Zoals ik eerder had gezegd ben ik nu in Sivakasi voor de Hospital Inaugaration die morgen zal plaats vinden.
De bus van Kayatar naar Sivakasi was een echt avontuur. Ik was helemaal alleen op weg naar een plaats waarvan ik de weg daar naartoe helemaal niet kende. Toch waren de husconducteurs wel gebruiksvriendelijk, aangezien ik maar een beetje tamil kan lezen en de bussen geen aanwijzing hebben naar waar ze gaan. Ik moest twee uur onderweg zijn naar Sattur ( zo had Veera Pandian me geholpen, de avond daarvoor) en van Sattur moest ik de weg vinden naar de nieuwe bushalte van Sattur, daar de bus nemen naar Sivakasi en eenmaal in Sivakasi moest ik nog een uur en een half naar Satchiapuram... 17+5+6 Indische Rupees, dus dat valt nog tamelijk mee. In Sivakasi was ik de verkeerde kant opgelopen met als gevolg dat ik verloren was gelopen, ...Volg nooit de instructies van Indiers.. ofwel is het verkeerd, ofwel is het verkeerd. Daarna, toen ik echt verdwaald was heb ik maar gebeld naar het bureau van ProjectsAbroad, heb mijn gsm afgegeven aan een lokale vrouw en heb het dan toch nog gevonden. Moest ik simpelweg naar links geweest zijn, ipv rechts dan was ik er hihi. Kuch Kuch..
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, twee duitse meisjes; Christina en Helena uit Frankfurt, HELE toffe meisjes en een oudere vrouw uit USA. De twee meisjes doen Project Care en de oudere vrouw geeft ook Engelse les, maar in Sivakasi zelf ( ze heeft me trouwens laten zien waar de cybercafe is). Met de twee Duitse meisjes heb ik gisteren rondgewandeld in Sivakasi, en heb ik uit een kokosnoot gedronken ( vind ik helemaal niet lekker) en heb ik voor het eerst indische jongens op een westerse vrouw zien springen om te vragen wat haar naam was. Figuurlijk wel te verstaan, natuurlijk. Ik was eigenlijk al gewoon blij dat ze nu niet enkel naar mij konden staren. Echt toffe meiden en vandaag ben ik er mee naar de tempel geweest, wat eigenlijk niet zo spectaculair was dan dat ik dacht... en ook naar de jungle, waar er zogezegd grote eekhoorns moeten zitten. In de heenreis heb ik een heilige boom gezien met duizend slapende vleermuizen in en weer de armoede van het land. Hier lopen sommige mannen ook met kromme O-benen, en dat komt volgens Christina dat psychologie studeert omdat hen nooit is uitgelegd hoe ze moeten lopen... ik weet het niet. Het was een leuke uitstap en ben blij dat ik de lange toch naar hier heb gemaakt. Daarna zijn we ook nog naar een tempel geweest op de top van een berg, was wel leuk ( als je kungfupanda hebt gezien) die eindeloze trap naar de tempel... Ik was wel blij dat we eindelijk op de top waren. Heel veel bedelaars op de trappen en een paar verkoopstandjes die beeldjes van Hindu goden verkochten. In de tempel was het enigste interessante dat ik heb gezien is dat ze hier in de plaats van weiwater, koemelk gebruiken om op hun voorhoofd te doppen. Ik ga waarschijnlijk volgend weekend met dezelfde duitse meisjes naar Het nationale conservatiepark, maar dat staat nog niet vast. Over die Rotaryclub kan ik enkel zeggen dat het geannulleerd was en dat wil dus zeggen dat we nu deze middag vrij hebben.
Ik ben aan het denken of er nog iets is dat ik moet vertellen... Uhm. Nu zit ik hier te zweten want die vent wil de airco niet aanzetten en zit er naast mij een indier zijn nek te kraken om de vijf minuten ofzo, AHJA ik heb ook mijn haar kort geknipt... dus goodbye theo met het lange haar uit het koude belgie, hello theo met kort haar uit het warme india... mijn nek is reeds verbrand, en mijn armen zien rood. Ik ben ook boterkoekjes aan het eten die me doen denken aan belgie... het is eigenlijk echt moeilijk om india uit te leggen... je Moet er gewoon geweest zijn om het je te kunnen inbeelden... Dat zei Christina ook dat je wel verhalen hoort over India dit en dat, maar dat je het eigenlijk nooit echt overtuigd totdat je het met je eigen ogen hebt gezien. Het afval is hier ook een enorm groot probleem, het ligt op straat, in beken of het is verlegd naar het hoekje van de straat en als niemand goed kijkt, steken ze het in brand en lopen vlug weg.
In de rit naar Sivakasi en ook bij de tempel, heb ik kunnen zien dat ze zich en hun kleren wel degelijk wassen in rivieren ( die met de dagen aan het uitdrogen zijn) ik heb er een foto van... het is zo het beeld dat je hebt van Indiers die zich aan de Ganges-rivier zitten te wassen, wel dat is dus niet enkel zo aan de ganges maar in elk mogelijk plasje water. Blij dat te mogen gezien hebben.
Hopelijk kan je je het wat goed inbeelden, als je vragen hebt kan je die stellen. Ik probeer telkens het zo uitgebreid mogelijk te vertellen, maar tis echt moeilijk... ik zie zoveel dat ik wil vertellen... Oke, nog een ding voor ik weg moet.. India is een prachtig mooi land, zolang er geen dorp of stad mee is gemoeid. De natuur is zo adembenemend mooi, met de bergen, de palmbomen, de jungle, dat was wel het toppunt van vandaag... het Indisch landschap.
Ik zet me in het klein kamertje waar de computer zich bevindt. Ik word begroet door een aantal mieren die over het raamkozijn lopen, een rode bij die de uitweg maar niet kan vinden en een salamander die zich vlug verstopt. Kokosnoten liggen hier op de grond, en ik ben blij dat de plafond-waaier aan staat, want vandaag is het verschrikkelijk heet. Ik mag er niet aan denken hoe warm het nog zal worden in maart en april
Dinsdag, of de tweede Sivanfeestdag.
Ik doe zoals elke dag het ochtendritueel= opstaan, me douchen, naar boven gaan eten met de handen, handen wassen, tanden poetsen in de emmer in mijn douche helemaal niet op de hoogte wat er me vandaag weer staat te gebeuren. Aangezien Veera Pandian ( of Director Sir) weg is met zijn familie naar Chennai ( of Madras t is hetzelfde) moet ik manieren vinden om naar de school te gaan. Vandaag kom ik Dumsilachamed tegen op straat en hij doet teken dat ik moet komen. Hier doen ze zon teken om te komen, maar als westerling is dat verwarrend want ze doen net teken alsof ik moet weggaan. Het doet er niet toe, uiteindelijk ben ik met het busje van Dumsil meegegaan. Het is een busje ( van ) dat bestuurd wordt door Kazim, een vriendelijke jongen van rond de 25 denk ik. Kazim houdt van toeteren en dat doet hij ook de hele weg naar school, neeneen, niet de 10 minutenweg, maar de haal-alle-kinderen-uit-het-dorpweg Het was wel een avontuurlijke rit in Kazims busje, door de hobbelende weg, de koeien, honden, geiten en kippen ging je van rechts naar links- kortom je maakt wat mee in zijn busje. Maar al bij al is hij zeer vriendelijk, ik nam een kauwgom en hij zei kauwgom in het Tamilees ik zei chewing-gum en dan zei hij chewing-gum You want one? vroeg ik, en op zon Westerse vraag kan je natuurlijk geen neen zeggen. hmmm Good taste, good taste en Kazim reed verder met zijn busje
Eenmaal dronken aangekomen bij de school, staan de kinderen in rijen, zingen ze het anthem lied van India en groeten ze de vlag, zoals elke ochtend. De zingende Hindus voor de SIVANfeestdag waren klaar met zingen, maar daar hadden ze ook redenen voor. Ze stonden namelijk allemaal bij de tempel die je kan bekijken vanuit de school. Allemaal ok, tot nu toe, dacht ik. Kinderen en leerkrachten waren aan het kijken naar de tempel, ze stonden er heel gespannen bij... alsof ze op iets aan het wachten zijn.
--Beeeeeh-beeeeh-- Jap, een geit! Ze namen de geit bij zijn horens en brachten hem voor het standbeeld van Sivan. Sommigen waren aan het waaien met palmbladeren, sommigen waren beginnen te zingen en een man hield een sabel vast.
( Theo gaat naar het lokaal, wou het namelijk niet zien) Hoorde een stilte en daarna geklap, het was gebeurd ik ging terug naar buiten en zag het arme dier spartelen zonder kop Je maakt wat mee als je in India bent
Dan gaan de lessen door, zoals er niets gebeurd is Soms kon ik me niet inhouden om te vragen aan de leerlingen Why did they kill the goat? en dan kunnen ze amper juist antwoorden, maar ik begrijp Offering. . The basterds
Woensdag, of de laatste feestdag
of in Belgie de halve dag school.
Ik fantaseer over de worsten van de markt in Veurne mmm hot-dogs Zoals ze die elke woensdag verkochten op die oude goede markt van Veurne. MMM ketchup
Vandaag sta ik met veel moeite op, de nacht heb ik doorgebracht met het luisteren naar het gezang voor Sivan. Het was een heel angstaanjagend stuk in het lied en op dat moment was ik wakker geschrokken, had een nachtmerrie ( geen idée waarover, maar het was kutmuziek, Thats for sure )
Tatsj had me de dagen daarvoor gevraagd om nog eens langs te komen in de andere school en dat had ik haar vandaag beloofd. Na de lunch ben ik naar de andere school gegaan, heb ik de klas genomen die ik vorige week over had geslagen en heb hun een verhaal verteld van J.K. Rowling ( The tales of Beedle the Bard) dat was wel een beetje te moeilijk, dus heb ik hen tekenlessen gegeven ( Een bloem, een huis en een hond en het woord beautiful kennen ze nu door mij, hihi) Daarna ben ik naar Tatsj geweest, en ze bood me thee aan. Een lerares ( die ik heel beschaamd vond in de klas) was vandaag jarig en toen zij binnen kwam was Tatsj haar aan het plagen dat ze geen Snoep mee had voor haar ( als directrice ). Ik zeg het Tatsj is leuk, maar als ze je niet leuk vindt, ben je gescheten.
Mij vindt ze wel leuk, denk ik. Want ze zei dat ze zo over mijn hoofd wou krabben, omdat ze dat ook bij haar familieleden doet. Daarna kwam die jarige beschaamde lerares terug binnen, toch wel met snoepgoed zeker! Ocharme .. ik had echt medelijden met haar. Het is zo een klein meisje, beetje mollig, maar waarschijnlijk al in de 20 en ze gaf zo heel beschaamd een gele bol. Het gelig snoepje, was echt waar, tergelijkertijd zoet en pikant het was wel lekker. De jarige had een hele mooie Sari aan, ook geel daar lachtte Tatsj dan weer mee, etc
Toen kwam Sharmi binnen, en zij begon dan te vragen hoe ik India vind, of ik al had gegeten, wat de Belgen het liefst eten ( FrenchFries with Mayonaise, maar dat kenden ze niet) en toen zijn ze me daar beginnen lief te doen alsof ze me al jaaaaren kenden. Ze zeiden dat ze me gingen missen, en dat ik hen ga missen. We concludeerden dat India wel armer was dan Belgie, maar rijker in de gemeenschap door relaties op te bouwen onder elkaar. Ik gaf hen wel gelijk Het was echt lief, en het deed me veel deugd dat ik herkenning kreeg dat ze het toch apprecieerde wat ik daar kwam doen want die Nareen en Nivedetha.. ik denk dat ze tamelijk verwende kinderen zijn en dat ze zich te goed voelen om met mij te praten OF ze zijn het gewoon kotsbeu dat er onbekenden telkens hun huis binnen komen.. ik weet het niet, misschien kom ik daar wel nog achter.
Ik moet ook even kwijt dat ik me heel erg stoor aan hun manieren, ze boeren, ze laten scheten, en ze smakken enorm ( zeker die Nareen, ik zou zijn kop kunnen inslaan als hij eet).. maar dat doe ik natuurlijk niet. Het is misschien wel grof, maar het bewijst hoe diep cultuur in je zit gebakken. De cultuur hangt daarbij ook af van je opvoeding en de cirkel is rond.
Daarna was ik uitgenodigd om bij Tatsj te komen eten, en toen heb ik nog een beetje gespeeld met de kinderen; want Tatsje en Sharmi houden zich na school, bezig met de opvang van de kinderen. Kortom ze geven hun leven aan deze kinderen.
-------- Die avond ben ik nog naar boven gegaan, bij de familie Pandian ( Veera, Sugunya, Naren en Nivedetha). Het was echt verrassend leuk en gezellig, ze toonde me fotos van vroeger van de trouw van hun ouders ( heel traditioneel), de Bangel van de moeder ( als de moeder zwanger is dan krijgt ze een armband en zegen van heel de familie, elk lid van die familie moet dan een foto hebben met die zegenstok in hun handen... met als gevolg dat er 10000 fotos waren van mensen die hun zegen gaven), van de inweiding van Nivedetha in de Yoga-praktijk!!!! Een foto waar ze op een spijkerbed zit, en een man haar overrijd met een motorfiets echt ongelooflijk om te zien. Toen ik vroeg of het geen pijn deed, dan zei ze dat na lang Yoga te oefenen, je dat kan weerstaan. Daarna heb ik gevraagd of ze me dat ook wou leren hihi, dan nog een foto van haar waar ze neerligt en dezelfde motorfiets over haar vingers rijdt Indiers, ze zijn me der eentje
Nu kan het zijn dat je geen blog meer zult lezen tot volgende week dinsdag, tenzij ik een computer tegenkom en hem vriendelijk vraag of ik eens mag surfen. Ik ga dit weekend naar een Hospital Inaugaration, die gebouwd is geweest door de Indische organisator van ProjectsAbroad, daarna ga ik nog een tempel bezichtigen en iets met een Rotaryclub maar ik weet nog niet goed wat dat is. Dan 1 maart ben ik terug in Kayattar, maar dan ga ik hopelijk mee naar Chennai ( of Madras) met Veera Pandian. Ik duim dat er plaats zal zijn op de trein.
Verder mis ik jullie allemaal wel heel stiekem. Maar ik hou vol omdat ik weet dat het maar twee maanden is Vele groeten en bedankt om mijn blog te volgen.
Vandaag begint mijn echte werk. Vorige week heb ik een paar klassen genomen in de basisschool, maar zoals je kunt voorspellen was dat niet zo gemakkelijk aangezien ze enkel my name is and Im coming from kunnen zeggen en met moeite begrijpen wat ze aan het zeggen zijn. Vandaag was mijn eerste echte schooldag in de Baba Matriculation School in het secundair onderwijs, voordien waren zij in examens. Ik heb vandaag ook mijn TimeTable gekregen zodat ik weet wanneer ik moet werken en wanneer niet.
Net zoals alle dagen begint de dag met mijn wekker dat afgaat rond 7.30 AM en slenter ik naar de douche buiten. Ik slaap trouwens elke dag wat beter en beter ( ook al is dat met een kakkerlak of een salamander, ik begin het gewoon te worden). Dat, als ook de strontgeur in de straat door de open riolering, de gapende mensen en het pikante eten geraak ik beetje bij beetje gewoon. De mensen beginnen me al te herkennen en zeggen al wat makkelijker Vanakkam, waarbij ik ze dan dankbaar teruggroet.
Veera Pandian (Appa = papa) en Sunguya ( Amma = mama, zijn vrouw) en nog een paar familieleden zijn weg naar Chennai, normaal mocht ik mee maar er was geen plaats meer in de trein, dus moesten ze met de auto die tergelijkertijd ook beperkte zitplaatsen had. Maar 2 maart mag ik mee, het schijnt er heel mooi te zijn dus nieuwsgierig weten ze me wel te maken.
Abi die onder ons woont verzamelt muntstukken en de volgende keer als ze tijd heeft zal ze me haar collectie laten zien en zal ik moeten zeggen welke euro van welk land is, aangezien ze van elke europese vrijwilliger wel eens een euro heeft gekregen. Ik vond overlaatst 0.50 euro en 0.01 euro en heb die haar gegeven, een van belgie en een van duitsland.
Als je het trouwens door hebt dat ik al namen weet te onthouden, dat komt omdat ik er gisteren mijn werk van heb gemaakt om de essentiele namen eens te vragen en op te schrijven, anders was het echt onbegonnen werk, hihi.
De dochter van Veera Pandian heet Nivedetha en zij zorgt nu voor mijn eten ( ik vind het echt afschuwelijk om verzorgd te worden, het liefste wat ik wil doen is die lepel pakken en mijn eten zelf in te scheppen, maar ze laat het niet toe) nu haar moeder weg is. Haar broer, Nareen ( onthoud ik door het Franse woord voor meter) vind ik niet zo leuk, hij geeft me het gevoel dat ik er te veel ben en mja gewoon een ongemanierd pubertje hopelijk word het wat slimmer als hij ouder wordt. Hij blijft hier ook,samen met zijn nonkel ( mama in het Tamil ) die leraar Wetenschappen is.
Soms krijg ik na of voor het eten thee of melk. De thee is zoet en ze voegen er Ginger aan toe die zorgt voor een speciale smaak. De melk is opgewarmde melk met suiker. Op de momenten dat er eindelijk weer eens iets zoets mijn mond binnenstroomt ben ik gelukkig. Alhoewel het pikante eten er ook wel mag wezen.
School.
Ik moest vandaag te voet naar school, want de auto is er niet. Is niet zo ver, tien minuutjes wandelen ofzo. Als ik hier wat langer ben, dan zal ik de weg daar naartoe eens filmen want het is echt een weg die tot de grootste verbeeldingen spreekt! Oja!!! Vandaag zag ik iemand kakken langs de straat, zo domweg. Toen ik passeerde bleef hij naar mij staren alsof er niets aan de hand was, ik ben tergelijkertijd blij en verrast dat ik het echt met mijn eigen ogen heb gezien Incredible India, say that again? ik moet er wel bij zeggen dat het achter de vrachtwagen was die daar stond geparkeerd, maar dat neemt niet weg dat de andere kant van de straat zijn kakkende verschijning kon zien. Achja, Shit happens. Ik zag ook drie mannen op een brommer, zonder helm natuurlijk. Grappig zicht
Vandaag is het een feestdag die oorspronkelijk drie dagen duurde ( volgens de kinderen in mijn eerste klas ) het is ter ere van de god Sivan en het was echt de hel om vandaag les te geven. Naast de school is er een Hindutempel en die waren constant aan het zingen ter ere van de god, echt luid (zoals de klokken van een kerk maar die dan niet ophielden) Ze hebben zeker drie uur lang de lessen gestoord. Zo waren de eerste veertig minuten in mijn eerste klas heel goed gegaan, de klas was de VIIth grade en je had er leerlingen die 12 tot 14 waren. Ik heb hen To Be geleerd, die ze matig kenden en zo een paar What do you like?-vragen gesteld, alsook moesten ze kunnen zeggen wat hun naam was en van waar ze kwamen.
In deze klas heb ik iets heel leuks meegemaakt. Ik vroeg hen op een moment wat ze graag zouden willen dat ik deed, zij zeiden zingen ik kan helemaal niet zingen dus ik heb het ook niet geprobeerd. Maar toen stak er een meisje haar hand in de lucht en ze vroeg of ze mocht zingen. Ik heb haar vooraan laten staan en toen begon ze te zingen, ik weet niet welk liedje maar AMAI zo mooi dat ze kon zingen ( ik hoop dat ik haar in de volgende weken eens kan filmen als ze zingt, misschien word ze wel beroemd). Ik heb haar dan ook op het einde van de les bedankt en heb haar het enigste cadeau gegeven die ik in mijn rugzak had, ze was er blij mee en ik was blij dat ik haar heb horen zingen.
Daarna kreeg ik mijn timetable en mijn eten, rijst met Sambar en Gabish ofzoiets. Die gabish was heel lekker. Daarna heb ik mijn handen gaan wassen en moest ik naar de VIIIth grade waar ze 14-16 zijn. Dat was iets anders!! Zon kabaal en geroezemoes en dan nog eens die Hindus die in hun tempel aan het zingen waren, het was zeer moeilijk en ik was dan ook blij dat die 40 minuten snel voorbij zijn gegaan met een simpele introductie over mezelf. Ik heb fotos laten zien van mijn mama en papa, mijn zus en matthias, dat vinden ze wel interessant en vragen daarna ook wat ze doen etc. Na die klas ging ik naar de Vth grade waar ze 11-12 jaar zijn. Een hele grote klas die ik moeilijk onder controle kon krijgen, tot ik de grootste babbelaar eruit heb genomen en vooraan in de stoel heb gezet met zijn gezicht naar de muur, toen waren ze al een pak minder lawaaierig.
Het was de klas waarmee ik vrijdag had gespeeld op het grote grasplein bij de school, dus zij waren meer geinteresseerd in of ik morgen ook weer ging spelen of niet. Maar het was een leuke klas, luidruchtig maar leuk.
Terwijl ik dit typ
- is Dumsilachamad binnen gekomen, het neefje van 5. Hij wijst naar alles en zegt vervolgens het engels woord, heeft mijn camera al grondig bestudeerd en vraagt op het laatste GIFT?
- is er heel veel lawaai op straat door het festival. Ze laten poffertjes ontploffen en roepen ter ere van Sivan. Toen ik naar buiten keek, zag ik een stoet die werd voorgegaan door een zelfgemaakte koe van lakens en iedereen in de straat zit er naar te kijken.
- hebben Tatsj ( de directrice van het lager onderwijs) en Abi ( de muntenverzamelaar ) een paar toys meegenomen uit mijn kamer voor de school. Ik ben blij dat ze er blij mee zijn. Tatsj is een hele speciale vrouw, ze laat me graag schrikken en doet graag voor de lol de deur op slot als mensen in kamers zitten, zo wou ze eens mijn reactie zien toen ze de computerlokaal dicht deed en ze zei dat ze dat ook deed bij leraressen als ze op het toilet zitten. Nu we over toiletten bezig zijn, ik heb voor het eerst in mijn leven naar het toilet geweest van de school, de echte indische toilet is echt angstaanjagend. Het Indische toilet= Een kleine ruimte, een gat in de grond, een kraantje aan de muur die men gebruikt om door te spoelen en een raam om naar buiten te kijken. Ga daar maar eens naar de ple zal mijn laatste keer geweest zijn denk ik.
- komt Abi net binnen ( herinner je de wederdienst) met thee, noten en iets kweetnie oe lekkers!!! Kokosnoot, suiker en melk in een papje die ik ( HEMELTJELIEF) mag eten met een lepel, wat heb ik bestek gemist!!! Ik zal het ook eens proberen te maken thuis. Konden jullie dit maar eens proeven, JEZUS, bijna lekkerder dan chocolade. Hihi.
