Theotje, een vraag, de Taj Mahal ligt ver van jouw verblijfplaats maar Sri Lanka is toch een beetje dichterbij, heeft Sri Lanka iets te maken met Zuid-India, zo komen af en toe de Tamil Krijgers in het nieuws, en jij logeert toch in de deelstaat Tamil Nadu en de Indiërs spreken daar Tamil. Hoe zit dat juist in elkaar? Kan je mij daar iets meer over vertellen?
De Taj Mahal staat in Agra, dicht bij New Delhi... om daar te geraken moet ik 6 uur in het vliegtuig.
Sri Lanka is een apart land en heeft niets met Zuid-India te maken, op politiek vlak.
Het Conflict in Sri Lanka is een burgeroorlog tussen Tamils en Singalezen in Sri Lanka. De Tamil Tijgers strijden voor de onafhankelijke staat Tamil Eelam in Sri Lanka zelf. De Singhalesen zijn hoofdzakelijk Boedhist en de Tamils Hindoes, ze komen met andere woorden weer niet overeen door godsdienst... De tamils van India en de tamils uit Sri Lanka kan je denk ik vergelijken met wij vlamingen en de hollanders, dezelfde taal, maar ander land, dus andere problemen. Ik heb zelf moeten opzoeken hoor, op wikipedia... hier is dat conflict ( raar maar waar) een ver van mijn bed show en er word zelden over gesproken. Er word meer gevraagd om mijn mening wat er gebeurd is in Mumbai, en dat ze bang zijn dat India hierdoor minder toeristen gaat hebben, etc...
Toen ik hoorde dat mijn moeder en mijn zus naar india kwamen was ik thrilled and astonished! Geen idee hoe je dat zegt in het nederlands. Ik moet jullie toegeven dat ik 2 maanden heb onderschat, en nu wel besef dat veel mensen me uiterst dierbaar zijn in Belgie. Toch kan ik ook niet verzwijgen dat ik mezelf gelukkig kan prijzen met mijn nieuwe familie die ik hier heb in India. Ze hebben me zo goed ontvangen, ook al is dat hun cultuur, toch hebben ze me gerespecteerd- evenals ik hen respecteerde. Maar om terug op mijn onderschatting te komen, was ik ook al blij geweest met 1 maand Incredible India, al kan er nog zoveel gebeuren in de volgende maand dat ik misschien van mening ga veranderen.
Nu terug naar mijn onvoorspelbaar leven in india
Dit weekend was ik van plan om met Elena naar Varkala te gaan, maar dat is helaas niet door kunnen gaan, omdat de familie beslist had om langer in Caddambur (dicht bij Chennai) te blijven. Mag ik nog eens onder de indruk zijn van de grootte van de familie? Er kwam echt geen einde aan, schoondochter alhier, grootmoeder aldaar, aangetrouwde schoonzoon die nog eens familie is van ...etc. Grappig en tergelijkertijd enorm verwarrend, aangezien elke familielid hun naam aan mij wil leren; en als je weet wat voor namen ze hier hebben dan weet je waarom ik het uiterst verwarrend vind.
Als gevolg zat ik alsnog 10 uur in de auto op weg naar Kayattar. Ik heb je al gezegd hoe ze hier rijden, wel het lijkt me dat hoelanger ik hier blijf hoe zotter ze beginnen te rijden. Ik vind het eigenlijk nog altijd adembenemend interessant dat ik jullie nog steeds kan vertellen hoe abrupt ze kunnen remmen ( zonder gordels) en hoe ze voorbij kunnen steken met mannelijke finesse! Het kan hen niet schelen of de tegenligger verdorie 3 cm van hen verwijderd is kortom, ik hou mijn adem in, wend mijn gezicht telkens weer als die zotte chauffeur een auto wil voorbijsteken. Dan bedenk ik me dat de Indiers in ALLES anders heel erg op hun gemak zijn, zich zeker niet haasten, maar als ze eenmaal op die straat zijn, is het alsof ze koste wat kost in drie seconden aan de andere kant van het land willen zijn. Dit is het enigste waar ik nog moeite mee heb gewoon te worden.
De indische bank.
Zoals de titel zegt, wil ik jullie nog eens herinneren hoe easy onze belgische bank is ik heb in de terugreis met verbazing een indische bank mogen zien en het was echt hi-larisch. Wel om het je makkelijk te kunnen voorstellen wel eigenlijk weet ik niets om het mee te vergelijken het is een grote ruimte, en aan de zijkanten kan men zitten. In de ruimte zelf zijn er kotjes gemaakt, waar de bedienden werken en waarschijnlijk heeft een van hen een computer. Als sardientjes in een blik en alsof er nog geen plaats genoeg over is, lopen de klanten nog eens tussen de kotjes heen. Roepend en tierend wanneer ze nu EINDELIJK besteld kunnen worden, terwijl een gez niapige man me passeerde met een tweelood-geweer op zijn schouder, eens naar me staarde van wat komt die bleekscheet hier doen?. Veera Pandian wou geld lenen, wel ik heb er 3 kwartier gezeten op de stoeltjes aan de zijkant van de ruimte, de zwetende lucht ingeademd en rond gekeken met verstomming. En net zoals ik keek naar de ruimte, staarde de ruimte terug naar mij wit zijn is hier helemaal niet in de mode, denk ik... Verder hebben ze eerst 6 contactpersonen moeten aanspreken om uiteindelijk bij de juiste leen-vent te geraken, waar ik heel blij om was... en een kwartier later waren we terug de blakende zon in gelopen. Hot as hell.
Een school Annual-day
Zaterdag was een vrije dag, net zoals die vandaag is ( die ik doorbreng met boeken lezen, met de familie een babbeltje slaan en water drinken ). De familie is trouwens ook blij dat mijn mama en zus komen, en ze hebben hen al uitgenodigd om hier drie dagen te blijven.
Intussen is Thumsilachamed ( die ik voordien Dumsil heb genoemd ) binnengekomen, en heb ik hem tevergeefs willen leren fluiten Nu om terug over de zaterdag te beginnen, om 16.00 kwam Veera Pandian me uit het niets vragen of ik hem wou gezelschap houden tijdens een annualday van de Presanna school in een dorpje verderop. Hij was goed bevriend met de directrice van die school, en ik had me een bescheiden feestje voorgesteld met een paar optredens van de kinderen.
Nu blijkt dat het dorpje wat verderop 1 uur verderop was, en dat het bescheiden feestje het hele dorp in rep en roer had gezet. Ik durf te zeggen dat het hele dorp aanwezig was!
Vooraleer we in de school binnenliepen, kregen we wat om te smoefelen en toen gingen we naar de speelplaats die versierd was en die al vol met mensen zat. Nu moet ik je waarschijnlijk niet zeggen hoe ze reageerden toen ze mij zagen. Een wit mens is er 1000 waard in een groep van bruinere mensen, want echt iedereen keek naar mij ipv van wit werd ik rood Toen ik dacht dat het ergste voorbij was, kwam een cameraman mij filmen alsof ik de ster van de show was en er was ook een fotograaf die wrs 30 fotos van mijn entrée heeft getrokken. Ik deed dan maar wat mee en zwaaide, JA wat had een mens anders moeten doen? ik was even normaal als de vader die daar op een stoel zat te wachten op de optrede van zijn dochter, kortom ik was toen al zo klein als mijn duim. Maar in india moet je je op alles voorbereiden, en ja ja daar op het podium op de speelplaats telde ik de stoelen al. Er stond er 1 te veel, naar mijn goesting en dat was de stoel waar Veera Pandian me naar toe leidde... had ik het geweten, dan had ik liever braafjes in mijn bed willen liggen. Tergelijkertijd voelde ik me wel kweetnie, beroemd mag ik misschien niet zeggen, maar toch.. ongewild gewild ik heb er een dubbel gevoel over. Toen kwamen er speeches, als van de directrice die mij Special Guest heette waardoor ik moest opstaan en het vanakkam-gebaar moest doen, en ik bij deze gelegenheid ook een doek over mijn schouders kreeg. Dat is hier de gewoonte, om iemand uitgenodigd een doek over zijn schouders te leggen ( dat had ik al gezien op de Hotel Inaugaration). Dan moest ik ook nog een paar leerlingen geschenken geven en lachen voor de foto ik voelde me een witte attractie in een land van bruin. Maar alles werd goedgemaakt eenmaal we van het podium mochten en ik naar de optredens mocht kijken, die echt spectaculair en grappig waren. De eerste zal me bijblijven, waar twee meisjes rond de 10 de traditionele Indische dans dansten. De lichaamstaal legt een verhaal uit, en ik kon me er niet van weerhouden het even te vergelijken met een geisha-dans ( als gevolg van het boek dat ik uit heb).
Ik zuchtte uit verlossing toen ik eenmaal terug in de auto zat op weg naar huis, met het doek in mijn handen. Ik koester het als een vreemde, maar grappige herinnering.
Verder deze ZONdag was het zonnig, en HEET. Mijn neus is aan het vervellen, zoals hij dat altijd doet na verbrand te zijn en ben ik vollop terug in de stemming om morgen de studenten te entertainen met de Engelse taal. Nieuw boek voor deze week is The Junge Book van Kipling en een nieuwe frisdrank die ik heb geprobeerd heet Mazaa of Maaza en is niet te drinken, gemaakt van mango.
Opnieuw vele groeten, tot blogs en dank je om deze blog gelezen te hebben Verder stel ik het ook op prijs als jullie me iets laten weten hoe jullie het vinden, zodat ik weet aan wat ik moet werken, of door me gewoon goeiedag te zeggen - is ook leuk. hihi Bedankt aan jullie die dit al deden.
Intussen is het een hele tijd geleden dat ik iets schreef op mijn blog, aangezien er veel is gebeurd gedurende mijn verblijf in India. Eerst en vooral vind ik het spijtig dat een mens niet in staat is om een reis zoals deze te beschrijven, of men zou er dagen aan moeten werken en duizenden boeken schrijven. Ik kan jullie enkel een zucht van dit land meegeven, wil je meer dan dat, dan verzoek ik je om het met je eigen ogen te aanschouwen.
Klokslag 2 uur en mijn alarm ging af, vandaag vertrekken we naar Chennai. Het is pikdonker, maar de lucht was aangenaam om te ademen geen getoeter, geen urinegeur, niets, enkel de geur van de slapende indier. De auto stond klaar en we laadden hem met onze bagage. Veera pandian kwam in zijn mooiste kostuum, omdat het zijn principe is om netjes te zijn eens hij uit Kayattar vertrekt. Gewoontes, gewoontes en gewoontes de Indische cultuur hield op met bestaan zonder gewoontes, bijgeloof en traditie. Ze zijn enorm bijgelovig, en dat werd ook duidelijk want toen we eenmaal op weg waren, was de familie plots heel rumoerig en begonnen ze te zuchten en te lachen. Naren haalde zelfs de camera boven, waar ik totaal geen nut in zag, of het was om de auto voor ons te filmen en de duisternis van de nacht. Toen Veera zich naar me toekeerde en me vertelde dat TELKENS ze een reis ondernemen dezelfde auto voor hen rijdt en dat het nu wel heel toevallig is dat op die auto de naam Abi stond geschreven, de naam van de muntenverzamelaar. 10 uur rijden stond voor de boeg en ik had nu al respect voor Veera dat hij zoiets aankon. Toch toen hij begon 50 te rijden en een beetje te zigzaggen heb ik hem gevraagd om het Kastensysteem uit te leggen Daar was hij later dankbaar voor, want anders had het ons 11 uur geduurd voor we er waren.
Tijdens de reis is het gebruikelijk om een paar keer te stoppen om te plassen, of om iets te drinken. Zo heb ik iets gedronken dat ik nooit eerder had gedronken, en ook nooit meer zal drinken. Het is geel, ze koken het en het bestaat uit kaas en suiker eigenlijk heb ik het aangenomen uit beleefdheid en om eerlijk te zijn stond de kleur van het drankje me wel aan. Maar een walgelijke smaak! Bweikes. Nooit meer.
Het was verder wel een tamelijk spannend avontuur, bijna reden we een zwijn omver en p een kalme weg wou Veera zijn zoon wat rijlessen geven, wat als gevolg gaf dat Naren vooraan moest zitten en zijn lessen in de praktijk moest omzetten ( kan je je voorstellen hoe goed ik op mijn gemak zat toen die kleine het stuur over nam, the basterd, 14 jaar oud), daarna heb ik mijn tong verbrand aan een te hete thee en tegen dat het daglicht was en ik opnieuw het hemels mooie landschap van TamilNadu kon bewonderen waren we al aangekomen aan het huis van de moeder van Sugunya. Ze heeft de grappigste vader ooit, hij heeft geen boventanden, is zeer mollig en lacht constant. Vriendelijke vent.
Toen heb ik voor het eerst een echt Indisch bed mogen trotseren Mensen, jullie volgende uitdaging na een week lang op de grond zitten- komt op de grond slapen met drie kussens en een rieten mat. Ik dacht eerst dat ze gemist waren van kamer, of tenminste dat het een grapje was, maar neen, het volgende wat Veera zei was If you want, you can rest a little, okay Ill sleep for an hour.
Het zit namelijk zo dat Veeras familie zich wat had aangepast aan het Westerse levenstijl, hier kijken ze niet hoe een bleekscheet slaapt en een gast moet maar slapen gelijk een echte Indier. Ongelijk kan ik ze niet geven, hoe zouden wij ons voelen als een indier te gast is en ons opdringt om water te gebruiken en je linkerhand in plaats van wc-papier. Daarbij is het eten hier NOG pikanter en is er helaas geen Westers toilet. Ik heb voor het eerst in mijn leven, na een kind geweest te zijn, weer moeten hurken om mijn ding te doen. Meest vreemde ervaring ooit, moet je zeker ook eens proberen in plaats van te zitten op het toilet, met je voeten op de wc-bril te hurken en zo uw ding te lossen. Voor de echte avonturiers, gebruik geen toiletpapier.
Zo slecht geslapen, je kan het je niet voorstellen, de muggen hier zijn medogenloos en ik heb nog nooit zoveel jeuk gehad aan mijn twee handen dan toen. Maar weet je alles went, ik ben hier nu al drie dagen en echt alles went. Zelfs het zicht van het landschap en de arme mensen, de sarees en de donkere mensen, de mannen met rokken, de salamanders, de apen op straat, de geiten, de heilige koeien met hun horens in blauw geschilderd, de ontelbare spinnen en het onverstaanbare gebrabbel van de Tamilezen, het went allemaal. De dag na het slecht slapen, kwam ik de echte reden te weten waarom we zolang hadden gereisd naar de familie. Vandaag 3 maart is het de derde doodsverjaardag van de vader van Veera, het is hier de traditie om hun dode vader te eren als een god- daarbij komt dat die vader een specialeken was en hij in een boek geschreven had dat drie jaar na zijn dood, de kracht van zijn leven zou verschijnen en zich zou tentoonstellen aan Veera en zijn familie. Ik was er natuurlijk niet bij en ik moest nadien achterkomen met Seeno, de (mama = oom) van Naren, het kleine wegeltje dat we hebben moeten trotseren om naar de ceremonieplaats te gaan was in een woord, av-on-tuur-lijk! Die palmbomen doen toch altijd iets speciaals aan het zicht en de hobbelige weg die echt wel hobbelig was maar echt zonder te overdrijven zelfs angstaanjagend hobbelig was, was alweer iets om te onthouden. De plaats waar de ceremonie plaats vond was de rustplaats van Veeras vader, na zijn werk als vereerde leerkracht heeft hij zich naar deze plaats teruggetrokken. Het was een klein boerderijtje, die hij helemaal zelf had gebouwd. Echt mooi, er was een boom die takken had die naar beneden groeiden, en het zicht was zo mooi en rustgevend dat je de man geen ongelijk kon gegeven hebben om hier zijn laatste dagen te spenderen. Nadat ik het kamertje moest begroeten uit respect zijn we naar de moeder van Veera gegaan, een krampachtig oud gerimpeld vrouwtje die aan het zorgen was voor haar kleindochters. Daar heb ik oude familiefotos moeten goedkeuren en heb als dank chocolade gekregen CHOCOLADE! Ik was blij. Reuzeblij.
Toen zijn we weer huiswaarts gekeerd, heb ik verder gelezen in The Memoirs Of A Geisha ( die zoals elk boek, mooier is dan de film) en heb ik met een heel klein beetje tegenzin terug in dat vederzachte bed gekropen. Ondanks het gekrab en de harde grond, ben ik opgestaan ben een glimlach Ik had echt ongelooflijk goed geslapen, want ik had de truk gevonden om de kussen zo te leggen dat je eigenlijk dacht dat je op een matras lag te slapen. Eigenlijk heb je twee mogelijkheden, ofwel leg je een kussen neer zoals je die zou leggen op een echt bed, dan leg je daar een kussen op in de tegenovergestelde richting en dan beetje verder leg je een kussen in de eerste richting voor je achterste op te leggen, of leg je de drie kussen naast elkaar met dezelfde ruimte tussen en leg je je gewoon op je buik met de armen open en denk je heel diep na over een matras dat je in een diepe slaap valt. Vandaag moest Veera weer iets speciaals gaan doen, en bespreken met familieleden, dat hij Naren en zijn Mama, Seeno en mij naar Poompuhar heeft gezonden om te kunnen genieten van de frisse zeebries en de geschiedenis van een gezonken stad. Die stad zou volgens de mythe connecties hebben gehad met Rome en Athene, dus dat vond ik wel verrassend en interessant. Eens met de voeten in het zeewater, besefte ik tot mijn verbazing dat hier die Tsunami had plaats gevonden ( natuurlijk niet zo erg als in Indonesie) maar zoals een vriend van Seeno me vertelde, had de zee toch 2 km diep het land ingestroomd. Toen pas besefte ik dat de vele tempels dat ik had gezien voor de overledenen waren toch dat het 4 jaar geleden is, moest ik toch even slikken dat op de plaats waar ik stond zon ramp heeft kunnen plaats vinden- en durfde ik me zelfs niet voorstellen hoe angstaanjagend die golf geweest moest zijn. Het museum die ik daarna had bezocht, was wel minder spectaculair dan het museum in mijn hoofd over de Tsunami, maar ik heb wel van het verhaal genoten ook al was die in Tamilees
Uiteindelijk heeft Seeno me teruggebracht met de motor en heb ik moeten constateren dat mijn teder vel de zon niet goed heeft kunnen verdragen en zit ik hier nu met een knalrode nek en een t-shirt die in mijn lichaam is gebrand. Moest ik met een bloot bovenlijf lopen, hier zouden ze nog steeds denken dat ik een wit t-shirt draag als ze fantasie genoeg hebben om de tepels en de navel weg te denken Ach India.
Ik hou van de wereld, en heb hier beslist om er mijn werk van te maken om de wereld te zien Ik zou me schuldig voelen moest ik later constateren dat ik na zo lang leven, niet eens de hele aardbol heb gezien, wetende dat het die planeet is waar je heel je leven hebt opgeleefd Eigenlijk is het toch raar dat je soms van een plaats helemaal geen besef hebt, tot dat je er daadwerkelijk bent geweest zo weten jullie bijvoorbeeld niet dat er hier een tempel staat met een gigantisch groot beeld van een god, die hier ook staat terwijl je opstaat, of je gaat gaan werken
Zoals je ziet heb ik wrs te veel tijd om te denken, maar dat doet ook eens deugd.
Dan wil ik ook even antwoorden op de vragen van papa, die ik dankbaar ben dat hij vragen stelt zo weet ik tenminste wat jullie willen weten.
Wat ik me afvraag is, zijn daar geen wilde dieren vb slangen of tijgers in jouw streek of zijn het alleen maar heilige koeien?
-Ik heb gelukkig nog geen slangen of tijgers gezien, die waren hier waarschijnlijk wel, zoals er ook wolven waren in Belgie, maar die zitten nu in reservaten of leven in het diepste van het woud zoals de olifanten in het woud die ik heb bezocht dit weekend ( als je die olifanten wilt zien dan moet je eerst 12 uur wandelen vooraleer je bij die plaats belandt). Heilige koeien zitten hier wel, de ene zoals in belgie, de andere is de echte Indische koe met een bult op zijn rug, een strenge blik en blauw geschilderde horens en dan nog een soort koe die meer iets van een vriendelijke buffel heeft. Verder heb ik nog eekhoorns zien rondlopen, alsook apen ( veel apen ) geiten, honden die elkaar rauw lusten, nog maar 1 kat gezien, kolibries, arenden vliegen hier ook die Vishnu zou zijn, als je Hindu was mja en van de salamanders en de kakkerlakken wist je al Oja, ik heb ook een miereneter gezien denk ik in deze tuin hier, of het leek alleszins op een miereneter ( klimt dat in bomen? Dan is het een miereneter )
Hoe gaat het met het indisch praten of is het meestal engels?
-Ik zeg soms nandri, dankje of vanakkam, hallo ama is ja en voor de rest is alles in het Engels, eigenlijk heeft Tamil iets van het Chinees soms, kortom het is geen taal die je in 123 hebt geleerd.
Vertel eens iets meer over de kinderen of vlieg je werkelijk van klas naar klas?
-Ik vlieg inderdaad van klas naar klas, dus heb intussen al meer dan 300 kinderen gezien. Maar de 8th Standard zijn wel de liefste studenten en van hen verwacht ik ook het meest dat zij het meest aan mij zullen hebben het is zo dat ik de kinderen les kan geven als ze in hun vrije periodes zitten en dat zijn er eigenlijk heel wat het komt overeen met de studie-uren die wij hebben op school, maar hier hebben ze er elke dag drie of maximum vier. De kinderen zijn de armste van de streek, aangezien het de goedkoopste school is daardoor zijn zij het meest enthousiast over een bleekscheet aangezien ze waarschijnlijk nog nooit een bleekscheet hebben gezien op tv, laat staan als ze een tv hebben Het zijn toffe gasten, maar soms ben ik blij dat ik de Raemen-stem heb en dat ik daar gebruik kan van maken als het echt nodig is.
Vertel me ook eens over hun geloof.
-Als ik zou beginnen over het Hinduisme dan zit ik hier morgen nog. Maar in grote lijnen leven Hindus, Moslims en Christenen hier VREDIG samen. Moslims die anderen onderwerpen zijn meestal naar Pakistan verhuisd, na Ghandi en Nehru. Dus de meeste extreme moslims leven in Pakistan, en daar worden Hindus niet echt vriendelijk behandeld. In India is ieder mens vrij te geloven wat hij wil, al is het soms moeilijk voor sommigen om te begrijpen dat ik geen geloof heb..dus zeg ik dat ik in alles geloof- Zoals Ghandi. Dan zijn ze meestal content. Je hebt hier ook Jainisten, maar wat zij geloven weet ik niet, ook Singhs, de mannen met de tulbanden- dat moet ook iets speciaals zijn. Kortom Veera vertelt me enkel over zijn geloof en over zijn heiligvertegenwoordige Sai Baba, een grappige vent waarvan fotos van hem in zijn huis overal uithangen.
Zijn er ook groepen zoals wij westvlamingen die totaal anders praten?
-Als ik de afkortingen hopelijk goed heb begrepen van je vraag, hebben ze hier waarschijnlijk ook wel dialecten, als wij al dialecten hebben in ons kleinbelgenland die ter verduidelijking 5 keer in Tamilnadu kan, dan denk ik dat er in India ontelbaar veel dialecten zijn Eigenlijk praat Tamilnadu al anders dan de rest van India, want de nationale taal is Hindi dat kunnen enkel de geleerde mensen hier spreken naast Engels. In Kerala, de provincie naast Tamilnadu spreken ze dan alweer een ander dialect, of taal..malayam ofzoiets.. kortom, Indisch bestaat eigenlijk niet. Ik ben al blij dat de minderheid Engels kan, en dat ik hier ben om de mensen Engels te leren.
Op jouw verjaardag was het in India verschrikkelijk warm, elke dag wordt het een beetje warmer en warmer.
Ik ben nu juist gearriveerd in Kayattar, na een lange tijd onderweg geweest te zijn. Samen met de Duitse meisjes, die ter verduidelijking wel Engels spreken, Lavel uit the USA en Ann uit Australia ( die oorspronkelijk Duitstalig is) ben ik naar de Hospital Inaugaration geweest. Het uithoudingsvermogen van Indiers moet wel heel hoog liggen, de bussen rijden verschrikkelijk traag en om je trein te boeken is geduld de enige hoop. Vandaag ben ik waarschijnlijk 6 uur onderweg geweest, maar je hoort me niet klagen, hoor. Tijdens het reizen kijk ik naar buiten, naar het steeds indrukwekkende landschap van India, of praat en luister ik naar Indische muziek met mijn nieuw maatje Elena. Elena lacht echt constant en samen hebben we keiveel de slappe lach, echt leuk gezelschap.
Haar andere duitse vriendin moet ik niet hebben, ze heeft een rotkarakter en wilt echt altijd gelijk hebben, het is eigenlijk een beetje ziekelijk maar misschien is het een verkeerde eerste indruk ( hopelijk ). Aan Lavel heb ik een paar teaching-tips gevraagd, elke hulp is welkom, trouwens.
2/03/09
Amai, het is al maart, vliegt de tijd voorbij!
Gisterenavond ben ik bij Abi gaan zitten, die me haar muntencollectie wou laten zien. Ze heeft veel Indische, Sri Lankese munten, best wel cool eigenlijk. Maar indrukwekkend was het niet, ik ben van plan een paar dubbele van mij te versturen als ik terug in Belgie ben dan doe ik haar ook een plezier. Het is wel een hele lieve, ze brengt me altijd zoete dingen als ik op de computer bezig ben. Toen ik gisterenavond bij Abi zat, was Barvesafia, Tatsj, Sharmi en de mama van Abi ( die altijd heel streng kijkt en boert als een echte vent) er ook bij komen zitten. Ze praatten over hoe ze dromen om London eens te zien en de strenge boerende moeder grapt altijd dat ze mee zal komen naar Belgie Ze zit hier goed, wat mij betreft.
Ik ben officieel ook fan geworden van Mirinda en Fanta met Appelsmaak! Echt lekker en het is eens wat anders dan het water dat ik krijg. Als ik tijd heb dan koop ik ze langs de straat, hopend dat de winkel een frigo heeft; want de meeste drank staat hier gewoon in de blakende zon. Ik heb mijn stamcafe gevonden hihi, met een frigoYEEY. 23 Rupees is het meestalvoor gekoelde frisdrank, dat is ongeveer 0.32 Euro als ik niet misteld heb. Misteld is een raar woord, is het mistelt? Ik ben mijn nederlands aan het vergeten, denk ik.
Vandaag op school was het wat moeilijk, de nachten dat ik moeilijk slaap beginnen op te lopen en de wallen onder mijn ogen beginnen zichtbaar te worden. Daarbij komt het dat de kinderen het al wat minder speciaal vinden dat ik er ben, dus ze beginnen al eens makkelijker een praatje te slaan met hun buurvrouw, of buurman. Achja, dan maak ik de les interessanter of zet de grootste babbelaar apart.
Morgenvroeg om 2.00 vertrekken ik, Veera, Sunguya, Naren en Nivedetha naar Chennai, of Madras. Im looking forward to be there, want het schijnt echt wel de moeite te zijn om het gezien te hebben. Veel fotos trekken, daar zal ik me dus mee bezighouden.
Tot blogs met misschien meer indrukwekkend nieuws! Groetjes
