geneugt.
Een droom beweegt het, een vreemde waan,
iets als een hoop nog onvoldaan,
een wens en een vrees, die onzekerheid twijnt;
een blijheid zalvend door het krank gemoed,
een treurnis sluierend vervoerings gloed,
het is of het, genietend, van weelde verkwijnt.
Een wereldzee is des dichters ziel:
haar raakt geen strand, geen vlotte kiel
of spiegelend geeft ze hun beeltenis weer;
het minste wolkje aan het wijd azuur,
de zachtste glimmer van het sterrenvuur,
het blikt alles om medegevoel op haar neer.
En daarom lijdt ze en juicht meteen,
niets, niets ter wereld is haar te klein,
niets glijdt ongemerkt op haar boezem hervoort;
het zijn duizend levens in één vervat,
het is diep gevoelen, nooit voelenszat,
dat dichterenlot, dat mijn hart heeft bekoord.
20-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 19-07-2015 |
| De pop. Hilda Ram |
|
Ja, kus uw popje, lieve meid,
en druk uw warme, malse lippen
met geestdrift op haar koude wang.
Ja, koester uw mollige armen
haar harde leden, onbuigzaam, log.
Nog kunt ge, wat ge geeft, niet schatten;
Nog bergt uw rijke liefdestroom,
met golf op golf zijn diepe bedding:
nog is u het enkel geven vreugd.
Wat maakt het, of ge op harde rotsen
of mulle zand uw schatten plengt?
Geen vergen kent ge, liefdes foltering.
Ja, kus uw popje, lieve meid,
en leer de les die het vrouwenhart
moet oefenen tot des levens eind.
Ja, immer warmt uw eigen boezem
het logge voorwerp uwer min:
niets kan als het vrouwenhart zo gloeien,
gelukkig, zo ge het niet ontdekt,
gelukkig zo die heldere ogen
van schuldeloos heil en wellust vol,
nimmer het pijnlijk hunkeren spreken
van het smachtend, liefdedorstig hart.
Ja, mocht ge nimmer het vergen leren.
19-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 18-07-2015 |
| Decemberzon. Hilda Ram |
|
Goddank, daar is de zon weer,
reeds breekt de grauwe nevel,
vergeet slechts hier en daar een drop,
daar vloeit de gulden lichtstroom neer,
in weiden, beemd en nauwe steeg;
en alles lacht, of het blijde waar,
wijl het aan die gloed, zo warm en klaar,
in vrede feesten mag ter deeg.
Goddank, daar is de zon weer,
nu houdt geen sneeuw of ijs het uit;
geen kille dam die het straaltje stuit,
zij kozen, strelen gaat te keer,
het smelt alles neer in helle stroom,
en danst al klaterend voort en voort,
en vangt elk straaltje, dat daar gloort,
en viert zijn speelse vreugd den toom.
Goddank, daar wordt mij het hart licht;
want, waar zich het weldoend zonvuur spreidt,
daar vlieden twijfel, liefdeloosheid
en argwaan. Sombere droefheid zwicht;
reeds maakt vertrouwen, broedermin,
en hoop en moed en stil geneugd
en allen juichen in hun vreugd:
"kom, liefde, neem uw rijk weer in".
18-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 17-07-2015 |
| De heide. Hilda Ram |
|
Eh, die vale, droeve heide,
ik zag en minde dij meteen,
in een hutje wilde ik wonen,
op dijn vlakte, gans alleen.
Mij verrukt dijn sombere schoonheid
en de eentonig stille rust
dijner klanken, dijner kleuren,
die en drift en smarten sust.
Ik wou geen bloemen, dan dijn klokjes,
gouden sprankels in dijn nacht,
ik wou geen rozen, ik wou geen tulpen
die een damp, een nevel smacht.
Ik wou geen kleuren, ik wou geen tinten,
dan de diepe purperglans,
die de zon dij leent bij het zinken
aan de vurig rode trans:
dan de zachte blauwe wasem
in de morgengloor ontstaan,
bij het flikken van de paarlen,
die dijn vloertapeet belaan.
Ik wou geen klanken dan het ruisen
van dijn zwarte dennen, waar
het klagend koeltje treurt en siddert
in het schemeruur, zo naar.
Naar dijn stille, zoete vrede
zucht mijn boezem. Vreugde, smart,
mocht het al dijn sluimer delen:
slechts naar ruste haakt mijn hart.
Eh, die stille, sombere heide,
ik zag en minde dij meteen,
in een hutje wilde ik wonen
op dijn vlakte gans alleen.
17-07-2015, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
|
|
|
