Een datum met gemengde gevoelens, aan de ene kant verlang ik ernstig naar een taal die ik begrijp, mensen die mijn gewoontes als normaal bestempelen en een temperatuur waar een mens tenminste in kan leven en niet om de klokslag onder de douche moet kruipen. Aan de andere kant, zal ik in een week of twee een familie achterlaten die twee maanden voor me heeft gezorgd. Momenten van puur geluk of pure schaamte door een misverstand door onze dialecten in het Engels, ik heb ze allemaal mogen meemaken en ik ben blij dat ik dit heb mogen ervaren. Stond ik 15/02 opnieuw aan het vliegtuig in Zaventem, dan sprong ik er met hetzelfde enthousiasme weer op. Maar dat laat niet staan dat ik dat belgenland verdomme wel degelijk mis- het is bittere waarheid dat een mens nooit content is, als hij in een koud grijs land zit verlangt hij naar iets tropisch, als hij in een warm exotisch land is verlangt hij naar zijn thuis, Belgie. Iiii, mijn emoties weten niet welk standpunt ze moeten aannemen. Ik stop, omdat ik doorkrijg dat ik begin door te slaan en dit voor jullie nutteloos is te lezen.
Ik verslind de laatste tijd de boeken alsof het kleine stukjes chocolade zijn, aleer ik vertrek heb ik de helft van de bibliotheek uitgelezen, vrees ik. De reden waarvoor ik zoveel tijd heb is, dat de studenten die ik normaal lesgeef in de examens zitten. Als extra heeft Veera Pandian ( ik moet lachen omdat mama altijd pangpang zei ipv pandian) me les laten geven aan studenten die er eigenlijk zijn om leren les te geven. Met andere woorden, ik geef de studenten les die minstens 18 zijn en hoogstens 28, een hoogst eigenaardig en vreemde ervaring mensen die ouder dan jou zijn te educeren. Maar ze respecteren mij, en ik hen, en ik heb hen uitgelegd dat het misschien wel raar voor hen is dat ze les krijgen van een petieterig klein ventje, maar dat ik er ben om hen te helpen en hun zeker niet belachelijk wil maken. In mijn hoofd blijf ik natuurlijk die 18-jarige die nog maar net afgestudeerd is, van de meisjes krijg ik respect van de 8 jongens van de 50 meisjes is het wat moeilijker, er zit een dikke vent bij van 28, met een snor (bespugelijk lelijk) en hij vindt het natuurlijk leuk dat hij een klein jochie als leerkracht heeft. Maar ik laat me verdikke niet doen, the basterd! Ik heb hem op zijn plaats gezet en nu zingt hij een toontje lager ( of hoe die zegswijze ook gaat ).
Verder vind ik dat de rijst mijn oren uitkomt, het pikante eten nu echt wel overbodig is en vind het allang niet meer grappig als mijn neus ligt te hijgen onder het zweet en mijn kop zo rood staat als een tomaat. Ik heb hen vriendelijk gevraagd er minder Chilipeper in te doen, dat gingen ze doen, beloofden ze. MMM gisteren een toast gegeten met masala en ei! Dat was lekker en ik was verrast door de aangename wending van het eten.
Vandaag was Shanti jarig, de lerares Tamil en ik heb Laddu gekregen. Heerlijk, hihi.
Vandaag heb ik Hindi geleerd, althans gedaan alsof ik gaf de laatste les aan IVstandard en toen kwam een lerares me storen die ik vind sprekend op een kikker lijken. Ze kwam de kinderen Hindi bijschaven en ik mocht er eens naar kijken, twas plezant en ik heb notities gemaakt die een leuke souvenir zijn, vind ik. Het was eens wat anders dan het bijna voor mij begrijpbare Tamil Sssss appa! ( dat mompelen ze bij een gevoel van opgelatenheid)
Ik zal het hierbij laten, en zal proberen vlug opnieuw een berichtje te laten.
Tot blogs.
Ik Tamil, U Tamil.
Janake moodi vetenum = ik zou graag mijn haar willen knippen Natum, poi koelie = je stinkt, ga je wassen Natum, poi paltheiie = je stinkt uit je bek, poetst je tanden Ulle warlamma = mag ik binnenkomen
De laatste dag van een maand en een half en ik zou liegen moest ik zeggen dat ik nog niet ingeburgerd ben. Ik ben het boeren en winden al gewoon, en stoor me al minder aan het smakken van zoonlief Naren. Vandaag had ik een hele leuke dag met de leerlingen, we hebben spelletjes gespeeld als het eens iets anders zijnde dan grammaticalessen en ik heb er een paar van hen gefilmd zodat diegene die willen er in Belgie ook van kunnen nagenieten.
Na de dag waarin mama terug in Belgie is geland was ik een beetje bang dat de twee weken die volgden wat moeilijk en wat aan de trage kant gingen gaan. Maar ik probeer er alles aan te doen om mij geen illusies te maken en gewoon van elke seconde te genieten, je bent uiteindelijk niet elke dag in India ( al lijkt het voor mij wel zo) ik mis het belgenland.
Zaterdag 28/03
Ben ik naar Tirunelveli gegaan in een stikkende hitte, de familie moest nog een paar dingen inkopen en hadden me uitgenodigd om mee te gaan. Geen ervaring wil ik ontlopen!
Zondag 29/03 heb ik doorgebracht met boeken lezen, de slangenkuil van Ivo Versluys die me liet inzien dat Belgie nog niet zo erg was en Antichrista van Amelie Nothomb die me als schrijfster al altijd heeft weten te boeien. Rond vier uur die dag, vroegen ze me of ik zin had om mee te gaan in een rondrit van Kayathar naar Kovilpatti om reclameborden uit te gaan hangen voor de school als doel meer kinderen te hebben volgend jaar. Natuurlijk ging ik mee, ik hou van de Indische wegen ben er stiekem zelf fan van, het uitzicht en het landschap. Zucht, zo mooi.
Het was grappig, de Maama (oom) van Naren en Niveditha en Rahman (de chauffeur en tergelijkertijd ook familie hoe kan het ook anders -) werden vergezeld door mij en vier jongens uit het hostil ( soort internaat van de school) Siva is de enigste naam dat ik kon onthouden- de andere drie blijven voor mij naamonbekend. Het was in het begin wel stikheet, maar tegen dat de zon de horizon nadert rond 18.00 is dat al veel minder streng. Doordat we de armste en kleinste dorpen passeerden om er reclameborden te hangen, werd het me stilaan uiterst duidelijk dat ze hier echt wel bijna NOOIT blanke mensen zien. Bij dit fenomeen spelen de kinderen een belangrijke rol, aangezien zij het minst een blad voor hun mond houden en dan ook allerhande welkomstberichten naar me slingeren in Tamil.. weliswaar. Zwaaien, zot doen en lachen is geboden- hang anders de beroemde mens uit ( ik weet het ) maar ze negeren is ook maar flauw? Eigenlijk ben ik beschaamd dat onze mentaliteit heel anders ligt, mocht er in Belgie een neger rond rijden in een auto er zou nog een donderslag op mijn kop mogen vallen, geen Blanke geeft hem aandacht. Schandalig, me dunkt! Dan stilaan konden we het spektakel van de zonsondergang bekijken, alhoewel ik de enigste was die er door gefascineerd was, genoot ik er dan maar stiekem in mijn eentje van. De palmbomen en dan de rode, oranje zon daarachter is heel tropische en exotisch. Mooi, mooi, mooi.
Maandag dan, was het een gewone schooldag waar ik het VIIIstandard een toneeltje heb laten schrijven met de personages uit Peter Pan, die ze tot mijn verbazing kenden, maar wel niet wisten wie Disney was, laat staan Barrie. Maar vandaag wilden ze liever Pictionary spelen i.p.v. hun geschreven toneeltje te acteren, jammer, maar een kat moet je ook niet leren blaffen. (straks vind ik nog nieuwe zegswijzen uit!)
Vandaag dan was het echter Pictionary, Hangman, 1,2,3 Piano en Murderer geblazen. Echt toffe gasten, ik zal ze missen want morgen beginnen de examens en ik kan daar moeilijk tussenin gaan Engels geven. De pagadders, hm, ik denk dat het vast staat dat ik sta te popelen om leerkracht te worden.
Het eten begint wel tegen te steken, altijd hetzelfde wel een grote varieteit maar toch is het alsof ik hele dagen door alleen maar rijst en iets pikant eet. Echt jammer dat ze niet kunnen genieten van andere smaken dan dat pikant eten. Een min puntje dan.
De snacks zijn dan wel heel lekker! Die goodday koekjes, en nog iets en nog iets dat ik moeilijk kan uitleggen zijn verrukkelijk! De een is precies karamel met pindanootjes en het ander is een bitter smakend gebak, maar tergelijkertijd ook zoet. Ben daarbij ook officieel fan van Slice, Absolutely Mangolicious! Hihihihi
