Rustig genieten van gedichten, liedjesteksten, muziek, vertellingen, prenten en foto's.
Welkom in mijn thuishaven. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.
11-12-2013
Mijn ezeltje. Marie Cremers
Het lichaam is uw dier waarop gij rijdt. Mijn ezeltje.
Ik laat mijn ezeltje niet verder lopen,
dan het verdraagt en waag geen verre reis,
ik moet het houden, mag het niet verkopen,
en wel berusten in zijn trage levenswijs.
*
Eens zult ook Gij herinnering zijn,
die ik heb ingeweven,
in het veelkleurig gobelijn,
van mijn bewogen leven.
Dan zijt Gij gans mijn eigen deel,
de essentie van uw wezen,
zal lichten als een rein juweel,
als vaste ster verrezen,
aan mijn opalen horizon,
waar de gelaten stralen,
die ik als de symbolen won,
die mij de weg bepalen.
Dan groeit uw ziel langs eigen lijn,
met mijn ziel oneindig voort,
zonder dat valse flikkerschijn,
van het zuiver licht de glans verstoort.
Ik ken uw eeuwig gelaat,
dat niets verduistert of ontstelt,
dat stralend door de ruimten gaat,
waarvan geen aardse stem vermeldt.
11-12-2013, 07:52
Geschreven door André
10-12-2013
Spel. Marie Cremers
1.Mijn spel.
Het leven is ernst, maar ik zal altijd moeten spelen,
te lange stilte maakt mijn hart bezwaard,
in mijn verhevenheid moet nog een vogel kwelen,
wiens blijdschap als een pijl door alle zwaarte vaart.
Laat mij de scherts behouden in mijn vreugde en noden,
er is iets in mij dat niet treuren kan,
ik geloof in het leven, al sterf ik duizend doden,
en draag in mij de lichte lach daarvan.
2.Aan de dwepers.
Ook ik geloof in liefdes overwinning,
omdat zij sterker is dan nijd en haat,
ook ik werk meer aan mensheids grote ontginning,
en aan de gronden van een betere toekomststaat.
Maar immer boeien zal mij het leven om het leven,
de werkelijkheid is warm van wisselend gespeel,
ik kan mijn dromen niet fanatisch geven
aan één leuze. Ik zie van ieder deel
het eigen worstelen. Ik min de contrasten
van licht en donker, en van groot en klein:
het leven herbergt ongedroomde gasten,
die wonderlijker dan onze idealen zijn.
Waarom ben ik zwak? De wereld met haar steilten en gevaren,
met haar bont leven en haar wisselende schijn,
zal voor mij immer het zoet van de verboden vrucht bewaren,
ik moet met mijn eigen deel tevreden zijn.
10-12-2013, 15:56
Geschreven door André
09-12-2013
De maat. Marie Cremers
Geen ding mag te veel aandacht vragen:
één licht doorglanst het groot geheel,
door één groot ritme worden gedragen,
de brede ernst, het klein gespeel.
Eén liefde drijft de dagen, nachten,
tot hun op- en ondergang,
in immer wisselende prachten,
gebaad in zilveren sferenzang.
Eén evenwicht herstelt de scheuren
en breuken, op de lange duur,
en immer straalt door wolkendeuren,
de zon haar louterende vuur.
Geef mij de maat die immer klaarder
de dingen meet en mij vertelt,
hoe aan mijn weegschaal geen kant zwaarder,
dan de andere naar beneden helt.
Geef mij de lach die alle wenen,
schakeert in haar bewogen schal,
waar iedere wanklank is verdwenen,
in symfonie van het heelal.
09-12-2013, 07:43
Geschreven door André
08-12-2013
Bonte beelden. Marie Cremers
Er is een macht in ons die wil geloven,
die wil verzoenen wat vijandig schijnt,
die de vernederingen komt te boven,
die wat besmet werd immer weer verreint,
die alles nieuw maakt in ontembaar hopen,
die, hoe ook twijfeling haar verontrust,
die gestadig naar het onzichtbaar doel blijft lopen,
en die geen dofheid in haar sluimer sust.
*
Onrust is in mij. Ik zoek kameraden,
uw lach en uw leven: ik kan niet alleen
mij in de zomerse bloemenzee baden,
nu de blijde natuur lacht en lieft om mij heen.
Geef mij een weerwoord, hetzij kwetsend of strelend,
te lang waren dromen mijn enige gezel,
geef mij het leven weer, ernstig of spelend,
het wordt mij te nauw in mijn eenzame cel.
*
Benijd geen ander,
wij leven in elkander,
waar wij eenvoudig zijn,
blijvend bezit is schijn,
wij dansen heilige dansen,
de wisselende glanzen,
vallen nu hier, dan daar,
allen steunen we elkaar.
Wie leeft in zich overgeven,
is opgelost in het leven,
dat alle zielen doorstroomt,
en alle harten doordroomt,
wie spijtig zich af wil sluiten,
die sluit de ritus buiten,
maar wie zichzelf verloren,
zijn tot de dans verkoren.
08-12-2013, 08:02
Geschreven door André
07-12-2013
Verstand en hart. Marie Cremers
1.Verstand en hart.
De weg van het verstand is hard en stenig,
en wordt gebaand door moeitevolle strijd,
de weg van het hart als een rivier zo lenig,
die buigend over de steilste klippen glijdt.
O, vergelijk ze niet de beide wegen,
wie een rivier bevaart ziet ander schoon,
dan wie al klauterend de bergen is bestegen,
en iedere weg bevat zijn eigen loon.
2.Flitsen.
Ik ken niets anders dan mijn aardse land,
waardoor van tijd tot tijd de bliksemschichten,
van andere sferen aan de overkant,
mij verontrusten met hun felle lichten.
Dan wijkt de sluier voor een korte wijl,
dan wordt één ogenblik mijn horizon doorspleten,
dan lichten alle dingen hel en ijl,
maar weldra lacht weer de aarde en ik ben de glans vergeten.
3.purperen tulpen.
O laat mij die dode bloemen niet zien,
begraaf ze met zachte handen,
hun hart is blauwig gebroken,
hun oog is rouwig geloken,
ze zijn verwrongen in stervensnood,
verwoest en geschonden door een heftige dood.
07-12-2013, 19:25
Geschreven door André
06-12-2013
Ontoegankelijk. Marie Cremers
Wij dralen aan de poorten van elkanders zielspaleizen,
en wachten tot de deuren eindelijk opengaan,
gehurkt als Oosterlingen in berustend peinzen,
of met drift de vensters in wou slaan.
Daarbinnen troont een geheimnisvolle koning,
die ongenaakbaar het eigen leven voert,
en slechts verschijnt op de drempel van zijn woning,
wanneer verlangen naar een gast zijn ziel ontroert.
Zo zijn wij beurt om beurt de onverbiddelijke vorsten,
die schuil zich houden waar geen mensenoog ons doen bespiedt,
wij vragen niet wie buiten hongeren, dorsten,
de klacht van anderen roert ons wreed hart niet.
06-12-2013, 08:31
Geschreven door André
05-12-2013
Twijfel. Marie Cremers
Ik weet niet waarheen mijn weg voert,
ik ga door woestijnen,
vreemd staan silhouetten en lijnen,
mijn hart is bang en ontroerd,
welke weg moet ik gaan?
Geen antwoord ruist door de luchten.
Ik hoor mijn beklemde zuchten, is alles waan?
Ik kan niet verder, ik wacht,
Ik wacht op het innerlijk teken,
Ik wacht op een stem die zal spreken,
benauwd is de nacht,
Ik leg mij neer in het zand,
stikkend zwart is het zwijgen,
Ik hoor van mijn hart het hijgen,
de hete bodem brandt.
Het is of een hand mij wil worgen,
een koele witte veer strijkt op mij neer.
Is dit de morgen?
05-12-2013, 07:52
Geschreven door André
04-12-2013
De droom. Marie Cremers
Ik heb niet één vorm,
ik heb er duizend,
ik ben de wolk,
ik ben de wind,
ik ben de trotse orkaan die duizelt,
van eigen wanhoop,
en de mist die stille dromen mint.
Ik ben het bloeien en ik ben het welken,
ik ben het leven en ik ben de dood,
ik ben het vallend blad, de frisse lentekelken,
ik ben in eb en vloed, in nacht en morgenrood,
ik zoek de vrede en ik min het rusteloze,
ik ben de hartstocht die zichzelf verteert,
ik voel de doorn aan alle zachte rozen,
ik ben de droom die immer meer begeert.
1919
04-12-2013, 08:53
Geschreven door André
03-12-2013
Nog gedichten uit 1918. Marie Cremers
4.
Een roekeloos lied zingt in mijn hart,
dat spot met eigen leven,
de trommels roffelen, vreugde of smart?
Vooruit! is het woord, als staal zo hard,
koel en verheven.
Niet omzien! Voorwaarts! is het devies,
en of ik win of dat ik verlies,
ik wil van alle dagen,
de wonden dragen.
5.
Vraag mij niet aan de toekomst te bouwen,
mijn oog ziet alleen het heden,
iedere dag met zijn vreugde en rouwen,
overgroeit het verleden.
Laat mij mijn eigen kleine plicht,
die zijn plaats heeft in de rijen,
voor hen die met zekerder gezicht,
voor de komende wereld strijden.
Door mij heen gaat de grote stroom,
die vaart door alle leven.
Ik geef mij over, kome wat kome,
en mijn hart zal antwoord geven.
Overgave aan het ogenblik,
is de enige wijsheid die ik leerde,
het oneindige leven is groter dan ik,
die alleen zijn leven begeerde.
03-12-2013, 07:40
Geschreven door André
02-12-2013
Gedichten uit 1918. Marie Cremers
1.
Wij zijn als bomen, zaden strooien
wij achteloos, zoals het ogenblik het eist.
Waar zal de wind die fijne kiemen gooien?
Zij fladderen en zinken naar zijn wil het hun wijst,
de boom geeft wat hij is, meer kan hij niet,
en argeloos vergaat zijn bloem om vrucht te dragen.
Voor wie? Waarvoor? De vogel zingt zijn lied,
zonder naar wie zijn zang ontroert te vragen,
wat wij bestemden voor de één, baat vaak de ander,
het leven neemt en geeft wat ons niet hoort,
wij lachen, schreien, spelen met elkander,
en strooien zaden naar het de wind bekoort.
2.
Rust is slechts in de beschouwing,
niemand kan het wisselend leven
met zijn strijd en zijn benauwing
ons de stille vrede geven,
die de wonden heelt.
Niets is mijn. Alleen het beeld
dat ik puur uit wat daar speelt
langs en door mij, ongewis,
in de levenswildernis,
is als winst mij toebedeeld.
3.
Een twistgesprek in het gewoel,
een andere mening is niet het mijne,
ik heb alleen mijn stil gevoel,
dat ik niet gestoord wil zijn,
ik luister graag,
ik spreek niet veel,
ik wacht totdat ik van binnen hoor,
wat zonder omweg antwoord geeft,
vast en rechtdoor.
Amsterdam 1874- Bussem 1960
02-12-2013, 10:14
Geschreven door André
Steden in oude prenten 2
Prentkaarten uit grootmoeders tijd. Zo schoon.
02-12-2013, 08:02
Geschreven door André
01-12-2013
Aan ***. Soera Rana
In uw nederig huis,
in de stilte van uw kluis,
zag ik op naar de gloed van uw ogen,
en ik hoorde uw stem,
mij vermanend tot Hem,
die ook mij in Zijn licht zou gedogen.
Voor uw nederig altaar,
met de aandachtige schaar,
daar vergaderd in heilig verlangen,
in het gevoel van mijn schuld,
van ontroering vervuld,
heb ik ook aan uw lippen gehangen.
Aan een nederige groef,
tot ten dode toe droef,
waar ik mij het liefste voor goed zou begeven,
zag uw deernis mij aan,
en uw woord en mijn traan,
nam ik mede in het gedruis van dit leven.
Als een zucht ons ontwelt,
Als een droomgezicht smelt,
zijn die dagen, die jaren vervlogen,
bij de schare aan uw voet,
ligt een schitterende stoet,
liggen keizers en prinsen gebogen.
Zo het verleden u heugt,
andere leed, andere vreugd,
andere harten vervullen uw harte,
slechts de klank van uw naam,
voert een nagalm van uw faam,
mij somwijlen nog toe uit de verte.
Maar wat vorstelijk geslacht,
Maar wat hoogheid en macht,
tot u stroomt om de roem van uw gaven,
mij doorsiddert die klank,
als met heimwee en dank,
en ik zie u te midden van de graven.
1881
01-12-2013, 09:13
Geschreven door André
30-11-2013
Kinder-idylle. Soera Rana
Zwart waren haar stralende ogen, haar lokken zwart,
wild zwierend om de bruingebloosde wang,
wanneer bij het spel de morgenfrisse lippen,
gelijk een bloem om het parelend hart ontplooid,
zo tartend krullen kon. "Kom mee, kom mee",
en ik schoot haar door de gaarde na. Waarheen?
Verdwenen was ze, of neen, de smalle sloot
vereiste nauw een sprong. Gewis, hier liet
de haagdoorn een opening. Zie daarginds,
glipte iets de zee van het ruisend graanveld in.
Daar fladdert in de verte een rode slip,
schalk wenkend uit der halmen deinend goud.
Ha, vind ik u dan hier, klein heksje? Stil,
gedoken aan de holle greppelkant,
trok ze in der haast de zwellende aren neer,
en maakte, soms eens omzien met een lach,
begeerlijk de weke korrels prijs,
tot halm bij halm, noch flus verleidelijk zwaar,
en onder het gewicht van de edele vrucht gekromd,
in ijdele fierheid thans het hoofd opstak.
"Gestolen wateren zijn zoet". Ik gleed
in dartele moedwil aan haar zijde neer,
en roofde van haar roof. Als het klateren zacht
van de duinbeek, klonk het murmelen van haar stem,
half door de vrees des wachters van het veld
gedempt, daar voor de leus haar vlugge hand,
de buit te beveiligen zocht. De vette kluit,
zond geuren op door smachtend gras en mos.
En stoeiens moe lag ik dromend uitgestrekt,
en snoof in volle teug weer de koelte op,
met prikkelend zout gekruid: de wind der zee.
En ik droomde van de zee, wijl het sluimerig oog,
van korenbloem en klaproos het rood en blauw,
in het wemelend blond zag wiegen, als ter sluik
van tikjes zon gekust. De leeuwerik zong
in het peilloos, peilloos meer van licht omhoog,
blijde als de stem van de hoop, die het jonge hart,
van ver het lokkend lied van de toekomst zingt.
1884
30-11-2013, 07:19
Geschreven door André
29-11-2013
Tweede gebed. Soera Rana
O, ik vergeet u, ik verlaat u te allen tijden,
ja, u, mijn God. Gij strooide zilvervuur
van sterren, op uw kleed van klaar azuur.
Gij liet de zon in uw vingers glijden,
Gij bouwde om mij, arme, een blanke muur
van eindeloze genade, schoon haar ontwijdden
mijn zonden als scharlaken, schoon geen lijden
te stalen scheen, de onmacht van de natuur.
Wanneer loofde u mijn zang, zijn uw geboden
de veilige weg die vast mijn voet betreedt?
Ik sidder voor uw zwaard, dat mij kan doden.
Uw schrikbare heerlijkheid, uw sterrenkleed,
uw troon, waarvoor valt het rijk der valse goden,
maar toch, ik kom tot u, die alles weet.
(Aan de dichteres Hélène Swarth)
29-11-2013, 00:00
Geschreven door André
28-11-2013
Gebed. Soera Rana
O God, voor wie ik knielde in het stof, het behaagt u
mij aan te nemen voor uw rechter stoel,
ondanks een hart, voor zovele weldaden koel.
In ootmoed kom ik tot u, Vader, en ik vraag u:
doordring mij van uw vlammend, rein gevoel,
ontferm u, ontferm u over mij. Ik beklaag u
mijn ontrouw, gij getrouwe; ja ik verlaag nu
uw eer, uw heilige naam, uw liefdedoel.
O God van het licht, ik heb immer trouw bevonden,
uw liefde, al deinsde ik angstig voor uw roe,
rechtvaardig straffend alle zonden.
Ach, telkens weer zalft gij de wonden toe,
van die daar ligt in ketenen gebonden,
barmhartige God, genezend nimmer moe.
1903
28-11-2013, 00:00
Geschreven door André
27-11-2013
De amandeltak. Soera Rana
Vol liederen waren de bomen,
de lucht van geuren zwaar,
de blijde zonnestralen,
omschenen haar goudblond haar.
Een bloeiend amandeltakje,
hoe kleurde dat wit bij dat rood,
liet hij spelen om voorhoofd en wangen,
om het halsje en haar flonkerende boot.
Als nimmer nog zag hij haar blozen,
die zalige morgenstond,
hij zocht een blik van haar ogen,
hij kuste de lachende mond.
De zonnestralen omschijnen,
aan het venster haar doods gelaat,
omschijnen haar grijzende lokken,
en somber weduwengewaad.
Zij staart naar buiten, en hoort niet
der vogelen lustig geschal,
zij ziet niet de kleurenschakeringen,
de bloemen zonder tal.
Zij ziet, met stille gebeden,
een glimlach en een traan,
het dartel bloesemtwijgje,
voorlang tot stof vergaan.
27-11-2013, 00:00
Geschreven door André
26-11-2013
Sleutelbloem 2. Soera Rana
Lieflijke bloem, Primula Veris, vriendelijke, ik noem u, bloem van het geloof.
IJlings, op het eerste wenken van de hemel, snelt gij hem tegen, opent uw kelken.
Zie het is lente, sluipende nachtvorst, killige nevelen, mogen haar sluieren.
Toch gij gelooft het, dat de gewenste Goddelijke lente herleeft, opent uw kelken.
Ach, maar daar dringt u, loerend de nachtvorst, dodelijk in het hart, laat het verwelken.
Maar de gelovige ziel van de bloem, gaat niet verloren.
26-11-2013, 00:00
Geschreven door André
25-11-2013
Sleutelbloem 1. Soera Rana
Lieflijke bloem, zijt gij zo vroeg reeds, wedergekomen? Welkom, ik groet u, Primula Veris.
Zachter dan alle bloemen der weide hebt gij gesluimerd, lieflijke bloem, Primula Veris.
Gij alleen hoorde, het eerste, zoet lokkende, levensverwekkende lentegefluister, Primula Veris.
Mij ook in het hart, bloeide voorlang, schoner dan alle bloemen der liefde, Primula Veris.
Soera Rana is geboren te Java in 1845 en overleden in 1920. Zijn echte naam is C. Terburgh. Hij schrijft ook onder pseudoniemen Isaac Esser jr. en W.R. van Groenendael.
