AMERIKA 2019: New England, Cape Cod (1): bikers paradise
Jazeker, goede timing: een prachtige dag om te gaan fietsen vandaag, wat we dan ook 4 uur lang doen, tussen Plymouth en Provincetown, onze volgende verblijfplaats. Cape Cod, een smalle arm in de Atlantische Oceaan, staat bekend als vakantieoord van de Kennedys (JFK zocht er de rust en mogelijk ook afspraakjes met Marilyn Monroe) en kunstenaarskolonie (Edward Hopper zocht er het licht en hield het bij zijn eigen vrouw), maar het beschikt ook over het fraaiste fietspad van New England: het 75 km lange Cape Cod Railroad Track, aangelegd boven een eermalige spoorweg dus. The Passenger mag dan nog buien van sportiviteit hebben, 75 km is hem toch rijkelijk te lang. Wij doen het stuk tussen het Nickerson State Park en het Coastal Guard Beach, en dat volstaat ruimschoots, teneinde geen blaren op ons gat te krijgen, we hebben al last genoeg van een sporadisch opduikende pijnkramp in onze rechterhand (hopelijk geen gevolg van die 5 gebroken beentjes 7 jaar geleden). Maar fietsen kunnen we nog, in tegenstelling tot de door artritis getroffen Frank De Boosere. Wat we onderweg zien zijn vijvers met zwanen of vissers aan de kant en marshlands, allemaal heel aangenaam en rustgevend. Maar geen haaien, al wordt daar druk voor gewaarschuwd (zulke bordjes moeten, anders heb je bij het eerste accident een dikke claim aan je broek van Rudy Giuliani of een andere advocaat-schurk). En dan arriveren we in Provincetown, de toeristische trekpleister van Cape Cod. In de hoofdstraat is het altijd druk, en s zomers zijn er hier tot 9 whale watching Tours per dag, maar nu nog maar 2 en enkel in de weekends, en wij gaan er geen doen, veel te koud op zee. We herinneren het ons bovendien maar al te goed van in New Foundland, en nemen ons voor even slim te zijn als de walvissen zelf: die gaan vanaf volgende maand overwinteren in Midden-Amerika en we zullen ze ongetwijfeld daar zien, in Costa Rica, op een warme boot in warme wateren. Nu, de haven is wel pittoresk in het late zonlicht, net als ons restaurant daarna. Het zit bomvol, maar 1 mannetje kan er aan de toog meestal wel bij. En die toog wordt gerund door een nozem die lijkt op een gitarist van ZZ Top en die volgens ons geen chocomel bestelt als hij in een bar binnenkomt. Geen homo dus, in tegenstelling tot de twee heren links naast ons (Provincetown staat ook bekend als DE holebistad van het noordoosten van de USA). Rechts van ons dan weer een aardig koppel uit New Hampshire, die al in Brussel zijn geweest en ons aanspreken omdat ze onze fotos zo mooi vinden. Leuk gesprek met hen, en nog leuker als wij afrekenen (zij zijn dan al lang weg): meneer heeft buiten ons weten ons glas wijn betaald, maar de barman mocht dat pas zeggen als we zelf aan afrekenen toe waren. Ja, The Passenger is populair in New England.
AMERIKA 2019: New England, Plymouth : Plimoth Plantation, de eerste settlers.
Hoewel Plymouth, slechts 1 uur rijden van Boston, maar een plaatsje van niks is, wordt het toch flink bezocht. En dat komt allemaal omdat de eerste settlers hier, op het strand van de eerste foto, in 1620 aan land kwamen (de Ranger die bij het monument staat komt volgens ons ook uit 1620). De geschiedenis is interessant: de eerste permanente settlers waren calvinisten die eerst van Engeland naar Nederland, meer bepaald Leiden, waren verhuisd omdat King James hen liever kwijt dan rijk was. In Leiden was dan wel godsdienstvrijheid, maar economisch bleven de Engelse calvinisten tweederangsburgers, en leer maar eens Nederlands als Engelsman! En dus besloten 102 onverschrokkenen naar het Noordoosten van Amerika te trekken, waar ze hun religie (5 uur bijbelstudie per dag, toe maar al) wel konden beleven en hopelijk voor zichzelf een beter leven konden uitbouwen. De overtocht gebeurde met de MAYFLOWER, een schip dat normaal hier in de haven ligt maar nu in Connecticut wordt gerenoveerd om helemaal klaar te zijn voor de 400ste verjaardag in 2020. Enfin, foto 3 toont hoe het schip er uitzag, en een pretje kan de overtocht niet geweest zijn, want die duurde 66 dagen en werd meestal onder dek doorgebracht. De Mayflower haalde het en de meeste settlers overleefden de reis, maar de helft viel daarna ten prooi aan de harde winter van New England. Maar de andere helft beet door en zo werd Plymouth (in de 17de eeuw was het Plimoth) de oudste permanente kolonie in de USA. Dat kan je allemaal in detail zien in de Plimoth Plantation, die al het bovenstaande in detail uitwerkt in een soort van Bokrijk-setting. Eerst een blik op het dorp van de Wampanoag, want Indianen waren er in de 17de eeuw natuurlijk ook (de calvinisten speelden het slim en sloten snel een handelsovereenkomst met hen). Volgens het museum zijn de acteurs allemaal echte Indianen, afstammelingen van de Wampanoag. Zou dat nu echt waar zijn? Wij kunnen uiteraard ook een pluim in ons gat steken, maar daarom zijn we nog geen Indiaan. En langs waar is het calvinistendorp, schatje? Langs daar? Ok. Ja, in die settlerskolonie wordt het pas helemaal leuk. Er valt niet te ontkennen dat de mensen hier een goeie job doen, ze spreken allemaal ouderwets Engels, bv door niet te vragen, als je een huisje binnengaat, how are you, maar wel how do you fare dear Sir? Ons gedacht was: we zullen ze eens liggen hebben en zeggen dat we zelf van Leiden zijn (in het Nederlands!), maar kijk, dan blijkt zowaar dat ze allemaal wat basis-Nederlands geleerd hebben en zelfs vertrouwd zijn met de 17de geschiedenis van onze contreien! Neemt niet weg dat die 17de eeuwer op dat bankje zich toch zit af te vragen welke blaasjes wij hem allemaal aan het wijsmaken zijn. Maar ze zijn niet op hun mond gevallen hoor. Als wij dat breiend meisje verder blijven pesten in het Nederlands, zegt ze: My Father does not like me to speak Dutch too much sir. Gezellig allemaal.
We zoeken redelijk vroeg onze B&B voor 1 nacht op, en das dus een hele goeie (echter wel met slechte WiFi zodat we 1 blog achter staan). Mooi huis, kraaknette slaapkamer, geweldig bed. En wat een ontbijt de volgende morgen, dit koppel zijn heuse keukenpieten (omelet met spinazie en tomaat en heel lekker banananbrood). Maar vanavond was het ook niet slecht: een hele kreeft in een waterfront-restaurant van Plymouth, nadat Mike & Kathy ons een aangename wandelweg door de velden hebben getoond zodat we de auto in de B&B konden laten (wel een donkere en koude wandeling terug, amai). Morgen wordt het naar verluidt schitterend weer en gaan we fietsen! (Enfin, dat hebben we al gedaan maar we staan dus een blog achter, inhaalwerk volgt morgenvroeg, het is rustdag zondag).
AMERIKA 2019: New England, Boston (14 en slot): Prudential Skywalk, Copley Square met Trinity Church en Public Library
We hadden het al gezegd: Boston heeft geen opvallende sky line. Maar toch wilden we éénmaal de hoogte in, en dat kan in het Prudential Skywalk Center, waar je met de lift naar de 50ste verdieping gaat. Op foto 1 zie je links onderaan de locatie van ons perfect gelegen guesthouse (achter die kleurige bomen op Newbury) en links van de John Hancock-building, veruit de grootste van Boston, een kleine kerk die verloren lijkt gelopen tussen moderne hoogbouw, zoals de St Patricks in New York. Dat is Trinity Church, van binnen een pareltje van eclectisch vernuft van de 19de eeuwse architect Richardson en de loodglasramenspecialist La Farge, die de grote concurrent van New Yorker Tiffany was. La Farge stond ook nog eens in voor de murals trouwens. Trinity is de mooiste kerk van heinde en verre, maar van buiten komt ze best tot haar recht als je ze weerspiegeld ziet in de Hancock-building, bij de juiste zonnebelichting (wij konden die op ons gemakje uitkiezen, want op Copley Square kwamen we sowieso elke dag twee keer langs, in of uit de metro). Natuurlijk is op het ruime en drukke plein John Singleton Copley aanwezig met een standbeeld, maar veel interessanter is het grote horizontale gebouw aan de overkant. Dat is de Public Library Building, daterend van 1852 en naast voorzien van talloze leeszalen, een oord van veel marmer en murals van de Fransman Puvis de Chavannes en de onvermijdelijke John Singer Sargent, allebei allegorisch van inslag. Deze bibliotheek bevat ook nog eens een fraaie binnentuin, waar elke namiddag afternoon tea wordt opgediend. Ze weten in New England ook niet echt wat ze willen: eerst kieperen ze de Engelse thee in zee (tea party) en nu willen ze weer mordicus deelnemen aan een oeroud Engels gebruik. Enfin, Copley Square, waartoe ook nog eens die andere kerk behoort waar we al eerder binnenliepen (Old South Church), heeft veel te bieden en lag amper 5 minuten wandelen van ons guesthouse.
De Skywalk was overigens ook wel plezant, zij het niet direct voor vorstelijke uitzichten. Omdat er aan de binnenkant eveneens een tentoonstelling is over de massamigratie naar Amerika, die in het tolerante en doorgaans progressieve Boston ten zeerste verdedigd wordt. Wij hoorden hier een week lang opvallend veel Spaans spreken, wat normaal is in Texas of Miami maar wat je niet meteen zou verwachten van een zo noordelijk gelegen stad. De Skywalk laat eveneens de inburgeringscursus voor migranten zien, want dat bestaat in Amerika ook. Vragen om te beantwoorden, maar niet meteen van de moeilijksten. Wanneer viert de USA Independence Day? Een van de vier mogelijke antwoorden is...30 februari. Dat zal dan voor de aartsdommeriken zijn, hou jij het maar bij de vuilkar, Paco! De gefotografeerde quote van Leonard Nimoy konden we ook wel smaken. Inderdaad, een alien was oorspronkelijk geen buitenaardse, maar gewoon een vreemdeling. Goed gezien, die observatie van Mr. Spock, maar die orenmens was natuurlijk altijd al de slimste van de Star Trek-klas.
AMERIKA 2019: New England, Boston (13): JFK Library and Museum & Newbury Street
We hebben intussen een week een vergelijkend onderzoek uitgevoerd tussen FOX NEWS en CCN en nu zijn we het zat. Elke dag politiek gekrakeel, maar je leeft in totaal verschillende werelden afhankelijk van welke nieuwszender je opzet. Trump is een held, Trump is een schurk, wie had een meltdown, de pres of de press, Donald of Nancy? Het is vermoeiend. Weet je wat, we roepen John Fitzgerald Kennedy terug uit het graf! Dat kan in Boston perfect, want een van haar grote toeristische attracties is JFK Library & Museum, en er staat sinds 2015 nog een soortgelijk gebouw naast dat aan de legacy van Edward Kennedy is gewijd, maar dat trekt aanzienlijk minder bezoekers, Teddy was dan ook een beetje een loser. Wat wil je: JFK begon als gouverneur van Massachusetts, hij studeerde aan Harvard en zijn moeder Rose was de dochter van een burgemeester van Boston, eigen volk eerst. Je zal hier dan ook geen kwaad woord over JFK horen, al is er toch een kleine bemerking over de mislukte Cuba-invasie (men geeft de schuld aan Kennedys adviseurs, hij zou zich achteraf beklaagd hebben dat hij hun onberaden advies involgde). Je begint dit bezoek met een blitse film van 20 minuten (van JFKs jeugd tot 1960) en een hoogtepunt van de exhibits is zeker het spannende filmpje over de rakettencrisis in Cuba, waarin gebruik wordt gemaakt van geheime opnames in de war room (men stond toen inderdaad dicht bij een atoomoorlog). Verder een aantal leuke fotos, een aardig stel dwergen die JFK en zijn opponent Chroetsjev, die alweer zijn schoen uitheeft, voorstellen, een replica van de Oval Office, een stuk van de Berlijnse muur (na de wende aan dit museum geschonken door Duitsland, JFK had al in zijn jeugd Berlijn bezocht) en vooral een huizenhoge pronkzaal, was getekend IM Pei zoals het hele gebouw, waaraan de glazenwassers hun werk zullen hebben, want ze is aan de waterkant open van boven tot beneden. Wij denken niet dat JFK de beste president ooit was (Roosevelt presteerde veel meer, al had die er ook veel meer tijd voor), maar sommige van zijn speeches mogen er nog altijd wezen. Zoals zijn gefotografeerde uitlating over het racisme, dat hij bestreed door gouverneur Wallace van Alabama, die twee zwarte studenten in 1962 niet tot de universiteit van Mobile wilde toelaten en de segregatie bleef verdedigen, de wacht aan te zeggen. Het waren twee sympathieke uurtjes hier, vast wel. De vele boeken hebben we niet bekeken, JFK schreef er overigens zelf een paar voor hij president werd. Naar het schijnt ambieert twitteraar Trump na zijn ambtsperiode ook een eigen bibliotheek. Daar zal welgeteld 1 boek in staan: zijn autobiografie (My great and unmatched presidency in one million Twitter messages).
De nieuwe herfststorm is alweer voorbij, in die zin dat alle regen (veel!) er gisteravond en vannacht is uitgevallen. Maar stormachtige winden zijn er vandaag nog wel, gezellig is anders (we hadden toch een dikkere trui moeten meebrengen). De rest van de dag besteden we dus aan lezen in de hotelkamer (komt er te weinig van, te druk bezig!), en in onze eigen gezellige straat Newbury nog wat kerken en kunstgaleries binnen te lopen. Over de kerken geen klachten, de mooiste sparen we op tot onze laatste voormiddag in Boston, morgen. In de gefotografeerde zit een dame het orgel te bespelen, als we buiten komen vraagt een zwarte ons: was that you playing The Organ? Nee meneer, Passengers kunnen veel, maar dat nu net niet. Nu ja, Amerikanen vragen van alles en nog wat, verleden week vroeg een museumsuppooste ons waar we onze broek gekocht hadden want ze vond die zo mooi. Helaas, Antwerpen was toch wat te ver als shoppingadres. Wat de kunstgaleries betreft: zelfde opmerking als afgelopen zaterdag in de South End-wijk. Er zijn er evenveel in Newbury Street en we lopen er een 7-tal binnen, maar veel is er niet te beleven. Ja, in de Galerie dOrsay probeert men ons een Matisse te slijten door hem speciaal voor ons in een beter belichte viewing room op te stellen (we ship to everywhere - alsof je dit niet in Europa zou kunnen kopen) en elders zien we hier en daar wat redelijke abstracte locals, maar geloof ons: de nieuwe kunstgod zal voorzeker niet van Boston komen en de schilders die gegroepeerd zijn in de Copley Masters zijn allemaal koekjesdozen-borstelaars (niet moeilijk als je de overschatte John Singleton Copley als voorbeeld neemt). Toch een uitzondering: Craig Alan, zie de laatste twee fotos. Uiteraard eerder design dan kunst, maar toch leuk om in je living te hebben - eentje dan wel. Sean Flood, onze man van South End, was beter, maar alla. Het zit er bij deze weer even op qua kunst, maar toch benieuwd of we in Cape Cod, waar we het weekend doorbrengen, Edward Hopper zullen tegenkomen.
AMERIKA 2019: New England, Boston (12): University Day, The art show.
Het Harvard Art Museum is een instituut dat uit 3 verschillende musea is samengesteld, daar kan het MIT met zijn List Visual Arts Centre en zijn indoor-installaties toch niet tegenop. Maar het dient toegegeven dat ook Harvard niet kan vergeleken worden met de MET en het MOMA in New York. Alles wat van voor het einde van de 19de eeuw dateert is namelijk een beetje ondermaats. Daar staat dan weer tegenover dat vanaf het begin van de moderne kunst Harvard Art, met dank aan enkele rijke alumni die hun erfenis aan Harvard schonken, een bijzonder hoogwaardig overzicht van de schilderkunst te bieden heeft. We geven het hierbij weer in 15 fotos, dit zijn onze toppers:
1. Twee voor de prijs van een, twee giganten naast mekaar: Jackson Pollock & Alberto Burri. Verder commentaar overbodig zeker? 2. Toch eentje uit een MIT-gebouw: het gekleurde atrium van Sol LeWitt. Het vergde ons enig zoekwerk, maar wat een serene ruimte, waar je vanzelf stil van wordt. 3. Wij zijn geen gezworen fans van Van Gogh, zeker niet van zijn bekende werken. Maar in het stilleven heeft hij fantastische resultaten bereikt. Geen bloemen, zeg het met bottinen voor de verandering. 4. Een bomenstudie van Cezanne. Een paar lijnen en een hele wereld staat erop, wat een duivelskunstenaar. 5. Mark Bradford, altijd al de beste hedendaagse Amerikaanse schilder gevonden. Dit werk dialogeert met Mondriaan en verbindt jazz met wat Bradford social abstraction noemt. Titel: window shopper. Geen geld om iets te kopen. 6. Een soeverein zelfportret van Max Beckmann. Hij staat er aristocratisch genoeg op, maar het gezicht is een masker en het doek is vast ironisch op te vatten. De schilder had in 1927 vast niet het geld om een smoking te kopen. 7. Een winterlandschap van Edward Munch. En swingen dat het doet! 8. Lyonel Feininger, die de kubistische lessen van Picasso en Braque naar Duitsland bracht, maar wel in New York geboren werd en daar ook stierf. Let op het kleine mannetje dat relief aan het doek geeft. 9. Een heerlijke mural van Joan Miro, een van die kunstenaars waarmee je nooit fout zit. 10. Mensen als meubelen, van Oskar Schlemmer. Gaan ze een trap op of af? Indien dat zo is, is het vast een trap van Escher, maar Schlemmers surrealisme was volstrekt uniek. 11. Julian Faulhaber, een Duitse fotograaf die wij nog niet kenden. Prettige kennismaking, al is dit benzinestation volgens ons enigszins schatplichtig aan wat Ruscha veel eerder klaarmaakte als schilder. 12. Paul Klee, nog een eeuwige favoriet van ons. Dit doek dateert uit 1939, 1 jaar voor zijn aangekondigde dood, en het heet Hot pursuit in het Engels. Zelfs met zijn eigen dood ging Klee ironisch om, je moet dat kunnen. 13. El Fin del mundo, een hallucinant werk (zeker ook technisch, 3D in 1936!) van Siquieros. De net begonnen Spaanse burgeroorlog spookte door zijn hoofd, maar de handen konden elk materiaal aan. 14. The nutcracker van de gesel van Weimar, George Grosz. Die moest je qua satire niets leren. Dit is al een vroege kritiek op Hitler uit 1931, die door Grosz met veel visie in de traditie van de Duitse romantiek werd geplaatst (vandaar dat kasteel links). 15. Tim Rollins. Kenden we niet, maar hij heeft een hele reeks Animal Farm-schilderijen gemaakt, de laatste was aan Sarah Palin gewijd. Deze dus aan Pik Botha, de voormalige apartheidskoning. Heel leuk, en mooi dialogerend met Orwells roman, maar wel een beetje anekdotisch (wie herinnert zich Botha eigenlijk nog?).
Ja, dat was een mooie rondgang. Nu waren er zowel in Harvard Art Museum als in List Visual Arts ook gelegenheidstentoonstellingen, maar die scheerden geen hoge toppen. Zeker die van Harvard niet, een flauwe bespiegeling omtrent migratie en identiteit (zucht), Crossing lines, Constructing homes, heet ze. Toch een hoogtepunt, cfr foto 16: een beklemmende video opgenomen in (London)Derry van de Ier Willie Doherty. De brandende wagen wordt afgewisseld door een traag verhaal op akelige stadsbeelden van een kneecapping. Dat was een populaire marteling tijdens de Troubles, mensen hun knieschijven verbrijzelen. Pas maar op Boris! De kleine expo in het MIT-museum is van Farah Al Qasimi, een jonge moslima uit Rash Al Khaima die zowel in Dubai als in New York thuis is. Een beetje kneuterig, maar toch wel degelijk, kijk maar naar de voorlaatste foto. Ja, we hebben zelf zulke zaken gezien in de reusachtig grote Shopping Mall van Dubai, ze presenteren de woestijnnatuur alsof het een attractie in een pretpark is, dat mag gerust geïroniseerd worden, maar Farah doet het wat te braaf.
En met de laatste foto, die niets te maken heeft met Cambridge, Harvard of het MIT, zetten we een lange neus naar die idioten van het ICA, die gisteren onze geliefkoosde I-pad weerden uit Kusamas spiegelzaal. Zo zag die er dus uit, we fotografeerden in de metro een reclame-billboard van het ICA. Sliep uit, ICA!
AMERIKA 2019: New England, Boston (11): University day, Harvard & MIT
Wel wel, er is weer eens een herfststorm op komst, maar de regen zal pas tegen de avond Boston bereiken. Niets is betrouwbaarder dan The Weather Channel, dus wij begeven ons zonder regenjasje naar de oudste (opgericht in 1636) en meest prestigieuze universiteit van Amerika: Harvard University, dat dozijnen Nobelprijswinnaars en niet minder dan 8 presidenten afleverde (Trump studeerde hier niet, die was al geniaal van bij zijn geboorte). Tot 12 hr kunnen we nog van de zon genieten en de buurt langs buiten bekijken. Mooie gebouwen zijn het niet meteen, afgezien van het huis van dichter Longfellow, die het voormalige huis van George Washington overnam. Maar voorname alleszins wel. Met de lobby van de Art Gallery als hoogtepunt, maar op de kunst komen we in de volgende blog terug. Wij lopen eerst doorheen het Harvard Museum for Natural History, want daar is iets te zien dat je nergens anders ter wereld kan zien: The Glass Flowers. U moet weten: botanische wetenschappen waren in lang vervlogen tijden niet zo simpel, omdat men niet over de kennis beschikte de flora te conserveren. En daarom liet Harvard, op kosten van een rijke aristocratische dame, de Tsjechen Leopold en Rudolf Blaschka alle bloemen die ze wilden bestuderen in glas namaken. You wont believe they are not Real, jubelt de museumflyer, en zo is het. Verder fossielen en mineralen zat in dit museum, maar dat interesseert ons niet zo. Wel zijn we gecharmeerd door de kleine, maar zeer fijne en door Benjamin Franklin (ook een Bostonian, tot zijn 16 jaar toch) samengestelde Collection of Historical scientific instruments - ook uniek hoor. Intussen wordt er natuurlijk gestudeerd, je mag de studenten niet in de weg lopen, al zijn ze volgens ons vooral aan het eten, meer bepaald van het goedkope voedsel dat verstrekt wordt door talloze food trucks. Maar opgepast, er is in Cambridge (een voorstad van Boston, maar je bent er op 20 minuten met de metro) nog een 2de prestigieuze universiteit, en dat is de MIT (Massachusetts Institute of Technology), cfr de laatste 7 fotos. Doe het toch maar met de metro hoor, ze ligt 2 halten van Harvard dichter bij Boston centrum. Op het eerste gezicht ziet ze even voornaam uit, maar MIT probeert zich eerder te profileren voor technologie-nerds (er is een museum terzake vol hologrammen en interactieve robots, maar wij houden niet van dat gedoe en laten het dus terzijde). En daar horen enkele funky gebouwen bij, zoals in de eerste plaats het curieuze State Center, een creatie van Frank J. Gehry. Niet zijn beste verwezenlijking als u het ons vraagt, maar speciaal is het genoeg en het weerspiegelt alles, inclusief The Passenger. Voor de rest staat het MIT sterk in public art, zowel binnen als buiten. Inderdaad, geen gebrek aan indrukwekkende sculpturen, cfr de beeldjes van usual suspects als Louise Nevelson, Mark Di Suvero & Alexander Calder. Maar uiteraard kwam dat allemaal beter tot zijn recht in het Storm King Art Center, waar de zon scheen, de natuur mooi was en er geen lelijke gebouwen in de weg stonden. En het moet ons ook wel van het hart dat die rijke Amerikaanse privé-instellingen allemaal in dezelfde vijver vissen, want je ziet altijd dezelfde beeldhouwers de revue passeren. Yep, Henry Moore en Rodin zijn er ook bij, en Jaume Plensa heeft alweer zon uitgeholde kop op een campus staan. Op den duur word je het toch beu. Maar dat geldt niet voor de beste indoor-kunst, cfr de volgende blog.
AMERIKA 2019: New England, Boston (10): Waterfront & Institute of Contemporary Art (ICA)
Ha, wat zou Boston als havenstad geen waterfront hebben; ze hebben er zelfs twee als je de Charles River Esplanade meerekent. Je komt in Seaport District via een mooie wandeling over een strook van de Rose Kennedy Greenway, een slimme onderling verbonden mix van groenzones midden in de stad. De haven was ooit een groezelige zone, zoals dat dikwijls gaat, maar in de 21ste eeuw kwam de gentrificatie en men heeft dat grosso modo goed gedaan, afgezien van een paar te hoge gebouwen die de zon in de herfst blokkeert van de anders best wel aangename Harbour walk. Je kan hier ook havencruises op een zeilboot doen of kayakken, maar dat zal een zomeractiviteit zijn want deze attracties zijn in oktober gesloten ondanks het fraaie weer. Wel altijd open: Boston Tea Ship Party Museum, maar wij laten het terzijde, want van die historische party weten we intussen alles, en om nu zelf bij wijze van interactieve grap een aantal kratten thee in zee te gooien (heus, dat wordt hier gedaan), nee, daar zijn we te oud voor geworden. Een museum dat we natuurlijk niet overslaan is het ICA (Institute for Contemporary Art), al zijn we het niet eens met de Lonely Planet dat het hypermodern museum zelf een kunstwerk op zich is. Nee hoor, het is zo foeilelijk dat we er niet eens een foto van bijgehouden hebben, al is het wel leuk dat je van binnen een vrij Panorama op de zee hebt, maar dat heb je vanop de Harbour walk ook, en gratis bovendien. Maar goed, we komen voor de binnenkant, en voor Yayoi Kusama, die alweer aan het feest is, ook Boston is haar 90ste verjaardag niet vergeten. De hoofdactiviteit is, hoe zou het anders kunnen, een mirror room, en zelfs een die we nog niet kenden. Maar verhip, we mogen er niet binnen met onze I-pad, te groot! Are you joking? No, These are my instructions, Sir. Belachelijk. Het gaat ons niet om de foto, die we dan maar met de smartphone gemaakt hebben, en ook niet om de spiegelzaal, want we hebben er al zoveel gezien. Maar idiote instructies maken ons altijd kwaad, zodat we in de contramine gaan. This is utterly silly! Last year I was in Los Angeles in The BROAD, in a mirror room with my tablet (waar), and five Years ago I visited Kusamas own museum in Matsumoto, Japan and nobody objected to my I-pad (niet waar, want toen hadden we nog geen I-pad). Hoe dan ook, helpt allemaal niets, meisje heeft haar instructies. En het is dan nog een Aziatische ook! De vloek van Yayoi hale haar! Enfin, tot zover Love is calling, want zo heet de best wel mooie spiegelzaal. Daarbuiten is er Beyond Infinity: Contemporary art after Kusama, een kleine gelegenheidstentoonstelling ter ere van Kusama, die afgezien van het Amerikaanse jeugdwerk van Kusama zelf (staat ze niet mooi te poseren als levende polka dot, misschien?) en een schitterende fotomontage van Gilbert & George die je zowel van ver als van dichtbij moet bekijken. De man is een Bollywoodster, de kerk is de St Johns van London. Het resultaat is een meesterlijke combinatie van triviaal en cerebraal, zoals zo dikwijls bij deze hoge heren. Verrassend is de 2019 James and Audrey Foster Prize-expo. Het is een soort van Turner Prize in London, die wel maar om de twee jaar wordt uitgereikt, en we zien in 4 aparte ruimtes de 4 short list-laureaten. En kijk es aan, 3 onder hen vinden wij zowaar toppers, terwijl zelfs de 4de goed genoeg is. Eerst een beeldje van Helga Roth Poznanski, die weliswaar geen wissel op de toekomst is (deze immigrante uit Estland is inmiddels 92) maar nog steeds zeer goed bezig is met haar waterverfjes die gebaseerd zijn op collages die ze zelf maakt (waarna ze met kleur en licht begint te experimenteren). Het is abstract, maar je vermoedt er altijd iets concreets onder, en dat vermoeden klopt dus. Knap. Net als de verontrustende beeldjes van Lavaughan Jenkins, die begon als outsider artist tot hij door een invloedrijke kunstcriticus ontdekt werd. Eveneens zeer knap, zowel thematisch als formeel, ofschoon Jenkins ons wel een one trick pony lijkt. En toch zouden wij onze Palm geven aan de Iraanse Rashin Fahandej. Alweer een vluchtelinge, omdat zij en haar familie hun geloof (het zijn Bahai) in het Iran van de ayatollahs niet mochten beleven. Haar bijdrage is een hoogwaardige audiovisuele installatie van opgesloten vaders, die zich o.a de kinderliedjes herinneren die ze voor hun kinderen zongen. Niet alleen die gefotografeerde koppen hoor, ook abstracte momenten en technische goefgafs, heel heel erg knap. Daar kan de Argentijnse Vivian Suter niet tegenop, die met haar abstracte doeken als vanen in de wind ook een mini-expo van ICA krijgt. Helemaal tevreden over het ICA zijn we toch niet. Niet omwille van het Kusama-incident, dat kan je overal overkomen. Wel vanwege het feit dat er te weinig on view was, en al helemaal niets van de vaste collectie, terwijl je toch de volledige prijs moet betalen (de reden is dat een grote gelegenheidstentoonstelling over migratie nu in voorbereiding is, de helft van het museum is dus gesloten tot 20 oktober). En het gebouw, we herhalen het, is aartslelijk vergeleken met vele andere hypermoderne constructies. Buiten worden we gevraagd een foto te nemen van twee meisjes. Tuurlijk, maar tegen de zon in, you wont recognize Your faces. O, dat speelt geen rol hoor. De jeugd van tegenwoordig! Terwijl het heus niet zo moeilijk is om zelfs met een smartphone een goeie foto te maken, als je tenminste maar kan observeren en fotografische basiswetten in overweging neemt. Dat bewijst smartphone-fotograaf Jeff Larason in een galerie waar we achteraf even binnenstappen, en ook Ben McGosh kan er wat van, blijkens zijn winterse Boston-foto. Maar we moeten er stilaan mee stoppen, want de laatste foto werd genomen om 4.25 hr pm en zoals u ziet staat de zon al erg laag. En dus tijd voor een vroeg diner op 5 hr pm, zoals gewoonlijk (lunchen doen we nooit). Tip voor de seafood liefhebbers die naar Boston komen: vergeet de mosselen, onze Zeelandse zijn stukken beter. Maar eet u ziek aan de verse vis en de oesters, die zijn werkelijk verrukkelijk.
AMERIKA 2019: New England, Boston (9): Arboretum & Forest Hills Cemetery - FALL FOLIAGE HIGHLIGHT!
Boston mag dan al een grote stad zijn, het platteland is toch vlakbij. Een redelijk korte metrorit brengt ons in Forest Hills/Jamaica plain, en daar strijden twee outdoors-activiteiten om onze aandacht. De eerste is bovendien een fall foliage HIGHLIGHT van heb ik jou daar: het Arnold Arboretum. Je moet dit wel doen bij zonnig weer. Het is een heus bos, gezamenlijk uitgebaat door de stad en Harvard University dat wellicht in de lente zijn meest spectaculaire periode kent (dan staan alle bloemen en bomen in bloei, en er staan hier niet minder dan 15000 exotische floraproducten), maar het is in de herfst qua bladverkleuringen ook dik de moeite. Wij maken er in de vroege ochtend W17, 1 uur, en dat is een onverdeeld, zij het nog fris genoegen. Waar is de stad? Ze is weg. En hoe zuiver kan een landschap zijn? Kijk naar de spiegelreflecties in die vijver en je weet het. Aan de andere kant van het eindstation van de Orange Line van de metro ligt Forest Hills Cemetery. Kenners van Amerika weten dat kerkhoven in de USA soms heuse kunstwerken zijn (Chicago is een goed vb), maar deze constructie slaat toch werkelijk alles. Boston heeft het te danken aan ex-burgemeester Dearborn, die al in 1848 vond dat de overledenen recht hadden op een respectvol plekje. En zo werd dit landschap in cultuur gebracht door getalenteerde architecten (Olmstedt, die van Central Park in New York) was medebetrokkene, en what a gem it is! Het Visitor Centre is al een pareltje, en in het bijgebouw ernaast huist een heuse kapel, die wel niet kan wedijveren met de Sainte Chapelle van Parijs, maar veel scheelt het toch ook weer niet, het is een prachtig oord voor meditatie en bezinning. Op het kerkhof zelf is er een subliem Dearbornpaviljoen en heel veel bladverkleuring, naast mooi gesculpteerde grafmonumenten die anderzijds toch ook niet in ongepaste exuberantie vervallen, leve de protestanten. Er liggen een paar bekende namen begraven. De dichter Ee Cummings, de toneelschrijver Eugene ONeill, en vooral nog majoor Joseph Warren, een patriot die het loodje legde tijdens de slag van Bunker Hill in 1775, cfr eergisteren. Zo belangrijk wordt hij geacht dat hij elke dag wordt ....natgespoten, we zien het net voor we er zijn gebeuren. Het belangrijkste monument is wel afkomstig van de beeldhouwer Daniel Chester French, die vooral bekend is van het Lincolnmonument in Washington DC. Met deze zuil bracht hij hulde aan twee jonggestorven beeldhouwers, het is sympathiek. In ieder geval: twee prachtbestemmingen op 1 ochtend, het is goed besteed.
AMERIKA 2019: New England, Boston (8): Columbus Day, maandag & Fenway Park
The Fenway Alliance neemt Columbus Day op maandag in handen, het is een makkelijke metroverbinding voor ons. Free Cultural Art Festival op diverse plaatsen, zodat je moet kiezen wat je wil meemaken. Beginnen doet iedereen wel aan de prachtige Reflection Pool, achter de Christian Science Plaza (ja, kunst gaat hier makkelijk gepaard met enige religieuze gevoelens). Er staat een brass band te spelen en een zwarte kindergroep doet een sympathiek dansje, dat is een goed begin (behalve voor een deelneemster die haar voet verzwikt). Het hoogtepunt voor ons volgt vlak daarna: een gratis tour doorheen de Boston Symphony Orchestra venue, ook backstage. Er is geen optreden van het BSO tijdens onze week in Boston, maar de tour is een goed alternatief en de zaal is mooi, vooral het plafond (naar verluidt de beste akoestiek van heel Amerika). En een optreden is er toch, zij het van het Boston childrens choir, onder leiding van de componist/dirigent, die een brave Brit blijkt te zijn. Helaas niet in de grote zaal, zodat we de akoestiek niet kunnen checken. Maar verdienstelijke stemmen, dat zeker. In een parkje verderop zijn er intussen veel live optredens, maar veel volk komt er niet op af en het is ook allemaal een beetje kneuterig, vonden wij. Neem nu die multinationale trommelgroep olv van een Braziliaan uit Bahia: als je de real stuff hebt gezien in Salvador, is dit toch een beetje onder de waterlijn. En dat geldt zeker voor de visual arts. Het is wel sympathiek dat alle universiteiten (en er zijn er veel, heel veel, in Boston) vandaag open deur houden, en ze hebben doorgaans een mooie campus, die je meteen naar Engeland katapulteert (het heet hier niet voor niks New England). Maar de zogezegde kunst - we zien drie tentoonstellingen - is doorgaans belachelijk, en van een hoog pffft-gehalte. Neem nu Calling all denizens, een reeks van ene Kimi Hanauer. Een denizen is, in tegenstelling tot een Citizen, een tweederangsburger die niet dezelfde rechten heeft. Met andere woorden: een immigrant, een illegale uit Mexico bv. Hanauer kladt daar dan wat affiches en slogans over, en noemt dat kunst. Kom nou. Waarom geen maatschappelijk werker worden ipv te denken dat je op deze sloganeske wijze tot de kunstwereld behoort? Enfin, van alles wat we vandaag zagen onthouden we maar 1 kunstwerk: Forgotten erasure van ene Karli Tucker. Het is tenminste vakkundig geschilderd. Maar dan, latere namiddag: Fenway Park. Als Boston iets heeft dan zijn het parken. Vele, en doorgaans hele mooie. In Fenway laat je met plezier je hond uit, kan je fraaie herfstplaatjes maken en er is ook nog een heerlijke rozentuin (ook al is hij nu nagenoeg uitgebloeid), waarin we graag een halfuur blijven verpozen in een deugddoend zonnetje. Daarna sporen we naar Kenmore, een dure buurt waar we aan een immobilienkantoor zien dat een appartement huren (het is dan wel een penthouse met roof terrace) hier 3100 usd per maand kost, en als je eentje wil kopen moet je al snel bijna 1 miljoen usd ophoesten. Maar geef toe, het zijn alweer mooie huizen die dit stuk van Commonwealth Avenue omzomen. En er is een iconisch restaurant, waar wij het beste diner van heel de reis tot dusver genieten. Onze keuze: 4 overheerlijke oesters, het eethuis heet niet voor niks de Island Creek Oyster Bar, en daarna de signature dish, die Lobster roe noodles heet. Kreeft en pasta dus, dat is niet zo raar, maar gemixt met ongelooflijk malse ribbetjes en verse paddenstoelen, dat is wel bijzonder. Het klinkt niet appetijtelijk, maar het is verduiveld lekker. Iets om heel de avond van na te genieten, al doet de metro, die vanavond 30 minuten over twee haltes doet (een treinwissel en heavy traffic met lange wachttijden voor onze halte tot gevolg), er alles aan ons uit de droom te halen. He ja, het is wel de oudste, maar zeker niet de beste metro ter wereld, al brengt hij je wel overal mits je tijd genoeg hebt.
AMERIKA 2019: New England, Boston (7): Charles River Promenade & Columbia Day, zondag
Als het mooi weer is en je verblijft sowieso in de buurt, is het altijd een goed idee je Bostondag te beginnen met een wandeling aan de Charles River Promenade. Want Boston heeft verschillende waterfronts, waarvan de brede rivier er een is. Velen laten er hun hond uit, sommigen joggen, wij houden het op een kleine wandeling die weliswaar geen fraaie sky line reveleert (we hebben het al gezegd: die heeft Boston niet), maar wel enkele opvallende herfstkleuren en een zekere pastorale kwaliteit. Tenminste op zicht, want je hoort constant de snelweg op de achtergrond. Wel weer positief is de Commonwealth Avenue in de buurt, die omzoomd is met mooie veelal Victoriaanse huizen en doormidden gesneden wordt door een schaduwrijke wandelboulevard, vast handig tijdens warme zomerdagen. En hoe zit dat nu met Columbus Day? Dat is voor alle Amerikanen een lang weekend, maar het is geen groot feestweekend voor heel Boston. Echter wel, enkel op zondag, voor de Italo-Amerikanen van North End, zodat we het gisteren niet enkel druk hadden met de Freedom Trail maar ook met het kijken naar de optochten. De Madonna van de grot wordt in augustus 2020 honderd jaar! Dat zal nogal een feestje zijn, het wordt nu al aangekondigd. Maar dan zien we iets raars: de Aleppo clowns, wat is dat voor iets, en heeft Assad daar weet van? Er hoort ook nog een Aleppo orchesta bij, allemaal oude rakkers. Dat de brandweer erbij is lijkt ons normaal, nergens ter wereld staat de fire brigade in hoger aanzien dan in Amerika, o.a omdat nergens ter wereld er meer om het leven komen dan in de USA (ook nu, in oktober, zijn er nog een tientalin California). Hier en daar wordt een musket afgevuurd (die ellendige Britse roodjakken weer) zodat alle duiven verschrikt opvliegen, maar al bij al gaat het er beschaafd aan toe, conform de stad zelf, die het revolutionaire vuur een beetje verloren schijnt te zijn.
AMERIKA 2019: New England, Boston (6): The Freedom Trail, deel twee.
North End heeft de beste restaurants van Boston, dat hoort bij Italo-Amerikanen natuurlijk, uiteindelijk hebben de Italianen iedereen leren koken, ook de Fransen, maar dat is voor straks. Eerst moet het 2de deel van de Freedom Trail uitgevoerd worden, en die voert alweer langs enkele kerken, waar Paul Revere of een andere patriot te paard voor zit. De bekendste is de Old North Church, tevens de oudste van de stad, ze dateert uit 1723 en wordt piekfijn in ere gehouden. In een bijhuis krijgen we bovendien les van een zwarte slaaf over het maken van chocoladedrankjes. Past in het thema van de onafhankelijkheidsstrijd, want chocolade was symbool voor de revolutie, omdat het gesmokkelde waar was, die niet onderhevig was aan Britse taxen, zoals thee. Schol, iedereen krijgt een klein bekertje te drinken. Dan steken we de brug over de brede Charles River over (met zicht op de iconische moderne brug) die ons in Charlestown brengt, lang een aparte stad en ook nu nog een aparte sfeer uitstralend. Dure buurt, mooie residentiële huizen. En zo bereiken we tenslotte het eindpunt van onze dagwandeling met vele stopplaatsen: Bunker Hill, waar de dappere patriotten een zware veldslag uitvochten met de Engelsen in 1775. De Britten wonnen, maar het was een pyrrhusoverwinning, want ze verloren de helft van hun troepen, en een jaar later moesten ze oprotten uit Boston toen George Washington met zijn leger kwam aanzetten. De obelisk die de heuvel bekroont dateert uit 1826 en is zo hoog dat je hem niet op een normale horizontale foto krijgt. Hij was tevens het voorbeeld voor het Washington monument dat in de hoofdstad de Mall bekroont; Boston had alweer de primeur. Je kan de obelisk ook beklimmen, 300 treden aub. Watte? Nee, dat kunnen we uit respect voor de revolutionairen toch werkelijk niet doen. En ook wel een beetje vanwege onze vermoeide voeten en benen. Trouwens, het is beneden ook mooi en in het aanpalende museum nog interessant bovendien - een laatste overzicht van de revolutionaire activiteiten in en om Boston 245 jaar geleden. En moeten we nu te voet helemaal terug? Bijlange niet. Aan het water komt net een rondvaartboot aanleggen, waar we gedecideerd opstappen, wetende dat die ons terug op Long Wharf zal brengen. Ticketje kopen aan boord? Maar nee, mister passenger, voor u is dat gratis. Goed nieuws, het is ook maar een dik kwartier varen en zo kunnen we vanop het water nog een blik werpen op de US CONSTITUTION, een schip dat de jonge republiek met succes beschermde tegen aanhoudende acties van de Engelsen, want tot een echte vrede kwam het pas in 1783. En op de sky line van Boston, al dient toegegeven dat die bijlange niet zo spectaculair is als die van New York. Topdag! Die we zoals het hoort besluiten in een van die vele Italiaanse restaurants van North End. Prima zwaardvis en nog betere tiramisu! En een conversatie met de tafel naast ons, dat is zo goed als onvermijdelijk in het praatgrage Boston. Overigens hebben we onderweg in Little Italy ook tal van optochten gezien in het kader van Columbus Day, maar die beeldjes sparen we op voor morgen maandag, want deze feestdag spreidt zich uit over twee dagen (het is een lang weekend) en zal ons morgen zeker ook bezighouden in een andere buurt, we hebben namelijk een free art festival gevonden dat we makkelijk met de metro kunnen bereiken. Nu stappen we na het diner in Haymarket op diezelfde metro, terug naar onze eigen buurt, al kunnen we nauwelijks op de tram, zo veel volk! Dat is toch een punt van kritiek, meneer de burgemeester: u moet meer metrostellen inleggen want The Passenger voelt zich niet graag als een sardine in een blikje.
AMERIKA 2019: New England, Boston (5): The Freedom Trail, deel 1
Gisteravond zagen we op TV een uitzending van FOX TV (de pro-Trump zender), die Justice with judge Jeanine heette. Je gelooft je ogen niet. De genaamde Jeanine ziet er uit als een belegen prostituee, maar de chirurgische head job die ze gekregen heeft strekt zich niet uit tot haar blote armen die helemaal als lillend vlees verlept zijn, alsof ze een kieken is. Jeanine is wel degelijk rechter (geweest) maar ze heeft nu een personality show op Fox, dat kan allemaal in Amerika. En verdedigt daar Trump tot ter dood, met een serviel interview met de meester als toemaatje (I happen to agree totally with you, Mr. President). Schakel je vervolgens over naar CCN (anti-Trump) krijg je precies het omgekeerde nieuws te horen, al gaat het er daar minder hitsig aan toe (maar altijd gewoon Trump, nooit Mister President). Moeilijk in Amerika het volledige nieuwsspectum te krijgen, iedereen zit in de eigen loopgraaf. Geef ons maar tante VRT! Deze bedenking is de perfecte opmaat voor de wandeling van 5 km van vandaag. Ja, zo lang is de Freedom Trail, ze voert langs alle belangrijke plaatsen en gebouwen die een rol hebben gespeeld in de Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd en Boston, immers de cradle of liberty waarvan de grondwet in 1776 tot voorbeeld diende voor de federale constitutie van 1783, is daar nog altijd fier op. Je start in het park, de Boston Commons, waar George Washington te paard nog steeds klaar zit om Boston te bevrijden van de bezettende Britten, maar daar was heel wat aan vooraf gegaan. Kolonisten en Engelse gouverneurs pleegden samen te overleggen in het Old State House, maar de spanningen namen toe wanneer London op zowat alles (tabak, papier, ....) tax begon te heffen, teneinde hun dure oorlog met Frankrijk te bekostigen. Morrend volk, met de Boston Massacre (zo genoemd door patriot Paul Revere, van Frans-hugenootse afkomst, die op het kerkhof van foto 5 begraven ligt) tot gevolg in 1770. Vijf burgerdoden, maar wat gebeurde? De meeste soldaten van het Brits regiment dat was beginnen te vuren toen ze bedreigd werden door met stenen smijtende kolonisten werden vrijgesproken, en wel door advocaten zoals...patriot John Adams, die later de 2de president van Amerika zou worden. De waarheid heeft haar rechten, vond hij, de soldaten hadden uit zelfverdediging gehandeld. Kan je je voorstellen dat Rudy Giuliani een democraat zou vrijpleiten? Onmogelijk in onze gepolariseerde tijden, maar toen kon het wel. Maar de Britten hadden niets bijgeleerd. Er kwam ook nog een tax op thee, en dat had in 1773 de Boston Tea Party tot gevolg, en verdere escalaties in 1775, eerst in Concord en Lexington en later in Boston. Daarover werd druk overlegd in het Old South Meeting House (aan het interieur merk je duidelijk dat de revolutionairen allen protestanten waren), dat ook na de revolutie een belangrijke rol bleef vervullen, bv in de verdediging van de Freedom of speech. De vrouw op de foto is Margaret Sanger, een ziekenzuster die in het begin van de 20ste eeuw het gebruik van contraceptiva verdedigde en daarvoor spreekverbod kreeg. Waarna ze uit protest overal met een pleister op de mond verscheen. Hoe dan ook, en terug in de tijd: in 1776 werd de onafhankelijkheidsverklaring vanop het balkon van het Old State House voorgelezen. Weg met de roodjakken, die hier ten behoeve van de toeristen nog steeds een kleine show opvoeren. Voor 1 toekijker wat te klein, wat een acteur tot volgende reactie verleidt: hey, it is not Buckingham Palace here! Ja, Bostonians hebben zin voor humor, Jay Leno en Conan O Brien zijn ook uit deze stad afkomstig. Net zoals het zwarte breeze team, hele plezante jongens die op een groot plein een bijzonder leuke show opvoeren, waarvoor ze tijdens onze passage net een Chinese toerist gestrikt hebben (hij moet mee een kung fu dans uitvoeren). Uiteraard ook enige anti-Trump-humor, die op veel instemming kan rekenen. Neen, in de democratische burcht Boston, thuishaven van de Kennedys, moet Trump op niet veel steun rekenen. In de Faneuil Hall mag iedereen dan weer een 18de eeuwse volksvergadering bijwonen (ook deze Faneuil, een zakenman, was van Frans-hugenootse afkomst) en dan zijn we in het supergezellige North End aangeland, de wijk waar de Italiaanse immigranten thuis zijn. Hoog tijd even halt te maken op het pleintje van de laatste foto.
