SINGAPORE (18): Nighttown 3 ending with bicentennial fireworks
Is het geen plaatje, dat Fullerton hotel by night? Maar vele gebouwen vertellen hier hun eigen verhaal, dat voor de gelegenheid steeds met de 200-jarige geschiedenis van het moderne Singapore te maken heeft. Om 22 hr begint het bicentennial vuurwerk en het blijkt het beste van de 3 die wij hier gezien hebben te zijn. Wij stellen ons op voor de iconische Marina Bay Sands (dank u, Moshe Safdie) met de lokale Merlion (ook al verlicht, dat vis-noch-vlees beest) beschermend in de rug, en hop, daar gaan we. Het is zowaar nog enigszins fotografeerbaar, zelfs zonder professionele camera, en daarna doven de lichten en blijft Singapore gewoon de gezellige stad die het altijd is. Yep, er wordt hier veel elektriciteit verbruikt, maar let wel: het is SCHONE energie, we hebben op 1 januari in Gardens By The Bay, die andere iconische plek, gezien hoe dat hier in zn werk gaat. PS: Welaan dan: is Singapore een politiestaat? Indien ja, dan toch de gezelligste ooit. Maar wij denken eerder dat die kwalificatie weer een uitvinding van Joke Schauvliege is. Over and out, we gaan naar de luchthaven, niet na ons hotel te hebben bedankt waar we ook na het uitchecken nog mogen chillen en bloggen in de rooftop lounge en bovendien nog gratis eten en drinken ook, zoals alle dagen. Nou ja, zit in de prijs natuurlijk en die is niet min (390 euro/nacht/kamer, x 5 dus), maar Singapore is een dure stad en deze service met anemities (ook gratis twee stukken laundry per dag) hebben we werkelijk nog nergens meegemaakt. Well be back!
Wat zullen we ons herinneren van Singapore? Veel, maar zeker de panoramas op de sky line, de koddige kids (overal in Zuid-Oost Azië), de koloniale panden met strookjes kunst opgesierd (al is het Singapore Art Museum gesloten tot 2021 voor een langdurige renovatie), en de ... vleermuizen, die we tijdens onze Night Safari fascinerend bezig zagen. Maar in de eerste plaats is Singapore toch een fabelachtige nachtstad. Zeker in een feestweek als deze, en dan heeft de Lonely Planet ons nog bedrogen, want die vermeldde dat de befaamde Chingay Parade steeds op het eerste weekend na Chinese New Year plaatsvindt, maar dat is niet zo, we vallen er naast want ze staat pas aangekondigd tussen 15 en 17 februari. Weer een uitstekende reden om terug te komen! Nu vergenoegen we ons met een combinatie van Chinese New Year, I-Light festival & Bicentennail festivities, wat natuurlijk ook niet mis is. Het is hier s avonds heerlijk rondlopen, vooral aan de Singapore River en Marina Bay, waar de meeste Light & water shows doorgang vinden. Bridges of time is daarvan zeker de beste.
Ja, we zijn nog altijd in Singapore, maar in Little India zie je meer gesluierde vrouwen dan waar ook in de stad. Komt doordat de Indische diaspora hier intern ook zeer verscheiden is. Sommigen hebben een dermate ingewikkelde voorgeschiedenis dat ze er zelf niet meer aan uit kunnen (de zogenaamde Chetti Peranakan spreken een soort Creools dat een mengvorm is van Tamil, Chinees en Engels en verstaan geen Hindi), maar anderen zijn gewoon Indische moslims, die zich in het straatbeeld van Singapore afwisselen met gesluierde Maleiers. Daar horen dan natuurlijk enkele moskees bij, waarvan de mooiste de Sultan Mosq is, die echter op zondag niet betreedbaar is voor ongelovigen. Geen erg, we hadden toch geen zin onze schoenen nog eens uit te doen. De buurt zelf is alweer ontzettend pittoresk en voorzien van zeer goede en stemmige eethuisjes. Om van de buitenluiken, die ons blijven fascineren, maar te zwijgen. De hele Indische erfenis kan je verdiepen in het lokale Indian Heritage Centre, alweer een bijzonder goed gestoffeerd museum. Wij zijn vooral tuk op de geweldige gebeeldhouwde deuren, al is dat moskeevoorportaal ook niet mis. Maar wie zou toch die rare maharadjah zijn die op de laatste foto in een klassiek interieur heeft plaatsgenomen?
Toen Sir Raffles 200 jaar geleden Singapore als vrijhaven lospingelde van het lokaal sultanaat, maakte hij meteen werk van overzichtelijke en gescheiden wijken: een voor de Europeanen (het tegenwoordige Colonial District), een voor de Chinezen, een voor de autochtonen uit Malaysia (het huidige Kampong) en een voor de Indiërs, die deels werden ingevoerd uit Brits India als cheap labour, zeker indien het convicts waren (later kwamen de Indische traders). Die onderscheiden wijken zie je nog steeds, maar echte ghettos waren het niet, toen niet en zeker nu niet. Er zijn ook stemmige boeddhistische tempels in Little India (foto 1 en 2) en een van de bekendste Indische hindoeheiligdommen, de Sri Mariammantempel, staat in Chinatown (foto 3 t/m 6, let op de geweldige zolderbeschildering). Bovendien staat in Little India het best bewaarde Chinese koopmanshuis, daterend uit 1900 en een toverbol van kleurtjes in een sowieso al bijzonder kleurrijke wijk. Die trader handelde in zoetigheid en boerde goed in Little India - nu is het een plek waar vrouwen zich graag in een fotomodelrol hullen. Werkelijk een bijzonder leuke wijk, met als hoogtepunt de zondagse zegening in de Sri Veerianamkaliaman, waar half Mumbai wel verzameld lijkt en een trommelaar de boel verder opleukt. Deze tempel is gewijd aan Kali, nogal een spook vinden wij, maar devote Indiërs komen haar graag gunsten afsmeken, dat kan zowel promotie als een vruchtbare schoot zijn - dat laatste voor de vrouwen dan. Maar vergis je niet, lees de laatste foto. Die Indiërs mogen dan al hun culturele identiteit op prijs stellen, ze zijn net zoals iedereen hier in de eerste plaats Singaporees en komen net zo goed naar het vuurwerk tgv Chinees nieuwjaar kijken als de Strait Chinese. Geen Joden uit de diamantwijk dus, proficiat Singapore.
Als je in Singapore bent moet je kennis nemen van de Peranakan-cultuur, en wat dat is staat op foto 1 te lezen. Dat kan je doen in het Baba House, een dot van een huis van de rijke familie Wee, in 2006 geschonken aan de universiteit. Kan je mits on line te bestellen gratis bezoeken, maar het is streng verboden er te fotograferen behalve een plaatje van de voorgevel (foto 2). In het Peranakan-museum mag je wel fotograferen en leer je deze snuiters van multi-etnische origine beter kennen, al dient gezegd dat de focus toch vooral ligt op de Chinese Peranakan, en veel minder op de Indische. In beide gevallen wensen de betrokkenen zich doorgaans te onderscheiden van hun arme landgenoten die in de 19de en 20ste eeuw naar The Lion City emigreerden. Die Chinese en Indische handelaars waren geen sukkelaars en ze maakten meestal nog meer fortuin in Singapore. De meerderheid van hen ging uiteindelijk terug naar het homeland maar een minderheid huwde een lokaal meisje (doorgaans van Maleise oorsprong) en dat werden dus de Peranakan. En de afstammelingen zijn daar doorgaans nog fier op. Goed museum, alweer, dat naast statige familieportretten oog heeft voor de huisaltaars van de Chinese Peranakan (enkelen onder hen bekeerden zich tot het christendom wat tot koddige altaren met de Heilige Familie en drakenmotieven aanleiding gaf), hun verering van de voorouders, hun angst voor boze geesten die via de voordeur moesten bezworen worden en hun eindeloze huwelijksfeesten die 12 dagen duurden. Er is zelfs een kleine kunstgalerij aan verbonden, met prima waterverfjes van ene Shubigi Rao, zelf een Peranakan van de 6de generatie. Zoals die moderne selfiemakende Narcissus, heel goed. Waren we een Noor, we lieten dit doekje aan Karl Ove Knausgard zien (ja, dat laatste deel van Mijn strijd ligt nog altijd op onze maag). Om in de literaire sfeer te blijven: Amitav Ghosh zou vast een heel goede roman kunnen schrijven over zulke lui van multi-etnische origine en/of met exotische amoureuze interesses. Wat let je Amitav? Maar goed. Terug hotelwaarts, ook altijd een plezier. Al hebben we in Singapore te weinig tijd om te lezen, er is te veel te doen s avonds, wat nog zal blijken uit de volgende blogs, want we hebben nog een dag te gaan.
SINGAPORE (13): Downtown, focus National Museum of Singapore
Downtown is niet de mooiste wijk van Singapore, maar we waren nog niet in het National Museum geweest, cfr foto 1. Het is zoals de National Gallery een prachtig gerenoveerd klassiek gebouw en er is veel in te zien. Een flashy rotonde opgesmukt door een Japanse digitale firma, fotos van eeuwenoude bomen, maar vooral de geschiedenis van Singapore, met nadruk op de laatste 200 jaar (daarvoor was het een onbetekenend Maleisisch sultanaat). Opiumschuivers, t was gene lach (verslaafden hadden geen trek meer in eten en zagen er dus als levende skeletten uit). Natuurlijk weer veel aandacht voor WO2 en de Japanse oorlogspropaganda, maar zeker ook voor de heropbouw erna. Singapore kreeg zelfbestuur in 1959 en werd onafhankelijk in 1963 als onderdeel van de Maleise federatie, maar die ging al snel tenonder aan economische en politieke conflicten zodat Singapore vanaf 1965 op eigen benen stond. Je ziet hier de toespraak terzake van Mr. Lee, vader des vaderlands, die zelf voorstander was van een unie met Malaysia omdat hij vreesde dat Singapore zonder hinterland niet zou kunnen overleven. Die toespraak verliep in tranen, maar: Mr. Lee en zijn medestanders bleven niet bij de pakken zitten. Ze maakten van Singapore iets dat je als een kruising tussen confucianisme en kapitalisme zou kunnen omschrijven: iedereen kent zijn plaats en respecteert de hiërarchie, en dat de wereld bezig was een global village te worden hadden ze hier al snel door. Migratie werd aangemoedigd, expats waren welkom, en tussendoor werd de bevolkingsexplosie een halt toegeroepen - niet met de harde vuist zoals in China maar middels handige campagnes voor een gezin met twee kinderen (ja, het mochten ook meisjes zijn). De inwoners luisterden - Confucius rules. Heel intrigerend. Deze maatschappij reguleert zichzelf, wat je heel goed kan zien aan een rood licht. Als er mensen oversteken omdat er geen verkeer is, zijn het toeristen. De Singaporees blijft staan, die heeft dat zo geleerd en luistert. Singapore stelt ook al veel langer belang in ecologie dan de Westerse wereld. Al sinds de jaren 70 neemt het groen hier overhands toe, wat je heel goed in de stad kan zien, overal is wel een strookje groen voorzien en aan de randen van de stad is Singapore nog steeds een jungle. Ja dus, ze mogen hier wel met iets uitpakken (ook wij vinden de luchthaven al lang de beste ter wereld). De lokale Raffles, het vlaggenschip van de Sarkies Brothers, is echter nog steeds gesloten voor renovatie. Maar de LONG DRINK bar is al El open. Wij hadden wel zin in de befaamde Singapore Sling, maar de wachtrij voor de bar was zo lang dat we de pijp aan Maarten gaven. Ach, zon cocktail snijdt toch maar de benen af in dit tropische klimaat. En in ons eigen hotel (waarin ook voldoende groen is voorzien) is het immers altijd prettig toeven, en turen op de panoramas.
De zoo van Singapore heeft een grote reputatie, maar beter dan die van San Diego, die we een paar maanden geleden bezochten, kan ze toch niet zijn. Maar daarnaast ligt Night Safari, de enige permanente nachtdierentuin ter wereld, en dat wilden we wel eens zien. Dus eindelijk een taxi in, want naar deze plek in North Singapore kan je niet met de metro en een combi met bus is moeilijk uit te puzzelen voor foreigners en bovendien s avonds laat niet meer mogelijk (taxis zijn in Singapore een schijntje goedkoper dan bij ons). Na een rit van 20 minuten worden we opgewacht door een paar Disney samourais en een ontstellende hoop volk die na enig aanschuiven in open trammetjes wordt gestouwd, waarmee je gedurende 45 minuten het duistere domein afrijdt, met audiocommentaar. Sfeervol, maar niet fotografeerbaar, je bent net iets te ver van de nachtdieren. Maar het beste onderdeel zit daarna, want dan mag je helemaal op eigen kracht een aantal looppaden afdweilen, die garantie geven op dichte ontmoetingen met nachtdieren. The fishing cat trail is de topper. Kijk goed op foto 2: er zitten wel degelijk twee van zulke Aziatische katten op de oevers van de rivier, geduldig te wachten tot een vis dichtbij genoeg komt. Maar het gebeurt niet, de vis weet van wanten in Singapore. Omdat er nergens sterk licht is en flash verboden is om de dieren niet te storen, blijft fotograferen helaas een moeilijke kwestie (gelukkig zijn er nog lichtbeelden her en der), maar de civets laten zich wel redelijk in beeld brengen en die schaduw op de voorlaatste foto is wel degelijk die van een tijger, zonder in te zoomen, zo dicht ben je erbij (in dit geval staat er wel een glas tussen). Ook de onbeschermde blik op fruitetende vleermuizen is zeer de moeite waard. Kortom, een unieke attractie, toch wel, al valt de koning der dieren, de leeuw (waarnaar Singapura door een sultan ooit vernoemd werd, maar die man moet zich vergist hebben want enkel tijgers zijn/waren hier endemisch) live enkel slapend te ontwaren, zoals gewoonlijk. Tijd voor ons hetzelfde te gaan doen, want het is inmiddels half twaalf (een kwartier aanschuiven aan de taxi stand). En nog lopen we te zweten. Of hebben we ergens malaria opgelopen? PS: FOTOS VERVALLEN WANT MAXIMUM CAPACITEIT BLOG BEREIKT. EERST OUDE FOTOBLOGS VERWIJDEREN.
SINGAPORE (11): Former Ford Factory, Bukit Tumah Nature Reserve, Botanic Garden
In 1941 opende Henry Ford een fabriek in Singapore, het was de eerste auto-assemblage unit in Azië. Merkwaardig zou je zeggen, gezien de oorlogsdreiging, maar de Engelsen & Amerikanen waren er gerust in. De Jappen zouden zich wel koest houden en mocht dat niet het geval zijn was Singapore beslist een oninneembare burcht. Toen kwam Pearl Harbour en de rest, de weerstand van de Britten werd op 1 week opgerold, waarna een vernederende capitulatie moest ondergaan worden. Dat Former Ford Factory nu een museum is, en alweer een goed, komt doordat de overgave precies hier getekend werd, aan die tafel waar de klok permanent op twintig na zes staat. De hele geschiedenis wordt kernachtig maar correct geduid door welsprekende bordjes, en verder zijn er archieffilms met ooggetuigenverslagen, allemaal prima gedaan. Dan vatten we, in dezelfde buurt (North Singapore), onze laatste wandeling aan, W5, 1 uur. Minder goed dan die van gisteren, maar ditmaal zijn er wel makkaken van de partij, al ziet vader er maar droef uit, in tegenstelling tot de spelende kleintjes. Tijgers allang niet meer natuurlijk, maar vroeger zat het hier vol van die beestjes en giftige slangen zijn er nog wel, je moet ze aan een ranger rapporteren als je er een tegenkomt. Dezelfde metrolijn brengt ons tenslotte aan de reuzengrote Botanic Garden - goed, maar niet beter dan wat we eerder in dit genre in Noord- en Zuid-Amerika zagen (verwende mens!). Hoogtepunt is alleszins de National Orchid Garden, er zijn zelfs gouden soorten bij. Maar nu tijd voor een beetje rust in het hotel hoor, want we beginnen er verlept uit te zien en willen vanavond nog een Night Safari doen.
SINGAPORE (10): Chinatown 2, focus Chinese Heritage Centre
Nog even terug naar Chinatown, want deze wijk is meer dan pagodas en Street food. Je vindt er ook op vele straathoeken stukken goed navertelde geschiedenis - over de Japanse hoertjes, maar ook over het inspectiecentrum waar alle Chinezen zich moesten melden na de machtsovername door de Jappen febr 1942. De Chinezen waren de Joden van de Japanners, en velen overleefden het niet. Louter esthetisch kan je een studie maken over de prachtige buitenluiken van vele oude huizen (wij zijn er verliefd op), maar the thing to do is hier toch het Chinese Heritage Centre bezoeken, een werkelijk uitstekend historisch museum. Ja, de Chinezen emigreerden in de 19de en vroege 20ste eeuw massaal naar Singapore, en er was geen Theo Francken om hen tegen te houden. Ze werden er bv kleermaker, je komt het museum binnen via zijn atelier. Daarna zie je de krappe behuizing, de kleermaker had nauwelijks meer plek dan zijn leerjongens, maar wel een eigen keuken met aanpalend toilet. Dat was natuurlijk maar een plank met een gat in, en de beer werd s avonds opgehaald door een kar - tjonge, wat moet het toen gestonken hebben in Chinatown, en zon rudimentair toilet pal naast de keuken, tja, niet moeilijk dat er veel epidemies waren (de huizen zaten vol met ratten en muizen). Toch was de kleermaker beter af dan de andere huurders, want die moesten met 40 welgeteld twee toiletten delen. En ook dan die familie van 8 die het met een piepklein kamertje moesten doen. In feite lijkt dit museum sterk op iets soortgelijks dat je in New York kan zien, en das maar logisch ook, want Singapore was vroeger het Ellis Island van de Far East. Op de hoogste verdieping gaat het er moderner aan toe en wordt het 20ste eeuwse leven belicht. Met nog heel lang opiumschuivers en duistere gokhuizen, beiden ten strengste verboden na de onafhankelijkheid (in tegenstelling tot prostitutie, maar homofilie is dan weer wel officieel verboden, ofschoon er niet vervolgd wordt). Jammer dat de vertellers met hen verdwenen zijn, dat was vroeger typisch Singapore-entertainment, de mensen hingen aan hun lippen. Maar de liefde voor de opera, die bleef. De Chinese weliswaar, Wagner had hier niets in de noedelpap te brokken. En dan staan we weer buiten, in de Hustle & bustle van alledag.
SINGAPORE (9): Gillman Barracks, Senosa Island, Cable Car
Als breekpunt in onze lange wandeling kwamen de Gillman Barracks goed van pas. Genoemd naar een eermalig Brits legerkamp is het nu het Chelsea/New York van Singapore: 47 kunstgaleries op 1 terrein. Weliswaar zijn een aantal onder hen gesloten wegens Chinees Nieuwjaar, maar er zijn er toch nog genoeg open en daarbij, we kwamen hier toch nagenoeg voorbij. Zoals steeds bij contemporaine kunst kan je snel voorbijgaan aan een overdaad aan kaf (het apenzuur krijgen wij van onzin als The melancholia of a stroll waarbij je passen door een gang bromtonen verwekken), maar gelukkig worden de meubelen gered door drie diverse figuren. Michelangelo Pistoletto kennen we natuurlijk zeer goed en hij ontgoochelt met dit nieuw werk, speciaal gemaakt voor een Italiaanse galerie (we doen een praatje met de galeriedame uit Bologna), eens te meer niet. En hij heeft niet eens door dat The Passenger ineens achter zijn rug opduikt, haha. Een goede local vinden wij Alvin Ong. Zijn Supper club betitelde expo heeft veel te maken met seks en ook met durians (de stinkvruchten), maar ziet er netjes uit, ofschoon een beetje eentonig. En de Maleier Haffendi Anuar mag er ook wezen met zijn metaforisch landschap van Kuala Lumpur - een reeks die Midday Stanza heet. Vooral die vechtende gasmaskermannetjes vinden we intrigerend. Curieus: de grootste expo is er een over onze Jef Geys, die verleden jaar op 84-jarige leeftijd overleed. Wij zijn daar geen fan van, maar de man blijkt een vroege Groene geweest te zijn, blijkens zijn fotos van medicinale planten die als onkruid in wereldsteden zoals Brussel voorkomen (in verre wereldsteden werkte Geys met correspondenten). Hij bracht ook al zijn zwart-wit fotos op film over, en die draait hier in een apart zaaltje (hij is 36 uur lang). Helemaal niets speciaals, die fotos, maar er is wel iets unieks aan, in die zin dat Geys werkelijk alles fotografeerde, t is een dagboek in beeldjes. Hij fotografeerde zelfs zijn eigen opgeschreven gedachten, en blijkt dat hij zich in 1981 behoorlijk druk maakte over het mogelijk verdwijnen van de indexkoppeling. Die is er nu nog, Jef, op een sprongetje af en toe na. Beetje surrealistisch om hier een kwartiertje op te zitten kijken, vooral omdat er ook enige Singaporezen op zitten te turen, die toch voorzeker geen Nederlands kunnen lezen. Maar ze zaten er al voor ons, en blijven nog na ons. Waarschijnlijk in slaap gevallen.
En dan stappen we dus die cable car in, die ons voor 25 euro (ja, Singapore is een dure stad) eerst naar Sentona Island brengt, en daarna terug naar HarbourFront, waar we een makkelijke metroverbinding terug naar Chinatown en ons hotel kunnen maken. Op Sentona Island houden we het maar 45 minuten uit. Het is een groot themapark, met filialen van Mme Tussaud en Universal Studios, naast enkele poshy hotels en Franse restaurants met Michelinsterren. Er staat een reuzengrote Merlion (een fabeldier dat half leeuw en half vis is en symbool staat voor de voorspoed van Singapore op een of andere wijze), er zijn tal van photo Ops met bloemen (ook met papegaaien zo je wil) en je mag op trommels slaan bij het leven, want dat brengt geluk. Is het niet idioot dat een volwassen mens daaraan meedoet? He ja, eindelijk kunnen we eens iets negatiefs over Singapore zeggen: Sentosa Island is een belachelijke toeristenval, enkel aan te raden aan lui met kids in tow, want het IS een kinderachtig gedoe. Wellicht daarom dat de eerste kindertop van pocherige peuter Donald Trump en kwaadaardige kleuter Kim Yung-un precies hier verleden jaar plaatsvond. Maar goed, de zichtjes vanuit de cable car op onder andere de haven van Singapore blijven wel killer views hoor.
Ledigheid is des duivels oorkussen en dus gaan wij vandaag wandelen. Sinds 2008 zijn diverse parken in West-Singapore met mekaar verbonden door een avontuurlijke wandelweg, die begint aan aardige en ongetwijfeld dure condominiums en eindigt op Mount Faber, een bergje van 110 meter waar je weer afkan via een cable car die eerst over een grote autoweg loopt. Over deze W4 doen wij 2 uur, maar met een ruime onderbreking in het midden voor een kunstintermezzo (zie volgende blog). Hoe groen kan de wereld zijn! Maar er is ook historie: op zeker moment zie je in de verte het Alexandra-hospitaal, dat het grootste militaire ziekenhuis van de Britten was. Beschermd door het Rood Kruis, maar daar trokken de Japanners zich niets van aan toen zij in februari 1942 Singapore veroverden. Een dokter hees de witte vlag, maar hij werd aan de bajonet geregen, en hetzelfde lot trof alle patiënten en het voltallig personeel, op 5 overlevenden na. Aan het begin van onze wandeling is trouwens een museum dat de gebeurtenissen van WO 2 gedenkt, maar het is gesloten voor een omstandige renovatie tot begin 2021. Net als een ander museum in de buurt, dat inzicht biedt in de Chinese mythologie. Twee goede redenen om terug te komen, denkt The Passenger, nooit te beroerd om nieuwe reizen te verzinnen. Van alle bezienswaardigheden onderweg is The Forest Walk, eigenlijk een tree top walk, zeker de beste. Hoe doen ze het. Weliswaar plakken onze schaarse kleren ons aan het lijf (liters zweet laten wij hier), maar onheilen, zoals vallende takken of vervaarlijke onweren, worden ons bespaard. Ook geen wilde apen gezien, wij zijn zelf de enige. De anderen zijn slimmer en nemen een siësta.
Na enige rust in het hotel (waar we met enige ergernis het Canvasprogramma De Afspraak op I-pad bekijken - over de huilerige exit van Joke Schauvliege en met een klimaatvlegel) begeven we ons tegen zonsondergang met de metro naar Marina Bay, waar we 6 weken geleden al waren. Nu is er veel meer volk dan toen, omdat iedereen immers verlof heeft. Eerst maar even eten: noedelsoep en een op de tong wegsmeltende Kobe steak in een Japans restaurant - prima, maar ofschoon we heus niet veel gegeten hebben bedraagt de rekening toch 165 singapore dollar, dat is 107 euro, en meer dan 1 glas wijn en een Perrier hebben we heus niet gedronken. Nee, een Cambodjaan zal je hier niet gauw aantreffen, of het moest als WC-jongen van de geweldige shopping mall zijn, maar daar staat het al vol met donker gekleurde Indiërs, import vanuit Kerala denken wij, al kunnen het net zo goed autochtonen zijn want 10% van de Singaporezen zijn van Indische afkomst. Niet zozeer vanwege Chinees Nieuwjaar (daarvoor wel elke avond een kort vuurwerk om 22 hr) maar eerder omdat Singapore dit jaar zijn bicentennial viert (de moderne stad werd inderdaad in 1819 gesticht door Sir Raffles, die ze handig had afgepakt van de Nederlanders ten bate van de Britse kroon) zijn er activiteiten zat. Te weten I Light Singapore, een lichtkunstfestival dus, waaraan je deels kan participeren maar met echte kunst heeft het weinig of niets te maken, en een Light & water Show op de baai die tweemaal per avond gedurende een kwartier losbarst. Die is wel uitstekend, nou. En heeft zelfs een Belgische inbreng, want een van de nummers die we horen is Close cover van Wim Mertens, die mens heeft het toch ver gebracht. Tussen de bedrijven door kan je nog eens The Shoppes binnen (wat een lichtzuil, waaronder de kinderen graag mogen spelen), gewoon aan het water zitten, in een lichtkunstwerk stappen (de fotografe wordt er gratis bijgeleverd) of naar de foor gaan. Beste beeld, cfr laatste foto: die fantastische openklappende lotusbloem die het ArtScience Museum is - nogmaals, al schreven we het 6 weken geleden al: Moshe Safdie is een groot architect. En een dure allicht ook, zoals heel deze stad. Bespiegeling: velen bij ons noemen Singapore een politiestaat. Effectief, de PAP (People Action Party, gesticht door de vader des vaderlands Lee Kuan Yew, die de onafhankelijkheid bedong en pas in 2015 overleed) is al meer dan 50 jaar aan de macht en controleert alle media, stijl Berlusconi of nog erger. Er zijn wel elke 5 jaar verkiezingen, maar bij de laatste scoorde PAP 70%, gaat dat er allemaal eerlijk aan toe? Niettemin: onder politiestaat verstaan wij repressie alom en daar is geen sprake van. Integendeel: iedereen loopt hier vrij en vrolijk rond, je moet alleen maar geld hebben, want Singapore is een dure stad. Singapore is, toegegeven, geen echte democratie, maar heeft zijn burgers veel te bieden (ook qua groen bewustzijn trouwens). Vlaanderen is wel een democratie en heeft Joke Schauvliege, klimaatspijbelaars en klimaatstalkers te bieden. Tja....
Yep, we zitten in het jaar van het varken - wij voelen ons meteen thuis en struinen te voet Chinatown door, waar het altijd druk is, maar zeker tijdens Chinees Nieuwjaar. T Is goed gedaan, inclusief vele bordjes met historische uitleg, muurtekeningen en murals. Belangrijke wijk, want Hakka- of andere Chinezen vormen de grootste bevolkingsgroep van Singapore, en hebben de oorspronkelijke inwoners van Maleisische origine allang naar een minderheidspositie verdrongen. Aan pagodas dan ook geen gebrek. Thian Hock Keng Temple is een mooi gerestaureerde, en een belangrijke omdat het de oudste is. Via Street food alom bereiken we de grootste: de Buddha Tooth Relic Temple. Dat is nog eens een idee dat we als we terug in België zijn met onze tandarts kunnen bespreken: wij verliezen ook regelmatig vullingen en stukken tand, kan er geen werk worden gemaakt van een heiligdom voor ons? We bekijken welIllend het spektakel, maar waarom iedereen die zich wil laten zegenen een sinaasappel krijgt van een monnik, begrijpen we niet. Edoch: je kan niet zeggen dat het niet kleurrijk en pittoresk is.
SINGAPORE (5): aankomst in Chinatown (Park Royal on Pickering)
S Morgens staan we nog aan een sjofele tuktuk - weliswaar met ons in Siem Reap gekocht Cambodjaans hemdje, dat ons aan het ontbijt op tal van bewonderende commentaren van de Amerikanen in The Raffles kwam te staan (you look lovely in that shirt! What did you pay for it? Vraag het aan Trump mens). Nu, het is waar, we staan er beter mee dan Donald Trump. Een half dagje later (een rechtstreekse vlucht van Siem Reap duurt maar twee uur eneenhalf) zitten we alweer in de ontzettende propere metro (MTR) van Singapore, die ons zonder moeite vlakbij ons hotel afzet. Onze koffer was er bijna sneller dan wij, omdat de metrovloer zo smetteloos glad is dat de koffer op haar wieltjes bij de eerste stop meteen naar het volgende tramstel denderde, waar wij ze alsnog konden achterhalen: The Passenger zorgt voor entertainment in de metro, applaus van alle Chinezen. Park Royal on Pickering is, dat zie je meteen, alweer een heerlijk hotel. Een creatie van de lokale architectenfirma WOHA, die een indrukwekkende symfonie van groen (verticale tuinen!), water (infinity pool met vogelhuisjes om privé te verpozen) en steen bouwden, waarvan de enorme luifel Rice paddies symboliseert. Het mocht hier duidelijk iets kosten. Het uitzicht vanuit onze kamer (waar alles werkt op touch pads) is al de moeite, vooral als het donker is, maar hetzelfde geldt vanop de tuinen van de 5de verdieping en al helemaal vanaf de lounge bar op de 16de en hoogste verdieping, waar we trouwens elke dag gratis mogen komen boozen, want dat zit inbegrepen in de prijs van een Orchid Room. Ok, Ok, we zullen hier wel 5 nachten overleven, en ons levensritme aanpassen want in Singapore moet je lang opblijven en is er geen enkele reden om vroeg op te staan. Net als thuis dus. Komaan, t is bijna 9 hr pm, we gaan naar het vuurwerk voor Chinees Nieuwjaar aan de baai kijken. Maar zonder I-pad ditmaal, vuurwerk is toch niet deugdelijk fotografeerbaar.
CAMBODJA / SIEM REAP (14): Siem Reap by day & by night, afscheid
In feite hebben we nog niets over Siem Reap zelf gezegd, een plek die enkel en alleen bestaat voor het Angkortoerisme. Er zijn ahw meer hotels en restaurants dan gewone huizen, al kan je er ook op redelijk aangename wijze langs de rivier lopen. Mooie huizen staan er zeker tussen, met het historische Hotel de Ville als Frans-koloniale winnaar van de karakterprijs. Maar Siem Reap komt toch pas echt tot leven als de zon de plaat heeft gepoetst. Dan is het iets minder warm (maar nog altijd boven de 30 graden) en ontbindt PUB STREET al haar duivels. Inclusief Live bands (niet dat de muziek ergens op lijkt), massas toeristen en vissen die de schilfer van je voeten knabbelen (dat is erg verslavend, wij hebben dat eens laten doen in Sri Lanka). Ja, Siem Reap leeft - als de Khmerkoningen van de gouden periode van Kampuchea dat hadden geweten, zouden ze nog wat meer tempels hebben laten bouwen. Een nieuw vlaggenschip van de stad is een hypermodern koopcentrum, natuurlijk weer Chinees eigendom, nog maar eens een bewijs dat Cambodja een satellietstaat van China aan het worden is. Niet dat het iemand verder iets kan schelen. Huawei, zeer in opspraak in de Westerse wereld, is hier al lang de digitale provider nr 1. Rond ons Raffleshotel verzamelen zich intussen de tuktuks om de gasten naar een of andere show te voeren, maar wij moeten morgenvroeg om 8 hr am luchthavenwaarts en houden het dus rustig. In een stijlhotel word je dan met een handgeschreven briefje bedankt, allez vooruit, t was graag gedaan. Beetje jammer van het vroege vertrek toch, want in het hotel wordt om 10 hr morgenvroeg een drakendans uitgevoerd, ter ere van Chinees Nieuwjaar dat morgen begint. Nou goed, we zullen in Singapore nog wel voldoende Chinese Nieuwjaartoestanden meemaken, vermoeden wij.
CAMBODJA / SIEM REAP (13): Prek Toal Bird Sanctuary
Hoera, we mogen nog eens gaan varen, t zal wellicht de laatste keer zijn deze reis. Ons gezelschap bestaat uit een bejaard Engels koppel (Michael is 70), die als wereldreizigers zeker van wanten weten en zelf een sportvliegtuigje hebben waarmee Michael nog steeds naar het Europese vasteland vliegt. Aardige lui, geen Brexiteers. We zijn het er roerend over eens dat reizen het tolerantieniveau verhoogt. Want dan zie je telkens weer dat er veel meer gelijkenissen dan verschillen tussen diverse mensen bestaan, en dat al dat gelul over identiteit een uitvinding van nationalistische politici is - in Zuid-Oost Azië overigens net zo goed als bij ons. Onderweg passeert nogmaals het floating village leven (er zijn er niet minder dan 170 in de buurt van Siem Reap) de revue, net als een weefatelier op het meer, en dan leidt een wachter (lijkt wel Deliverance) ons binnen in de wondere wereld van Prek Toal Bird Sanctuary - iets wat een Eastbird toch zeker eens moet bekijken. Het is natuurlijk nauwelijks fotografeerbaar want die vogels blijven heus niet zitten tot de boot aankomt, maar we zien er (tevens met de hulp van verrekijkers van de organisatie) veel: Storks, corcorants, Chinese Herrons, arenden, pelikanen, noem maar op. Wel niet The Birds van Hitchcock, maar toch. Ze komen hier broeden, en in april verdwijnen ze naar andere oorden. Toch aardig, zon pelikaan die in de vlucht een vis uit de rivier wegsnapt, maar niet fotografeerbaar. En wat zien we dan? Een overzichtsplatform? Wablief, moeten we dit kwikkelkwakkel geïmproviseerd laddertje op? Jazeker, want Michael, bijna 7 jaar ouder dan wij, staat al in onze rug te duwen. Maar we zijn er geraakt, rap, een foto als bewijs, en mogen boven beurtelings in een sterke verrekijker turen die op de broedplaats van de pelikanen is afgesteld. En dan weer naar beneden natuurlijk, what goes up must come down. We zullen het maar achterstevoren doen, zoals iedereen.
