Voor de twee weken met mijn familie- kon ik in kayathar niet meer op het internet. Hun rekening hadden ze nog niet betaald en ik heb dan maar een bericht op words geschreven, zodat ik die achterof met internetverbinding op mijn blog kon zetten. Zo hier mijn bericht.
11/03
Ik ben hier al bijna een maand, maar als ik er op terugkijk en denk wat ik heb meegemaakt is het net alsof het in een oogwenk is gebeurd. De twee voorbij dagen waren licht van temperatuur en wanneer het durfde bewolkt te worden, kreeg ik heimwee naar ons Grijs Belgenland. Voor de Indiers hier, is het een mysterie dat er in deze periode van het jaar ook maar een wolk zich durft te laten zien, normaal is het nu al snikheet- maar ik ben er niet kwaad om. Zelfs hier ondervinden ze gevolgen van the global warming (intussen is dat al lang verleden tijd en is het hier wel degelijk een bijna ondraaglijke temperatuur geworden)
Sinds maandag is er niet zoveel gebeurd. Maandag heb ik de leukste klas de VIII standard, de leeftijd gaat van 13-15. Met hen doe ik het meest, doordat zij de meeste free periods hebben en ik enkel in de free periods kan les geven. Maandag heb ik hen geleerd Yes-No-Questions te maken en het voelt goed als je ziet dat ze er ook iets aan hebben, wat je hen probeert te leren. Wat ik bizar vind, eigenlijk, is dat Indiers een enorm grote woordenschat hebben ( zelfs groter dan het mijne ), ze leren lange gesofisticeerde zinnen al in de basisschool maar om de een of andere reden slagen ze er niet in om als 14-jarige een degelijke zin te vormen. Ze begrijpen Engels, ze lezen Engels, maar eens dat ze hun spreekvaardigheid moeten gebruiken, klappen ze toe en is het alsof ze geen enkel Engels woord meer kunnen spreken. Dus daarom was ik voldaan te zien dat op het einde van de dag ( want op die dag hebben ze 3 keer 40 minuten free periods, m.a.w. 3 keer Engels van mij) dat ze eindelijk een deftige vraag konden stellen. Zo heb ik hen proberen te evalueren tijdens een spel, waar ze moesten raden om een voorwerp met behulp van de yes-no vragen. Bvb. Is it yellow? Can it fly? Does it have four legs? Does it run fast? Etc.
Eens ze in groepen zijn verdeeld en competitief worden, schieten ze in gang als geen ander. Dan zie je natuurlijk ook leerlingen die er snel mee weg zijn, en leerlingen die liever babbelen en er helemaal niets van bakken. Ik denk dat dat nu eenmaal de eeuwige teleurstelling zal zijn als leraar. Je hebt bloemen die bloeien, die niet bloeien en je hebt er die niet eens weten dat ze kunnen bloeien... Maar in het algemeen zijn het schatten van leerlingen... Zo heb je ook de bullebak van de klas Ranjit Kumar ( was de eerste waarvan ik de naam onthield)... een donker donkere jongen die fors gebouwd is en die zelfs niet zou buigen als het stormde. Dan heb je het populair meisje die niet op haar mond is gevallen, die dan heel lief doet tegen de leraar en alles probeert te doen om te verdoezelen dat ze eigenlijk constant zit te babbelen. De bank vooraan, tenslotte, is de beschaamde meisjes-bank die achteruitdeinzen telkens ik vriendelijk kom om hen te helpen met hun opdracht. Vandaag heb ik hen een les ingeleid om Homophones te leren ( see, sea whether, weather to, two, too) want daar missen ze ongelooflijk veel in.
Dinsdag was het een Islamitische feestdag, geen idee waarvoor, maar er was geen school. Die dag heb ik buikkrampen gekregen met de gevolgen van dien (om niet te gedetailleerd te zijn en jullie te doen laten kotsen van walging...) maar ik heb medicatie bij mij en vandaag ben ik er van af, ook een beetje koortsig die dag maar heb me plat gelegd, geslapen en het was voorbij gelukkig. Die nacht natuurlijk wel niet kunnen slapen omdat ik overdag heb geslapen daarbij was er een geluid van een dier dat ik niet kende, het leek op een getik van een typmachine VRESELIJK VERVELEND, en het bijna gekende geluid van de kakkerlakken, waar ik begin mee te leven. Na een maand, zou je denken dat een mens niet meer verschiet van spinnen, wel niet waar Echt eee, toen ik boeken verplaatste toen ik mijn kamer opruimde- sprong er plots zo een gigantisch klein spinnetje tevoorschijn, maar met poten ( niet gelijk een huiwagenspin, of hoe die noemen) zo dik en groot bweikes- maar kheb hem achter mijn spiegel gejaagd en dan maar proberen te slapen in de hoop dat hij niet in mijn mond komt om te drinken, terwijl ik slaap.
Vandaag is het woensdag en ik heb VIII standard gehad, zoals ik al eerder heb gezegd ( met de homophones). Daarna ben ik naar Tirunelveli geweest om shampoo te gaan kopen, Panthene Smoot&Silky en een verrassing voor papa en de Goodday-cookies die ik al eens had gekocht. Lekker en verslavend! Het is ook de verjaardag van Abi vandaag, dus happy happy birthday to Abiiiii, hihi. Kheb haar een armband gekocht, en ze was er reuzecontent mee. Ik kom net terug van de living ( op de gelijkvloers ) waar ik zoete dingen heb gekregen, want als je hier jarig bent, dan moet je in de plaats van te krijgen, geven. Je nodigt dan iedereen die je wilt uitnodigen uit, geeft hen snoep en thee- ik denk dat ik een koek heb gekregen met simpele suiker op, een Ladu ( iets geels, zij zeggen dat het zoet is, maar ze slagen er toch in het pikant te maken ) en nog een ander soort koek met pistachenoten in. Dan kreeg ik nootjes, in iets pikants wat lijkt op opgedroogde pikante noedels of zoiets.. maar het is lekker en dan natuurlijk die goede oude thee, met melk, gember en suiker lots of sugar.
Nu zal ik beginnen aan mijn vervolg om mijn schade in te halen. Tot blogs
Een maand is reeds gepasseerd, en met nieuwe moed begin ik aan mijn nieuwe maand. Twee weken ( nu nog vier dagen ) zijn mama, tina en matthias hier gebleven, en hebben we samen zuid-india gaan verkennen. Kovalam, Kollam, Alleppy en de lange lange wegen dertussen. Intussen zijn we terug van drie dagen-bezoek Kayathar, want mama was vriendelijk uitgenodigd om de school te zien. De volle dag dat we daar waren, was het sportdag en wij waren de speciale gasten bij de prijzenuitreiking. Op zijn Indisch, met alle commotie rond niets en alles op hun uiterste gemak. Niets moet, alles mag. De kinderen waren daarbij ook heel blij om mijn familie te kunnen zien, al waren ze wel teleurgesteld net zoals ik, dat mijn papa niet mee was. Maar er moet toch iemand op het thuisfront blijven... De familie heeft ons vriendelijk ontvangen, met henna en pikant eten en bloemen in tina en mama hun haar, en oorbellen als cadeau. Als wederdienst, want we hebben de school drie laptops geschonken, en heel wat andere geschenken die nuttig zijn voor de school.
