Dag 118: zondag 03 februari 2008

Tegen 6u kwam de conducteur doorheen de gangen al schreewende eponen estatie Athina Athina!!! Dus tijd om op te staan. Ze komen dit gelukkig goed op voorhand melden zodat je tijd hebt om je spullen bijeen te zoeken en dan in de rij te gaan staan om uit te stappen. De trein had deze keer geen second vertraging, integendeel hij was zelfs een 20 tal minuten te vroeg. Nu ik juist graag eens had gehad dat hij 2 u vertraging had gehad omwille van het feit dat ik mijn vlucht maar om 16u15 had in de namiddag. Maar neen dus, ik installeerde mezelf dan maar met mijn grote koffer en handbagage in de stationsbar. Eerst binnen daar de zon nog niet aanwezig was en vervolgens buiten. Het was zalig weertje vandaag ik schat zoiets van een 15 graden zelfs. Ik nam er dan maar het boek “Double-face” van auteur Jef Geeraerts bij om de tijd te doden. Om 11u nam ik de metro richting aerodromio. Na een rit van ongeveer een uur kwam ik daar ter plekke aan. Ik was dus nog te vroeg voor het inchecken dus plaatste ik me dan maar op een van de bloembakken aan de oprit voor de luchthaven waar ik verschillende CD wagens, met dus hoogstwaarschijnlijk wel belangrijke personen in, zag voorbijkomen. Na een uurtje wachten buiten opnieuw in het zonnetje was het ondetussen iets rond 14u geworden ik probeerde nogmaals om in te checken en deze keer was de balie al open. Ik deposeerde mijn bagage en deed een tochtje doorheen de luchthaven van Athene. Uiteindelijk had ik nog meer dan een uur over alvorens het vliegtuig vertrok en had ik na mijn lunchpakket die bestond uit nog meer overschotten die ik niet meer had opgekregen in Thessaloniki wel zin gekregen in een goeie mc Donalds maaltijd. Het was er wel leuk zitten, het had iets weg van de airport bar in Brussel alleen was het eigenlijk veel mooier ingericht. Je had dus zicht op de gatepoorten en 1van de opstijg en landingsbanen. Toen deze maaltijd naar binnen was gewerkt begon het tijd te worden om naar de gate te gaan daar ik verleden keer in Frunkfurt zoveel tijd heb verloren omwille van de gigantisch strenge controle dat ik zelfs mijn schoenen moet uitdoen wilde ik geen risico lopen. Maar de detector stond blijkbar niet zo fijn afgesteld en gaf blijkbaar geen problemen. Achter mij kwam er een Budhistische familie waarvan er ook de oma present was. Het mens was zwak te been en weigerde eerst haar stok af te geven om door de scan te laten gaan uiteindelijk liet ze haar toch overhalen en toen zakte ze plots ineen. Ze was nog bij bewustzijn maar staan lukte niet meer. De security had alle werk met haar omdat ze bovendien ook nog de doorgang vesperde. Uiteindelijk haalden ze er nog de ambulanciers bij om haar geschikt of ongeschikt te verklaren om te vliegen. Deze stonden het toe maar raadden aan om haar in een rolstoel als speciale cliënt te behandelen bij de lcuhtvaartmaatschappij. En je raad het nooit, de ganse familie zat op mijn vlucht. De vlucht kwam hoewel iets te laat aan dan voorzien maar slaagde er toch in op tijd terug de gatepoort te verlaten met ons erin. Tijdens de vlucht waren er gelukkig geen problemen meer met het oude vrouwtje, want het zou niet de eerste keer zijn dat de piloot rechtsomkeer mag maken omwille van een zieke patiënt. Om 17u30 stond ik op de Italiaanse bodem van de luchthaven Milano Malpensa. Ik zocht er mijn bagage die zeer snel op de band vescheen daar ik nochtans een van de eerste was om in te checken en begaf me naar buiten. Daar stond zoals Marianna het me had verteld inderdaad een “navetta bus” geparkeerd die me van de luchthaven direct naar Milano Centrale (spoorwegstation) zou brengen. Ik had wel geluk, ik had juist de laatste plaats kunnen beachtigen op deze bus, anders moest ik een half uur wachten en vandaag had ik naar mijn mening al genoeg gewacht. Ze waren me hierboven dus eens gunstig gestemd. Het koste me iets van een 6-tal euro maar ik was zo tevreden toen ik in Italië was en er voor enkele dagen kon blijven dat het me allemaal niet veel kon schelen. Na een tocht van een goeie 45 minuten kwam ik aan met de bus. Ik kocht mijn biljetten voor op komende woensdag richting Lausanne te sporen en belde daarna Marianna en Edoardo op om te vragen waar ik ze kon vinden. Ze stonden geparkeerd aan het Bristol hotel, vlak tegen de laterale uitgang. Ik had geluk, ik kon ze teug vinden daar Edoardo, raar maar waar, nog steeds zich verplaatste in de Lancia Thesis. Een auto waar ik dol op ben op gebied van design. Toen ik de kilometerteller zag kon ik wel constateren dat de laatste keer dat hij gereden had moest dateren van juli toen we naar Verona naar de arena zijn gereden want veel meer kilometers stonden er niet op. We waren allen blij van elkaar terug te zien en babbelden een beetje over hoe het nog verder in Thessaloniki was geweest en of we nu daadwerkelijk naar het gardameer komen dit jaar enzovoorts. Uiteindelijk reden we richting Cremona uit daar noch Edoardo een vrije dag had noch Marianna op maandag, vandaar hadden we beslist om eerst iets in de buurt van Cremona te gaan eten dan Marianna thuis af te zetten en dan dat Edoardo me ging afzetten in het hotel die ze hadden gereserveerd voor mij. Zo gezegd zo gedaan. We gingen binnen in een gezellig typisch Italiaans restaurantje waar en maar 2 andere tafeltjes ook bezet waren, maar het eten was verukkelijk. Het deed zeer goed om nog eens het gevoel te hebben van een lekkere echte Italiaanse pizza die smelt op je tong. Tegen 22u30 vroegen we de rekening en kort daarna zetten we Marianna ook nog thuis af. Nadien volgde er nog een autorit van een kleine 50 minuten richtin Lago di Garda meerbepaald Sirmione del Garda, hotel Boiola. Toen ik er aankwam zag ik al dat het geen misse dinges was. Een superchique hotel met terme afdeling vrij toegankelijk voor alle hotelgasten. Ik ging naar mijn kamer en tegen middernacht was ik geïnstalleerd en kon ik eindelijk gaan slapen. Mijn ogen vielen echt dicht van de slaap.

Dag 117: zaterdag 02 februari 2008

Deze morgen had ik normaal bezoek van OTE, de telefoonmaatschappij hier in Griekenland om mijn telefoonlijn te komen aansluiten. Men ging komen tussen 8 en 12 en meerbepaald om 9u15. Toen ik mijn wekker hoorde gaan om 8u45 was er echt geen opstaan aan. Het was nu al de 2^de dag op rij dat ik echt vroeg moest opstaan en het ging dus aan geen kanten. Ik zou de parlofoon toch horen dus duwde mijn wekker uit en ging terug slapen. Om 9u30 was de man van OTE er en ging de parlofoon dus inderdaad over. Ik jumpte uit mijn bed van mijn laddertje en opende de deur. Ondertussen had Verena ook al gehoord dat ik wakker was en opende ze ook haar deur. Ze zag dat ik inderdaad net uit mijn slaap kwam dankzij mijn piepkleine oogjes. Nadien, toen de man de telefoonlijn gelinkt, na eerst een foute poging te hebben ondernomen daar hij dacht een centrale unit te hebben gekoppeld die uiteindelijk niet gelinkt was met mijn kamer, hielp ik Verena met haar koffers naar buiten dragen en een taxi te nemen richting nieuwe flat voor haar. Het was een tamelijk lange rit zo na een klein kwartiertje doorheen het razende Griekse verkeer door te stromen, arriveerden we aan haar nieuwe adres die genaamd was Agios Nesteros. In het appartement was er al een Duitser genaamd Manuel woonachtig tijdens de eerste semester mijn de medebewoners hadden enkel maar 1 semester dus vandaar dat er mogelijk was om te verhuizen. Ook Marta (Poolse) verhuisde nu naar dit appartement omdat er 2 plaatsen vrij waren en omdat ze niet verder kon dan verhuizen omdat als je je erasmusverblijf verlengd met een semester er niet langer plaats is voor je in de residentie. Het appartement rook aan de inkomgal naar beerputachtig, ik dacht ai waar is zij naartoe verhuist want ze had me al toevertrouwd dat ze nu maar €150 per maand moest betalen. De gang mocht dan hier en daar wel gigantische vochtplekken en schimmelvorming vertonen die een gigantische stak afgaven in het appartement zelf was er niets van waar te nemen. Het appartement zelf was aan de zeer oude kant maar er was een mooi terras op de zonnezijde voor alle 3 de kamers. Verena had een kamer met dubbel bed zelfs. Nadat we alles hadden gedropt in haar kamer maakte ik kennis met Manuel en hadden we een kort gesprek  die moest dienen ter inleiding en ter kennismaking. Nadien moest Verena zowel als ik nog naar de OTE shop om het internet te regelen. Daar was het al precies op zondagsdienst dat het draaide, er waren nog 2 vrouwen aanwezig die eerder de indruk gaven van nog een koffie aan het drinken te zijn alvorens de winkel te sluiten dan effectief te werken. Daar werden we nog maar eens allebei teleurgesteld met een antwoord die ons niet echt zinde. Daar ons nummer nog niet in het systeem zat konden ze nog niets doen voor de internet connectie. Na dat we beide een beetje teleurgesteld waren en het al ondertussen 13u was geworden beslisten we dan maar om samen terug te keren om mijn boeltje nog verder de pakken en dat zij haar kamer kan poetsen. “De rus” (de loopjongen van de huiseigenaares Mevr Trampouki) kwam normaal om 15u om de overdracht van de sleutels te doen en de inventaris te controleren. Hij was er reeds al om 14u30 maar hij zag dat we beide nog erg bezig waren dus trok hij zich nog voor eventjes terug vergezeld met een frappé en een sigaretje. Om 15u15 kwam hij nog eens kijken en waren we net klaar. Alles was in orde alleen was er bij mij zo gezegd een deken verdwenen waarvan ik niets afweet, dit zou van mijn borg afgetrokken worden maar daar ik verander van kamer nu en er gen document werd van opgemaakt zullen we dus zien op het einde van de 2^de semester of ik nu effectief iets moet betalen of niet. Nadien werden eerst Marta en vervolgens Verena uitgecheckt. Ik moest dan alles zo snel mogelijk verhuizen naar de kamer naast mijn deur maar dit betekende 2 volledig gevulde en loodzware valiezen en daarenboven nog een 20 tal plastiek zakken met allerlei dingen in. Om 16u na een telefonische discussie met de huiseigenaar over het deken die ik niet heb die verdween was iedereen weg. Marta met haar valiezen Verena met het laatste wat ze nog niet had meegenomen en “de rus” na zijn werkzaamheden te hebben verricht. Nadien was de rust op de derde verdieping dus teruggekeerd. Ik had eerst niet het plan om al bepaalde dingen terug uit te pakken maar ik dacht dan van als ik terugkom in maart staat deze puinhoop mij te wachten en zo leuk is dat ook niet als je toekomst en je daar al direct kunt aan beginnen. De dingen die ik al in het kleine kastje kon plaatsen rangeerde ik al en alle poets en huishuid middelen in een bassin. Toen dit alles al geklaard was bleven er zelfs maar een 3 à 4 tal zakken meer over. Weliswaar aan de grote kant maar niet onoverkomelijk. Toen ik de klok raadpleegde had ik nog tijd om de laatste dingen die me nog resten in de frigo op te eten en me klaar te maken voor vertrek richting station. Om 22u30 verliet ik mijn nieuw kamertje wel al met spijt in het hart daar ik er zo hard heb moeten voor knokken om ze uiteindelijk te hebben maar toch wel opgelucht dat ik geen maand zou moeten gaan duimdraaien in Thessaloniki. Iets wat ik de voorbije maanden al genoeg heb moeten doen maar met het grote verschil nu dat alle beste vrienden weg zijn hetzij definitief, hetzij voor vakantie. Tegen 23u15 was ik in het station wat me dus nog tijd gaf om even op adem te komen alvorens aan de reis van vele uren en vele kilometers met tussenstops een beetje overal in Europa om uiteindelijk in België uit te komen. De trein richting Athene vertrok stipt op tijd om 23u39. Ik installeerde me in mijn bedje daar het een slaaptrein was en wachtte daarna nog een beetje aan de venster om Thessalonikaans grondgebied vaarwel te zeggen voor meer dan een maand. Ik had wel geluk. We waren maar slechts met 3 in de slaapcabine van 6 niet zoals die keer toen ik ben toegekomen in september. Eenmaal we Thessaloniki uit waren kroop ik onder de lakens en deed de licht uit voor iedereen. Middernacht was ik zelfs al aan het slapen.

Dag 116: vrijdag 01 februari 2008

Vandaag was het effectieve vertrek van Jim dus gepland. Daar ik eigenlijk het heel goed met hem heb kunnen vinden hier gedurende mijn verblijf vond ik het dan ook maar mijn plicht om hem naar de luchthaven te begeleiden. Om 7u had hij afgesproken met Kyriakous, de persoon of zeg maar knechtje van mevrouw Iro Trampouki die de eigenaar is van het gebouw, om de sleutels te overhandigen. Hij had de marge ruim genomen zodat een kans op gemis van de vlucht erg klein was. De vlucht was om 10u30 dus tijd genoeg over dus. Eerst was het plan om met de taxi te gaan maar moesten we dit doen zouden we nog veel meer te vroeg zijn dus ging onze keuze uit naar de bus. Deze kwam nadat we er zo ongeveer een klein halfuurtje hadden staan wachten. We realiseerden ons dat het de eerste keer was dat we de zonsopgang zagen vlak na het opstaan, tot noch toe was dit enkel vlak na het thuiskomen geweest als we de zon al zagen opkomen. Tegen 8u45 en dus een busrit van een klein uurtje waren we in de luchthaven. Het fabriekje moest daar blijkbaar nog op gang komen daar er nog niet veel volk aanwezig was achter de balies. Na een eindje checkte Jim zijn bagage toch in en dan babbelden we nog een beetje over hoe hij het hier had ervaren en over de laatste dagen en jawel hoor daar zaten ook wel wat roddels tussen. Kort na het inchecken kwam Michaël, (duitser) maar door het leven gaande met bijnaam Kasi modo onder de erasmusers omwille van zijn onweerstaanbaar uiterlijk(voor een horrorfilm hoeft er zelfs geen masker gemaakt te worden) ook aan in de vertrekhal. Hij moest hetzelfde vliegtuig hebben als Jim, maar Jim was er nu zo happig niet op om samen te zitten met hem dus gelukkig was hij reeds ingecheckt en was de kans dat ze naast elkaar zaten zeer klein. Nadien nam ik afscheid van mijn goede Hollandse vriend en nam ik de bus terug huiswaarts nadat ik er eerst nog 32 minuten heb mogen op wachten. Het draaide al tegen 11en aan als ik terug in de stad was. Ik moest nog naar Koutousi maar wilde eerst nog ontbijten dus eerst ontbijten en de computer ophalen uit mijn kamertje. Daarna naar het kantoor van erasmus waar het aanzienlijk al begon te verdrukken door de aankomst van nieuwe studenten en de uitcheck verrichting van de studenten die maar voor 1 semester bleven. Toen het mijn beurt was kreeg ik eindelijk te horen wat ik al zo lang had willen weten, ik mag verhuizen naar de single kamer naast mij. Het schijnt de beste kamer te zijn in het ganse gebouw met een mooi terras aan de schaduwzijde maar met zicht op een parkje. Dus morgen word pakkendag! Nadien wilde ik nog gauw even binnen in de bibliotheek binnenwippen om mijn mails op te halen en er wat te sturen om dan om 15u met Verena naar Cosmos mediterean shopping center te trekken. Dit was echter wel zonder het brandalarm gerekend. Net voordat we de deur wilden uitgaan om het gebouw te verlaten begon de miserie weer. Het brandalarm in de residentie was niet meer te stoppen. Ik belde naar de huiseigenaar om dit te melden en na een half uur kwam de knecht om het gebeuren te herstellen. Toen we terug thuis waren zagen we hoe hij het had opgelost. Hij had gewoon in elke kamer de branddetectoren weggehaald, een originele oplossing natuurlijk voor een probleem die we nu toch al een maand of 2 kennen. We vertokken dus naar Cosmos om een ski outfit voor mij uit te gaan kiezen. Ik had daar een grote winkel gezien tijdens 1 van mijn eerdere bezoeken dus zo wist ik waar ik naartoe moest. Uiteindelijk ging ik naar huis met een skivest, skibroek, sokken en schoenen. We zullen nu dus zien hoe ik me ermee heb maar ik ben er zeker van dat het gaat tof zijn. Bovendien heeft Romina, (Zwitserse rotaracter) een paar jaar geleden nog ski cursussen gegeven dus dat zal wel goed komen denk ik, hoop ik althans. Het was al 19u toen we alle inkopen hadden gedaan en dus 20u tegen dat we terug thuis waren. Ik had nog maar eens frieten met biefstuk op mijn menu gezet en begon dan maar met het schillen der aardappelen. Daarna begon ik al te pakken voor mijn verhuis van morgen en mijn reiskoffer. Om middernacht was ik al wat geschoven maar totaal nog niet zoals ik het wilde. Ik sloeg dan nog aan de babbel met Emilia die ook nog wakker was en die vertrok naar Athene en zo werd het alweer 2u30 tegen dat de moed in mijn schoenen zakte om na haar bezoek nog verder te pakken. Ik ging dan ook maar slapen.

Dag 115: donderdag 31 januari 2008

Op deze mooie zonnige dag gingen ik en Verena nog maar eens proberen om het erasmuskantoor te raadplegen betreffende de verhuizen die op het programma stonden komende dagen. Wat wel moest vermeld worden toen we maandag in het kantoor aanwezig waren was er sprake dat het woensdag ging gesloten zijn maar dat ze donderdag geheel terug ter onzer beschikking gingen staan. Maar dit was zonder het hoofd van de Orthodoxe kerk gerekend, deze had zijn hoofd komen te leggen op maandag en dit betekende dus dat ze tijd nodig hadden om te bidden dus naast de gewone woensdag van religious holiday komt er nog een extra donderdag bovenop. Daar we niet zeker waren of het nu effectief ging open zijn of niet namen we toch het risico en spraken we met elkaar af om tegen 11u30 naar het kantoor te trekken. Ik had al in lang niet meer gezwommen dus nam ik nog mijn zwemzak mee nu ik daar toch in de buurt was kon ik het maar meepakken om nog eens een slagje in het 50 meterbad te slaan. Op de faculteit aan gekomen was het duidelijk, ze waren gaan bidden de kwistenbiebels, alles was gesloten en er waren zelfs examens gewoon doorgeschoven naar verder in de periode ook voor erasmus studenten. Ik zag wel dat de bibliotheek open was maar met zwemgerief kan je daar weinig gaan verrichten. Ik wandelde dan maar verder met Verena naar het zwembad daar ze niet wist waar het was en jawel hoor ook daar was het zonder het hoofd van de orthodoxe kerk gerekend, potdicht was het hekken. Niets aan te doen dus terug naar huis dan maar. Het was echt wel lekker weertje en net toen we terug binnentraden in het gebouw, kregen we het lumineuze idee daar ik een paardagen geleden in het toeristisch bureau was gaan vragen waar we het dichtste strand konden vinden om eens die richting uit te gaan. Het was toen iets van 12u dus eigenlijk perfect moest het ons nog 2u in beslag nemen om die richting uit te geraken. We klopten aan en zetten bijgevolg Emilia en Marta uit hun bed om hen ook mee te krijgen. Om 13u15 was het uiteindelijk gelukt en was iedereen vertrekkensklaar. We trokken richting bushalte aan de white tower daar we daar bus nummer 3 konden nemen en deze doet namelijk minder stops dan de andere dus zouden we sneller aan de eindhalte Ikea moeten arriveren. Daar stapten we over op bus 72 die ons richting stranden moest brengen. Om 15u waren uiteindelijk op plaats van bestemming. Het weer liet niet toe om te zonnebaden daar er een zeer klein fris briesje heerste maar we lieten het niet aan ons hart komen en deden een goede wandeling. Eerst waren we aanbeland in een haven van gemiddelde grote. Het lag er vol vissersschepen en visserscheepjes evenals een gezonkene. We wandelden gans de haven rond of toch tot zover we konden geraken. Nadien namen we de bus voor een stukje terug daar ik een strand had gezien met lantaarnpalen dus dit moest wellicht al iets toeristischer zijn dan hetgene die zich vlak tegen de haven bevond. En dat was het wel blijkbaar. Toen we daar uitstapten zagen we dat ze de zeedijk gans hadden mooi

Dag 114: woensdag 30 januari 2008

Ook vandaag stond er een tocht nar de bibliotheek op het programma. Het was opnieuw opgenomen in het programma maar dit keer om 12u00. Opnieuw stapte ik uiteindelijk alleen op daar de andere hadden beslist om toch iets anders te doen. Ik arriveerde aan de bibliotheek tegen 12u10 en ik zag dat ze gesloten was. Hasan (Turk) stond ook te wachten tot ze openging en wist me te vertellen dat het tot 13u ging duren. Ik dacht dan bij mezelf, eigenlijk het weer is goed en de draadloze connectie voor internet werkt buiten ook. Waarom zou ik me niet gewoon plaatsen op de muur in de stralende zon onder de mooie blauwe hemel. Het was echt wel goed om daar te staan. Ik had toch 2u batterij dus waarom zou ik het niet doen. En zo gebruikte ik mijn ganse batterij dus op met buiten staan e-mailen en internetten. Mijn batterij was op tegen 14u en vond het echt een schande moest ik met dit weer binnen gaan kruipen dus wat was een andere mogelijkheid wandelen. Ik ging over Kassandrou zodat ik mijn computer kon afleveren en klopte aan bij mijn buren zodat ik mensen kon sprokkelen en dat ik niet alleen moest wandelen. Ik vond Verena bereid om me te vergezellen nadat ze eerst nog iets at. De wandeling voerde ons over de zeedijk naar het einde via Makedonia palace. Tijdens onze wandeling hadden we het onder andere ook over de solden en dus kwam Zara ter sprake. Het was lang geleden dat ik er geweest was dus we konden maar eens een blikje binnen werpen om te zien of er voor mij nog iets te vinden was. Ik vond uiteindelijk nog een tof hemd en een sweater voor een kleine €30. Tegen 18u waren we terug thuis beland en nog geen 5 minuten later kwam Jim me opzoeken. Om 21u was het vertrek naar de taverna voor zijn afscheidsdiner. Hij vertrekt wel maar op vrijdag maar zo heeft hij morgen nog een rustige dag om alles in te pakken en de dingen te doen waarin hij zin heeft. Hij bleef nog tot ongeveer 19u bij mij en dan begon ik in plaats van uit te rusten waar ik veel zin in had aan de lijst van adressen te werken van de mensen die hier in het gebouw hebben verbleven. Ik had een lijst opgehangen zodat het makkelijker zou zijn om mensen terug te kunnen ontmoeten in het verdere leven. Het werd al snel 21u en toen kwam Torbin me halen zodat we konden vertrekken. Het uitzwaai team bestond uit Sofia en haar zus, Alexander en zijn zus, Kamilla, Saartje, Jim, Torbin en mezelf. We trokken naar een taverna vlak naast diegene waar we Sacha’s afscheid hebben gevierd. Het was er best wel gezellig. Omstreeks middernacht was het dinner afgelopen. Om de een of andere mirakuleuze wijze viel Jim in een bloembak nochtans hij niet aangeschoten was en toen we plots allen hondepoep roken begonnen we ons vragen te stellen. Jaja hij was met zijn hand in een hondepoep gevallen en doordat hij kort na zijn val met zijn hand op de schouder van Alexander had geklopt was de poep volledig opengesmeerd op diens lederen jas en dit was hetgene we roken. Zo konden we ons niet laten zien in een bar dus dan was er maar 1 mogelijkheid en dat was over huis paseren om deze walgelijke stank te verwijderen. Alexander, zijn zus, Torbin en Jim wensten nog naar de Matsi residentie te gaan daar er ook daar en afscheidsfeestje plaatsgreep van Michael die daar in het gebouw woont. Ik wenste me terug te trekken omdat de Matsi bevolking niet echt mijn ding is en ik er eigenlijk wel eens goed aan zou doen om eens vroeg te gaan slapen. Toen dacht ik van ik kan eigenlijk nog mijn blog schrijven dus uiteindelijk werd het toch alweer 01u45 tegen dat ik onder mijn lakentjes kroop.

Dag 113: dinsdag 29 januari 2008

Vandaag was er afgesproken om samen met Jim en Torbin naar de bibliotheek te trekken. We hadden wel voorzichtig geweest met de tijdsplanning omdat we de laatste dagen het slapengaan nogal laat hadden ingezet dus hadden we gezegd tegen 12u30 klaar om naar de bibliotheek te vertrekken. Ik was tegen 11u wakker dus dit ging perfect lukken. Om 11u30 kwam Torbin naar mijn kamer om te vragen of het nu was dat we gingen vertrekken of over een uur. Hij was half in paniek want nadat hij foto’s had overgezet van de stick van Marta gisterenavond. Er was een groot probleem opgetreden met zijn computer daar hij via zijn “mijn computer” er niet meer in slaagde zijn schijven te openen. Hij wilde dus zo snel mogelijk naar de bibliotheek om een update van zijn Norton Antivirus programma te hebben zodat hij een volledige systeemscan kon uitvoeren. Hij ging dus niet wachten. Om 12u30 kreeg ik dan nog een bericht van Jim dat hij eigenlijk zich nog te moe voelde en dat hij totaal niet klaar was om te vertrekken dus dat ik kon vertrekken. Ik was net vertrekkensklaar op dit moment dus vertrok ik dan maar richting bibliotheek. Ik trok opnieuw naar het nieuwe gedeelte. Dit had ik nog maar sinds gisteren ontdekt en ik vond het er veel gezelliger. Ik was zelfs verrast dat er zoveel plaats was binnen en dat het zelfs makkelijk was een stopcontact te vinden. Ik bleef daar tamelijk lang hangen niettegenstaande het mooi weer was buiten. Ik moest nog mijn blog plaatsen en bijschrijven van de voorbije dagen en daar ik zaterdag vertrek had ik niet veel andere keuze dan dit zeer up to date te houden. Nadien nog wat gechat en wat ge-sms en de tijd ging zeer snel voorbij. Om 5u pakte ik alles samen en begaf ik me terug huiswaarts. Eerst nog een babbeltje slaan met Verena, Marta en Emilia van mijn verdieping en dan bleven de deurtjes alweer openstaan iets wat ik eigenlijk wel tof vind. Zo kunnen we tegen elkaar babbelen zonder dat we veel moeite moeten doen en zo is er niemand alleen thuis. Om 17u45 kwam Jim naar mijn kamer en aperitiefden we alvorens aan het eten te beginnen. Vanavond stond er kippensteaks met frieten op het menu. Daar ik mijn frigo moet leegkrijgen voor ik vertrek moet ik mensen inviteren want anders krijg ik hem nooit leeg de komende dagen. En dan heb ik natuurlijk liefst dat het mensen zijn die iets te vertellen hebben aan tafel dan mensen die ik niet kan horen of zien. Dan was het moment van koken aangebroken en speelde Jim een nogal ondeugend spelletje met Marta. (The €500 game). Ik bespaar de uitleg want die is te lang om uit te leggen maar je moet weten dat zij hier een zekere reputatie heeft in het gebouw, om het op zijn zachtst uit te drukken. Toen wij aten aten Verena en Marta ook en nadien verzamelden we in Verena’s kamer om de avond al spelend door te brengen. De keuze ging deze avond naar “die dobbelsteine spielen”. Een creatieve vertaling op niveau van Jean-Marie Pfaff die de duitse taal ook zeer machtig is bovendien. Om middernacht sloten we het spel af daar het begon te vervelen en ging iedereen zich terugtrekken uit haar kamer. Jim kwam nog even bij mij binnen en hadden nog over een babbel hoe goedkoop het eigenlijk wel was en hoe simpel ze eigenlijk wel niet was. Dit was nadat ik Jim had gered van het feit dat ze al bij hem op de schoot zat en dat hij eigenlijk van haar niets moest weten. Ik had hem als het ware van een ongewenste intimiteit gered. Nadien kwam hij nog even binnen in mijn kamer en wat te babbelen en om 2u gingen we dan uiteindelijk ook slapen.

Dag 112: maandag 28 januari 2008

Deze morgen moest ik er nog maar eens uit. Het lijkt dat ik het elke maandag heb zitten dat ik moet opstaan. Dit keer moest ik tegen 11u klaar zijn zodat ik samen met Verena naar het erasmuskantoor kon gaan waar de overdracht van de kamer zou plaatsvinden bij mevrouw Koutousi. Verena zat wel met een ding erg verveeld en dit was dat ze per ongeluk naar Christina een bericht had gestuurd over haar kamer die eigenlijk aan mij gericht was dus die was ook van de partij om mee te gaan daar ze ook interesse had in die kamer die gekend staat als de beste kamer in de residentie. Gelukkig had ik natuurlijk nog het wapen achter de hand dat ik naar Koutousi al een mail had gestuurd dat in het geval Verena zou vertrekken ik liever haar single kamer zou hebben dan diegene waar ik normaal zou moeten naar verhuizen. Nu is het dus afwachten wie het gaat zijn. AL kan ik zeggen dat ze zelf zegde van we kunnen daar nu toch geen ruzie voor maken maar tegelijkertijd keek ze met een blik naar mijn van “ik kan je wel vermoorden”. Never mind ik laat het gewoon over me heen gaan, het is gewoon de kwestie van snel zijn vind ik en iets anders doet daar niet toe. Dus om 11u vertrokken we met onze bende van 3 naar het erasmus kantoor. En je raad het nooit, mevrouw Koutousi was er niet vandaag. Maar we konden aan de andere mevrouw die de schoolzaken regelt een bericht nalaten en dan ging ze dit wel doorgeven aan mevrouw Koutousi, die ons dan een van de komende dagen zou contacteren. Nadien ging ik op zoek naar mr Floropoulos om mijn punten te pakken te krijgen van het van Financial Accounting maar die was nergens te bespeuren niettegenstaande hij had gezegd kom maandag naar mijn kantoor ik ben er toch de hele dag. Dan nog even langs in de bibliotheek en om 15u moest ik terug zijn omdat ik had afgesproken om met Emilia te gaan wandelen deze namiddag. Het was eigenlijk stevig aan het waaien buiten maar dat vond ik best wel iets hebben want we hadden zo een wind hier nog niet gehad sinds september. Kamilla en Svetlana vergezelden ons ook nog en we liepen richting Platia Makedonia. De doortocht was met de wind in de rug, maar dan moesten we nog terug ook natuurlijk en dit tegen de wind in. Emilia en Kamilla kozen een weg tussen de gebouwen zodat ze meer beschut waren tegen de wind en Svetlana en ik gingen terug over de zeedijk. Soms maakte je een beweging maar raakte je niet vooruit. Maar best wel tof. Tenslotte na ongeveer in het totaal een goed uurtje te hebben gewandeld besloten we om terug te keren. We ontmoeten Kamilla en Emilia terug in de champion op onze terugweg, ze moesten ook nog een paar inkopen doen. Tegen 17u30 waren we met zijn allen terug thuis aanbeland. Daar stelde ik de vraag aan Verena en Martaof zij soms niet wilden meegaan deze avond uit eten. Maar ze wilden niet daar ze een beetje aan de lijn wilden denken. Ze gingen een salade maken maar toen de vertrektijd nabijkwam veranderden ze hun opinie en besloten ze toch mee te gaan al was het maar om enkel iets te drinken. Toen we in het restaurant waren kon Verena de druk niet meer aan en bestelde ze haar gefrituurde Fètakaas. En iedereen mocht een proeven ook en het smaakte verrukkelijk. Verder waren er nog 2 spaghetti bologneses en 1 souvlaki bord. Alles was zeer goed en toen we achteraf de rekening zagen dan verschoten we in gigantich positieve zin. We hadden met ons  gegeten voor 24 euro. Ongeloofelijk bij ons kan je daar als je braaf blijft misschien 2 mensen mee voeden en dit dan enkel in een domme snack-bar. Na de spijsvertering te hebben ingezet voerde een korte wandeling doorheen de nu toch wel snijdende wind ons opnieuw naar Zübr. Opnieuw ging onze keuze uit naar het monopoli spel. Nu we met 5 waren en dat Verena Grieks kon was het al heel wat makkelijker spelen. Gisteren wilde je liefst niet op een kans of fonds kaart komen omdat je niet eens wist of het krijgen of betalen was maar nu zou dit toch al minder problemen mogen opleveren. Om 12u30 was het spel afgelopen met Trobin als winnaar en om 1u30 begaven we ons allen naar huis. Jim wilde me nog een paar niet verder definieerbare foto’s tonen die per ongeluk in zijn bezit waren gekomen over iemand in het gebouw en tegen 2u ging ik naar mijn kamer slapen.