Rustig genieten van gedichten, liedjesteksten, muziek, vertellingen, prenten en foto's.
Welkom in mijn thuishaven. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.
18-01-2014
Scheppen. HH Moulijn Haitsma Mulier
Hoe weet ik toch mijn wereld, dat uw hart
zijn maatslag door het mijne regelen laat,
dat in mijn wens uw liefste wens vergaat,
dat in mijn ziel voor u het al verstart.
Hoe weet ik het, mijn wanhoop, diepste smart,
waarom ik toch mijn liefst geluk verlaat,
het is mijn eigen bloed dat u verraadt,
mijn bloed, dat in zijn dans het uwe tart.
Hoe bind ik dan uw rusteloze vaart,
mijn tedere wereld, sla om u de boei
van het geluk, zodat gij niet weerstreeft,
en uit één hart het lied naar boven zweeft,
dat dijt en groeit al naar ik het besnoei,
dat in zijn gloed ons voor elkaar bewaart.
1924
18-01-2014, 08:48
Geschreven door André
Geheim. HH Moulijn Haitsma Mulier
Een onderaardse zee. Een bliksemflits,
schoot door mijn mijmering het beeld omhoog,
het was als scheurde de aarde, en door de rits
zag ik in diepten, waarin niets bewoog.
Grondloos het meer, groeiende trits,
waakten de rotsen, toen ze het vuur bevloog,
bij het felle weerlicht branden van de gids,
dook het geheim, dat zich aan licht onttoog.
De bodem sloot zich weer. Geen spleet
verried meer, wat daarbinnen roerloos lag,
en als een droom mij het gezicht ontgleed.
Maar eenzaam blijf ik achter, want ik weet
het ondoorgronde raadsel, dat ik zag,
ligt in een land dat ik niet meer betreed.
1925
18-01-2014, 08:48
Geschreven door André
17-01-2014
Spiegeling. HH Moulijn Haitsma Mulier
Zoals de sterren langs elkander gaan,
zij knikken, lachen en als in een ruit,
spiegelen zij hun gloed, doven weer uit,
elk kent zijn weg en volgt de eigen baan.
Zo gaan als dichters wij. Wat is een woord?
Diep onder woorden gaat de gouden stroom
van de liefde, en haar melodie een droom,
zij wordt door het bewogen hart gehoord.
Zo scheen één ogenblik een lichte lamp,
spiegelend ons wezen in haar stralengoud,
de zwijgende aarde schitterend in haar vuur.
De lichten doofden, wazig witte damp
verdoft de fonkeling, maar eeuwenoud
droomden wij ons stralend wezen na dat uur.
1924
17-01-2014, 13:30
Geschreven door André
Zon en aarde. HH Moulijn Haitsma Mulier
Zoals het in bergen wijkt van het noordelijk dal,
had zonlicht mij verlaten voor de tijd,
maar warmte bleef trots kou in mij verbreid,
als in het dal de gloed na de avondval.
Het vruchtbaar dal heeft zonnevuur bewaard,
schoon de avondkou de dag te vroeg verving,
zo heeft, opdat ik trouw zijn schoon bezing,
het wereldvuur zijn gloed in mij vergaard,
zodat ik bij het springen van zijn wel,
het met mijn liederen het eerst begroet.
Vol ben ik als het dal van zonnegloed,
liederen ontluiken als bloemen in de del,
en kleurig spiegelen zij de vurige bron,
die uit de aarde eeuwige glorie won.
1923
Henriette Hester Moulijn-Haitsma Mulier
17-01-2014, 13:17
Geschreven door André
oude prenten van nieuwjaar.
Prentkaarten uit grootmoeders tijd. Zo mooi.
17-01-2014, 09:33
Geschreven door André
16-01-2014
oude prenten van kerstmis.
Prentkaarten uit grootmoeders tijd. Zo mooi.
16-01-2014, 17:27
Geschreven door André
Berichtje
Beste bezoekers,
Op vrijdag 13 december 2013 bracht ik mijn pc binnen in de winkel voor een onderhoud. Het zou niet lang duren. Maar het duurde heel lang. Tot vandaag. Ondertussen is er een nieuw jaar begonnen. En ik kon jullie niet verwittigen, want ik zat zonder internet.
Ik wens jullie allemaal een voorspoedig 2014.
Ik zal zo spoedig mogelijk opnieuw beginnen met het plaatsen van mooie gedichten.
groetjes,
André
16-01-2014, 14:11
Geschreven door André
22-12-2013
Ik ben een mens. HH Moulijn Haitsma Mulier
Wat denkt gij dan als ik uw zwakheid zag,
en heel uw wezen werd mij openbaar,
dat ik zou spotten, of in laag beklag
u vragen wie wel de allerbeste waar?
Neen ik ben als gij niet minder ook niet meer,
mijzelf een raadsel, mens met bitterheid,
gepijnigd hart, waarin een enkele keer,
een zachte stille stem om liefde vleit.
Maar om die stem te horen ga ik ver,
ik loop de ganse donkere wereld door,
liefde is het wonder, is de lichte ster,
waar ik geboren ben, en waar ik hoor.
Als ik daarom aan u naar liefde vraag,
dan is het omdat ook ik de liefde draag.
22-12-2013, 00:00
Geschreven door André
21-12-2013
Verlangen. HH Moulijn-Haitsma Mulier
Dan is de liefde schoon, als zonder spreken
het hart het verlangen van de liefde raadt,
als door een blik, een blozen of verbleken,
hij, wat zij verbergen wil, toch verstaat.
Dan is de liefde schoon, angst geweken,
en lacht geluk op het geliefd gelaat,
als liefde kracht is in haar daad gebleken,
en twijfel weg waardoor haar vreugd ontgaat.
O machtig lied van het vervuld verlangen,
wie peilt uw diepte die uw lokking ziet,
in het windruisen, in de zeezangen,
hoor ik het willen, maar de volheid niet.
Wie had naar leven ooit onlesbare dorst,
en vond niet in het leven toch zijn vorst?
21-12-2013, 00:00
Geschreven door André
20-12-2013
Impressie. HH Moulijn-Haitsma Mulier
Ik ben als jij viool, gemarteld hout,
gebogen en gelijmd, en toch gewijd,
het is in u dat heel de wereld lijdt,
gij zijt de stem, ontwrongen aan het woud.
In mij gloeit als in u bedwongen vuur,
gevangen en omlijnd, en toch gewijd,
het is om mij dat heel de wereld lijdt,
ik ben de stem, ontworsteld aan de natuur.
Stil zat ik neer, dof dreunend zong de zee,
en binnen rees en daalde de ijdele toon,
zelf werd ik muziek, zo glanzend schoon,
was het in en om mij, toen de klank verglee.
Muziek gij baadt in purpergulden vloed,
mijn bleke hart dat stervend zingen moet.
20-12-2013, 00:00
Geschreven door André
19-12-2013
Liefde. HH Moulijn-Haitsma Mulier
Toch wil het hart zijn bloei,
al is de lentetijd al lang voorbij,
in liefde droomt het weg,
en een diep verheugen,
om zwakheid van de liefste ontroert het weer,
ja, even hoog wordt zwakheid,
als de sterkte wel geschat,
zo is de liefde, zwakheid zoekt ze en kracht,
en kracht in zwakheid,
haar is alles één,
in het levend beeld.
19-12-2013, 00:00
Geschreven door André
18-12-2013
De moeder. HH Moulijn-Haitsma Mulier
Ik liep door het bos,
op het vochtige mos,
het was er nog stil,
en de wind was kil.
Plots zag ik mijn vijand,
hij sloop op ons aan,
ik was met mijn kind,
in de dood gegaan.
Toen nam ik mijn leven,
ik viel hem aan,
ik hijgde, ik trapte,
ik gilde mijn nood.
Ik stond en ik viel weer,
ik viel tot ik stond,
verslagen lag hij,
op de koele grond.
Ik doorboorde mijn vijand,
mijn vijand lag dood,
en lachend weer troostte ik,
het kind op mijn schoot.
18-12-2013, 00:00
Geschreven door André
17-12-2013
Mijn dromen. HH Moulijn-Haitsma Mulier
Mijn liefste zijn mijn dromen,
ik ben ze nimmer moe,
als ik bij hen wil komen,
doe ik mijn ogen toe,
en ik laat mij vrolijk drijven,
op de golven van hun zang,
hun eigen wil ik blijven,
ik dien ze levenslang.
Dat is een lustig ontmoeten,
als ik bij mijn dromen kom,
maar die ik zwijgend zal groeten,
die noem ik mijn bruidegom.
17-12-2013, 00:00
Geschreven door André
16-12-2013
Smart. HH Moulijn-Haitsma Mulier
Smart, mij zolang vertrouwd,
eeuwig gewende,
zijt gij daar weer?
Ik zie in het stil ontmoeten,
van onze ogen het oude groeten,
achter uw ogenschijn,
weet ik uw rijk te zijn,
in uw meren zonk ik,
uit uw stromen dronk ik,
ik, die de vreugde wou zijn,
liep door het land van pijn.
Zacht streelt mijn hand uw hoofd,
ik heb u zo lang geloofd,
nooit kan ik u laten gaan,
ik heb u voor altijd verstaan.
1919
16-12-2013, 00:00
Geschreven door André
15-12-2013
Een oude prent. Marie Cremers
1.Een oude prent.
Schapen en lindegeur,
stille hoeven met grote bomen,
en roosjes van paarsrode kleur,
hebben mijn droefenis van mij weggenomen.
Zacht is de avond gedaald,
als een beschermende vrede,
als een schaap dat zich moe heeft gedwaald,
nam de goede herder mij mede.
2.Pierrot.
Ik duikel door het leven,
nu lach ik, dan huil ik,
nu scheld ik, dan pruil ik,
nu ben ik vroom, dan profaan.
Waar ga ik naartoe en waar kom ik vandaan?
Ik duizel en struikel door het leven,
ik ben geniaal waar ik het zelf niet verwacht,
ik zeg zotte dingen waar ieder om lacht,
ik leef op de gis,
gaat het raak, gaat het mis?
ik duikel door het duizelende leven.
1921
15-12-2013, 00:00
Geschreven door André
14-12-2013
Troost. Marie Cremers
De regen ruist op volle zomerblaren,
en brengt herinnering aan verre kinderjaren,
weemoedig als een wiegelied.
De regen zingt zijn lied van zacht vergeten,
van mijmeringen die geen ding meer weten,
dan vaag verdriet.
Zo ruisen tranen die het hart verlichten,
onhoorbaar langs de moede aangezichten,
van hen die blind zich staarden in de zon,
zij buigen het hoofd berustend in de handen,
en lafenis daalt in hun zielelanden,
uit zilverklare bron.
Als zachte handen die weemoedig strelen,
als moeders die met kinderen dromend spelen,
in het lied dat in de milde regen zingt,
en brengt gelatenheid vol stille deemoed,
en van vertedering de zachte weemoed,
die zegenend in het harte dringt.
14-12-2013, 00:00
Geschreven door André
13-12-2013
Vrijheid. Marie Cremers
1.Vrijheid.
Alles is mijn wat mijn ziel bemint,
Alles is mijn wat ik kan bevatten,
in mijn warm hart. Ik ben als een kind,
dat speelt met de wereldse schatten.
Ik vond de vrijheid, die anderen laat
hun eigen vrijheid. Ik leef als ik bewonder.
Alles is schoon in zijn eigen staat,
de koesterende zon als de toornende donder.
2.Eenzaam.
Immer zal ik eenzaam zijn,
als een top in het blauw verloren,
Immer zal ik eenzaam horen,
naar mijn eigen zielsrefrein.
Met zijn wortel vast in de aarde,
en zijn kruin in de ijle lucht,
staat een berg alleen, geducht,
boven onrust die vervaarde.
En hij deelt het grote leven,
woelend, strijdend aan zijn voet,
dat hem met zijn krachten voedt,
maar zijn top is koel gebleven.
Want mijn geest wil eenzaam schouwen,
in zijn eigen zaligheid,
boven mensensmart en strijd,
eeuwige vreugden bouwen.
13-12-2013, 07:16
Geschreven door André
12-12-2013
Het paradijs. Marie Cremers
Zoveel schoons heb ik genoten,
zoveel liefs heb ik bemind,
stilte heeft mij overgoten,
als een nietsbegerend kind.
Ik leef in herinneringen,
geurige lente, balsemzacht,
waarin trage wijzen zingen,
oudbekend en langverwacht.
Leidt mij langs de groene paden,
schemerteer en glanzend vroom,
die mijn voeten eens betraden,
in een zilverstille droom.
En de oude bomen strelen,
met hun wuivend handgebaar,
en de eerste vogels kwelen,
stil en innig, zacht en klaar.
Maar opeens ach, word ik wakker,
en het paradijs vervaagt,
ik moet werken op de akker,
als het drukke leven vraagt.
Ik ben in het licht getreden,
uit de zoete schemerschijn,
in het volle mensenleven,
waar de strijd en moeite zijn.
Toch leeft op de stille gronden,
van mijn ziel, gerust en vroom,
ongerept en ongeschonden,
van mijn jeugd de lentedroom.
1920
12-12-2013, 07:51
Geschreven door André
11-12-2013
Mijn ezeltje. Marie Cremers
Het lichaam is uw dier waarop gij rijdt. Mijn ezeltje.
Ik laat mijn ezeltje niet verder lopen,
dan het verdraagt en waag geen verre reis,
ik moet het houden, mag het niet verkopen,
en wel berusten in zijn trage levenswijs.
*
Eens zult ook Gij herinnering zijn,
die ik heb ingeweven,
in het veelkleurig gobelijn,
van mijn bewogen leven.
Dan zijt Gij gans mijn eigen deel,
de essentie van uw wezen,
zal lichten als een rein juweel,
als vaste ster verrezen,
aan mijn opalen horizon,
waar de gelaten stralen,
die ik als de symbolen won,
die mij de weg bepalen.
Dan groeit uw ziel langs eigen lijn,
met mijn ziel oneindig voort,
zonder dat valse flikkerschijn,
van het zuiver licht de glans verstoort.
Ik ken uw eeuwig gelaat,
dat niets verduistert of ontstelt,
dat stralend door de ruimten gaat,
waarvan geen aardse stem vermeldt.
11-12-2013, 07:52
Geschreven door André
10-12-2013
Spel. Marie Cremers
1.Mijn spel.
Het leven is ernst, maar ik zal altijd moeten spelen,
te lange stilte maakt mijn hart bezwaard,
in mijn verhevenheid moet nog een vogel kwelen,
wiens blijdschap als een pijl door alle zwaarte vaart.
Laat mij de scherts behouden in mijn vreugde en noden,
er is iets in mij dat niet treuren kan,
ik geloof in het leven, al sterf ik duizend doden,
en draag in mij de lichte lach daarvan.
2.Aan de dwepers.
Ook ik geloof in liefdes overwinning,
omdat zij sterker is dan nijd en haat,
ook ik werk meer aan mensheids grote ontginning,
en aan de gronden van een betere toekomststaat.
Maar immer boeien zal mij het leven om het leven,
de werkelijkheid is warm van wisselend gespeel,
ik kan mijn dromen niet fanatisch geven
aan één leuze. Ik zie van ieder deel
het eigen worstelen. Ik min de contrasten
van licht en donker, en van groot en klein:
het leven herbergt ongedroomde gasten,
die wonderlijker dan onze idealen zijn.
Waarom ben ik zwak? De wereld met haar steilten en gevaren,
met haar bont leven en haar wisselende schijn,
zal voor mij immer het zoet van de verboden vrucht bewaren,
