BRAZILIË 2019: Chapada dos Guimaraes (1), Circuito Dos Cachoeiras
Logistiek kan complex zijn: gisteren eerst van Sao Luis naar Brasilia gevlogen (meer dan twee uur), dan van Brasilia naar Cuiaba (iets minder dan anderhalf uur, plus een uurwijziging), vervolgens met een taxi naar de Rodiviaria van Cuiaba, en tenslotte met de bus naar Chapada (nog eens anderhalf uur). Dat alles in het Portugees, want niemand spreekt in deze uithoek van Brazilië een andere taal, maar ok, we trekken ons plan. En we komen om 3 hr pm aan in onze Pousada, die gerieflijk slechts 150 meter van het busstation is gelegen, dat is makkelijk, want er staan wieltjes onder onze Magnum-koffer. In de Pousada, die bijzonder groot is, ontmoeten we vooral sukkelachtige, zij het steeds vriendelijke mensen. Echter ook twee Venezolaanse gastarbeiders (er zijn de laatste jaren minstens 200000 Venezolanen naar Brazilië geëmigreerd, maar dat is slechts een schijntje vergeleken met de veel grotere hoop die Colombia heeft opgenomen). Je moet het toch maar doen, vinden wij, even Portugees leren om in Brazilië je mannetje te kunnen staan. Maar de twee exemplaren in onze pousada kunnen het hoor, een van hen spreekt zelfs een aardig mondje Engels, respect! Ze hebben hier goed eten, maar je moet wel vooraf opgeven wat je gaat eten, anders kan de kok er niet aan uit. Nog meer problemen: het Parque Nacional de Chapada is gesloten wegens wildfires, zonder hoop op spoedige verbetering, want het is hier al 127 dagen kurkdroog, en het regenseizoen begint (hopelijk!) pas in oktober. Maar The Passenger heeft zijn huiswerk gemaakt en is al lang in contact met een lokale reisorganisatie, die een alternatief heeft uitgedokterd voor de passeios binnen het nationaal park. En het is een goed alternatief, want we lopen van pittoreske waterval naar pittoreske waterval, en dit samen met gids Fabiano, die met zijn achternaam GUTJHAR heet. Dat vinden wij een rare achternaam, en wat blijkt: Fabianos grootouders emigreerden rond de tweede Wereldoorlog van nazi-Duitsland naar Brazilië, hun oorspronkelijke achternaam was GUTJAHR, maar dat werd lichtjes aangepast in de loop der tijden. Of het lieden met een Joodse achtergrond dan wel neo-nazis waren komen we niet echt te weten, maar er zijn natuurlijk veel Duitsers naar Brazilië geëmigreerd, zij het meer naar het zuiden dan naar Mato Grosso, de dichtbij Bolivia en Paraguay gelegen provincie waarin we ons nu bevinden. Veel gebabbel met Fabiano onderweg (hij kan even goed Portuñol brabbelen als wij), onder andere over de Braziliaanse politiek (volgens Fabiano lijdt Brazilië vooral aan een schrijnend gebrek aan kwalitatief onderwijs), maar natuurlijk ook veel aandacht voor de fraaie cachoeiras onderweg, met of zonder Passenger of Fabiano in beeld. De eerste foto betreft twee mannelijke kalkoenen op het beginpunt van de wandeling (W3, 3 uur), tjonge, wat voor een mottige beesten zijn dat. Hoezo mottig, zegt Fabiano, de vrouwtjes zijn veel lelijker. Nou, geef ons maar watervallen hoor, waarvan enkel de laatste, buiten onze uitgebreide wandeling gelegen, zich in veel menselijke belangstelling mag verheugen. Morgen nog van dat, maar dan wel met onze zwembroek aan hoor!
BRAZILIË 2019 Reislectuur: Annelies Beck, Toekomstkoorts, De Geus Breda, 2019, 269 blz
Wij zijn fervente Terzake-kijkers, ook op reis, en vooral fan van Annelies Beck, want Kathleen Cools is ons te onderwijzeresachtig. Gisteren had Annelies een wollige apostel van de CD&V (Vincent Van Peteghem of zoiets) op bezoek, en haar eerste vraag was uitstekend: Wie bent u eigenlijk? Net de vraag die elke kijker zich stelde, goed gedaan meisje! Minder bekend is dat Beck tevens romans schrijft, zij het niet in hoog tempo. Deze Toekomstkoorts, haar tweede, kwam ons zeer goed uit want het boek speelt zich grotendeels in haar tweede vaderland Brazilië af, en wel in de Pantanal-uithoek, waar wij volgende week een safari van 5 dagen gaan ondernemen. En zowaar, het werd een meevaller, al zal Annelies nu ook weer niet ooit de Nobelprijs winnen, maar dat kon zelfs Claus niet.
Beck verbindt hier twee verhalen, die zich met 100 jaar afstand in de tijd afspelen. Enerzijds, en dat is nog minder bekend dan dat Beck romans schrijft, de ware anekdote van een aantal ondernemende Belgen, die op het einde van de 19de eeuw de grensstreek met Bolivia koloniseerden en er verwoed probeerden, tegen de belangen van de Braziliaanse campeiros in, de westelijke Pantanal (toen nog een heuse wild west) ten eigen bate te ontwikkelen. De spin in het web: François Van Dionant, een historische figuur die in 1907 zelf zijn memoires terzake publiceerde. In dit verhaal speelt de plattelandsjongen Felix, die België is ontvlucht wegens bijna fataal afgelopen messentrekkerij, een belangrijke rol, en ook de slimme zwarte Aurelio. Anderzijds is er de fictieve verhaallijn van Thiago, een ambitieuze Braziliaan die aan zijn blinde ondernemingszin in de Pantanal (voor rekening van de visionaire entrepeneur Macedo) tenonder gaat en er zijn innige vriendschap met Beja-Flor (kolibrie in het Portugees) bij inschiet. Deze verhaallijn mag dan al fictief zijn, ze is het toch ook niet helemaal, want ergens lezen we een uittreksel van een krantenartikel waarin een echte Macedo beschuldigd wordt van moderne slavernij. Om maar te zeggen dat Beck als de journaliste die ze is werk heeft gemaakt van haar bronnenonderzoek, en ze is natuurlijk zelf ook in de Pantanal geweest, die ze dan ook uitstekend kan beschrijven (land dat zichzelf voortdurend herhaalde, herschikte, meebewoog op onzichtbare ritmes en dat hier en daar de rug kromde zodat het leek of er een wervel uit stak). Inclusief bijzonder geslaagde couleur locale, zoals de gewoonte etensresten klakkeloos in de Paraguay-rivier te gooien. Dat is geen vervuiling want het water begint dan meteen te kolken: feest voor de piranhas!
Becks thematiek is duidelijk genoeg: doorgeschoten kapitalisme is een kwalijke zaak, zowel in het verleden als het heden, en discriminatie van de zwarten, zoals de opeenvolgende Aurelios (is die naam en de verdubbeling een slinkse verwijzing naar Honderd jaar eenzaamheid?), blijft onverminderd voortwoekeren. Ook wordt een lans gebroken voor een eenvoudig, verantwoordelijk leven. Toekomstdromen zijn gezond, maar als ze tot een koorts aanwakkeren loopt het gegarandeerd mis. Een boek met een volwassen thematiek, die niet op de eigen navel is gericht, je komt het in Vlaanderen niet elke dag tegen. En al zeker geen roman waarover structureel heel goed is nagedacht. Er zijn kruisverbanden tussen de twee bloedbaden die in beide verhaallijnen voorkomen, tussen Thiago en Felix (via het motief van het mes), tussen Beja-Flor en Felix (via het motief van de wrok), tussen de arbeiders die van een torengebouw vallen en Thiago die in de finale hetzelfde overkomt en zelfs tussen de papegaaien, die in beide verhaallijnen een rol spelen. En de opeenvolgende Aurelios, verknocht aan de wilde Pantanal, vormen de maizena van heel die doordachte structuur.
Er valt dus heel wat voor deze roman te zeggen, die veel meer is dan een reisverhaal. Maar ook weer niet alles. Zoals zovele debutanten (al betreft het dus Becks tweede roman) wil Annelies te veel bewijzen zodat ze regelmatig haar hand overspeelt. Waarom ook nog het verhaal van Linde, de zuster van Felix? Het is overbodig en brokkelig uitgewerkt, ofschoon zeker niet slecht geschreven (dat geldt voor heel het boek: met name de spannende droom waarin Thiago definitief toetreedt tot de akelige wereld van Macedo is een mooi stukje literatuur). Ook de finale afwikkeling van het moderne verhaal is te veel van het goede - een weinig geloofwaardige thriller waarin Beja-Flor de dochter van Thiago kidnapt. Becks keurige stijl blijft bij momenten wel een beetje steken in de journalistiek (logisch) en als ze in literaire modus gaat, schakelt ze soms een versnelling te hoog (En toen spleet het licht de wereld open en verdreef de nacht - zo snel verloopt een zonsopgang niet, Annelies!). Maar even vaak lukt het haar wel; mijn aarding ligt in jou, de slotwoorden van een brief van een moeder aan haar dochter, vinden wij bv best wel goed getroffen). Kortom: er is meer pro dan contra deze ambitieuze roman te zeggen, en Toekomstkoorts is in elk geval een echte roman, en geen journalistieke nageboorte. Met stijl, structuur en thematiek, iets wat we niet van die wollige apostel van de CD&V konden zeggen.
BRAZILIE 2019: Alcantara (2) en afscheid van Sao Luis.
Hadden we al gezegd dat het alweer erg warm is? Zelfs de lokale schoolkinderen (maar waar is de school?) lopen onder een paraplu, kan je nagaan. Wat de kerken betreft: de meesten zijn gewoon ruïnes gebleven en worden niet gerenoveerd. Een wijs besluit, t is heel sfeervol. Wel een mooi gerestaureerd pand is het Casa Historico, waar we ons weer een rondleiding laten welgevallen (in geen enkel regionaal museum van het Noorden mag je alleen rondlopen, raar, maar ze zijn wel allemaal gratis). Fraai uitzicht op de baai vanop de 2de verdieping en die plantage-eigenaars van de vroege 19de eeuw waren echt wel bij de pinken, ze hadden zelfs een dienstlift, rechts op de foto, om de eetwaren van de keuken naar boven te hijsen. En kijk, er staat ook een schim op de gang, met een vreemd, want Birmaans, hoedje op. Ja, Alcantara zal een goede herinnering blijven, al heeft Brazilië geen gebrek aan soortgelijke koloniale dorpen (met Ouro Preto, bezocht anderhalf jaar geleden, toch als top of the Bill). Afscheid van Sao Luis: een hele meisjesschool wuift The Passenger ten afscheid. En ons terrasrestaurant is nog steeds even gezellig als gisteren, al is er hier geen sprake van haute cuisine, en is het vervelend dat je geen glas wijn kan krijgen (voor een hele fles van 750 liter passen we, wetend dat we om 4 uur s nachts moeten opstaan). En die kweler op gitaar had voor ons ook niet gehoeven, Braziliaanse pop is te mijden, in tegenstelling tot samba en Bossa nova. Waarna we afscheid nemen van onze Franse pousadavriend Franck en ons verzekeren van het feit dat er om half vijf morgenvroeg een taxi voor de deur zal staan. We zijn vast van plan terug te komen in juni, ooit, voor de grote Bumba Meu Boi-feesten alhier. Franck deelt ons nog mee dat Bolsonaro toch ook goede dingen doet: bv de corruptie bestrijden en het gigantische staatsapparaat slanker maken. En de bedrijfswagen afpakken van gepensioneerde staatsambtenaren want voorheen mochten ze die gewoon houden. Ja, hij zal het wel weten en noemt hem een verbetering tegenover de domme Dilma Roussef (die volgens Franck echt gelooft dat de zon om de aarde draait), de arrogante Temer, en de 2de ambtstermijn van Lula (maar diens eerste, nog niet aangetast door corruptie en nepotisme, vond hij dan weer voortreffelijk). Al geeft hij toe dat Bolsonaro een Trumpachtige bruut is, die verbod zou moeten krijgen te twitteren. Al vond hij de recente Bolsanoro-sneer naar Macron wel ok, want van Macron (un Rotschild, Joseph!) moet Franck helemaal niets hebben. Nu. het klopt wel: wat wij in Europa horen is gekleurd en selectief nieuws, framing bestaat net zo goed van links als van rechts en iedereen wil enkel het nieuws uit de loopgraven horen. En de waarheid is op die wijze moeilijk achterhaalbaar, al mag iedereen natuurlijk altijd alles van The Passenger geloven!
Alcantara is al meer dan 100 jaar een slapend Doornroosje, maar in the hey days van de suiker- en katoenplantages was het de uitverkoren woonplek van de baronnen in kwestie. Het is een dik uur varen met schuiten zoals de LUZITANA op foto 1 - he, was die niet tot zinken gebracht in WO1? Sommige opvarenden zijn er dan ook niet gerust in, zij vragen een zwemvest. Inderdaad, de boot stampt behoorlijk want de baai tussen Sao Luis en Alcantara vertoont heel wat golfslag. Voor maritieme jongens als The Passenger uiteraard geen probleem, die leest onderweg gewoon al deinend een boek. Afgaande op foto 3 wonen er boze mensen op Alcantara, maar dat is slechts schijn. Het dorp is integendeel de rust zelve en willen of niet, wij moeten er 7 uur op doorbrengen, want gezien de getijden kan de terugvaart niet plaatsvinden voor 3 hr pm. Niet erg, we lassen tussendoor een ruime terrasstop in met een grote fles Braziliaans bier, zodat we daarna nog trager vorderen dan anders. In het Museu Diocesao krijgen we uitleg van een sympathiek jongmens die, ons ten behoeve, hier en daar een Spaanse vertaling voorziet. De andere bezoeker komt uit de zuidelijke stad Porto Allegre en blijkt te weten dat de Belgen ook wreedaardige kolonisten waren, in de Congo. Ja zeggen wij, enfin gebaren wij, handen afkappen van dieven en zo. Beiden vallen flauw van ontzetting. Effectief, op het grote marktplein staat de best bewaarde Pelourinho van Brazilië - waaraan ongehoorzame slaven dus gegeseld werden. Daar had die schone madam in het portiek natuurlijk geen last van. En de minder schone madam onder dat tentje ook niet, die zit de godganse dag voor te lezen uit de bijbel, dat alles elektronisch versterkt. Voor niemand dus, hoe is het mogelijk. De hoofdkerk van Alcantara werd van binnen treffelijk gerestaureerd, en nog maar eens blijkt wat een muzikaal land Brazilië wel is: op de laatste foto blijkt de Heilige Maagd hier zowaar wel eens het drumstel te beroeren. En Jozef maar timmeren intussen.
En dan moet een mens nog regelmatig trappen op in die warmte! Toch voelen we ons hier beter in ons sas dan in België, ja, er moet echt een zuiderling in onze borst schuilen (schoenen dragen we al lang niet meer, enkel strandsletsen, net als de locals). In de bovenstad ontwaren we een barokke fontein, wat een gevaarte, en ook een winkelstraat die van enkele fraaie gebouwen is voorzien (zowaar gerestaureerd, in enkele gevallen). In deze buurt bevindt zich ook het beste museum van de stad, te weten het Museu Historico e Artistico do Maranhao. Dat was het huis van de rijkste familie van de stad in de vroege 19de eeuw en t is jammer dat je er niet mag fotograferen want het is werkelijk een dot van een Portugees herenhuis, inclusief azulejos, die je buiten natuurlijk ook regelmatig ziet. Heerlijke Tropical decay tuin ook, wij zien dat graag, laat het maar pittoresk vervallen, die handel. Over de kerken minder goed nieuws. Van buiten schitteren ze wel mooi in de zon, maar van binnen is er zelden iets waardevols te zien. Afgezien van een stemmige kloostergang hier en daar. Het paleis van justitie, zo blank als een witte ridder, ligt te wachten op het bezoek van de Antwerpse opperrechter Dirk B en de grootste kerk van heel de stad is nu ten dele een Museu de Arte Sacra geworden (boven een machtige trap!). Ten derde male worden we rondgeleid door een enkel Portugees brabbelend meisje en de manier waarop deze zalen zijn geschikt kunnen we zeker naar waarde schatten (de religieuze kunst van Sao Luis huist pas sinds 2014 in dit gebouw, it shows, het is een modern aandoende presentatie). En dan hebben we genoeg rondgescharreld in deze hete stad, al daalt de temperatuur s avonds best wel, zodat het leuk terrassen is in de binnenstad (de zoveelste goede visschotel). Morgen gaan we nog eens varen! Wel vroeg opstaan, want men kan enkel uitvaren bij hoge tij en dat betekent dat we morgen al om 6.45 hr moeten inschepen (gelukkig is het maar een kwartier wandelen naar de haven).
Saint Louis, voor de Franse kroon verworven in 1612, veranderde snel in Sao Luis, in 1615 al, de Portugezen lieten zich de kaas niet van het brood halen en schopten wat later ook de Hollanders eruit, die Sao Luis (inderdaad niet zoooo ver van Suriname gelegen) even veroverden tussen 1641 en 1645. Er volgde een rijke geschiedenis van suiker- en katoenbaronnen, die steenrijk werden dankzij de zwarte slaven, maar daar kwam in de tweede helft van de 19de eeuw een einde aan. Maar de erfenis is gebleven in de architectuur en in het straatbeeld, Sao Luis is de derde Afro Brasileiro stad van Brazilië, het moet in donkere huidskleur enkel Salvador en Rio laten voorafgaan. Twee musea vanmorgen, allereerst het Convento das Merces. Het is geen klooster meer, wel een regionaal historisch museum dat een bekwaam overzicht van de Braziliaanse politieke geschiedenis geeft. Met focus op José Sarney, die de eerste democratische president werd na de 21-jaar lange militaire dictatuur (niet helemaal juist, Sarney was de vicepresident van Tancredo Neves, maar die overleed nog voor hij het verworven ambt in 1985 kon opnemen). Sarney was afkomstig van Sao Luis en dus lokaal zeer geliefd, zelfs zijn staatsiewagen staat hier opgesteld, maar objectievere lui zullen opmerken dat Sarney zoals zovelen voor en na hem zich bezondigde aan corruptie en nepotisme, twee endemische Braziliaanse ziekten. Het klooster laat ook even zien wat een feestbeluste stad Sao Luis wel is (beroemd is het Bumba Beu Moi dat de stad bijna heel de maand juni op stelten zet). Wij kunnen er in komen, want voor te werken is deze stad veel te heet, heel het jaar door, en nog met een hoge vochtigheidsgraad ook. Komt ons goed uit, zeker 1 kg uitgezweet vandaag! De humidity teistert natuurlijk ook de afbladderende gebouwen, en zorgt bovendien voor een uiterst capricieus internet, dat onze Pousada-eigenaar Franck tot wanhoop drijft. Maar wij houden wel van de oude stad, waarvoor de term Tropical decay uitgevonden lijkt (de nieuwe stad ligt 5 km verder en is totaal oninteressant). We komen terug in juni voor Bumba Beu Moi, zeker weten! Nog een museum: Museu de Artes Visuais, waar we rondgeleid worden door een aardig meisje, zoals alle aardige meisjes hier enkel Portugeeskundig, maar alla. Een Picasso zal je hier niet aantreffen, dachten wij te schrijven, maar verhip, er hangt wel een ets van PP! Al haalt die ons podium niet. Wel drie werken van nobele regionale onbekenden: dat naïef tekeningetje, schattig, die Jeff Wall-achtige foto van een overvol Volkswagenbusje en de imposante dubbele buste van campeiros uitgevoerd met een veelheid van materialen, zelfs cement is er bij. En ja, Don Quichote is in Zuid-Amerika ook nooit ver uit de buurt. Maar warm! De lokale honden vinden het ook en liggen allemaal achter mekaar op een smal strookje schaduw. Zullen we er gezellig gaan bijliggen?
BRAZILIË 2019: de vierdaagse van Noord-Brazilië (5 en slot): Pequenos Lencois
Als er Grandes Lencois bestaan moeten er ook Pequenos zijn en daar vaarden we vanmorgen samen met 7 Braziliaanse lotgenoten heen in een kwiek vaartuig - heerlijk die wind op je gezicht. Nou ja, klein is maar klein en aan Braziliaanse machos die hun lieven fotograferen hebben wij geen boodschap. Gelukkig zijn er ook mangroves in de buurt en daarin huizen apen. En kijk, wie ontmoeten we daar? Dieumerci Mbokani en Didier Lamkel Ze, beiden door een boos FC Antwerp-bestuur naar hun Noord-Braziliaanse soortgenoten verbannen na hun contraproductieve wandaden tegen AZ. Agressief zijn ze nog steeds hoor: wie in de buurt durft te komen met eten of een busje drinken in de hand wordt meteen getackeld. Hopeloze gevallen! Rustig is het hier verder genoeg. Wel jammer dat die vuurtoren gesloten is, want van daarboven zou je zeker een fraai uitzicht op de Lencois hebben. Wel open is een bizar restaurant op een duin van de kleine Lencois waar je ook een buggy voor een strandrit kan huren. Omdat we vanavond pas laat in Sao Luis arriveren, lunchen we voor de verandering ook eens een keertje en ja hoor, alweer prima gegrilde vis (er zijn in deze streek talloze vissersnederzettingen). Al met al zijn de Lencois Maranhanses ons uitstekend bevallen, vooral de grote, die je desgewenst volledig kan bewandelen (een hike van 3 dagen met overnachting op een duin natuurlijk). Naar de gids ons vertelde zijn er elk jaar talloze mensen die dat doen, zelfs 70 en 80-plussers. Allez, tot binnen 10 jaar dan. Om half vier terug aan het hotel, om vier uur is het busje voor de transfer naar Sao Luis er al. Werkelijk, er valt niets aan te merken op de professionele en punctuele organisatie van Braziliaanse reisagentschappen. En de prijs voor deze vierdaagse vinden wij ook erg fair. 890 euro, inclusief 3 overnachtingen met ontbijt, 3 langdurige en kwalitatieve excursies en heel veel transferkilometers in comfortabele en van airco voorziene voertuigen. Wie al helemaal niets slecht over Brazilië wil horen is Franck, de Franse eigenaar van de B&B die wij in Sao Luis voor 3 nachten betrekken. Bah, al dat gedoe in Frankrijk, daar kom ik alleen nog maar op familiebezoek, zegt hij, 1 keer per jaar. Hij woont al 6 jaar in Sao Luis en is gehuwd met een local, die zich vooralsnog niet laat zien maar wel het huis naar haar genoemd heeft gekregen (Casa Lavinia). Ah, les Français et Le romantisme! The Passenger is de enige gast en wordt aldus meteen als Le roi de la maison bestempeld. Zo mogen we het horen, Franck!
BRAZILIË 2019 : de vierdaagse van Noord-Brazilië (4): Grandes Lencois Maranhenses
Hoera, we mogen weer de veerpont op, altijd een hele bedoening. En spannend is het, we worden zelfs achtervolgd door een gemaskerde man (die de pont in balans moet houden). Flip flops en zwembroek aan, we zijn weg voor een excursie van 5 uur doorheen de Grandes Lencois Maranhenses, de kleine volgen morgen. Duinen dus, is dat nu zo speciaal? We hebben vroeger toch zandhopen zat gezien in Duinbergen? Ha ja, maar die Vlaamse molshopen verhouden zich tot de Lencois als knikkers tegen de Cliffs of Dover. En het heet tafellakens omdat er talloze meren in gedrapeerd liggen, waarvan de kleintjes vanaf oktober verdwijnen (in afwachting van het nieuwe regenseizoen dat in februari begint) maar de grootsten zoals vooral Lagao Bonito heel het jaar door regenwater blijven bevatten. Lauw water dus, t is een plezier hier wat in rond te pletsen. Enfin, kijk naar de fotos, wij hebben er meestal de mensen grotendeels uitgefilterd, want de Lencois zijn op hun mooist als ze een soevereine surrealistische woestijn van Salvador Dali vormen, al moeten we soms ook denken aan de geometrische zuiverheid van Ellsworth Kelly (hij zou het als natuurliefhebber graag gehoord hebben). Dixit die van de Lonely Planet: the Lencois will floor you. En zo is het. Hier doen we dus W2, noem het de LENCOIS WALK, 2 uur van meer to meer en duin op duin af, en de rest wat gespetter in het water en gapend bewonderen. Op het einde komen alle groepen samen op een hoge duin voor een laatste verbluffend overzicht (met de zonsondergang als decor), en dan is het ineens gedaan met dat immens grote duinengebied, beneden staan de jeeps ons op te wachten. Daar moet je dan nog wel een steile afdaling voor maken, maar Charlie Chaplin-gewijs diep wegzakkend in het zand lukt dat best. Topexcursie! En de kleine Lencois morgen zullen ook wel de moeite zijn zeker? Spijtig dat we daarna dan nog 5 uur moeten bussen naar Sao Luis, waar we pas tegen 22hr zullen aankomen in onze B&B, bij wijze van een door to door delivery. Maar daar maken we dan wel 2 dagen pas op de plaats.
BRAZILIË 2019 : de vierdaagse van Noord-Brazilië (3): Barreirinhas
Warm! Zeker 35 graden overdag, en das dus prille lente, wat moet dat hier in de zomer geven? De I-pad lijkt er ook van te weten, want we merken al een paar dagen dat hij bepaalde afkappings- en verbindingstekens weigert weer te geven, ofschoon we die wel degelijk typen. Toch niet versleten na amper 2 jaar weliswaar intensief gebruik? Gisteren van Parnaiba naar Barreirinhas gereden - grotendeels een vervelende rit, op een leuk toiletstopje aan een meer na. Maar het laatste uur mag er wezen: even lucht uit de banden laten, Augusto, zo hoort dat als je in de duinen gaat rijden. Een daarvan wordt ook beklommen maar zoals elke oude Griek weet: hubris wordt altijd bestraft. Twee minuten nadat hij stoer heeft geposeerd kantelt The Passenger omver en stort hij in het zand. Nou ja, valt wel zacht natuurlijk. Maar de grootste loser is toch Augusto, die als hij ons heeft afgezet aan de Pousada constateert dat hij zijn strandsletsen op die duin vergeten is. Dit is onze eerste blik op de Lencois, die we deze namiddag en morgen uitgebreider gaan verkennen. Het water dat tussen de duinen ligt is regenwater, maar het verdwijnt volledig door verdamping in het droge seizoen, ttz vanaf oktober. Er wordt overigens in gevist en inderdaad zien we kleine blikjes, ze lijken op ansjovis, rondzwemmen. Degenen die niet gevangen worden gaan dood als al het water verdampt is, maar intussen hebben ze eitjes in het zand gelegd, die tijdens het volgende regenseizoen nieuwe visjes verwekken. Moeder natuur is wonderlijk. Wij hadden de hele namiddag vrij, die we hebben besteed aan het bekijken van DE ZEVENDE DAG op VRT NU (alweer met Kris Peeters! Heeft die leegganger in Europa niets beters te doen?), in onze veranda-hangmat te liggen en over de rivier uit te turen. Enige nadeel van deze eenvoudige Pousada voor twee nachten: de WiFi is sterk genoeg om tv-programmas op de tablet te bekijken, maar uiterst traag zodat fotos verkleinen voor onze blog het best lukt op de tijdstippen dat niemand anders op de digitale snelweg zit (bv rond 6 uur s morgens). Er valt mee te leven. Tegen de avond wandelden we naar het waterfront, een nogal flodderige bedoening waar we niettemin een uitstekende gegrilde zalm aten. Barreirinhas is niet bepaald het centrum van het universum, het opvallendste feature van het stadje is eigenlijk een grote duin die aanstalten maakt de hele plek te overwoekeren. Volgende keer meer nieuws over de tafellakens, want dat betekent Lencois in het Portugees. Maar als het niet vlot genoeg gaat met de fotoverkleiningen zal dat toch duren tot Sao Luis, want morgen hebben we een druk programma en moeten we al om 8.15 hr de hort op.
