Dag 111: zondag 27 januari 2008

En zo is het weekend die eigenlijk hier niet veel van de week verschild ook al weer bijna op zijn einde gelopen. Ik kan ook alweer vermelden dat het opnieuw mijn laatste zondag is hier op grondgebied Thessaloniki toch voor een 4 tal weken althans. Zondag hoort men niet vroeg op te staan dus dan doen we dit maar niet om binnen de lijntjes te lopen zodat je niet opvalt. Ik stond onder mijn douche tegen 11u30 en daar ik hoorde dat mijn zeer geliefde buren ook aan het ontwaken waren. Ik klopte dan maar eens aan om te zien wat er op hun programma stond vandaag. Ze wilden in elk geval vandaag nog eens buiten gaan maar de bestemming was nog niet gedefinieerd geraakt. Ik krijg tijdens mijn gesprek een berichtje van Jim en Torbin dat ze van plan waren om naar de Zoo te gaan. Ja hoor we hebben hier een zoo in Thessaloniki. Alleen moet je je er niet al teveel bij voorstellen. Het is eerder de dieren die wij als Belgen gewoon zijn te zien als je op het platteland verzeild geraakt. Schapen, geiten, kippen en ander gevogelte, konijnen,… . We overlegde of we gingen aansluiten bij Jim en Torbin of onze eigen weg gingen opgaan en besloten inderdaad dan ook die richting uit te trekken. Zowel Marta, niettegenstaande ze niet veel zin had, als Verena gingen mee. We wandelden eerst langsheen de crepa zaak voor de hongerigen te spijzen en begonnen daarna aan de klim daar de zoo ook in het oud stadsgedeelte is gelegen. Het was best warm in de zon. We hadden ons precies allemaal een beetje overkleed maar met de jas op de arm lukte het ook wel en een paar rustpauzes erbovenop geraakten we er zonder potscherven. Onderweg kwamen we een grote kerk tegen die nog niemand van ons had bezocht. We hadden geluk ze waren die juist aan het poetsen en de poetser had gezien dat we eigenlijk wel eens wilden een kijkje binnennemen en die liet ons zonder enig probleem binnen. Na dit kerkbezoek zetten we onze toch verder richting Zoo. Dit was maar op een goeie 10 minuutjes meer van ons verwijderd. Daar aangekomen waren we allen verrast van toch nog het grote aantal wagens die daar geparkeerd stond. Allemaal families hoogstwaarschijnlijk die eens naar de diertjes komen kijken. Op de parking stond er ook nog een periptero (=hoek kraampje die dranken en chips verkoopt) Daar iedereen zijn tank eerder aan de lege kant kwam van de klim was dit natuurlijk de uitstekende gelegenheid om bij te tanken. Daarna waagden Torbin en Jim zich aan een basketbal spelletje die daar stond als attractie. Toen we net hadden beslist om binnen te gaan kwam er nog een grote bende aan en jawel hoor het was de “minder beschaafde bende” van de Matsi inwoners. Dit is geen term die ik uitgevonden heb maar is gewoon de term die we in onze Kassandrou gemeenschap gebruiken. Zowel Verena, Marta als Jim en ik hadden niet echt veel om met die mensen mee te lopen dus maakten we er ons tactisch vanaf door een beetje voorsprong te nemen. Nadien vervolgden we onze tocht naar beneden terug en namen we eerst een beetje repos alvorens aan de avondactiviteit te beginnen. Er stond nog een pizza en een drink te wachten op ons. Na ongeveer een 2 tal uur uitgerust te hebben begaven we ons naar de pizzahut. Alleen Jim en ik waren er van de partij. Nadien volgde er nog een wandelingetje over de dijk richting Aristotle Square om de spijsvertering te optimaliseren en belandden we in de Zübr bar. Daar begonnen we aan een spelletje monopoli en hat was al snel een uur of 2 later tegen dat het spel uitgespeeld was. Wel iets heel verassend was toen we de rekening vroegen kwam de eigenaar naar ons om te zeggen dat het eentje van hem was daar we de meest trouwe bezoekers van zijn zaak waren. We zijn er toch wel zeker 5 op de 7 avonden maar meer dan 2 consumpties op de 2 à 3 uur dat we daar soms spenderen hebben we daar eigenlijk ook nog niet aangekocht maar blijkbaar opnieuw een teken van Griekse gastvrijheid. Tegen 1u30 waren we terug binnen en tegen 2u zat ik onder de “wol”.

Dag 110: zaterdag 26 januari 2008

Nu was het echte moment voor “goodbye Thessaloniki” aangebroken voor Sacha. Ze had haar vliegtuig rond drieën en dus moest ze vertrekken tegen de middag uit het gebouw. Ik ontwaakte tegen 11en zodat ik er in elk geval kon bijzijn. Uiteindelijk toen ik hoorde dat Saartje had beslist om mee te gaan naar de luchthaven besliste ik dit dan ook maar te doen daar Sacha altijd een goede steun en toeverlaat en ook goeie vriendin is geweest hier voor mij. Dus tegen 11u30 was iedereen wakker om afscheid te nemen in het gebouw. Echt iedereen was op post deze keer iets wat nog niet was gebeurd eerder. Om 12u15 namen we dan een taxi richting luchthaven en dan volgde de routine matige activiteit van bagage inchecken, de “exces de bagage” betalen, de koffer bij de politie plaatsen en wachten. Bij het wachten had Saartje een massagezetel ontdekt en ze wilde die echt eens uitproberen dus zo gezegd zo gedaan. Ik hoorde ze soms lachen tot bij mij wat ongeveer zo een goeie 30 meter van me was verwijderd maar ze genoot er precies wel van. Dan kwam natuurlijk het pijnlijke moment van afscheid aangebroken. Een minuscuul traantje werd weggepinkt en de wegen scheiden zich.

Saartje en ik namen dan maar de bus richting centrum terug terwijl we beide het gevoel hadden dat we eigenlijk ook wilden vertrekken. Uiteindelijk in de stad aangekomen was het al 15u en was het dus hoog tijd dat ik ontbijt ging halen. Bij de bakker waren de rekken al geleegd dus had ik geen verdere keuze dan naar champion te trekken. Ik maakte me snel 2 sandwichen klaar met hesp en kaas en begaf me dan maar naar de zeedijk om mijn dagelijkse portie aan gezonde stadslucht op te snuiven. Er was een verassend koude wind eigenlijk maar het ging nog. Tegen 17u keerde ik mijn kar en ging ik terug de berg op. Op het programma had ik gezet om mijn kamertje te poetsen, voor de laatste keer voor mijn verhuis. Ik begon er dan ook maar aan met volle goesting. Mijn vloertje glansde weer dus het had resultaat van te poetsen. Tijdens dat ik aan het poetsen was kwamen Verena en Marta thuis en die vroegen we wat ik op het programma had gezet voor de avond. Er stond niets op en ik wilde ingaan op hun voorste om een kaartavond onder ons drie aan te gaan. We gingen na het eten van een pizza voor mij en hamburgers voor hen van start met een paar spelletjes UNO en daarna gingen we 21en. Nog later speelden we pijke zot verjagen. Dit laatste nam ongevver 2u in beslag om het spel te beëindigen. Tegen 2u30 gingen we alle drie slapen daar het gesprek zelfs stilviel door de vermoeidheid.

Dag 109: vrijdag 25 januari 2008

Vandaag stond er opnieuw een afscheid op het programma. Maar dit was enkel deze avond gepland dus nog eventjes niet aan denken bij het ontwaken. Zoals gewoonlijk was het tegen 11 tegen dat klaar was om naar buiten te gaan. Ik had me voorgenomen om de betaling uit te voeren van de residentie en daar ik niet wist wanneer de bank sloot omdat het vrijdag was kon ik maar beter voor 12u gaan. Uiteindelijk zag ik wel dat de bank nog open was tot 14u30 maar toch beter geen risico’s nemen. Het is alweer een zorg minder voor volgende week. Na de bataling liet ik in het erasmuskantoor snel een kopie nemen van het bewijs van betaling zodat ik kan aantonen in geval van twisten dat ik wel degelijk betaald heb en nog later zette ik mijn tocht verder richting bibliotheek. Zo kon ik nog eens kennis nemen aan de zaken die gaande zijn buiten het Thessalonikaanse grondgebied daar het internet in het gebouw zijn bestaan is opgehouden. Ik bleef daar tot zo ongeveer 15u hangen en begaf me erna terug naar de residentie waar ik normaal met Torbin en Jim had afgesproken om nog een namiddagwandeling te maken. Sacha haar laatste dag was aangebroken en die was dus volop alles aan het inpakken en aan het schoonmaken. Toen ik zag dat ze toch bijna klaar was vroeg ik haar of ze toevallig ook geen zin had in een stevige wandeling met dit schitterende mooie zonnige weer dat het was. Uiteindelijk begaven we ons naar de zeedijk waar we omheen de white tower en voorbij Alexander de Grote liepen met een tussenstop op de trapjes vlak aan de zee. Aan Alexander de Grote namen we een bus die ons naar Kalamaria bracht. Daar stapten we eigenlijk iets te vroeg uit maar eigenlijk achteraf gezien was dit niet zo erg daar we nog een nieuw stuk hebben ontdekt van Thessaloniki waar nog niemand van ons eerder is geweest. We werden aangetrokken dor de zee waar we een eigenlijk op een kleine 2 meter van verwijderd waren en we zagen uiteindelijk een opening om door te steken naar het strand. Het was echt ongelofelijk wat we daar hebben gezien. Het zandstrand lag vol met blikjes, plastic flessen, dode vogels en allerlei andere types of afval. Het was zelfs vies om erdoor te wandelen maar toch deden we het. Uiteindelijk vervolgden we onze weg en kwamen we uit een aan zeer klein maar super mooi en typisch Grieks vissersjachthaventje. In het typische Griekse wit geschilderd en met het merendeel visserssloepen van allerlei leeftijden. Op het uiterste punt stond er een kerkje met ervoor een paar bankjes. We ploften er ons dan maar neer om te genieten van het stralend zonnetje aan de hemel die recht in ons gezicht scheen. Toen het naar 17u begon op te draaien begon het snel af te koelen en beslisten we dan maar om de bus terug te nemen. Om 18u waren we reeds terug in het stadscentrum en gingen we over Kamara terug naar de residentie om een beetje te bekomen en ons op te frissen om om 20u45 naar het restaurant te vertrekken waar het afscheiddiner van Sacha zou plaatsvinden. We waren met een 10 tal mensen aanwezig en hadden bijgevolg een lange tafel. Er werd een beetje van alles besteld zodat iedereen van alles een beetje kon proeven en lieten het ons begaan. Het smaakte allemaal voortreffelijk. Tegen 23u was het eettafereel achter de rug en trokken we met de bende richting “bierbar”. Opnieuw werd er gezellig gekeuveld en het werd al snel 2u tegen dat er beslist werd nog ergens naar een dansbar te trekken. Heel verwonderlijk maar toch viel het verdict om zich naar SKG te begeven de beter in de volksmond gekende Orgie bar voor erasmusstudenten waar ik me niet laat zien. Ik was gelukkig toch al moe en verkoos dan maar naar huis te gaan daar ik me toch maar op 5 minutjes lopen ervandaan bevond. Tegen 2u30 was ik ondergestopt terwijl de andere al ik weet niet wat aan het doen waren in de SKG club. Achteraf heb ik gehoord dat het er nog tamelijk beschaafd aan toe had gegaan daar er niet al teveel volk was.

Dag 108: donderdag 24 januari 2008

De dag van het tweede examen en tevens laatste examen in Thessaloniki van de eerste semester dan wel is aangebroken. Ik had al van maandag een mail gestuurd naar de professor maar hij had nog steeds niet geantwoord. Ik had hem een mail gestuurd dat we om 10u naar zijn kantoor gingen komen om het examen af te leggen en geen antwoord telt voor ons als instemming. Dus mooi opgestaan tegen kwart voor 9, ontbijten en presentabel maken om voor een prof te verschijnen. Om 10 u stond ik daar dus maar professor Floropoulos nog niet aanwezig in zijn kantoor. Hij had er al geweest vertelden zijn collega’s, hij wist af van onze komst maar we moesten om 11u terugkomen. Het was inmiddels al kwart na 10 dus terug naar huis keren voor enkel een kwartiertje thuis te zijn was ook de moeite niet waard om die afstand af te leggen. Dus wachtten we maar een beetje in de gang, en we hadden geluk tegen 10u30 kwam hij ons voorbij en we mochten hem volgen naar zijn kantoor. Daar haalde hij een blad tevoorschijn waar hij naar mijn schatting iets van een 20 tal opgaven had genoteerd uit een boek met pagina nummer. Hij overliep deze opgaven door doorheen het boek te bladeren en toen vertelde hij ons dat we er drie mochten uitkiezen, het maakte helemaal niet uit waaruit in het boek we kozen. 3 van het begin was even goed als een gespreide keuze als 3 op het einde. De logica gebied dat het boek normaal telkens word opgebouwd van makkelijk naar moeilijk dus de keuze was niet echt moeilijk te maken als we de eerste 3 konden kiezen wat ik dan ook maar meteen deed. We mochten plaatsnemen in een kantoortje naast het zijne waar er een grote glazen tafel stond. Hij begon dan maar de opgaven te kopiëren en de oplossing ervan te knippen want in het boek stond zowel de opgave als de oplossing en die mochten we nu eens niet hebben. Hoe onfair zeg, een opgave zonder oplossing op een examen. Neen, serieus. De opgaven waren echt hetgeen je eigenlijk als voorkennis hoort te hebben om aan onze richting van handelswetenschappen te hebben. Anders kan je nooit op boekhouden 1 slagen bij ons. Daar ik een primus was voor boekhouden in mijn 1^ste jaartje aan ehsal ging het dan ook als een mes door de boter om de oplossingen te elaboreren. We kregen tot 13u om het examen op te lossen. Tijdens het examen zaten we soms alleen, er werd in een kantoor achter ons gediscussieerd over allerlei thema’s maar het had veel weg van een koffieklets want er werd gelachen, geroepen enzovoort. Nadien moest de professor zelf nog wat kopies maken en bleef hij in het kantoortje aan de kopieermachine staan met de rug naar ons toegekeerd. Het had eigenlijk gigantisch makkelijk gegaan moesten we willen hebben colaboreren maar het was zo makkelijk dat dit dom zou zijn risico te lopen als je het eigenlijk toch allemaal weet to een goed einde te brengen. Ik werkte tot 12u30 aan het examen wat eigenlijk al lang was maar ik had dan ook mijn T rekeningen en andere zaken zoals balansen uiterst mooi getekend waardoor het meer tijd in beslag nam dan het eigenlijk nodig had. Om 13u stond ik terug thuis en dan maakte ik mezelf snel lunch klaar en pakte mijn computer om naar de bibliotheek te gaan. Het internet die Maria ons had bezorgt de voorbije maanden was zoals ze ons had gezegd afgeschakeld. Daar ik al die biljetten voor mijn trips in februari nog moest kopen moest ik dus noodgedwongen die richting uit. Ik bleef daar een mooi eindje zitten en ging dan huiswaarts tegen 17u30. Kort na mijn thuiskomst ging ik bij Jim aankloppen om te vragen hoe zijn examen geweest was en die was iets minder enthousiast als ik maar het zou normaal geen probleem mogen zijn. Hij moest ook nog naar de videotheek en daar ik hem, Sacha en Saartje had uitgenodigd om te komen eten bij mij moest ik ook nog buiten dus we konden samen eerst langs de videotheek lopen en dan om de kip gaan in champion die ik eerder deze dag had besteld. Ondertussen had Saartje wel laten weten dat ze niet ging komen omwille van het feit dat ze morgen een examen had en ze nogal gestresseerd is  als ze de dag erna een examen heeft wat te begrijpen valt. Want het blijft toch nog altijd een raar gevoel om naar een examen te gaan die meetelt voor 8 creditpunten waaraan je alles samen misschien 3u hebt moeten studeren. Dan nog snel frietjes maken en tegen 19u30 zaten we dus aan tafel met kip met frieten. Kan het nog meer naar onze normen van echte boerenkost gericht zijn? Het was gezellig en we hebben vooral goed gelachen. Het centrale thema waren de roddels die zich doorheen het verblijf hier tussen de verschillende bewoners van het gebouw hebben afgespeeld evenals het keuren van personen en vooral gedrag van mensen die op mijn verdieping wonen. Nadien deden Jim en ik de afwas terwijl Sacha het laatste stuk van haar paper afmaakte. Tegen 23u gingen we nog naar de “bierbar”, nog maar eens, om een slaapmutsje te drinken. Er waren nog 2 Engelse aanwezig die hadden laten weten aan Sacha dat ze daar zaten zodat ze konden afscheid nemen daar ze er morgen niet konden bijzijn omdat ze vertrokken naar Bulgarije. Het gesprek ging voor het merendeel in Engels natuurlijk maar echt duidelijk babbelden ze niet met als logisch gevolg in combinatie met de moeheid dat het gesprek nogal snel saai begon over te komen in mijn oren. We maakten het niet al te laat daar er voor Jim nog een examen was morgen en we allemaal eerder aan de moe kant waren. Ik viel soms echt wel uit en kon totaal niet volgen. Om middernacht waren we terug binnen. Ik ging de trap op en hoorde dat er in Marta’s kamer nog tamelijk wat lawaai was. Er was vergadering van de verdieping precies mijn 2 andere buurmeisjes zaten daar ook en ik werd ook binnengevraagd. Er werd iets gedronken en wat gebabbeld over koetjes en kalfjes en over de dingen die we de laatste dagen hadden meegemaakt. Ik moet wel bekennen dat de tijd sneller voorbij ging dan ik dacht want toen ik de eerst volgende keer op mijn uurwerk keek was het alweer 2u30. Toen ik dit zegde vond iedereen het welletjes geweest en werd er dan maar overgegaan tot het stoppen der gesprekken en gaan slapen.

Dag 107: woensdag 23 januari 2008

Vandaag was het weer niet al te fameus, dat wist mijn computer me toch te vertellen toen ik ontwaakte. Er was zelfs een lichte regendruppel waarneembaar. Ik had bijgevolg al niet veel zin om ver te lopen. Bovendien was het zelfs erg koud toen ik mijn hoofd even buiten stak om toch een frisse neus te halen. Mijn tocht bracht me richting Matsi maar ik was aan de snelle kant terug daar er niemand zich thuis melde als er aan de deur werd geklopt. Ik was dus kort na de middag al terug in mijn kamertje waar het heerlijk vertoeven was dankzij de meer dan welkome verwarming. Ik zocht nog een beetje verder naar de data en prijzen van mijn trip van februari en stelde een algemeen schema op zodat ik wist waar ik wanneer was en waar ik wanneer moest vertrekken. Nadien had ik nog te studeren maar ik had er echt geen zin in. Ik had morgen het examen Financial accounting, maar wist op geen honderd uur in het ronde wat ik ervoor moest gaan studeren om het te kunnen. We hadden geen enkele tussentijdse samenkomst met onze professor gehad en dus het enige wat er kon gedaan worden was het boek lezen waarvan hij ons kopies had laten maken. Juist op het moment dat ik er ging aan beginnen om toch nog eens te overlopen werd er op mijn deur geklopt. Het was Jim, hij had ook geen notie van wat hij moest studeren voor zijn examen morgen en verveelde zich steendood. We installeerden ons dan maar weliswaar met een glaasje cola, en de tijd ging vliegensvlug voorbij. Het was al tegen 18u dat we dan toch planden uit elkaar te gaan om aan het studeerwerk te beginnen, maar toen realiseerden we ons dat we eigenlijk nog niets hadden gegeten. Koken kost normaal een tijdje dus een alternatief werd gezocht en aangezien het bezoek aan “the best” pitta bar al een tijdje geleden was kon dit er voor deze avond wel eens voor door. Na een uurtje waren we terug binnen en begon ik dan effectief aan het nalezen van het boek van Financial accounting. Het was gigantisch saai daar het een materie is waar ik eigenlijk al alles van weet, toch hetgene die in het boek staat uitgelegd. Tegen middernacht hadden we wel afgesproken dat het moest afgelopen zijn met studeren en dat we samen nog iets gingen drinken dan. Opnieuw belandden we in de “bierbar” waar we gisteren ook hadden gezeten. Et was tenslotte examen morgen dus het té laat maken mocht niet, maar eigenlijk lagen we er beide niet echt van wakker achteraf gezien want toen ik terug in mijn kamertje was zag ik dat de klok in de 90° verhouding stond als je er recht op kijkt. Het was dus 3 uur geworden en dit vlak voor een examen. Iets die in België niet echt mogelijk zou zijn of het zou moeten zijn dat je niet rondgeraakt met de stof en dat je meer tijd nodig hebt om alles gestudeerd te krijgen.

Dag 106: dinsdag 22 januari 2008

En zo belanden we alweer op dinsdag. Ik sliep tamelijk lang uit en maakte me al direct klaar daarna om naar de faculteit te lopen want ik kon mijn punten al ophalen die ik op het examen gisteren behaald heb. De prof vond het goed maar wist niet meer exact hoeveel hij me had toegekend. Dus ik moet nu afwachten tot ik de definitieve uitslag krijg door het erasmuskantoor om te weten hoeveel het nu werkelijk is maar het cijfer die hij me vermelde klonk wel verassend goed, zeker als je weet dat het in België een zeer groot bibber en buisvak is. Na deze taak te hebben volbracht kon ik terug huiswaarts keren om lunch en ontbijt tot mij te nuttigen. Het was al tegen 2en eigenlijk maar toch beter eten dan niet eten dus dan deden we dit maar. Na gegeten te hebben kon ik aan mijn trip planning beginnen voor de komende februari maand. Hier valt er niets te ondernemen in de ganse februari maand, noch op erasmusieel gebied en noch op schoolgebied dus waarom zou ik hier blijven plakken in dat geval. Eerst stond er enkel een skitrip op het programma voor een 8tal dagen in het mooie Zwitserland maar toen ik dan opmerkte dat ik over Milaan moest voorbijkomen en overstappen dacht ik waarom blijf ik daar ook niet voor een paar dagen. Dus een heel pak consulteren van websites, treinsites en vliegtuig sites om de uren en de prijzen te weten te komen. Na ongeveer 4u constant gepuzzel kwam ik tot een bevredigende oplossing. Ik ga dus van 02 februari tot ongeveer 2 of 3 maart niet in Griekenland zijn. Het was een trip die eigenlijk aanvankelijk nooit zo uitgesproken en zo gepland was dat hij zo lang ging duren maar uiteindelijk denk ik wel dat het een zeer unieke gelegenheid is om dit te doen. Het werd dus al snel avond en ik kookte me dan maar een klassieke spaghetti pasta en basilico en dit terwijl ik naar mijn favoriete stand-up comedian aan het kijken was namelijk Geert Hoste. Toen dit achter de rug was kwam Jim aankloppen om te vragen of ik geen zin meer had om nog een glaasje te gaan drinken. Hij had de ganse dag binnengezeten om te studeren en ik had ook de hele dag binnengezeten weliswaar om te internetten voor mijn tickets dus dit leek me dan ook maar eens de ideale gelegenheid om vandaag toch nog een stapje te zetten in de wereld buiten het gebouw. We trokken naar de “bierbar” een gezellig kroegje ook niet zo ver van de residentie gelegen. Er was alweer aardig wat volk aanwezig om maar niet te zeggen dat het zo goed als vol zat want er was maar slechts 1 tafeltje meer vrij. Dit werd dan logischer wijze door ons maar ingepalmd. We maakten het, wat moet ik nu zeggen laat of niet te laat, laten we voor het tweede gaan. Allé kom we arriveerden tegen 2u30 terug thuis.

Dag 105: maandag 21 januari 2008

Vandaag was de dag van het examen dus aangebroken. Er moest dus eens extra vroeg opgestaan worden. Het was ongeveer 8u30 dat mijn dag van start ging geef toe toch heel wat uurtjes vroeger dan gewoonlijk. Er was toch wel enige vorm van stress voelbaar nochtans ik eigenlijk niets meer kon doen als voorbereiding voor het examen als hetgeen ik gedaan had. Dus op het gemakje me klaarmaken was de bodschap, snel ontbijtkoeken halen ontbijten en dan maar richting faculteit wandelen die op ongeveer een 10 minuutjes te voet van hier lag. Ik kwam daar aan om iets voor 10en en ik had geluk professor Katraklidis was al aanwezig. Ik zegde hem goeie morgen en vroeg of het mogelijk was het examen te geven. Hij aarzelde eerst even en vroeg of ik het niet op een ander moment wou doen maar prefereert er nu reeds vanaf te zijn. Zonder enig probleem stond hij het toe en drukt hij een document uit van zijn computer. Ik was eerder verrast toen ik de opgave zag want die was dus volledig in het Grieks. De vragen waren idem dito zoals de voorbeelden die we hadden gezien in de les alleen met andere getallen, je kon het herkennen aan het leuke alfabet hier. Hij vertaalde het gewoon dan maar van ja bereken dit dit en dat en dat en dat is het. Hij gaf zelfs nog informatie over iets die je hoort te weten als je het gestudeerd hebt er bovenop. De eerste oefening was de moeilijkste je kreeg de einduitkomst en moest dus in de omgekeerde richting rekenen. Er was naar mijn mening iets dat je mogelijk moest kunnen berekenen maar ik vond het niet echt en ging het hem vragen en hij vertelde me de oplossing. Of je het nu effectief kon berekenen of niet ik weet het nog steeds niet want hij herlas de opgave toen ik hem de vraag stelde en hij zegde me dat hij dit gegeven er inderdaad niet bijgezegd had maar dat ik een een welbepaald getal moest nemen die hij me zegde. Zo kon ik makkelijk de eerste oefening tot een goed einde brengen. Het examen was afgelopen na ongeveer 1u30min. Nadien begaf ik me terug huiswaarts waar ik dan nog met al mijn buren een praatje sloeg voordat ik mijn kamer kon bereiken. Ik nam snel iets te eten en ging vervolgens met Marta aan zee wandelen. We gingen onderweg ook nog een supermarket binnen waar ze een fles of 3 wijn kocht voor eigen gebruik op de kamer en na een dikke 3u30min wandelen bereikten we terug het Kassandrou huis. Het was dus al tegen 18u30 toen en ik had wel trek in frietjes dus, aardappeltjes van onder mijn bed halen en schellen maar. Deze avond was het eens niet met de klassieke fishsteaks maar een echtstuk biefstuk. Het ganse eetgebeuren was achter de rug tegen 21u. Tijdens het eten had ik het ook nog een beetje gezelliger gemaakt met naar de film “my big fat greek wedding” te kijken. Na het eetgebeuren afwassen en dan nog maar eens voor de verandering, daar iedereen nog goed aan het studeren is deze periode en er dus niemand mee te krijgen is om een glaasje te gaan drinken, lanceerde ik me voor de rest van de avond en het begin van de nacht op msn. Het was 2u toen ik afsloot en eindelijk kon gaan slapen.