Maui heeft natuurlijk ook haar vulkaan, die is ingebed in het Haleakala National Park (ha, we kunnen onze America, the beautiful -pas nog eens inzetten). Op 1 uur tijd rij je van zeeniveau bruusk naar 3000 meter, zodat je wat duizelig bent als je boven je eerste stappen zet - in de motregen en met een temperatuur van 15 graden (het is hier altijd 13 graden koeler dan aan zee). We vragen aan de ranger van het Visitor Centre (op 2100 meter) of het zin heeft door te rijden naar de top - in de mist is daar toch niets te zien, al geeft het weerbericht partly Sunny aan. Ooh, ik kijk nooit naar weerberichten, theyre always wrong here, zegt hij. Jaja, maar zou ik doorrijden? Thats your responsibility! Ja, oen, natuurlijk is dat onze verantwoordelijkheid, maar dat was de vraag niet. Enfin, we rijden door, en blij toe, want we krijgen op de top zowaar enkele clearings in het wolkendek (dat boven de bergen bijna constant aanwezig is) zodat er toch nog mooie fotomomenten inzitten. Zoals het bordje aangeeft is de Haleakala een stervende vulkaan, want haar laatste eruptie dateert van 1790 en van de top is al 1000 meter weggeërodeerd door wind en regen. Nochtans kunnen vulkanen in hun prime time veel aan, kijk maar eens naar de foto van die lavageyser van 100 meter hoog, genomen op Big Island in mei dit jaar (tja, geen wonder dat die weg, die wij verleden week wilden berijden, nog gesloten was). Dit nationaal park staat ook bekend voor flora en fauna die je nergens anders kan zien. Zoals die vreemde cactus, die nu beschermd wordt maar eerder bijna uitgestorven was door veebegrazing (er staan er veel echte, maar die van de foto is fotogenieker). En de nene, een Hawaïaanse gans die nauwelijks opzij gaat als je er pal naast staat, zodat je hier niet snel mag rijden want voor je het weet ligt er één onder je auto. Stomme beesten eigenlijk - bijna uitgestorven zijn en dan nog nalaten je uit de voeten te maken als er een auto aankomt. Terug naar beneden en de warmte rijdend ontwaren we nog een mooi huis with a view, en dan reppen we ons via leuke smalle wegen naar La Perousse Bay, zo genoemd omdat die Franse zeevaarder de eerste was (in 1786) die als Europeaan voet aan wel zette op Maui. La Perousse kwam terug in 1790, maar herkende zijn baai niet meer - ha nee, de Haleakala was net daarvoor (zoals later zou blijken voor de laatste keer) uitgebarsten en had een boel lava in zee gepompt. Zodat La Perousse dit eiland maar niet claimde voor Frankrijk - Macron heeft daar spijt van! Hier kan je een wandeling doorheen die 220 jaar oude lavavelden maken, met de oceaan er, zeker in de late namiddag met dramatische wolkenvelden als toegift, bijzonder stemmig naast - W55, Hoapili Trail, 1 uur. Nu moeten we blijkens het bordje weer oppassen voor bommen uit WO2, duizend bommen en granaten nog aan toe. Daar overdrijven de Amerikanen wel wat mee, al die bangmakerij (je kan hier trouwens moeilijk verloren lopen, waar hebben die mensen het over). Maar mooi is het allemaal genoeg, en dan moet het allermooiste nog komen, vermoeden we - morgen of overmorgen, afhankelijk van het weer (we zullen bij het ontbijt nog eens googelen naar The Weather Channel).
Maui is jonger dan Kauai maar niet zo jong als Big Island - de vulkanische activiteit behoort er al 200 jaar tot het verleden, maar dat is niet voldoende lang om Maui vulkaanvrij te verklaren. Het was vroeger even groot als Big Island, maar sinds Laini en Molokai zijn afgesplitst is het nauwelijks groter dan Kauai, en toch weer een beetje anders. Op onze eerste halve dag en na het uitzichtspunt van de vorige blog zoeken wij de noordkust op om naar Kaanapali te rijden, dat aan de zonzijde van de ingeslapen vulkaan ligt. Daar hebben wij helemaal niets geboekt, maar ons eerste hotel in het naburige Lahaini moet dringend gerepareerd worden (waterschade) en dus had men ons een mail gestuurd dat ze ons herboekt hadden in een strandresort. Alamo, de rental car company, had ons de zuidroute ernaartoe aangeraden (veel veiliger), maar The Passenger heeft daar geen oren naar en kickt juist op kronkelige bergwegen. En het is een sublieme bergweg, meer dan eens slechts met een one lane road, zodat we twee keer achteruit moeten (hoog balancerend boven de zee zonder afrastering) om een tegenligger te kunnen kruisen - grrrooovy. Onderweg ligt een prima stop: de Iao Valley. Dat is één van de natste valleien ter wereld, maar vandaag is het enkel zwaarbewolkt, terwijl je vanop het hoogste punt van W54 (Valley Trail, slechts 30 minuten) de rest van de westkust in de verte ziet blinken in de zon. Héél fraai gebied, en historisch belangrijk want hier vocht de latere koning Kamehameha I een grote slag uit met zijn belangrijkste rivaal in 1790. Een triest leven hadden die chiefs van vroeger: altijd maar vechten, tot Kamehameha dus alle eilanden onder zijn gezag verenigde. Er is hier ook een fallische rots, vroeger een belangrijk uitzichtspunt, en daarna zetten we onze fantastische rit verder, die wagenzieken en bangeriken ons niet gauw zullen nadoen. Het vervangend Beach resort is uiteraard OK, al sparen wij verdere strandresorts op tot Waikiki, als we met 4 zijn. We nemen een margarita aan de beach bar, bewonderen de zonsondergang en call it a day. Want het zullen hier drie drukke dagen worden omdat je op de smalle wegen van Maui echt niet kan opschieten. Vroeg uit de veren, elke dag!
Ja hoor, het is een zonnige morgen op Kauai en dus kunnen we die 2 watervallen inderdaad in de zon zien. Daarna moeten we afscheid nemen van onze Mustang convertible, maar zonder spijt, want onze spotify-muziek kunnen spelen in de wagen is ons meer waard.
Een uurtje vliegen brengt ons op eiland nummer drie, Maui, dat het bekende weerpatroon van heel Hawai vertoont: zon aan de leeward zijde van de bergen (want de wolken geraken er niet over), regenachtig en/of zwaarbewolkt aan de windward-kant. En zon op de oceaan, als er tenminste geen tropische storm of orkaan in de buurt is. Maui is ook het eiland waar je het best de walwissen kan bestuderen - tussen december en mei dan wel - want zij voeden hier hun kinderen op, aan de whale University. We take a raincheck en zijn blij dat we weer in een Japanner rijden, met Bluetooth die wèl inSYNCt.
Nog aan de zuidkust bevindt zich Koloa, waar het moderne Kauai begon in 1835. Dat jaar werd de eerste suikerplantage geopend, die een einde stelde aan het luilekkerleventje van de Polynesische inboorlingen die laaaang geleden van de Markiezeneilanden waren gekomen. Die plantages waren doorgaans eigendom van Amerikanen, en de arbeiders kwamen veelal uit China, Japan en de Filipijnen, zodat Hawaï meer en meer een multiculturele maatschappij werd, waarin de autochtonen langzaam aan belang verloren, mede doordat zij ten prooi vielen aan Westerse ziekten. En zo werd de kiem van de latere Amerikaanse annexatie gezaaid, al moet je daar onmiddellijk bijzeggen dat als de USA dat niet had gedaan, het imperialistische Japan hoogstwaarschijnlijk wat later zou toegeslagen hebben. De oude geschiedenis wordt treffend weergegeven in het huidige, kleine, maar gezellige Koloa, waar het prettig rondkuieren is, al had een zonnetje erop gemogen (toch voor de fotos, niet voor het lichaamsgevoel want het is 28 graden). In de buurt merken we nog een blowhole op, en heel misschien kunnen we morgenvroeg twee watervallen met een streepje zon zien, wie weet, voor we om 12.50 pm naar Maui vliegen. Maar het is duidelijk dat we ooit terug moeten keren naar Kauai, op zn minst voor de nu onbereikbare noordkust. En hetzelfde geldt voor Big Island, waar we immers het Volcanoes Natl Park door het wangedrag van de actiefste vulkaan niet konden bezoeken. We zijn nog bezig met deze reis, en reeds maken we plannen voor een volgende - zo gaat dat als je The Passenger heet. Die volgende dan wel in de winter, als je de walvissen kunt zien voorbijtrekken op hun tocht van Alaska naar Mexico en terug. En in combinatie met Zuid-California, als die twee kunstmusea (La Jolla en Santa Ana) daar rond zijn met hun renovatie (verwacht in 2021, dus we moeten ons niet haasten).
Tropische storm Olivia is de pist uit en de wind is beduidend afgenomen, maar de zware bewolking blijft, al valt er zo goed als geen regen uit vandaag (afgelopen nacht des te meer). Het kan niet verhinderen dat ons voorbesteld bezoek aan de Allerton Gardens heel aangenaam is. Des te meer daar het onvermoed een privé-bezoek betreft, want wij zijn de enige gast voor de guided tour van 10 hr. David, onze 68-jarige gids, is een echte natuurmens die in 1974 als 24-jarige ook in België is geweest tijdens een Europees verblijf van 7 maanden. In Putte-Kapellen verbleef hij, begot, en hij heeft er een levenslange liefde voor chocola en bier aan overgehouden. En zo kan het gebeuren dat wij zelf even met het golfkarretje mogen rijden, wat natuurlijk niet zou kunnen als het een groep zou betreffen. And what about the Allertons? Sam Allerton, uit Chicago, werd steenrijk als veehandelaar en later bankier en zijn verwende zoon Robert meende levenslang als impressionistisch schilder de bohemien te kunnen uithangen in Parijs. Tot hij na 5 jaar doorhad dat hij echt niet kon schilderen. Terug naar pa en zijn fortuin. Bij toeval kwam homo Robert en zijn partner John (die hij adopteerde als zoon wat de erfenis veilig stelde) op Kauai terecht, en zij werden verliefd op het landschap. John, een landschapsarchitect, mocht aan de slag met hectaren wildernis en het koppel bouwde een redelijk eenvoudig stulpje aan zee, waar ze naar verluidt zeer gelukkig waren. Gelukkig overleed John, de laatste Allerton, in 1987, vijf jaar voor orkaan Inki de hele vallei blank zette. Maar alles werd hersteld, zoals ook de North shore-Highway die 3 maanden geleden na een record-regendag in zee schoof samen met een modderstroom hersteld wordt - ergens in 2019 zal hij er weer liggen, denkt David. Deze met Europese beelden versierde tuin (Robert was zijn Parijse periode niet vergeten) bevat uiteraard veel tropische bloemen en planten, waarvan sommigen zeer giftig (bv die omgekeerde trompetbloemen die je mond verbranden). En het is een plek waar Hollywood thuis is. Die enorme killer fig waar wij half in staan kwam in de originele Jurassic Park voor, en de begingeneriek van Fantasy Island werd eveneens hier opgenomen. Welgekomen extra inkomsten voor een non profit organisatie als deze tuin.
Volgens de laatste weerberichten heeft Hurricane Olivia een iets westelijker koers genomen nadat ze het eiland Maui (waar wij vrijdag naartoe vliegen) voor een deel heeft blank gezet. Kauai wordt dus gespaard (en Olivia is sowieso geen superstorm zoals Florence die op North Carolina afstevent), maar toch is de nabijheid van een kleine orkaan vandaag heel goed merkbaar. Na een zowaar nog zonnig ontbijt wordt het zwaarbewolkt met soms plotse regen, en er is vooral veel wind, zotte wind. Wij hadden ons voorgenomen vandaag een lange wandeling aan de Noordkust te ondernemen en rijden er ook optimistisch naartoe, gewapend met een regenponcho in ons rugzakje, maar we komen van een kale reis terug: de (enige) weg naar de wilde North Shore is afgesloten omdat overmatige regen voor landerosie heeft gezorgd en enige klippen in zee heeft doen storten, terwijl de Highway schade heeft opgelopen door modderstromen. Bijgevolg rijden we zomaar wat rond, waarbij het opvalt dat hoe verder je naar het binnenland rijdt, hoe slechter het weer wordt. Dat is niet abnormaal, de bergen in het midden van Kauai behoren sowieso tot de natste plekken ter wereld. Wel abnormaal is dat het aan de kust ook regenachtig is, want die baadt meestal in de zon, zeker aan de goede kant van de bergen. Maar dat is dus de schuld van Olivia. Veel meer dan dreigende landschappen en hier en daar een stemmig kerkje valt er vandaag dan ook niet waar te nemen - wat een geluk dat we gisteren al naar die fraaie Waimea Canyon zijn gereden. Wel even aandacht voor de free roaming roosters, die je overal in Kauai tegenkomt, het is een specialiteit van dit eiland. Die loslopende kiekens blijken ook een speciale interesse te hebben in autos, ze komen echt dichtbij, alsof ze tuk zijn op een lift. Drollige beesten, maar een hele dag erop kijken is nu ook weer niet de bedoeling. Dus gaan wij winkelen en schaffen ons een nieuwe koffer aan, zodat we onze kapotte bij het huisvuil kunnen zetten. En keren vervolgens terug naar ons Beach resort, om de valiezen te herschikken en te lezen.
Maak je vast niet mee op Zaventem: hula girls aan de check-in gate van de luchthaven van Kona/Big Island. Only in Hawaï! Verder vliegen kan je in Hawaï overigens niet: van het meest zuidelijke eiland naar het meest noordelijke, Kauai, is echter nog altijd maar een uurtje in de lucht. Bij Alamo vragen ze zoals steeds of wij geen upgrade willen: een Ford Mustang misschien? Special deal voor slechts usd 75 meer dan wat je besteld hebt voor 4 dagen. Mmmm, wel ja, dan kunnen we zelf al eens oefenen voor Oahu en vooral nagaan of zon convertible wel geschikt is voor 4 personen. Welnu, dat is niet zo, we zullen dat 21/09 veranderen naar een ruime SUV of zo. Tenzij de 2 achterbankzitters bereid zijn hun benen in hun nek te leggen. We hebben nog klachten over deze auto: weliswaar is de auto bijna even elegant als zijn iconische logo, maar de vering is hard, senioren moeten er haast uitkruipen en vooral: de Bluetooth doet het niet! Dat is heel merkwaardig; we halen er 3 Alamo-mensen bij, waaronder de manager (t is niet dat je geen service krijgt), maar zij constateren allen krek hetzelfde als wij: de koppeling is er wel, maar de streaming van onze spotify-muziek lukt evengoed niet, iets met de SYNC. Nou ja, Kauai is een klein eiland en we moeten hier niet veel rijden (er is geen enkele destinatie die niet binnen de 2 uur bereikbaar is), maar toch, t zou niet mogen. Maar alla, het is prima weer, we zetten ons hoedje op en durven het tenslotte aan het dak open te gooien zodat wij ook eens de showgast kunnen uithangen in een convertible, een héél populair vervoermiddel in zowel Hawaï als California. We menen inmiddels te weten waarom we die upgrade zo goedkoop krijgen: ze geraken hun Mustangs aan de straatstenen niet kwijt, want er wordt een tropische storm (een mini-orkaan dus) verwacht die normaliter veel regen zal meebrengen de komende dagen. Ja, daar zit je dan met je open dak. Al goed dat ze ons gezegd hebben goed op te letten dat de achterruitjes volledig sluiten als je je dak weer sluit (en inderdaad: dat doen ze niet, je moet eraan wringen), anders zouden we nog waterschade binnen in de wagen oplopen ook. Nu, vandaag is het dus zonnig, tot 3 hr pm toch, en vanwege hurricane Olivia gooien wij onze planning om en rijden we nu al naar de Waimea Canyon, want dat is de voornaamste bezienswaardigheid van Kauai. Terecht. Kauai is het oudste eiland van de archipel (4 miljoen jaar ouder dan Big Island) en dat betekent dat de eermalige vulkanen allemaal weggeërodeerd zijn tot gewone heuvels & bergen, die nergens meer hoger zijn dan 1000 meter. Kauai is ook al veel landmassa kwijtgespeeld, het is bezig te verdwijnen. Maar voor het zover is, wordt het The Garden of Hawaï genoemd, en heeft het dus The Grand Canyon of the Pacific te bieden. Minder diep dan die van Arizona, sure, maar qua textuur, met al die tinten groen en bruin in een begoochelend spel van licht en schaduw: grote klasse en haast ontroerend mooi. Waarna het vreemde klimaat van Hawaï weer haar kuren toont: regen om 3 uur, terug zon om half vier, weer regen om 4 uur, en wedermaals zon vanaf half vijf (en dan bakken regen van 7 tot 8 uur, Olivia is in aantocht). Tussendoor maken we nog een stop aan een plek die ons intrigeert: Russian Fort Elizabeth. Er is aan de ruïnes bitter weinig te zien, maar het historische verhaal is bijzonder. Het fort werd in 1816 gebouwd door Georg Schäffer, een Duitse avonturier die spioneerde voor rekening van de Russian-American company en het vertrouwen had gewonnen van een lokale chief. Hij noemde het fort naar de toenmalige tsarin van Rusland, maar probeerde er zelf eigenaar van te worden, samen met die chief. Die vlieger ging niet op, zodat Schäffer al in 1817 moest vluchten en het stervormige fort al snel een speelbal voor de elementen werd. Ook een speelbal van de elementen geworden: onze valies, er zal wat te veel mee gegooid zijn het afgelopen jaar. Een van de 4 wieltjes is samen met een stuk bekleding vanmorgen afgebroken (althans: zo kwam de koffer van de transportband in Lihue maar we hadden al eerder gezien dat dat wieltje schade had opgelopen), das geen doen. Zodat we morgen op zoek moeten naar een nieuwe koffer, maar we weten al waar we moeten zijn via navraag bij onze alwetende hotelreceptie (die de gasten ook op de hoogte zal houden van de evolutie van de nakende tropische storm). OK, laat hurricane Olivia dan maar komen, hebben we dat ook eens meegemaakt. Profiteren van die zonsondergang, late zwemmers, t zal er morgen wellicht niet inzitten! Zelf nestelen we ons op het beach-eetterras van ons hotel, en nemen we ons voor een beetje bij te slapen, want gisteren was het gene vette.
