 |
| We zijn de 02de week van 2022
|
|
|
|
| Rustig genieten van gedichten, liedjesteksten, muziek, vertellingen, prenten en foto's. |
| Welkom in mijn thuishaven. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. |
|
| 29-09-2014 |
 Liefde. Albrecht Rodenbach |
|
Een knecht bemint een meisje,
zij bemint een andere knecht,
die ander bemint nog een ander,
en stort zich met haar in de echt.
Uit wanhoop neemt het meisje,
goed kome het uit, een vent,
de eerste, de gereedste,
de knecht, hij is miscontent.
Dat is een oude historie,
maar zij is nog altijd nieuw,
en wie zij voorvalt gaat het,
alsof men hem het hart doorhieuw.
29-09-2014, 00:00
Geschreven door André 
|
|
|
| 28-09-2014 |
| Zeegezicht. Albrecht Rodenbach |
|
Hoe glanst in het zonlicht de blauwe zee?
Onmeetbaar, hoe groot, hoe schoon,
och, waarom ween ik nu? De lucht is rein,
de zee is blauw, hel glimt het duinenzand,
in bakerende zonneschijn, het is alles stil,
de baren alleen van de rusteloze zee,
zingt zoet en vreemd in zwijgende eenzaamheid.
En moet ik daarom wenen? Ben ik droevig?
Neen, vreugdig ook niet, ik weet niet hoe ik ben,
noch hoe de ontroering heet die mijn keel beklemt,
en mij snikken doet terwijl de tranen in mijn ogen
28-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 27-09-2014 |
| Aan de avondster. Albrecht Rodenbach |
|
Het stervend tweelicht schemert langs de gouw,
het land betrekt de nachtelijke rouw,
de reiziger die naar gene verten spoedt,
ontroert de nacht het driftenzwaar gemoed.
Dan komt vanuit die eeuwenverre kringen,
o milde ster, uw klaarte hem beschingen,
dauwt reine vrede in het stormende hart,
doch wekt er diep een grote smart.
Gij die mijn dolend leven richt,
mijn hart en mijn ogen licht,
wier stralend beeld steeds voor mij trilt,
en in mijn hart de stormen stilt.
Hoe pijnlijk zalig voert uw stralen,
wie eeuwig ver van u zal dwalen.
27-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 26-09-2014 |
| O nacht. Albrecht Rodenbach |
|
O nacht, o nacht, o schone nacht,
langzaam zonk in rode pracht,
de edele zon, en smolt in het glimmen,
en het blaken van de kimmen,
smolt..., en al meteen was het nacht.
Koningin van de nacht,
in de onbewolkte hemel,
zwemt de maan in het blij gewemel,
van haar pinkelende hemelwacht.
De hemel waar de maan lacht,
wederspiegelt in de vlieten,
die verzilverd henenschieten,
klaar in het donker van de nacht.
Ondertussen teder en zacht,
door de kruinen van de bomen,
lichte winden ruisen komen,
in het stille van de nacht.
Al meteen geeft alles acht,
alles zwijgt en Godwaarts klemmen,
door de stilte wondere stemmen,
het lied van de zangers van de nacht.
Nachtegaal, wind zo zacht,
klare beek, zuivere hemel,
maneschijn en stergewemel,
lofzang tot de Scheppers macht.
26-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 25-09-2014 |
| De zwaan. Albrecht Rodenbach |
|
De spiegel van de hemel, mild en fris,
de lucht in het rond lavend,
daar ligt de vijver maagdelijk schoon,
in de stille zomeravond.
En kalm in haar avondlust,
bij de zoete schijn van de maan,
ligt langzaam drijvend op het meer,
de dromerige zwaan.
De dichterlijke vogel, mint
het maagdelijke water,
en baadt wellustig, spiegelt, drinkt,
aanhoort het lief geklater.
En onbewust bemint hem het meer,
en streelt zijn blanke veder,
en klatert zacht en spiegelt hem,
zo teer zijn beeltenis weder.
Doch weiger en bescheiden, in
bewondering verslonden,
nooit heeft deze vogel met reine min,
die maagdelijkheid geschonden.
1878
25-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 24-09-2014 |
| Het land van Utopia. Albrecht Rodenbach |
|
In het land van Utopia,
groent en blauwt een eeuwige mei,
glanst een eeuwige lentezon,
zingt een eeuwige vogelrei,
blinken marmeren sloten,
tussen mirtenwoud en waterkant,
en het is een zalig land,
het land van Utopia.
In het land van Utopia,
draagt elke herder vurige min,
tot een puur etherisch wezen,
een vorstelijke engelin,
wier getrouwe wedermin,
zeden tart en edelstand,
en het is een zalig land,
het land van Utopia.
Och het land van Utopia,
hoe gewillig het lief ook zij,
trilt haar luchtige volmaaktheid,
de verliefden greep voorbij,
en doch, hoe verhevener ook,
feller de liefde brandt.
het is een zalig land,
het land van Utopia.
24-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 23-09-2014 |
| Tovernacht. Albrecht Rodenbach |
|
De avond spreidt en in het wordend donker,
smelt het bonte veld dooreen,
in het hemelsblauw beeft stergeflonker,
door het lis trilt zacht geween.
Maar leutig spoken de donkere tronken,
in de schaduw van de eikentrans,
de kabouters krinkelen er rond, dronken
in wilde kabouterdans.
De nekkers in de duikers spelen,
en de harige merrie waart,
de maanschijn in de vijver spiegelt,
en over lis en gerskant wiegelt.
Met zacht geklater,
daar rimpelt het water,
een lichte reie zwemt al zingen,
en slaat op maat het meer in kringen.
De baardscheerder bij het zinnelijk wenden,
al kabbelen en dartelen om hun lenden,
en het maanlicht doet in het water, swansen
hun schonen blanke lijven glanzen.
swansen=zwaan
23-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 22-09-2014 |
| Nachtelijk varen. Albrecht Rodenbach |
|
Een stille zomernacht lag over land en water,
weerspiegeld onbewolkt, gesternd en ongestoord,
de riem sloeg traag op maat, en klonk in zacht geklater,
een wonderlijk akkoord.
Ik voelde door mijn hart de dichterminne stromen,
het scheen alles toch zo lief, zo schoon in mijn gedacht,
en zalig wiegde mij in gelukzalig dromen,
de toverende nacht.
Ik droomde een schone droom van echt trouw minnen,
sinds ik leerde hoe men liegt met ogen hart en mond,
vloog die droom voorbij, maar diep in ziel en zinnen,
bleef mij de blijde stond.
1877
22-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 21-09-2014 |
| Avondhoorns. Albrecht Rodenbach |
|
Rood zinkt de zon achter het donker geboomt,
stil donkert het veld door een nevel gezoomd,
zacht deunt een hoorn en de verte weerdeunt
een jager droomt op zijn vuurroer geleund.
Hij hurkt en hij zet ook de hoorn aan zijn mond,
zacht deunt zijn hoorn en weergalmt in het rond,
naderend wordt hem het antwoord geschald,
heil wie men antwoordt wanneer duisternis valt.
Vanuit de bossen een jongeling spoedt,
nadert hem met deugddoende groet,
het antwoordend schallen in tweezang versmelt,
sterft langzaam weg over het donkerend veld.
1877
21-09-2014, 08:14
Geschreven door André
|
|
|
| 20-09-2014 |
| Trouwlied. Albrecht Rodenbach |
|
Door woelig jongelingsleven,
door bonte jongelingsdromen,
gelijk een elf aan het zweven,
in lichte morgendomen,
ontwaart de man de liefde,
een toverachtig beeld,
dat troostend en belovend,
gedurig rond hem speelt.
Pas eerst in haar bloesem,
het blozen op de wangen,
zij voelt in haar boezem,
een vreemd gedurig langen,
naar een aanbeden wezen,
dat rustig in zijn macht,
haar tederheden lonend,
haar steunt en op haar lacht.
Eens daagt voor 's jongelings ogen,
zijn droom, een meisjeswezen,
hij spreekt, zij spreekt bewogen,
en laat hem in haar lezen,
En God die schikt en zegent,
vereent het zalig paar,
zij blijven met Hem zalig,
en zalig voor elkaar.
1878
20-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 19-09-2014 |
| Brugge. Albrecht Rodenbach |
|
En bij het lantaarnlicht aan de draai van de straat,
wandelden wij rond, het was donker en zeer laat,
onder de brug op het zwijgend, zwarte water,
lag stil een zwaan, wit in duisterheid.
In het water weerspiegelend,
stak zwart het huis af op de hemel,
uit de ruiten stroomde licht,
orgeltonen kwam toe bij walmen.
Donkere schimmen vlogen dansend,
voor de vensters voorbij,
kronkelend wiegend op de maat,
van die walsende harmonij.
Het was laat, wij stapten langs de leeuwenbrug,
lijk spoken; vormloos en vereend daar rezen
die oude stenen leeuwen, half verlicht
door een lantaarn, op de stenen leuning.
Alonder donker tussen zwarte tronken,
die onbeweeglijk neigden langs de kant,
daar lag het donker water, en weerkaatste
een donkere lucht, waar, achter zwarte wolken
de maan dook, en oude scherpe gevels,
zo spokig en gebekt de lucht uitsnijdend.
De toverachtige nacht herschiep het prachtige, oude Brugge,
het krielend volk verscheen op de markt in een bonte drom,
en het klonk bazuin en vedel, en de scharen dof gebrom,
ons verleden herrees in deze nachtelijke pracht.
19-09-2014, 09:01
Geschreven door André
|
|
|
| 18-09-2014 |
| Pastoorsophaling. Albrecht Rodenbach |
|
De stad welgezind de nieuwe pastor viert,
haar straten bontgepint met haag, en dreven siert,
en wemelend wandelen door deze stedelijke warande,
de blijde poorters en de jeugd van te lande.
De beiaard danst, de muziek speelt en de trommels slaan,
de grote klok luidt, de bonte stoet zet aan,
de helden en de maagden, de ambachten verbeeld, en
hetgeen ons overbleef van het edel heir der ambachten.
O feest, o heugenis, ons groot en blij verleden,
herleeft een stond, onze grootheid is immers heden,
iets bleef toch zo men ziet, onze christelijke waarden,
en overleeft verval en droevig ontaarden.
1877
18-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 17-09-2014 |
| Huwelijksgedicht. Albrecht Rodenbach |
|
In het midden van het feest,
van het spelen en het gezang,
het vlugge klappen, het vrolijk lachen,
en de bekers heldere klank,
schouwend over het lekkere feestmaal,
zit de blanke poëzij,
en het gemoed vol zoet bewonderen,
kijkt en zwijgt en mijmert zij.
Zij bewondert het werk des Heren,
die, wanneer de mens daar stond
nieuw geschapen, sprak: niet eenzaam
weze hij, en een diepe slaap hem zond,
wondere slaap wiens geheime werking,
uit de man de vrouw baart,
en tot één harmonisch wezen,
macht en zoete tederheid paart.
Zij bewondert het werk des Heren,
die gedurig herwaarts zendt,
zielen voor elkaar geboren,
en de kracht van het sacrament,
en zij spreekt:gij nieuw getrouwden,
wilt onthouden deze dag,
die hij het trouwen u zo zalig,
op elkander lachen zag.
1877
17-09-2014, 07:28
Geschreven door André
|
|
|
| 16-09-2014 |
| De kabouters. Albrecht Rodenbach |
|
Er lag een man te slapen,
het hoofd op zijn vracht,
midden van een kerkhof,
tijdens de zomernacht,
door de donkere tronken,
het lijzig windje zong,
en op de oude kerk,
de heldere mane schong.
Twaalf sloeg de klok,
het ronkte en het zong in het rond,
en een aardig dingetje,
sprong van uit de grond,
licht gelijk een pluimpje,
rood van top tot teen,
het wipte op als een veer,
het danste op zijn één been.
Nog één, nog één, het krioelt er,
lijk een mierennest,
wippende op de graven,
springende om ter best,
het oud portaal gaat open,
licht stroomt uit de kerk,
het orgel speelt, ze dansen
hop, van zerk tot zerk.
Duizelig wendt de wals,
wervelend woedt de trom,
en de slaper zag ze
dringend wenken, kom,
maar daar kraait een haan,
en het dwarrelend heir verdwijnt,
en in de oosterkimme,
het morgenrood verschijnt.
16-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 15-09-2014 |
| Koning van de zee. Albrecht Rodenbach |
|
Mijn vader was de koning van de zee,
hij doopte zijn kind in de baren,
ik speelde in de duinen en zag uit de zee,
gevleugelde snekken varen.
Ik schoot mijn vaders wapens aan,
ik hief mijn vaders bardit aan,
en wilde naar de zwanenbaan,
de blauwe zwanenbaan.
Mijn vader was de koning van de zee,
hij voerde zijn kind op de baren,
de krijgsdolheid vaarde op de snekken mee,
door storm en doodsgevaren.
Hoe menig slagen mocht ik slaan,
wat rijke strandroof trok ons aan,
hoe lustte mij de zwanenbaan,
de blauwe zwanenbaan.
Mijn vader was de koning van de zee,
na hem heerst zijn zoon op de baren,
en waar hij naartoe zeilt schreeuwt men wee,
waar hij afzeilt raven waren.
De vikings op hun schilden slaan,
en heffen luid de bardit aan,
verdwijnend langs de zwanenbaan,
de blauwe zwanenbaan.
15-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 14-09-2014 |
| O zonneschijn. Albrecht Rodenbach |
|
O zonneschijn, o zonneschijn,
gij roert de grond de harten mijn,
sinds lang zijn eigen onbewust,
weer leeft het, klaar van levenslust.
Ik vergeet, ik ben in de gevangenis,
waar levenslust een doodzonde is,
o zie, het is zondag, zie die stoet,
zij wandelen, wandelen blijgemoed.
O vrijheid, vrijheid, vrijheid zoet.
O zonneschijn, o zonneschijn,
mocht gij hier ook een zonde zijn,
misschien weert men uw stralen af,
gewennen wij ons aan dit graf.
Herschep gij ons steeds mens en man,
God weet waarheen wanhoop voeren kan,
hoe kunt gij zo wreedaardig zijn,
o zonneschijn, o zonneschijn.
1879
(de collegestudent tot de zon)
14-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 13-09-2014 |
| Het lied van de gevallen bomen. Albrecht Rodenbach |
|
Broeders, het waren felle bomen,
trots en onbekend met schromen,
die de noorderwind niet ontzagen,
en die lachten met de vlagen,
de wind, de wilde noorderwind.
En hij blies zijn oorlogstonen,
schudde in de storm de hoge kronen,
dat zij fel elkander raakten,
en de blote takken kraakten,
de wind, de wilde noorderwind.
En wij hoorden drie vier uren,
het woelen van de worsteling duren,
maar de bomen zijn gevallen,
hoor de noorderwind zijn zege schallen,
de wind, de wilde noorderwind.
Broeders, ik ken die trotse bomen,
die de noorderwind niet schromen,
de trotse bomen zijn gevallen,
hoor de noorderwind zijn zege schallen,
de wind, de wilde noorderwind.
13-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 12-09-2014 |
| Regendag. Albrecht Rodenbach |
|
Och hoe droevig sleept de dag, betrokken
ligt de lucht met wolken grijs en grauw,
het stuifregent, en die hoge bomen schokken
hun kruinen, en vol vreemde rouw
ruisen zij, ontbladerend, droeve zangen.
Lijk 's avonds in het woud een dolend kind,
daar beneden door de donkere gangen,
akelig schreeuwt en huilt de wilde wind.
Sombere wolken door mijn ziel ook zweven,
nevel betrekt mijn zonneglans,
houd u sterk, o jongeling, dat is het leven,
wees uw droefheid lijk uw vreugde, wees mans.
1875
12-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 11-09-2014 |
| Het klooster. Albrecht Rodenbach |
|
Ik kwam gewandeld gans alleen,
de avond viel, de zon die zonk,
smeltend ginder ver in het westen,
langzaam weg in rode vloed.
Voor mij lag het rustig kerkhof,
achter mij strekte zich de stede,
en ik ging voorbij het klooster,
langs de groene hagen heen,
tot ik stil bleef staan voor het kerkje,
met zijn scherpe torennaald,
van de zon zo rood beschenen,
huis van vrede en heiligheid.
Het klokje viel opeens aan het luiden,
en ik trad het kerkje in,
het altaar stond van het licht te schitteren,
mensen knielden hier en daar,
en de priester, de koralen,
traden op en het lof begon.
Naast het altaar, achter traliën,
schoof een groen gordijn nu weg,
en ik hoorde maagden zingen,
eerst gezamenlijk in koor,
dan opeens één enkele stem,
terwijl de Hoogwaardigheid, plechtig
in priesters handen, over het buigend
volk, het kruisgebaar volbracht,
het maagdenhart scheen te kloppen,
als zij zong Adore Te.
Lieve zusters, Jezus' maagden,
ook mijn hart dat was ontroerd,
en gij zou het gaarne schenken,
wist gij wat ik wensen wou.
Een gebed voor mij die jong ben,
een gebed voor deze tijd,
die mij rollen zal en wentelen,
lijk de zee de bare rolt,
recht door zee wil ik toch varen,
zusters, bidt een gebed voor mij.
11-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
| 10-09-2014 |
| Morgendeuntje. Albrecht Rodenbach |
|
Het daget over dorp en land,
heel het oosten laait en brandt,
de bedauwde weiden domen,
wolken hangen in de bomen,
wolken vlieden langs de vliet,
ieder blaadje een dauwdrop giet.
Zingend door de blauwe lucht,
neemt de leeuwerik hoge vlucht,
op de daken dieft de mus,
vogels zingen in de bus,
vogels zingen onder het wied,
zingt al wat men hoort en ziet.
Over het lachend groene veld,
het rinkelend, klinkend klokje schelt,
het werkvolk met de zon al wakker,
spreidt over hof en akker,
het werk begint met gebed en lied,
het wordt al leven wat men ziet.
10-09-2014, 00:00
Geschreven door André
|
|
|
|
|
|
