Omdat ik niet goed weet wat te schrijven, sluit ik mijn ogen en probeer ik te denken dat ik in belgie zit en jij in India en wat ik dan allemaal zou willen weten. Daarbij als je vragen hebt over iets, stel me die gerust zo kan ik er duidelijker op antwoorden en heb ik een richtlijn om iets te schrijven. Oh, nog iets stel dat je fouten ziet in woorden zoals een tekorte letter in een woord dat komt omdat deze computer het verbeterd zonder dat ik het heb opgemerkt. Bvb met ere en ( wou ik zeggen er een). Bedankt voor jullie begrip.
Ik zou me afvragen hoe de mensen daar doen.
-Telkens ik over straat loop word ik aangegaapt, zonder enige schaamte bekijken ze me van top tot teen en als ik ben voorbijgewandeld kan het wel eens gebeuren dat ze me blijven aanstaren, dat is als het volwassenen zijn. Kinderen zijn spontaner, of ze zeggen vriendelijk gedag en vragen how are you, of ze zwaaien eens heel beschaamd of ze steken zonder schaamte hun hand in de lucht en zeggen hoeveel ze graag willen krijgen. Zo vroeg een jongen me gisteren brutweg 10 rupees.
Ik heb advies gevraagd aan de schoondochter van Veera Pandian en ze adviseerde me dat ik me best concentreer op de leerlingen in de school en dat ik al mijn energie houd voor de schoolkinderen. Daar ging ik dan ook mee akkoord, want ELK kind iets geven is hier echt onmogelijk. Ik zit bijvoorbeeld in de kleinste straat van Kayattar en hier lopen 15 kinderen rond, om je maar een idée te geven.
Ik zou me afvragen hoe je je dagen slijt.
7.00-De dag begint zeer vroeg. Ze staan hier op rond 7.00 omdat het onmogelijk is om verder te slapen door het lawaai van de straat. Ik sta op, kruip in de ruimte dat de douche moet voorstellen. Daarvoor moet ik uit mijn kamer, drie meter rechtdoor, dan naar links, trapje af en aan de linkerkant is het toilet- aan de rechterkant de douche.
De douche is 1 op 2 vierkante meter (iets kleiner). Een staaf spuit het water de lucht in, er staat een emmer en een potje, er hangt een klein verrot kasje (waar ik Dove-shampoo en Sunlightzeep leg) en je kleren hang je het best over de ijzeren verroeste deur. Het water is koud s ochtends, dus het is even op je tanden bijten om de temperatuur gewend te geraken. Daarna droog ik me af in mijn kamer leg ik mijn handdoeken over de stoel, kijk of er nergens een beest rondkruipt die in mijn tenen zou kunnen bijten en check ik of er geen beest in mijn onderbroek zit. Zoniet doe ik hem aan, zoja pech voor mij en tier ik heel de buurt bij een.
8.00- Ik ga naar boven waar ik mijn ontbijt zal krijgen bij de Veera pandians familie (1 van de 4 families die in het huis wonen). Ik zet me op de grond, want tafels en stoelen hebben ze hier niet, doch hebben ze stoelen als ze de grond hebben gekuist, maar die durf ik niet te gebruiken uit beleefdheid. Het zitten op de grond is moeilijk. Ik hoor je nu al zeggen : Wat is daar nu moeilijk aan. maar ik daag je uit om een week zonder zetel, zonder stoel, zonder tapijt, zonder kussen tv te kijken, te eten (dan nog het liefst zonder bestek) en je zult je kont wel eens hard voelen bonzen of je rug wel horen kraken en trekken. Daarbij moet je het gewoon worden om op je voeten te kunnen blijven zitten, echt niet gemakkelijk dus. Daarna krijg ik warme melk met suiker ( ik verlang er elke ochtend naar , want hier is zelfs het ontbijt pikant) Na het eten was je je handen buiten bij het kraantje en als je neus loopt door het pikante eten heb je pech want ze snuiten hier in hun hand of ronken het terug in hun mond.
9.00 De school begint, maar er is nog geen kat. Indiers komen namelijk niet op tijd, ze vinden het te Westers. Net zoals ze mij uitlachtten toen ik mijn gordel wou aandoen. Ik word gebracht in de auto, telkens er een auto voorbijsteekt hou ik mijn adem in. Ik kom toe in de school en de kinderen make your day. Ze zijn gelukkig je te zien en zeggen Vanakkam of Hi! en dan vouw ik mijn handen en groet ze terug.
10.00 Nu komen de laatste kinderen toe, ze gaan allen in een rij staat en ze beginnen te zingen. De eerste drie liederen zijn in Tamil, dan the national anthem van India is in het engels ( Onverstaanbaar ). De lessen kunnen beginnen en de kinderen gaan naar hun klas.
11.00 Ik doe een toer in de school die helemaal open is, geen vensters, geen deuren als ze me zien dan is er geroezemoes en hoor je ze hopen dat ik in hun klas binnen kom, maar helaas heb ik een schema en moet ik naar een welbepaalde klas.
Ik kom binnen en ze begroetten mij, ik hen. Ik leid de les in met mezelf voor te stellen. Goodmorning children, my name is Theo Raemen and I come from Belgium ( dan hoor je ze fluisteren Belchioem, belgum) nog geen enkele klas gehad die het kende misschien maar goed ook.Dan ben ik verplicht mijn vaders naam te zeggen, mijn moeders naam en mijn zus haar naam ( ze zijn wel allemaal verrast dat ik voor hen zon kleine familie heb, aangezien ze hier allemaal bij elkaar blijven wonen) Tina betekent trouwens Daily. Ik was The Hindu aan het lezen en de Physical Teacher van de school kwam binnen, vroeg me helemaal uit ( wees naar mijn haar en zei Whats this!? twas te lang naar zijn goesting) en begon daarna mij Tamil te leren. Thinakaraan was de krant die op de tafel lag en hij vertaalde het ; Daily Sunrise. Zijn naam was Mallikaraj en betekent Jasmijnkoning. Was een rare vent, ik vind ze eigenlijk wel allemaal een beetje raar want ik weet niet hoe ze over me denken, noch weet ik of mijn Westerse manieren ze nu bevallen of niet bevallen ( zo forceer ik mezelf geen thank you meer te zeggen, terwijl zij het nu wel bij mij doen kortom zeer confusing) Ik geraak er wel eens aan uit.
11.00-12.30 = Les 1
Kinderen zijn in het algemeen wel blij dat ik les geef, al is het moelijk om 35 kinderen ( zoals eergisteren) koest te houden. Ze hebben hier trouwens enkel de Tweede zaterdag van de maand vrijaf, alle andere zaterdagen zijn schooldagen, maar ze hebben hier geen halve woensdag.
12.30-13.30 hangt af wat voor eten het is. Die tijd spendeer ik in de bibliotheek, daar eet ik trouwens ook onder de Roof fans. Als ik naar buiten kijk dan zie ik palmbomen, heel veel groen, een zeer kleurrijke christelijke kerk en de blauwe hemel. Terwijl mag ik de krant lezen onder het geluid van Tamilese zinnen die ik zelf niet kan verklaren uit hun lichaamstaal. Gisteren was ik gedaan met eten, had ik mijn handen buiten gewassen bij de meisjes die heel beschaamd hun kraan aan me gaven ( ook al deed ik teken dat het niet nodig was en dat ze verder hun schaaltje mochten kuisen ) en plots komt de moeder binnen begint ze daar te roepen tegen Saii ( haar dochter) en ze wees precies naar mij. Ik was mijn les aan het voorbereiden dus ik deed alsof ik niet luisterde, maar ik stond waarschijnlijk helemaal rood daarna vroeg ik aan de Veera of ik iets verkeerd had gedaan en het kwam er op neer dat Saii haar boek was vergeten voor haar priveles en dat ik helemaal niets misdaan had. Ik hoop dat ik de volgende keer me er gewoon niets van aan zal trekken, als ik iets misdoe dat ze me het dan gewoon zeggen, puntuit.
Zaterdag na 15.30
Break time, kinderen hollen naar de grote grasplein naast de school ( er zitten normaal ook 2 koeien en 4 geiten los te grazen). Dan blaast Mallikaraj op zijn fluit en staan ze allemaal op een rij ( Minor games) een paar stoere venten vochten om bij mij te staan ( 10-12 jaar) de meisjes houden zich bezig met elkaar te knuffelen of te huppelen of gewoon te praten. Ik heb Cat/Rat gespeeld, daarbij sta je in een cirkel, loopt er een jongen rond de cirkel, tikt iemand aan en de ene moet naar rechts, de andere naar links en zij moeten om het eerst naar de plaats lopen waar de ene jongen de andere heeft getikt. Niet te vergeten moet je goodmorning zeggen als ze elkaar ontmoeten bij het kruisen.
King/Queen ( De leraar zei Kink, moest aan blerina denken) daar staan de jongens tegenover elkaar in 2 rijen, als de leraar KINK roept dan moeten de Kings weglopen van de Queens want de Queens moeten je te pakken kunnen krijgen.
16.00 school is gedaan
Een paar van de jongens zeiden Game Over om me duidelijk te maken dat het gedaan was en ze gaven me een hand. Ze zijn erg nieuwsgierig en grappig, ze maken hier plezier zoals ze in belgie niet meer bestaat door de televisie denk ik. Alhoewel in belgie is het nu ook niet echt het weer om buiten te spelen
Daarna ga ik met een klein busje naar mijn klein straatje en ben ik blij dat ik even op mijn bed kan rusten in de koude bries van mijn RoofFan ( tenminste als de elektriciteit het niet heeft begeven ).
Indische televisie,
De zaterdag en de zondag mag de tv aan, maar dat hou ik zoiezo al niet lang vol doordat het me niet interesseert, daarbij komt dat je op de grond moet kunnen blijven zitten en dat ik er eigenlijk niets van begrijp wat die indiers allemaal zeggen. Het is echt grappig, indische televisie. Vechtscenes zijn zo grappig, als een man een mot geeft dan vliegt de andere 5 meter verder, om de 5 minuten gaat er zeker iemand belangrijks dood ( zoals een vriend, of familielid) maar de volgende serie leven die weer, close-ups zijn ontelbaar tijdens de serie en als ze even geinspireerd genoeg zijn dan beginnen ze te zingen op de manier dat wij echt oosters vinden (ik dacht dat dat enkel Bollywood was, maar dus elke dansscene is zo). Kijk op www.youtube.com dola re dola, of nimbooda, of sivakasi of chori chori hum gori se zo is het constant op de televisie. Best wel grappig.
Terwijl ik dit zit te typen komt het neefje binnen en praat tamil met een paar Engelse woorden ( hij is 5) ik begrijp uncle, sister, watch, clock, gift ik heb namelijk een paar cadeaus gegeven aan de neef en nicht zodat ik hen kan bedanken voor hun gastvrijheid en hun moeder had me gezegd dat ze graag een horloge wou en dat kwam hij nu halen. De cadeaus hebben ik en mama gespaard uit de magazines uit de winkel.
« Mama, ze zijn er erg blij mee, ik heb er ook een paar gegeven aan de kinderen van de straat, die waren helemaal met verstomming geslagen dat ze iets kregen, daar was ik blij mee. »
Ik mis jullie in Belgie wel, hoe kan het ook anders. Daar liggen mijn roots en daar knikken ze tenminste ja op de juiste manier maar ik hou van de ervaring die ik hier opdoe en de cultuur dat ik leer te apprecieren, elke dag een beetje meer. TOCH kan ik er nog altijd niet mee om dat de vrouwen het eten moet inscheppen
Morgen ben ik van plan al de namen van de familie op te schrijven, want ik begin me te schamen over het feit dat ik nog steeds niet weet wie wie is echt moeilijke namen. Geen idée hoe ze daar opgekomen zijn.
De nacht valt in India en het is tijd om naar bed te gaan. Tijd 21.30.
Het minst leuke moment van de dag is je kamer bekijken als de nacht valt. Ik heb al eerder gezegd dat er spinnen in overvloed zijn, waar ik geen problemen meer mee heb, salamanders achter elke donker hoekje, die zogezegd de spinnen en muggen zou opeten. Maar twee dagen geleden, alsook gisterennacht heb ik het lelijkste dier in mijn kamer gehad. Ik haat en ik krijg alweer de rillingen als ik denk aan (Trommelgeroffel) kakkerlakken! Het zijn de lelijkste insecten die ik ooit heb gezien en ze zijn evengroot als mijn pink. Eergisteren had ik die buiten gekregen door na een paar aantal keren te roepen, de deur open te zetten en hard te stampen. Maar gisterennacht heb ik het moeten opgeven met de kakkerlak in mijn kamer snif snif. Hij was achter een kartonnen doos gaan zitten en omdat ik redelijk moe was heb ik die dan maar laten zitten eigenlijk ook omdat ik het beest viezer vind als hij loopt jak jak jakkes. Het maakt dan nog verdikke het lelijkste lawaai ooit en het was aan het chatten met een college-kakkerlak buiten. Het is een schel geluid. Het geluid van een sprinkhaan die zo zijn benen over elkaar wrijft maar veeeeel harder en hoger. Ik heb waarschijnlijk heel de nacht wakker gelegen door zijn stom geluid. ( Ik heb oordopjes.. gekregen in het vliegtuig.. maar dat helpt niet).
Je maakt wat mee als je in India slaapt bij deze heb ik dit even meegedeeld, want het lag op mijn lever.
Slaapzacht in die propere kamer, in het verre belgie...
De school zonder deur, als de lerares zonder Engels.
Donderdag
Mijn verblijf in Kayattar heeft mijn ogen geopend net zoals vele mensen me hadden gezegd. Eerlijk gezegd moesten we ons schamen waar we ons druk in maken in Belgie, de armoede hier is onbeschrijfelijk en hoop ik aan te kunnen tonen met de fotos. Soms zie ik dingen maar durf ik daar nu nog geen fotos van te maken- misschien later als ik begrijp hoe ze hier gefotografeerd worden ervaren.
Kayattar
Het is echt ongelooflijk wat voor een diversiteit hier bestaat aan mensen. Je zou kunnen zeggen dat elke indier op elkaar lijkt, maar er is geen een die op de andere lijkt. Oudere mensen lopen met doeken rond hun hoofd, hebben inderdaad zon traditionele baard en hebben ook een bindu op hun voorhoofd. Ik weet nog niet goed welke filosofie er achter de Bindu zit maar ik zie heel veel verschillende bindus en ik ga het proberen te begrijpen. Misschien lijkt het allemaal wel logisch wat ik zeg, maar om eerlijk te zijn moet ik toegeven dat toen ik eraan dacht hoe het er hier zou uitzien dat ik dacht dat ik in een heel groot Stereotype dacht maar het is hier dus wel echt zo. Mannen met rokken (zoals Ghandi) die ze zonder schaamte ook eens omhoog heffen om te verluchten. Vrouwen, er is hier geen enkele vrouw dat geen Silk Sari/Saree draagt, allen even kleurrijk.
Het lang verwachte blog-item
DE SCHOOL
De baba matriculation school bestaat eigenlijk uit twee van elkaar gelegen delen, nl. Het zogenaamde lager onderwijs (3-5 = kindergarten + 6-10 = lager ) en het secundair onderwijs (10 -16), Ze krijgen hier les vanaf hun 6 jaar en gaan naar school tot hun 16 de school begint in juni en loopt tot april ( omdat van April tot Mei het hier te warm is om les in te geven = 35-45 Celsius).
Deze week zit ik bij de kindjes van 6-10 omdat de anderen in examens zijn, volgende week maandag ga ik naar de andere school om te observeren. De kinderen zijn geweldig ze zijn zo zenuwachtig en tergelijkertijd trots dat ze een blanke hebben gezien dat ze nauwelijks nog kunnen spreken. De engelse taal-kennis is zeer laag, zelfs van de leerkrachten. Wat ze uitmuntend kunnen zeggen is het volgende ;
Hi, sir/Where you from/hows your mothers/fathers name/ Whats your name/ Whats your full name? ( met deze vraag zouden ze zogezegd mijn kaste weten maar daar zullen ze waarschijnlijk niet veel mee zijn) en de superschattige zin dat ze allemaal zeker al 1000 keer opnieuw hebben gezegd telkens ze me zien My name is (bvb) Fatima Pandian (dan wachten ze totdat je hun naam correct hebt uitgesproken, wat bij sommigen zeer moeilijk is) en dan zeggen ze met een hoog luid stemmetje AND IM COMING FROM KAYATTAR!! ( sommigen komen uit een ver gelegen dorp, onmogelijk om na te zeggen.) en dan zeggen ze eigenlijk uit respect THANK YOU SIR, terwijl ik diegene moet zijn die hen moet bedanken. Dan zeg ik Very nice to meet you en dan giechelen de meisjes zich te pletter, de jongens eigenlijk ook.
Indische mannen hebben hier soms een heel vrouwelijk lachje. De vrouwen willen altijd weten of ik een vriendin heb, wat mijn ouders doen als beroep ( dat durven de slimsten ook wel eens vragen onder de kinderen) en hoe anders het is in Belgie.
DE LESSEN
Meestal begin ik met het alphabet, omdat ze echt allemaal de A,L,M,N,S, F, H verkeerd zeggen de leraressen weten blijkbaar ook niet het verschil.
De A spreken ze YE uit, al de letters die beginnen met E-in de uitspraak zoals el,em,en,es,ef zetten ze een J voor= Jel,Jem, omdat het in hun alphabet zo is en de H spreken ze uit als Hajtsj.
Dan krijg ik soms een les van de lerares in mijn handen geschoven, of vertel ik een klein verhaaltje, of zoals vandaag heb ik gerijmd met de kleuters =
Two little hands to clap, clap, clap
Two little legs go tap, tap, tap
Two little eyes are open wide
One little head goes side to side ( YES ik ken het nog!)
Natuurlijk met de danspasjes erbij die ze plezant vonden.
DE LEERLINGEN
s Ochtends is het heel erg disciplinair, ze zijn allemaal in schoolkledij en moeten allen op een rij naast elkaar staan. Dan vouwen ze hun Vanakkamhanden en doen een hele ode aan de goden en aan de school in Tamil, ze kennen het allemaal uit het hoofd en het is echt verbazingwekkend wat een effect dat heeft op hun samenhorigheidsgevoel op dat moment. Sommigen mompelen, en sommigen gaan zo overtuigend in hun tekst mee met hun hoofd bij elke lettergreep dat ze bijna de kinderen voor en achter hen een duw geven. Luidkeels staan ze dan te brullen.
Dan gaan ze naar hun bouwvallig ( maar echt bouwvallig) klaslokaaltje, met een opening in de muur als deur, openingen als ramen waardoor de wind binnen komt en gaat De leraressen hebben een zeer schelle stem, anders zijn ze onhoorbaar in de klas. De leerlingen hebben wel schriftjes, de kleuters hebben kleine bordjes met krijt. De borden zijn in een zeer slechte conditie, er zitten witte plekken op van de ouderdom dat je dat wit moeilijk onderscheid van het krijt.
De school zelf is de goedkoopste in de streek, 150 inr per jaar. Veera Pandian, de man die me al veel heeft uitgelegd over de Indische cultuur en tergelijkertijd mijn gastheer, heeft heel zijn leven gewerkt voor de school. Zo vertelde zijn schoondochter ( de directrice van de lagere school) dat hij begon in een kleine ruimte over het huis waar ze nu wonen ( ik heb het gezien en het is ECHT klein) en zo is hij 23 jaar bezig geweest om de kinderen te onderwijzen in Tamil maar ook in het Engels.
VEERA PANDIAN
Met andere woorden mijn gastheer is een heel spiritueel man, hij heeft een rode bindu tussen zijn wenkbrauwen en ik heb hem al horen bidden ( trouwens leuk om naar te luisteren) Hij heeft een verschrikkelijk goed beeld op de wereld en je kan hem zeker en vast niets wijs maken, je kan er enkel wijs van worden. Alhoewel het wel Engels is met haar op, heb ik heel veel respect voor die vent.
Nu met dat verhaal in je achterhoofd, dat Veera Pandian met de school ZELF is begonnen, en dat hij Engels spreekt met haar op is het begrijpelijk dat op het Engels dat door meer dan 260 mensen word gesproken ook een beetje haar staat De leerling van Veera word leerkracht en zo is de cirkel rond. Mijn doel is om volgende week het alfabet recht te zetten.
OVER MEZELF
Ik heb nog geen verkeerd water gedronken, heb intussen een tropische vrucht geproeft die ik eigenlijk wel lekker vond, eet met mijn handen, begin al vanakkam te zeggen, heb het toiletgebruik geprobeerd het vervelendste is de natte onderbroek nadien maar dat droogt snel op. Ik zie insecten dat ik in mijn hele leven nog nooit heb gezien, en heb vanochtend samen gedoucht met een sprinkhaan ... Ik heb kledij gekocht voor 1050 INR (2 tshirts/2 broeken) voor les te geven, een zonnebril voor 200 INR en shampoo, deodorant en oorstokjes voor 237 INR.
1 INR = 0.016 Euro
Voor de rest leef ik nog, en heb ik eigenlijk wel een klein beetje heimwee naar belgie het is en blijft je thuis Oost west, thuis best
Hopelijk heb ik het wat interessant kunnen maken en ik zal er mijn werk van maken om nog vele dingen te laten weten gedurende mijn verblijf hier.
Vele groetjes uit India!
Incredible India zeg dat nog maar eens
( Terwijl ik dit typ op de computer van V.Pandian hoor ik getoeter, kinderen die Tamilese woorden aan het spellen zijn aan de overkant en een man die iets onverstaanbaars zit te brabbelen op straat, staat gelukkig de airco aan en zijn er verschrikkelijk vervelende muggen voor het scherm aam het vliegen )
Zalig, vanaf nu af aan hou ik van vliegen. De eerste vlucht naar UK heb ik slapend doorgebracht, aangezien Engelse mensen niet een van de aangenaamste zijn deed ik maar vlug mijn ogen dicht. De tweede vlucht van HEATHROW naar Bangalore was een nieuwe ervaring, ik had nog nooit zolang in een vliegtuig (Kingfisher Airlines) gezeten en wat voor een!- In de zetels waren er schermen geplaatst waar je vanalles op kon bekijken om de 10 uur snel voorbij te laten gaan; gaande van Engelse tot Indische films, spelletjes tot documentaires en van tv-series tot de webcam van het vliegtuig. Veel had ik het niet nodig want ik had een uitstekend zicht door het raam - soms keek ik naar de GPS (waar we zaten en hoe hoog en snel we vlogen). Ik heb de mooiste zonsopgang meegemaakt boven het Midden-Oosten en in de derde vlucht heb ik de zon zien ondergaan in TamilNadu, India. De tweede vlucht was al wat avontuurlijker met zo van die wieken die je enkel nog in de films ziet EN ik mocht aan de nooduitgang zitten, waar ik vriendelijk werd verzocht om die te openen moest het nodig zijn en dat zei een stewardesse! Ik heb zo een spuiter om te kalmeren, wees gerust dat ik veel heb mee gespoten.
De aankomst
Warm, verschrikkelijk warm was het in trivandrum (te denken dat het al 19.30 was). Twee mannen stonden op me te wachten met het ProjectsAbroad-plakaatje, de ene heet Dass, de naam van de andere was onuitspreekbaar. Daarna heb ik Nathalie leren kennen, een Parisienne die uitstekend Engels kon met een onmiskenbaar Frans accent. Het was een toffe en ik was blij dat ik niet alleen was in die auto, want eenmaal in de auto als Westers mens doe je de schrik van je leven op.
De auto
Stel je je Brussel voor, hoe chaotisch het al kan zijn met gordel, verkeersborden, weinig tot geen getoeter en agressieve mensen. Wel drie keer raden! Hier overtreffen ze zelfs Turkije als je daar ooit al eens bent geweest Hier = geen gordel, getoeter voor het eender wat ze willen doen (zoals voorbijsteken, mensen waarschuwen dat ze eraan koomen en dat zij beter uit de weg gaan of ze zijn er geweest). Ze steken voorbij wanneer de andere auto aan de andere kant 100 meter van hen vandaan is en het verbaast me telkens weer hoe ik daar levend ben uitgeraakt. Indiers zijn hierbij volgens mijn mening de beste maar roekelooste chauffeurs die er bestaan.
De weg/straat
De weg is enkel in de grootste steden hard, overal zijn het wegen die bruin en stoffig zijn. Belgen denken soms dat hier koeien rondlopen op straat, wel dat is ook zo maar dan vergeten we er kippen, geiten, honden en zelfs een paar wilde zwijnen bij te vermelden.
De Zuid-Indische mensen
Hun huidskleur is donkerder dan de indier die ik in gedachten had, beetje donkerder dan Apu van The Simpsons. Ze zijn zeer nieuwsgierig als ik langs kom, iedereen gaapt alsof ze zon vel en haar nog nooit hebben gezien (misschien is dat dan wel het geval). Zijn ze arm dan komen ze bedelen- maar ik word altijd omringd door indiers die ze dan weten weg te houden-
Cultuurshock?
-Het eten;
Ik was verplicht om met mijn handen te eten, bestek hebben ze hier niet daarbij komt nog dat je het eten zeker niet met je linkerhand mag aanraken, maar daar kom ik later op terug bij het toiletgebruik. Het eten is doorgaans lekker, en net als ik had verwacht ZOOOOOOOOOO pikant, straf, kruidig (ongelooflijk). Ik begin het te kunnen, maar nog altijd begint mijn neus te zweten en mijn neus te lopen ze hebben hier geen zakdoek!- en mijn mond te branden. Na het eten die geserveerd wordt door de vrouwen die je NIET mag helpen of je beledigt hen, was je je handen. Raar maar waar heb ik de les gespeld gekregen omdat ik telkens Thank You zei tegen de vrouwen ( zijnde zijn vrouw en dochter die 16 jaar is). Er zit een hele filosofie achter dat dat niet hoort als medefamilielid. ( nu moet ik maken dat ik dit goed uitleg want het is eigenlijk wel begrijpelijk)Je zegt geen Dankjewel omdat als je als familie dicht bij elkaar bent, en je houdt evenveel van de ander als de ander van jou, dan is het NIET NODIG om dankjewel te zeggen want het is gebruikelijk dat je nadien iets terug doet voor hen waar ze op hun beurt ook geen dankjewel op mogen zeggen . Je zegt dankjewel tegen derden ( mensen die je niet persoonlijk kent, omdat je nadien niets meer voor hen kan doen in wederdienst) EIGENLIJK zeggen ze dankjewel in de daad van een wederdienst.
-Het toiletgebruik;
Oh neen geen toiletpapier. Hoe doen ze het hier dan? Wel de truc zit hem in punt 1, een kraantje bij het toilet en punt 2 de linkerhand van de persoon in kwestie. Indiers vinden het namelijk vies om met papier aan hun gat te vegen dus gebruiken ze hun linkerhand met water om het proper te krijgen. Er is daarvoor een speciaal gemaakt kommetje dat loopt in een punt zodat je dat kommetje met je rechterhand vasthoudt en kottert met je linkerhand. DAARDOOR gebruiken ze dus niet hun linkerhand om te eten. Geef mij maar een mes en een vork.
-De douche;
Is hier een buis waar water uit komt en er is ook een emmer. De emmer gebruik je om je af te spoelen en twee kraantjes heb je niet nodig aangezien het hier deugd doet om koud water over je te krijgen ( uiterst aangenaam !)
-Vanakkam of goeiedag;
Zet je linkerhand tegen de andere (zoals je engeltjes ziet doen als ze bidden) en hou de beide handen voor je borstkas, knik vriendelijk en zeg eventueel vanakkam zo ook zeg je een heel beleefde vaarwel.
-Het binnenkomen;
De filosofie achter het uitdoen van de schoenen als je binnenkomt gaat als volgt; elke ruimte heeft zijn vuddu/vudu, zijn geest. Uit respect ga je niet met je schoenen (waar je verdikke mee in het vuile buiten hebt gezeten) die geest beledigen met al dat vuil. Eigenlijk is de clue van de Indische cultuur properheid of puurheid.
-Ja of neen?
Ze hebben het door als ik ja knik, maar ik zie hen zelden ja knikken. Het is moeilijk om uit te leggen maar stel je je een koe voor die vliegen van zijn kop wilt wegslaan van links naar rechts maar in een zigzag beweging. Wel die beweging is ja ( denk ik) het lijkt verschrikkelijk veel op neen en ik weet echt nooit wat we nu juist bedoelen. De feeling zal ik hopelijk nog krijgen. De neen-beweging is hetzelfde.
-De speciale maan.
De eerste nacht dat ik hier heb meegemaakt zag ik de maan. De sterren zijn daar overigens beter te zien, maar de maan was echt even adembenemend voor mij. Het was halve maan en zoals ik me die als Westerling kan voorstellen is die helft links belicht, of recht belicht. Hier was de maan donkergeel en de onderkant was belicht! Op papier klinkt het waarschijnlijk niet zo leuk, naar het was echt iets raar omdat je al heel je leven de illusie hebt dat de maan constant is en niet kan veranderen.
-De nacht
Is allesbehalve stil, eerst en vooral heb je de plafond-airco (zo die wieken die draaien) waar je nauwelijks zonder meek an slapen of je zweet jezelf te pletter. Mocht je die uitzetten dan hoor je eindeloos getoeter, of een moskee, of een kerk, of een tempellied. Ze zijn hier alles en leven allemaal vredevol tezamen. In mijn kamer zitten er die-hard spinnen die je maar niet te pakken kunt krijgen ( een gele met kleine tandjes heb ik dan toch nog kunnen vangen) en salamanders tot zover mijn beesten-ervaring.
